Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Νίκος Παππάς

Ο Νίκος Παππάς υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές μορφές της ελληνικής αντίστασης κατά της χούντας. Ως κυβερνήτης του θρυλικού αντιτορπιλικού «Βέλος», στις 25 Μαΐου  1973 εγκατέλειψε νατοϊκή άσκηση με το «Βέλος» στο Τυρρηνικό Πέλαγος και το οδήγησε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο το οποίο και δόθηκε από την κυβέρνηση της Ιταλίας στον ίδιο και στο πλήρωμα του "Βέλους", έξι αξιωματικοί και 25 υπαξιωματικοί. Όλοι τους αποφασισμένοι να αντισταθούν στη χούντα της Αθήνας.
Το ζήτημα γίνεται πρωτοσέλιδο στις περισσότερες εφημερίδες όλου του κόσμου και εκτενή δημοσιεύματα γράφονται σε πάρα πολλά έντυπα σχετικά με το «Βέλος» και την δικτατορία των Αθηνών.
Η «κυβέρνηση» στην Αθήνα και η ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη, τα χάνουν. Ο Παππάς γίνεται αμέσως σύμβολο ενός αγώνα που το ηθικό του αίτημα ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα.
Οι φωτογραφίες των αξιωματικών και των ναυτών του Βέλος με πίσω τους απλωμένη την ελληνική σημαία κάνουν το γύρο του κόσμου. Από όλη την Ευρώπη φτάνουν εφημερίδες και δίκτυα, αλλά και έλληνες που θέλουν να τους συναντήσουν. Στις δηλώσεις τους, οι έλληνες αξιωματικοί αναφέρονται στην πίστη τους στη νομιμότητα, τη δημοκρατία, την πατρίδα. Ο Παππάς ασκεί σκληρή κριτική στη στάση του ΝΑΤΟ έναντι της χούντας.
Τιμώντας τη μακρά παράδοση του πολεμικού ναυτικού, ο ναύαρχος Παππάς υπήρξε ένας από τους πλέον δημοκρατικούς αλλά και στρατιωτικά επαρκείς αξιωματικούς του όπλου. Συνέβαλλε, ακόμα, όσο λίγοι στην αποκατάσταση των δεσμών και της εμπιστοσύνης μεταξύ του πολιτικού κόσμου και του στρατεύματος στην Ελλάδα μετά τη χούντα. Υπήρξε ένα σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία 1967-1974.
Ο  Ναύαρχος Νίκος Παππάς, άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 83 ετών στο σπίτι του, έπειτα από μακρά νοσηλεία, μας πληροφορεί η σχετική ειδησεογραφία.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ναύαρχος Νίκος Παπάς Εις μνήμην
Ο Ναύαρχος Νίκος Παπάς δεν είναι πια μαζί μας. Σεμνά κι αθόρυβα, μέρες με αγριεμένες τις θάλασσές μας, το αποφάσισε να βγει στο πέλαγος και να ’ναι εκεί, υψηλός, φωτεινός Φάρος θάρρους κι ελπίδας για τους νέους Καπετάνιους μας. Τον θυμάμαι νεαρό Υποπλοίαρχο, Καθηγητή-Επιτηρητή στη Σχολή Δοκίμων. Τον αγαπούσαμε όλοι. Δεν χρειάστηκε ποτέ να υψώσει τον τόνο της φωνής του για να μας πείσει. Ήταν ο Ναύτης που μιλούσε στη θάλασσα και στα στοιχειά της κι εκείνη τον αφουγκραζότανε και πειθαρχούσε στις εντολές του. Ένα «Βέλος» είχε πάντα να κουμαντάρει και κείνο πετύχαινε τους στόχους του, όπου κι αν το ’στελνε ο Καπετάνιος του. Το Κίνημα του Ναυτικού αναδείχτηκε χάρις στο «Βέλος» του. Ήμουν ο πιτσιρικάς αυτού του Κινήματος. Θυμάμαι τις απαντήσεις του όταν, εμπιστευτικά, του εκμυστηρευόμουνα τους φόβους μου. « Μη φοβάσαι Μανωλάκη - μου έλεγε – εμείς, ότι κι αν γίνει, θα πετύχουμε!» Έτσι μου ’λεγε ο Πατριώτης Καπετάνιος και έτσι έγινε. Το Κίνημα του Ναυτικού σήμανε την αρχή του τέλους της φασιστικής χούντας του ’67. Λίγες μέρες μετά τα όσα βρώμικα βιώσαμε, στη Βουλή και στα Χανιά από τα χυδαία νεοναζιστικά απολιθώματα και λίγες μέρες πριν τη θλιβερή επέτειο της απριλιανής χούντας, ο Πατριώτης Ναύαρχος, με το φευγιό του, μας βροντοφώναξε πάλι με του Κάλβου το δίστιχο: « Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι, θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία!» Καλή αντάμωση Ναύαρχέ μου!
Μ.Μ.