Η αληθινή δημοκρατία αρχίζει και τελειώνει με τη συμπεριφορά μας

Γράφει ο Δανίκας σήμερα στην ηλεκτρονική έκδοση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

"Ποιος είμαι εγώ που κρίνω και κατακρίνω; Περίπου ο κανείς. Το πιστεύω και το ομολογώ. Ομως αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμα να προτείνω και να αναθεωρώ. Οπως τώρα εδώ. Λέω λοιπόν. Στον εαυτό μου. Στο δεύτερο, αόρατο, μισό μου:

Κάνε περισσότερα, μίλα λιγότερο. Do it, don’t say it! Ας πούμε. Σήκω από τον καναπέ. Stop γκρίνια, μουρμούρα, υβρεολόγιο και μούντζα. Γιατί έτσι βολεύεται, προσωρινά, το θυμικό σου. Γιατί έτσι υποβιβάζεις σε καφενείο το επίπεδό σου. Γιατί έτσι εκτονώνεις τον θυμό σου. Και γιατί έτσι παριστάνεις τον μάγκα στον διπλανό σου. Τελείωσε η σχέση σου με τον άνθρωπό σου; Φύγε! Ολα είναι δυνατά. Αρκεί να το θέλουμε πραγματικά!
Κρίνε πρώτα τον εαυτό σου. Ας πούμε. Αν και ο ίδιος φοροφυγάς, μην κρίνεις τον γείτονά σου που κι αυτός έχει κερδίσει με την ίδια λαμογιά. Ας πούμε. Αν κι εσύ έχεις φορέσει κέρατα στον άνθρωπό σου, να περιμένεις να σ' τα φορέσει κι αυτός στο κούτελό σου. Η αυτοκριτική, ο μονόδρομος που οδηγεί στην αρετή της αυτογνωσίας!
Τα αισθήματα, όχι τα εγκεφαλογραφήματα. Ας πούμε. Χτυπάει η καρδιά σου; Τότε αυτό είναι το αυθεντικό αίσθημά σου. Ας πούμε. Οταν κάθεσαι και υπολογίζεις με κριτήριο τον όγκο του πορτοφολιού του απέναντί σου, τότε υποτιμάς τον εαυτό σου. Τότε είσαι copy paste των διαπλεκόμενων πολιτικών σου. Αφησε ελεύθερα τα αισθήματά σου. Τότε μόνο θα νιώσεις τον έρωτα στην καθημερινότητά σου!
Μπες στη θέση του άλλου. Ας πούμε. Οπως οι σημερινοί Αλβανοί, Πακιστανοί και Αφγανοί, έτσι και οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Ξενιτεύτηκαν κι αυτοί. Οπως οι σημερινοί Αλβανοί, Πακιστανοί και Αφγανοί, έτσι και οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας ξεσκάτωναν Γερμανούς, Καναδούς, Αμερικανούς. Το κριτήριο είναι ένα: ο χαρακτήρας και όχι το χρώμα της επιδερμίδας. A few good men!
Αλλαξε τις προτεραιότητές σου. Ας πούμε. Ποιος ο τυχερός, ο καλύτερος και ο έξυπνος ανάμεσα σε κάποιον από τη Δανία που δεν έχει προσωπική ακίνητη ιδιοκτησία και σε σένα που έκανες το σκατό σου παξιμάδι προκειμένου να αποκτήσεις μικρό διαμέρισμα, μικρό εξοχικό και δύο γκαρσονιέρες για να τσοντάρεις στον μισθό; Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!
Να ακούς τη φωνή σου. Ας πούμε. Προσπάθησε να μαγνητοφωνήσεις τη φωνή σου. Οταν μιλάς στη γυναίκα και το παιδί σου. Και μετά άκου τον εαυτό σου. Τον τόνο της φωνής σου. Τα επιχειρήματά σου. Και τότε θα καταλάβεις ένα πράγμα που θα κοντύνει την ύπαρξή σου: ότι κι εσύ συμπεριφέρεσαι όπως ο χειρότερος εχθρός σου. Τότε θα συναισθανθείς την ασημαντότητά σου. Και τότε ίσως αλλάξεις προς το καλύτερό σου!
Η αληθινή δημοκρατία αρχίζει ή τελειώνει με τη συμπεριφορά σου. Ας πούμε. Προτού φτύσεις τον κατώτερό σου και γλείψεις τον ανώτερό σου σκέψου τον εαυτό σου. Πάντα κάποιος θα βρίσκεται πάνω από το «σπουδαίο» το άτομό σου. Και μην ξεχνάς. Ο σημερινός κατώτερος μπορεί αύριο να σκαρφαλώσει πάνω από το αφεντικό του!
Πίστεψε στις δυνατότητές σου. Ας πούμε. Εκατομμύρια δειλά, μικροσκοπικά πλάσματα μεταμορφώθηκαν στο αντίθετό τους. Οι νάνοι γίνονται γίγαντες όταν οι συνθήκες και οι εποχές είναι δύσκολες. Ανεξάντλητες οι δυνάμεις καθενός ξεχωριστά. Τόνωσε το ηθικό σου εξετάζοντας σε βάθος τον πολιτικό σου. Χωρίς τη δική σου συγκατάθεση όλοι αυτοί οι απρόσωποι «ταγοί» δεν είναι ούτε μισή σπιθαμή!
Ανοιξε τους ορίζοντές σου. Ας πούμε. Οπως η ζωή είναι πλούσια σε ποικιλία και διαφορετικότητα, έτσι να προσπαθήσεις κι εσύ. Ολα είναι απαραίτητα για να θρέψουν τον εσωτερικό οργανισμό σου. Και το καφενείο, και ο χαβαλές, και η τέχνη, και η διασκέδαση, και η πληροφόρηση, και ο έρωτας, και η μόρφωση. Τα πάντα. Οσο πιο πλουραλιστικός τόσο πιο πολυμορφικός. Οσο πιο ανοιχτός τόσο πιο θωρακισμένος και σωστός. Ο μονόχνωτος είναι εχθρός!

Ο μόχθος o χρήσιμος ο κολλητός σου. Οταν ρώτησαν τον σπουδαίο Σουηδό σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν «τι απ’ όλα είναι πρώτο, το ταλέντο ή η δουλειά», εκείνος απάντησε «95% δουλειά και μόνο 5% ταλέντο». Η ευκολία είναι η λογική του κατήφορου. Ο μόχθος και η δοκιμασία είναι τα εφαλτήρια που εξανθρωπίζουν και εξαγνίζουν. Αυτά τα δύο είναι τα βασικά υλικά κάθε πολιτιστικής κληρονομιάς. Keep trying. Λαός προκομμένος ποτέ νικημένος!"

Τζάμπα μάγκες

Γράφει ο Δ. Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

Το πρόγραμμα  δεν   βγαίνει. Η   χώρα  κατευθύνεται ολοταχώς προς την καταστροφή. Είναι  ζήτημα  χρόνου.  Το  Βερολίνο  υποκρίνεται  ότι   εμείς προσπαθούμε.  Κι εμείς υποκρινόμαστε ότι    το πρόγραμμα πιστά το ακολουθούμε. Ο λόγος γνωστός. Αν   χρεοκοπήσουμε επισήμως θα τους πάρουμε στον τάφο  μαζί  μας

Εδώ  και  τρία  ολόκληρα  χρόνια  τίποτε δεν  έχει  αλλάξει.  Ολα ακούνητα. Ολα στα ίδια και  επί τα  αυτά.  Η κοινωνία αρνείται να  ακολουθήσει την άγουσα προς την παραγωγή. Το Δημόσιο  υπέρβαρο και  ξεχαρβαλωμένο. Ο  φοροεισπρακτικός  μηχανισμός εντελώς άχρηστος,  γερασμένος και διαπλεκόμενος. Και το πάρτι  στην Υγεία  συνεχίζεται προσαρμοσμένο  στις συνθήκες της  κρίσης
 
Θα  σας   φέρω  ένα  απλό  παράδειγμα. Πρόκειται  για  την καραφαρσάρα  με  τίτλο  «Ρόδα,  Μάσα και κοπάνα». Δηλαδή   το  23%   στο ΦΠΑ  της εστίασης. Το φύλλο  συκής  της   ελληνικής  διαπραγμάτευσης με τους  Τροικανούς. Οπου εμείς τους εκλπιπαρούμε  να  το    πριονίσουν αλλά εκείνοι   αρνούνται να  «συμμορφωθούνε»
 
Ποια η πράγματικότητα;  Αυτή ακριβώς που λαμβάνουμε   σαν τουρίστες σε οποιοδήποτε   ταβερνείο,  σε οποιαδήποτε χασαποταβέρνα και σε οποιαδήποτε καφετέρια της επαρχίας.  Οπου  εννιά στους δέκα  ταβερνιάρηδες και καφετζήδες δεν εκδίδουν    αποδείξεις  με  το επιχείρημα  ότι αν το  κάνουν  θα   βουλιάξουν οι οικογενειακές τους  επιχειρήσεις.  Και ότι  εκτός  των άλλων  οι  φόροι  που θα πλήρωναν  θα πήγαιναν στις  τσέπες  των  «άθλιων» πολιτικών και  των «τοκογλύφων»  της Ευρώπης. Τι λέτε  καλέ; Και οι  υπόλοιποι; Κοροίδια και    χαιβάνια  του κάθε  μικρομεσαίου ταβερνιάρη που παριστάνει τον πέτσινο επαναστάτη
 
Το  χειρότερο;  Κόβω  τον σβέρκο μου.  Πως αν  ο   φόρος στην  εστίαση  γκρεμιζόταν  στο  10% πάλι  δεν  θα πλήρωναν. Πάλι  στην   φοροκλοπή θα επιδίδονταν. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Με  απλό λόγια όλος  αυτός ο ντόρος,  όλη αυτή  η εκστρατεία  καταλήγει περί όνου  σκιάς.   Μηδέν στο  πηλίκον!
 
ΤΙ  έπρεπε να γίνει;  Η  απάντηση εύκολη. Αυστηρές  ποινές. Δεν  πληρώνεις; Λουκέτο  στην  ταβέρνα και πρόστιμο μερικές χιλιάδες euros  στον «επαναστάτη»  Τόσο αυστηρά;  Τόσο. Για   δύο λόγους,  Πρώτο   επειδή ο μισός και πλέον πληθυσμός έχει  βουλιάξει από την κρίση. Εμείς οι μαλάκες αναγκαστικά εκπληρώνουμε  τις υποχρεώσεις μας κι εκείνος ο τσάμπα  μάγκας κατακλέβει τον πελάτη και τον δημόσιο κορβανά. Μέσα  σε  δύο τουριστικούς μήνες θέλει να  βγάλει  τόσα λεφτά όσα   χρειάζεται  για μια ολόκληρη  χρονιά.  
 
Θα κλείσω, σου λέει. Οχι   υπάρχει τρόπος  να μην κλείσεις. Αναβαθμίζοντας  την ποιότητα  της πρώτης  ύλης και  των  υπηρεσιών  σου. Ομως δεν το κάνει και  εξακολουθεί  να πορεύεται  όπως παλιά. Ο δεύτερος  λόγος είναι  τα  μειωμένα  έσοδα  του κράτους. Καθένας  εξ αυτών  συμβάλλει στην  καταστροφή όλων  των φτωχών και  σκληρά  εργαζόμενων   πολιτών
 
Οσο   παραμένουν παράλυτοι  οι  ελεγκτικοί  μηχανισμοί.  Οσο οι ταβερνιάρηδες δεν τιμωρούνται παραδειγματικά,  τόσο  ταυτίζονται προς την αθάνατη κλεφτουριά! Το συμπέρασμα απλό.  Είτε θα   βάλουμε μυαλό είτε όλοι μαζί θα πορευτούμε και θα καταλήξουμε  στον  τρίτο κόσμο  τον Αφρικανικό!

Κανονικοί ...

Ο Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος:

Το διάβασα και ανατρίχιασα. Από μεγάλη έρευνα των «Νέων» της περασμένης Παρασκευής. Οπού αποκαλύπτονται τα εξής. Ένας στους δέκα δεν έχει τελειώσει το Δημοτικό. Τουτέστιν έκαστος εξ αυτών το μόνο που δύναται να αρθρώσει είναι το Α και Βου. Ίσως ούτε κι αυτό!

Ότι κάθε χρόνο εφτά χιλιάδες ελληνόπουλα βρίσκονται μακριά από τα θρανία. Τουτέστιν στουρνάρια και καφενεία!

Ότι τέσσερα περίπου εκατομμύρια πολιτών αυτής της Βαλκανικής Μπανανίας δεν έχουν ολοκληρώσει τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Τουτέστιν «για πες μου άνθρωπέ μου ποιος ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος» «Μα φυσικά ο αρχηγός του ΠαΣοΚ»!

Ότι ένα εκατομμύριο - απ' αυτά τα τέσσερα - δεν έχουν τελειώσει καν το Δημοτικό. Τουτέστιν ένα κι ένα κάνουν τρία!

Και ότι περίπου έξι με εφτά από δέκα κατοίκους των Νομών Ροδόπης, Ευρυτανίας, Ξάνθης, Καρδίτσας και Γρεβενών δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευσή τους. Τουτέστιν σαρώνει ο αναλφαβητισμός. Γκα γκα ουά!

Μαζί μ αυτή την κατραπακιά ακολουθεί και δεύτερη που μας σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά. Γιατί οι λιγότεροι αναλφάβητοι λαοί της Ευρώπης, με ποσοστό κοντά μόλις στο τέσσερα τοις εκατό, είναι αυτοί που εκατομμύρια εξ ημών και υμών τους θεωρούμε υπανάπτυκτους και τριτοκοσμικούς. Πλάνη επικών διαστάσεων. Δηλαδή οι Πολωνοί, ο Σλοβάκοι, οι Τσέχοι και οι Σλοβένοι. Μα πως είναι δυνατόν; 

Εμείς οι ελληνάρες γλεντούσαμε με τα κορίτσια αυτών των υποτιθέμενων κατεστραμμένων χωρών. Κι όμως, ρε πανίβλακα. Οι υπηρέτες που ξεσκατώνουν τους παππούδες μας και οι πουτάνες τους είναι εγγράμματοι. Κι εμείς οι τάχα μου πολιτισμένοι είμαστε οι καρπαζοεισπράκτορες των ευρωπαϊκών χωρών. Κουφιοκεφαλάκη μου, έτσι ακριβώς!

Αν σ' αυτούς τους αριθμούς υπολογίσουμε κάμποσους ακόμα παράγοντες, τότε ο εφιάλτης γίνεται πιο ανεξέλεγκτος και ασύγκριτα πιο δυνατός. Γιατί ο Έλληνας και το Βιβλίο σε πόλεμο καθημερινό. Το καταφέραμε κι αυτό. Να σπάσουμε, όλα τα ευρωπαϊκά ρεκόρ.

Γιατί ο Έλληνας εκλαμβάνει την εφημερίδα σαν κάτι το άγνωστο και μισητό. Γιατί η κουλτούρα γι' αυτόν είναι ιδιότητα άχρηστη, περιττή, εξωγήινη, παλιομοδίτικη, και γραφική. «Α αυτός είναι κουλτουριάρης» σα να λένε «αυτός είναι μαλάκας κανονικός»!

Γιατί, ακόμα, δύο στα τρία ελληνόπουλα πάσχει από παχυσαρκία. Παίζει κι αυτό. Που σημαίνει ότι στην πάλαι ποτέ γη της αυθεντικής και υγιεινής Μεσογειακής διατροφής, θερίζουν το πλαστικό χάμπουργκερ, τα γαριδάκια και κάθε μεταλλαγμένο φαγητό. Και τέλος, γιατί το ζωντανό «σκατό», προερχόμενο είτε από ριάλιτι σόου, είτε από τα μεσημεριανά είτε από κάθε άλλο σκουπιδαριό, επιπλέει στον αφρό ενός απέραντου πολτού. Εντός του οποίου κολυμπάνε εκατομμύρια συμπολιτών μας χωρίς καν να πιάνουν την μύτη τους για να καλυφθούν από την μπόχα που μολύνει κάθε κύτταρο του οργανισμού τους.

Με απλά λόγια κάθε βαμμένο ξανθό μαλλί που ως προτέρημα διαθέτει απλώς σάρκα τορνευτή και κάθε μειράκιο που ζήτημα είναι αν γνωρίζει απλή Αριθμητική, έχουν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστές μιας διεστραμμένης κλίμακας αξιών. 

Οπού μόνο το Χρήμα. Οπού μόνο η αναγνωρισιμότητα. Οπού μόνο η ευκολία. Οπού μόνο το χα χα χου χα. Οπού μόνο το Life style. Οπού μόνο το απόλυτο κενό. Να το κατακτήσουμε με κάθε κόστος. Ακόμα και με την πορνεία και με τον προσωπικό μας εκμαυλισμό. Έτσι φτιάξαμε βόθρο πολυτελείας. Έτσι ανοχύρωτοι από αντιστάσεις παραδοθήκαμε σε κάθε αληθινό εχθρό. Κι έτσι από χώρα καταντήσαμε Horror.

Και μετά απ' όλα αυτά καθόμαστε σε ταβέρνες και σε καφενεία και ρίχνουμε ροχάλες στο πολιτικό προσωπικό. Και μετά απ' όλα αυτά μας φταίει ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Μα είναι ηλίου φαεινότερο. Πρώτα απ' όλα μας φταίει το κεφάλι μας. Γεμάτο από μεταλλαγμένο κουτόχορτο, από άφθονο καφενείο και τηλεοπτικό σκουπιδαριό!

Φράου Μ

Γράφει ο Δανίκας στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ:

"Μην τους ακούτε. Και μην τους ακολουθείτε. Δεν φταίει η Μέρκελ. Το αντίθετο μάλιστα. Με βάση τις προδιαγραφές του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που έχει υιοθετήσει και η Ελλάδα,  η σκληρή γραμμή της Μέρκελ είναι ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την κρίση. Δεν συμφωνείτε; Ωραία λοιπόν. 

Ποια η απαίτηση της Μέρκελ; Να λειτουργεί κάθε χώρα της ευρωζώνης με ό,τι αυτή παράγει. Οχι με δανεικά αγύριστα αλλά με ανάπτυξη της παραγωγικής της βάσης. Εγινε αυτό; Καθόλου. Ποιος φταίει; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει η οργανωμένη Αριστερά. Λάθος. Οι έλληνες προσκυνημένοι και υποταγμένοι πολιτικοί απαντάω εγώ. Που δεν  είχαν τα κότσια να διαπραγματευτούν τα ελληνικά συμφέροντα με πατριωτική μαγκιά. Και που βολεύτηκαν και πορεύτηκαν με δανεικά. Χωρίς μέλλον ορατό. Ο,τι φάνε, ό,τι πιούνε, ό,τι αρπάξει ο κώλος τους 

Ποια η δεύτερη απαίτηση της Μέρκελ εδώ και τρία σχεδόν χρόνια; Να ξεφουσκώσει το υπέρβαρο, άχρηστο και αντιπαραγωγικό προσωπικό του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δηλαδή τέρμα τα σούρτα φέρτα ανάμεσα στους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους. Δηλαδή τέρμα τα πεσκέσια και η εκλογική πελατεία. Και δηλαδή στοιχειώδης αξιοκρατία. Εγινε; Πλάκα κάνεις. 

Ποια η τρίτη απαίτηση της Μέρκελ; Η υιοθέτηση και εφαρμογή στην πράξη στοιχειωδών μεταρρυθμίσεων που ισχύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εδώ και αιώνες. Από το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων μέχρι το «διαζύγιο» Κράτους Ορθόδοξης εκκλησίας. Εγιναν; Ακρα του τάφου σιωπή. Ολα παραμένουν όπως πριν.

Ποια η τέταρτη απαίτηση της Μέρκελ; Η αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είμαστε  ανίκανοι  εμείς; Ωραία. Να σας αποστείλουμε δικούς μας έμπειρούς και αξιόμαχους γερμανούς φοροκυνηγούς. Οχι δεν θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Τρίχες. Απόδειξη; Το στικάκι με δύο χιλιάδες κοπανατζήδες περιφερόταν από τον έναν στον άλλο επί δύο ολόκληρα χρόνια. Μπας και φταίει η Μέρκελ;  Τρελός είσαι; Ως συνήθως φταίνε αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια μετέτρεψαν την χώρα σε πτυελοδοχείο της Ευρώπης.

Με απλά λόγια τίποτα επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό κουρεύουν οριζόντια τα πορτοφόλια και την ζωή των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Γι' αυτό οι φοροφυγάδες έχουν στήσει πάρτι επικών διαστάσεων. Γι' αυτό η χώρα αιωρείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επειδή ακριβώς το κυρίαρχο μεταπρατικό σύστημα αρνείται πεισματικά να μεταρρυθμιστεί και να ακολουθήσει ευρωπαϊκή διαδρομή. Να το παραδεχτούμε, Οι προδιαγραφές της χώρας είναι βαλκανικές με ισχυρά υπολείμματα Οθωμανικής Σουλτανίας. 

Κόβω τον σβέρκο μου ότι η σύντομη επίσκεψη της Μέρκελ  είναι μέρος μιας παράστασης θεατρικής. Προφανώς μέχρι η  ευρωζώνη να οχυρωθεί  υποκρίνεται η Μέρκελ ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή κι έτσι έχει αποφασίσει να μας διατηρήσει με σωληνάκια εν ζωή. Επομένως η επίσκεψη είναι συμβολική. Από τη μια έχει πλήρως απογοητευτεί από την ακινησία την ελληνική. Με απλά λόγια εκείνοι κάμουν πως  επιθυμούν την παραμονή μας στο ευρώ. Από την άλλη εμείς κάνουμε τάχα ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε και να συμμορφωθούμε. Ενα θέατρο με πολλές πράξεις, με πολλά επώδυνα μέτρα και με τίτλο ανατριχιαστικό «Αργος θάνατος χωρίς αναισθητικό!»".

Μονόδρομοι...

"Μονόδρομοι", είναι ο τίτλος άρθρου του Δανίκα στο ΒΗΜΑ (5-5-11). Στο άρθρο ο Δανίκας κάνει μια αναφορά στους μονόδρομους που ακολουθούμε οι Έλληνες τις τελευταίες δεκαετίες. Μεταξύ αυτών και ο τηλεοπτικός.

«Η στοιχειώδης κουλτούρα  μπροστά σ΄ αυτή τη δυσθεώρητη ανθυποκουλτούρα [της τηλεόρασης] μοιάζει με Κρυφό Σχολειό. Σχεδόν κάθε δευτερόλεπτο ψυχαγωγίας αρχίζει και τελειώνει με τα παρασκήνια κάποιων, μέχρι χθες, παντελώς άγνωστων, με συνταγές μαγειρικής, με τις επιδόσεις διακοσμητών πιάτων που κατ΄ ευφημισμόν ονομάζονται σεφ, με τα ριάλιτι σόου και με αποκεφαλισμούς χιλιάδων ζόμπι. Ρε μπαγάσα, είπαμε. Ολοι έχουμε ανάγκη από χαβαλέ, καφενείο, πρέφα και μπάλα. Αλλά όταν με διπλοβάρδια μόνο αυτό λαμβάνεις, ε τότε καμένος εγκέφαλος, καμένη συνείδηση, κατακαημένη Ελλάδα!»

Δυστυχώς η άγρα πελατών έχει περάσει το κλίμα αυτό και στα μπλογκ αλλά και σε κάποιες εφημερίδες που θεωρητικά και κατά παράδοση δεν θα έπρεπε να αγγίξει.

Το βασίλειο του χαρτιού

"Χαρτιά" είναι ο τίτλος του άρθρου του Δανίκα στο ΒΗΜΑonline. 

Καταλήγοντας σημειώνει: "εδώ είναι το βασίλειο του χαρτιού. Στα χαρτιά οι νόμοι, χαρτιά οι εξαγγελίες, χαρτιά οι τιμωρίες, χαρτιά οι δημόσιοι οργανισμοί. Στα χαρτιά η κερδοφορία των τραπεζών. Στα χαρτιά η λειτουργία πολλών εταιρειών. Στα χαρτιά ο εργαζόμενος σε κάποιον δημόσιο οργανισμό. Γι΄ αυτό οι ξένοι και οι εχθροί μάς τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτιού. Σαν αγγελία ενός μνημόσυνου του ελληνικού λαού! ".

Από χαρτί σ' άλλο χαρτί (από βυθό σ' άλλο βυθό) βραδιάζει ξημερώνει, κι αν τη ζωή μου απαρνηθώ δεν μ' απαρνιούνται οι πόνοι... που λέει κι ο Γκούφας.

Καταθέσεις ψυχής

Ο Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ σήμερα με τρία παραδείγματα συμπεραίνει πως:

"Ολα όσα αντέχουν και ξεχωρίζουν σ΄ αυτό τον τόπο μόνο από προσπάθειες προσωπικές από συμπολίτες με κοινωνική ευαισθησία και με κατάθεση ψυχής. Κανένα σύστημα, ακόμα και το καλύτερο που έχει επινοηθεί από ανθρώπινο μυαλό, δεν θα αντέξει αν η ανώνυμη πρωτοπορία του δεν αντισταθεί στην αδράνεια και την αδιαφορία. Για να καταπολεμήσεις τη σημερινή δυσθεώρητη κρίση και τη συνακόλουθη ατελείωτη μελαγχολία, μόνο με αγωνιστική διάθεση και με διαρκή έμπνευση. Είμαι βέβαιος. Η οργή θα φέρει δημιουργία και από την καταστροφή θα προκύψει ελπίδα! "

Και χαιρόμαστε διότι τη θέση αυτή έχουμε πολλάκις καταθέσει από αυτό το blog.

Και ξανά, η κόλαση είναι οι άλλοι

Γράφει ο Δανίκας τα αυτονόητα στο σημερινό ΒΗΜΑ, στο άρθρο του με τίτλο "Βάρβαροι". Καταλήγει ως εξής:

"Τα ίδια παντού. Σε κάθε έκφραση της καθημερινής μας ζωής. Σε κάθε σημείο της ελληνικής γης. Για την αθλιότητα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων φταίει μόνο το σύστημα. Για τον διασυρμό του Δημοσίου φταίνε μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα. Για τη φοροδιαφυγή φταίνε μόνο οι εφοριακοί. Για την καταβαράθρωση της αγροτικής οικονομίας φταίνε μόνο οι ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και οι μεσάζοντες. Για όλα μα για όλα, ακόμη και για τον γιγαντιαίο σκουπιδοτενεκέ του κέντρου των Αθηνών, αποκλειστικοί και μοναδικοί ένοχοι είναι ο ιμπεριαλισμός, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι μεγαλοτραπεζίτες, οι υπουργοί και ο δικομματισμός. Ωραία. Αφού, ρε μπαγάσα, γνωρίζεις τους ενόχους και τους μισείς τόσο πολύ, γιατί διαρκώς τους ψηφίζεις και στα κρυφά τούς γλείφεις; Επειδή χωρίς τους βαρβάρους θεόγυμνη η αφεντιά σου. Πάντα ο Αλλος. Ποτέ Εσύ! "

Θέλει σχόλιο;

Τζακίσατε τα χέρια σας

Καταλήγει ο Δανίκας στο άρθρο του στο ΒΗΜΑ με τίτλο "Ζουρλομανδύας":

Με απλά λόγια, περίπου δύο στους τρεις θέλουν μια χώρα που να ζει με δανεικά, που θα κάνει τον καμπόσο σε όλους τους γείττονες, που θα καταναλώνει χωρίς να ιδρώνει, που θα έχει σοσιαλισμό στην Παιδεία και στην Υγεία και που θα διαθέτει πάνω- κάτω όσα και τα αγαθά του Ηarrods στο Λονδίνο. Περίφημα. Αν από εκεί ψηλά μάς βλέπουν και μας ακούν οι χιλιάδες αντιστασιακοί που για μια ελεύθερη, καλύτερη Ελλάδα αγωνίστηκαν και εκτελέστηκαν από τον γερμανό κατακτητή, θα τους έχουν σηκωθεί οι τρίχες της κεφαλής. Χαραμίσαμε τα Νιάτα μας και τη Ζωή μας για έναν ζουρλομανδύα Μade in Greece!

Πως το λεει ο Χριστιανόπουλος για τον Μακρυγιάννη:
Που είσαι στρατηγέ να δεις που τζάκισες το χέρι σου για να χορεύουν σεικ τα κωλόπαιδα...

Πες τα χρυσόστομε!

Η άποψη της φτωχής Ελλάδας είναι μια άποψη βολική για να μην κάνουμε τίποτα, γιατί μας απαλλάσσει από τον μπελά της εργασίας, της αφοσίωσης και του ιδρώτα. Και επιπλέον μας απενοχοποιεί από τις δικές μας προσωπικές ευθύνες. Γράφει ο Δανίκας στο σημερινό ΒΗΜΑ.

«Γίναμε φτωχοί» σημειώνει «επειδή το παράδειγμα το δίνουν η μετριότητα, η ασημαντότητα, η κουτοπονηριά, η κομπίνα και η ανικανότητα που φτάνει μέχρι τ΄ αφτιά. Δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας εργάζονται σκληρά και αρκετοί εξ αυτών είναι παραδείγματα φωτεινά. Παντού, και στην παραγωγή, και στις επιστήμες, και στον πολιτισμό, και στη βιομηχανία, και στις υπηρεσίες και στις βιοτεχνίες. Ολους όμως αυτούς η πολιτική εξουσία τούς έχει γραμμένους στα παπούτσια της τα παλιά. Γιατί ο άξιος, ο ικανός, ο αφοσιωμένος, ο τίμιος και ο πρωτοπόρος δεν έχουν ανάγκη ούτε από γνωριμίες ούτε από φακελάκια και ούτε είναι πελάτες στις προεκλογικές ψηφοθηρίες. Εχθρός του κράτους είναι κάθε Ελληνας που διαθέτει ψαγμένο κριτήριο και προσωπικότητα βαθιά. Σύμμαχος και φίλος ο ανίκανος, ο ημιμαθής, ο τεμπέλης, ο αφασικός, ο διαπλεκόμενος, ο κομπιναδόρος και ο απατεώνας. Πριν από την ταμειακή μας καταβαράθρωση, προηγήθηκε και εξακολουθεί να προηγείται η απαξίωση της σκληρής, σωστής, ευφάνταστης και τίμιας εργασίας. Και η ταυτόχρονη ανάδειξη του μηδενικού σε διδακτορικό του Χάρβαρντ».

Τι να προσθέσει κανείς; Απλά: πέστα χρυσόστομε!

Mea Culpa, η πολιτική του "ήμαρτον"

Γράφει ο Δανίκας στο σημερινό ΒΗΜΑ στο άρθρο του με τίτλο "Μονάρχες":

Αναλαμβάνει, λέει, την πολιτική ευθύνη. Εντάξει, παιδιά. Εφταιξα. Λάθος πρόσωπα. Λάθος αυλικοί. Λάθος συνεργάτες. Λάθος τακτική.

Μea culpa. Ουδείς αλάνθαστος. Είπε και καθάρισε. Τόσο εύκολα. Τόσο άνετα. Τόσο σύντομα. Η «πολιτική ευθύνη» το άσυλο ανικανότητας, εξαπάτησης, διαφθοράς και διαπλοκής. Με μηδενικό τίμημα. Ενίοτε δε και με βραβείο σταράτης συμπεριφοράς. Είδες ο Καραμανλής; Τα παίρνει όλα πάνω του. Αρχηγός με τα όλα του. Ετσι μ΄ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Και δίνει το καλό παράδειγμα πολιτικού που δεν μασάει τα λόγια του. Περίφημα. Ας πούμε τώρα ότι είσαι μικροεπιχειρηματίας. Εχω συγκεκριμένη περίπτωση στον νου μου, γι΄ αυτό αναφέρομαι σ΄ αυτό το παράδειγμα. Είσαι λοιπόν επιχειρηματίας. Και από λάθος εκτιμήσεις και επιπόλαιες επιλογές καταλήγεις μια μέρα στην καταστροφή. Πληρώνεις τους πιστωτές σου, βάζεις λουκέτο στο μαγαζί σου, ξεπουλάς την ακίνητη περιουσία σου και επιστρέφεις στην καλύβα του πατέρα σου. Φανταστείτε τώρα. Αυτός ο χρεοκοπημένος και από τα δάνεια πνιγμένος να καθάριζε με τους πιστωτές του με τη φράση «αναλαμβάνω εξ ολοκλήρου την ευθύνη μου». Αντε γεια. Τα λέμε μια άλλη φορά. Θα τον σφραγίζανε στη φυλακή με ζουρλομανδύα ριγωτό. Γι΄ αυτό η ιδιότητα του πολιτικού στη συνείδηση κάθε απλού πολίτη είναι συνώνυμο ιδιοτέλειας, διαπλοκής, συναλλαγής και πλήρους, από κάθε τίμημα, απαλλαγής. Αλλά και γι΄ αυτό ο πολίτης είναι εθισμένος σ΄ αυτή την παρανοϊκή «λογική». Και γι΄ αυτό, επειδή τίποτε δεν αλλάζει, πορεύεται χωρίς να φωνάζει και χωρίς ο ίδιος ν΄ αλλάζει. Ετσι, σου λέει, είναι. Ο πολιτικός υπεράνω νόμων, κανόνων και τιμωριών. Ετσι είναι και έτσι πάντα θα είναι. Τον Πρωθυπουργό τον στέλνεις σπίτι του, δεν τον κλείνεις στη φυλακή. Καθιερώθηκε αυτό. Πάει, τέλειωσε. Ο άγραφος κανόνας. Το ρόπαλο του νόμου για τους πληβείους. Ασυλία, καλοπέραση και εξουσία για την αριστοκρατία. Η μοναρχία των Γλύξμπουργκ γκρεμίστηκε. Οι εκλεγμένοι μονάρχες θριαμβεύουν!

Φελλοί

Ο Δανίκας γράφει στο σημερινό ΒΗΜΑ με τον ίδιο τίτλο: Φελλοί. Παραθέτουμε το άρθρο χωρίς κανένα σχόλιο. Τι να σχολιάσει κανείς; Τα λέει όλα.

Πρώτα οι άνθρωποι ύστερα οι αριθμοί. Το αντίθετο καταλήγει σε διαστροφή. Κοιτάξτε γύρω σας. Ολοι μια απέραντη αριθμομηχανή.

Από την κυβέρνηση ως τον ωρομίσθιο καθηγητή. Δισεκατομμύρια, εκατομμύρια, χιλιάρικα, κατοστάρικα, δεκάρικα, φραγκοδίφραγκα. Μετράμε, αφαιρούμε, προσθέτουμε, αγωνιούμε, τρελαινόμαστε, υποφέρουμε. Κι έτσι ξεχνάμε την ουσία των πραγμάτων. Πριν από τους αριθμούς είναι οι άνθρωποι. Δηλαδή η πολιτική. Απλό. Η χρεοκοπία αρχίζει από εκεί. Γιατί οι μέτριοι, οι ασήμαντοι, οι απολίτιστοι, τα λιγούρια, οι απατεώνες και οι διαπλεκόμενοι στρογγυλοκάθησαν στην εξουσία την ελληνική. Μεγάλη και μικρή. Πολιτική, κοινωνική, δημαρχιακή, πολιτιστική και συνδικαλιστική. Γιατί το κριτήριο ήταν και φοβάμαι πως εξακολουθεί να είναι η πελατεία, η γνωριμία, η εξυπηρέτηση, το τζάκι, η οικογενειοκρατία, η κομματική στρατολογία, η ευκαμψία, η ευνοιοκρατία. Οτιδήποτε εκτός από την ουσία. Δηλαδή την αξιοκρατία. Σε όλα τα πόστα. Μεγάλα και μικρά. Ασήμαντα και σημαντικά. Επιτροπές, διοικήσεις, οργανισμοί, ακόμη και σε αρκετές ιδιωτικές επιχειρήσεις. Οχι οι καλύτεροι, οι αξιότεροι, οι ειδικοί, οι έντιμοι και οι σοβαροί. Πρώτοι και καλύτεροι οι γλείφτες, οι κόλακες, οι αίλουροι, οι καιροσκόποι, οι ασπόνδυλοι και οι άσχετοι. Γιατί, λόγου χάριν, ο ίδιος Ελληνας, περιφρονημένος στον τόπο του, κάνει καριέρα στη Γαλλία, την Γερμανία και την Αμερική; Απλό. Επειδή κάθε κοινωνία σοβαρή προσφέρει κάθε ευκαιρία σε κάθε μονάδα εξαιρετική. Είσαι καλός; Ε, τότε έχεις πολλές πιθανότητες να προκόψεις. Ακριβώς το αντίθετο εδώ στο νταμάρι το ελληνικό. Είσαι άριστος; Ε, τότε στη Β΄ Εθνική. Αυτή η διαστροφή, ο βασικός λόγος της κοινωνικής παρακμής και την οικονομικής καταστροφής. Ετσι, πρότυπο επιτυχίας η διαπλοκή. Ετσι, παράδειγμα προς μίμηση η πελατεία η κομματική. Ετσι, απόλυτη αξία ο εκμαυλισμός και η συναλλαγή. Επιπλέουν οι φελλοί, βυθίζονται στον πάτο οι πρώτοι και οι καλοί. Εκαναν την Ελλάδα μας σαν τα μούτρα τους, δηλαδή!

Απλά πράματα

Γράφει στο σημερινό ΒΗΜΑ με τίτλο "Αλητεία" ο Δανίκας:
"Λόγια, λόγια, λόγια. Τι έπαθαν οι αλήτες που γρονθοκόπησαν τον Μπάγεβιτς; Τίποτα! Τι έπαθαν οι χουλιγκάνοι που μετέτρεψαν το γήπεδο του χάντμπολ σε νταμάρι καλοκαιρινό; Τίποτα! Τι έπαθαν οι κανίβαλοι που έκαναν το γήπεδο της Νέας Σμύρνης μπάζα οικοδομών; Απολύτως τίποτα. Οπως πάμε, σε λίγο αντί για καδρόνια και βαριοπούλες θα βγαίνουν μαχαίρια, μολότοφ και πιστόλια. Αξιότιμοι κύριοι του υπουργείου Πολιτισμού, το συμπέρασμα ένα και ανατριχιαστικό: επί των ημερών σας η κατάσταση χειροτερεύει σε απελπιστικό βαθμό. Εχουμε καταντήσει ο κανίβαλος των ευρωπαϊκών χωρών. Και αντί για άμεσα, πρακτικά μέτρα, διαβάζουμε για συσκέψεις, ακούμε εξαγγελίες και λαμβάνουμε υποσχέσεις. Μέχρι στιγμής μοναδική πολιτιστική διεθνής προσφορά είναι φωτογραφίες και τηλεοπτικές εικόνες με ανεγκέφαλους έλληνες κανίβαλους να κάνουν τον γύρο όλων των χωρών. Το ζήτημα είναι απλό. Εφαρμόστε εδώ και τώρα το πετυχημένο μοντέλο της Θάτσερ. Δηλαδή με το πρώτο επεισόδιο να μπουζουριάζονται και να σφραγίζονται οι ταραξίες για μερικά χρονάκια στις φυλακές. Να τους απαγορεύεται για το υπόλοιπο του τρισάθλιου βίου τους η είσοδος στα γήπεδα. Και επί πέντε χρόνια, όπως έγινε στην Αγγλία, να απαγορεύεται στις ελληνικές ομάδες να λαμβάνουν μέρος σε διεθνείς αγώνες. Εφαρμόστε το και θα σου πω εγώ μετά αν θα ανοίξει έστω και μισό ρουθούνι στα γήπεδα τα ποδοσφαιρικά. Και επειδή δεν το κάνετε, το δικό μου το καχύποπτο μυαλό, όπως του κάθε Ελληνα σ΄ αυτόν τον τόπο τον εξοργιστικό, σκέφτεται πάντα το ύπουλο και το κακό. Πως δηλαδή αξιοποιείτε τον χουλιγκανισμό προς εκτόνωση των μαζών. Τις συντάξεις και τους μισθούς τις κόψατε εν μιά νυκτί. Επομένως όταν θέλετε μπορείτε. Οταν δεν θέλετε δεν μπορείτε. Απλό. Γιατί τι άλλο μπορεί να συμβαίνει όταν η βία καλπάζει κι εσείς πέρα βρέχει; Ανικανότητα; Να αδειάσετε τις καρέκλες. Υπόγεια συμφέροντα; Ε, τότε επί της ουσίας μία από τα ίδια. Χωρίς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο η χώρα θα πορευόταν όπως Χθες!"
Προσυπογράφουμε.

Νεκροταφεία

"Νεκροταφεία" είναι ο τίτλος του άρθρου του Δανίκα στα σημερινά ΝΕΑ. Τα λέει όλα ο Δανίκας. Παραθέτουμε χωρίς σχόλια, που έτσι κι αλλιώς θα ήταν περιττά.
"Το «Νewsweek» ανακήρυξε τη Φινλανδία ως πρώτη και καλύτερη χώρα της υφηλίου. Γιατί εκτός των άλλων και πάνω απ΄ όλα είναι πρωταθλήτρια στην Παιδεία. Σκεφτείτε το απλά. Από την έλλειψη Παιδείας ο χουλιγκανισμός. Από το συστηματικό γκρέμισμα των Γραμμάτων η αμάθεια και ο αγνωστικισμός. Από την παραπαιδεία κατάντησε ανεγκέφαλος ο σιωπηλός αμνός. Από τα καφενεία η αφασία και ο κοινωνικός αυτισμός.

Από την ανυπαρξία έρευνας ο πριονισμένος παραγωγικός ιστός. Από την ημιμάθεια ο ευρύτερος αναλφαβητισμός. Από τα φροντιστήρια ο πανάκριβος αλλά τάχα μου δημόσιος εκπαιδευτικός οργανισμός. Από την υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος ο έλληνας πολίτης ο μισός. Δείξε μου την Παιδεία σου να σου πω τι σόι κοινωνία είσαι. Κι όμως. Από τις εξαγγελίες των επαναστατικών μεταρρυθμίσεων του Γιώργου Παπανδρέου απουσιάζει παντελώς η επανίδρυση του πανάθλιου εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ακόμη τρισχειρότερα στα έργα. Πετσοκομμένος ο αριθμός των καθηγητών. Πλήθος μαθητών σε τάξεις επιπέδου αφρικανικών προδιαγραφών. Χαμηλό το μορφωτικό επίπεδο των δασκάλων και των καθηγητών. Πριν από τους αριθμούς της οικονομίας προηγήθηκε πλιάτσικο στην εκπαιδευτική ουσία. Και πώς είναι δυνατόν να ανταποκριθεί στα σύγχρονα και τόσο απαιτητικά και ανταγωνιστικά δεδομένα μια κοινωνία όταν η σχέση της με την Παιδεία αρχίζει με την παπαγαλία και καταλήγει στα φραγκοδίφραγκα από τα δημόσια ταμεία; Γιατί τα ωραία λόγια χαϊδεύουν τ΄ αφτιά. Η πραγματικότητα σε γκρεμίζει στα τάρταρα με την πρώτη ματιά. Θα μου πείτε «τα πορτοφόλια είναι άδεια από λεφτά». Θα σας πω «κόψτε τον σβέρκο σας και βρείτε τα από τους μεγαλοφοροφυγάδες και τους μεταπράτες ολιγάρχες που τα έκαναν βίλες, κότερα και πισίνες». Ελεος! Λεφτά μπόλικα, να φάνε και οι κότες. Γιατί τα περισσότερα από τα καλύτερα και πιο συγκροτημένα νεανικά μυαλά μεταναστεύουν μαζικά. Γιατί με κούφια, άδεια, χαλασμένα, αναλφάβητα παιδιά, η Ελλάδα θα ενταφιαστεί στα νεκροταφεία τα ευρωπαϊκά!"

Αυτά και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

Ούτε ένα γεια

Ο Δανίκας στα σημερινά ΝΕΑ αναφέρεται στο επισόδειο με το φτύσιμο του Σιούφα στην Πάρο.
Πριν φτάσω στο φτύσιμο, υποστηρίζει, "πρώτα κρίνω, επικρίνω και καταψηφίζω τον κυβερνήτη και τον βουλευτή". (...) Γιατί μπορεί με τον καλύτερο τρόπο και με το χαμόγελο στα χείλη να «σφάζει» ο δάσκαλος την Παιδεία και τον μαθητή. Γιατί ο διαπλεκόμενος υπουργός, ο ρουσφετολόγος βουλευτής και ο απατεώνας πολιτικός με επιχειρήματα, με χαμηλό τόνο της φωνής και με πλούσιο λεξιλόγιο πείθουν το ανυποψίαστο ακροατήριο ότι το μαύρο είναι άσπρο και το κακό καλό. Και γιατί η ευπρέπεια, το θεατρικό στήσιμο, η ρητορική δεινότητα και η επικοινωνιακή ικανότητα είναι τα βασικά προσόντα για μια καριέρα στρωμένη με ροδοπέταλα. Δυστυχώς τα ράσα κάνουν τον παπά. Που πάει να πει, για να καταπολεμηθεί ο χουλιγκανισμός πρέπει πρώτα η «παράγκα» να γκρεμιστεί. Που πάει να πει ότι αφού ουδείς τιμωρείται για τα άδεια ταμεία, για τα σκάνδαλα και τη χρεοκοπία, τότε ο Νόμος έχει πάει στην εξέδρα. Το είπε και ο Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής. Θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες. Οργή Λαού, φωνή Θεού. Μ΄ έναν λόγο, είναι υποκρισία να καταδικάζεις τον μικρό φοροφυγάδα και την ίδια στιγμή να κυκλοφορεί ελεύθερη η βρώμικη, τρισάθλια, καταστροφική συναλλαγή. Εγώ στη θέση του πρώην υπουργού θα έβαζα την ουρά κάτω από τα σκέλια χωρίς να πω κουβέντα. Φοβάμαι ότι αυτό το περιστατικό είναι μόνο η αρχή. Αν δεν λειτουργήσει η Δικαιοσύνη και δεν μπουν μερικοί στη φυλακή, τότε η αυτοδικία θα μοιάζει με ταινία αμερικανική!". Ωστόσο, ο ίδιος προτείνει, μέχρι να έρθουν τα πράματα στα ίσα "Ούτε ένα «γεια» έτσι από συνήθεια, όπως κάνουμε μηχανικά".

Αναζητείται η κρίσιμη μάζα

Αρχίζει ο Δανίκας στα σημερινά ΝΕΑ (22-7-2010) απαριθμώντας μερικές από τις «πληγές του Φαραώ» που ταλανίζουν τη σημερινή Ελλάδα για να καταλήξει: «Όσο παρακμάζει η κοινωνία τόσο οι σφαίρες θα γαζώνουν νόμους, θεσμούς, ανθρώπους. Παραπολιτική. Παρακράτος. Παραοικονομία. Όλα στο παρασκήνιο. Εν κρυπτώ. Γιατί η πάσης φύσεως τρομοκρατία πορεύεται με την κοινωνική παραλυσία. Και όσο παραλυσία, τόσο παρακμή και τρομοκρατία. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο μαζί σκοτώνουν την πατρίδα. Ανεξέλεγκτη η πτώση. Ανεξέλεγκτα και τα πάσης φύσεως μικρά και μεγάλα σκοτεινά συμφέροντα. Ποικίλα τα κίνητρα. Ποικίλοι οι στόχοι. Ποικίλοι οι μασκαρεμένοι δολοφόνοι και «δολοφόνοι». Παριστάνεις τον ιδεολόγο και με λύσσα σκοτώνεις δημοσιογράφο. Παριστάνεις τον πατριώτη και κλέβεις το κράτος. Παριστάνεις τον Ιπποκράτη και γδέρνεις τον πελάτη. Παριστάνεις τον αριστερό και από πίσω τα ΄χεις κάνει πλακάκια με τον πλουτοκράτη. Παριστάνεις τον σοσιαλιστή και αφήνεις αδέκαρο τον μεροκαματιάρη. Γαία πυρί μιχθήτω. Μία η διέξοδος. Μία η Λύση. Ούτε Αστυνομική, ούτε Αντιτρομοκρατική, ούτε Δικτατορία. Μία και άκρως αποτελεσματική. Επιβεβαιωμένη από την Ιστορία. Να βγει στο προσκήνιο των εξελίξεων η κοινωνία. Κάθε Πολίτης έξω από τον καναπέ και την ανωνυμία. Μόνο τότε το τσουνάμι θα σαρώσει παρακμή, σήψη και μαφία. Ως τότε τα πολυβόλα του μαύρου παρασκηνίου θα γαζώνουν κάθε ελπίδα!»

Και πιο θα διαφωνήσει; Ποιοι όμως θα αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα για να ξεκινήσουν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις; Μήπως αυτοί που το δημιούργησαν; Μήπως αυτοί που το συντηρούν; Μήπως οι χρήσιμοι βλάκες που αποτελούν τους «νεροκουβαλητές» της κάθε δογματικής προσέγγισης εκεί που θα πρέπει να υπάρχει ρεαλισμός και εφικτές λύσεις; Ή μήπως με αυτούς που βολεύονται με τις θεωρίες της συνωμοσίας;

Πονηρούλη...

Γράφει ο Δανίκας μεταξύ άλλων στα σημερινά ΝΕΑ (8-6-10): "Μίλησες; Οχι. Διαμαρτυρήθηκες; Δεν είσαι με τα καλά σου. Κατάγγειλες; Δεν είμαι τρελός. Ε, τότε αφού το συγκάλυψες, κι εσύ παρέα με τους άλλους εξέπεσες. Και είναι εξωφρενικό. Να καρατομείς εν μια νυκτί τους μισθοσυντήρητους και από την άλλη να επικαλείσαι το τεκμήριο της αθωότητας για τον εαυτό σου. Τη στιγμή που με την ψήφο σου ισοπέδωσες εκατομμύρια αθώους και νομοταγείς, από την τσέπη των οποίων πληρώνονται οι παχουλοί μισθοί σου, έρχεσαι τώρα και ζητάς απ΄ αυτούς που «δολοφόνησες» να αποδείξουν την ευαισθησία τους προς το Σύνταγμα, τους θεσμούς και τη δημοκρατική νομιμότητα. Αυτά που εσύ πρώτος τα έκανες προσάναμμα για το στενό συμφέρον το προσωπικό σου. Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις. Γιατί ακόμα και τώρα, που σε ελεύθερη πτώση η χώρα, αφήνεις αδέσποτους τους κατσικομάρτυρες να κοροϊδεύουν τη θεσμική Εξεταστική Επιτροπή. Γιατί έτσι στη συνείδηση του απλού πολίτη, εσύ, με τον αντίπαλο και συνάδελφό σου ακολουθείτε συμψηφιστική τακτική γιατί η ισοπαλία είναι βολική. Και επειδή δεν έκανες μια απλή, στοιχειώδη ενέργεια που θα απέδιδε αθώους τους μη διαπλεκόμενους πολιτικούς. Με μια τροπολογία. Ωστε να μάθει η κοινωνία. Πόσα είχες πριν και πόσα απέκτησες όσο διάστημα είσαι στη Βουλή. Τόσο απλό. Και όμως τόσο ανέφικτο, ακόμα και τώρα που η χώρα κινδυνεύει να πέσει στον γκρεμό. Α ρε μικρέ, ασήμαντε πολιτευτάκια. Για την πατρίδα να θυσιαστούν οι φτωχοί. Για την καρέκλα και το κόμμα σου, άκρα του τάφου σιωπή. Διπλά ένοχος εσύ. Πάνω απ΄ όλους και όλα όχι η δημοκρατική Βουλή, αλλά η δική σου η βολή!"
Εεε πώς λοιπόν; Μονά ζυγά δικά σου;

Είμαστε στην αρχή μεγάλων εξελίξεων;

Έβλεπα τον Παπαναγιώτου στη ΝΕΤ Κυριακή μεσημέρι. Σκυλάκος, Σιφουνάκης, Πλεύρης, Μαργαρίτης και ο Στυλιανίδης. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι άκουγα. Δεν έχουν πάρει τίποτα είδηση οι άνθρωποι. Εκτός τόπου και χρόνου. Ζουν στο παρελθόν. Αναφέρονται σε άλλη χώρα. Και στο μικρόκοσμο της επαρχίας: τα ίδια. Δεν έχει πάρει είδηση κανείς τίποτα.

Τα ξανάφερα στο μυαλό μου διαβάζοντας το άρθρο του Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα (30-5-10) με τίτλο «Απέραντη θλίψη».

«Δεν ξέρω αν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει. Και το κυριότερο χαρακτηριστικό μιας παρακμής είναι ακριβώς αυτό: η αδυναμία συνειδητοποίησής της από όσους τη συγκροτούν.
Ακούω λόγια, πολλά λόγια, συζητήσεις για νέα κόμματα ή για νέα σχήματα ή για νέους νόμους ή για νέες ιδέες. Αλλά τις ακούω από τους ίδιους που μας οδήγησαν ως εδώ. Και οι οποίοι φαίνεται να θεωρούν ότι απλώς δεν αρέσει η παράσταση και ότι αρκεί να αλλάξουν έργο- στο οποίο, βεβαίως, θα συνεχίσει να παίζει ο ίδιος θίασος!

(…)

Με απέραντη θλίψη παρακολουθώ βουλευτές όλων των κομμάτων να αντιδικούν καθημερινά όχι για την κατάντια τους αλλά για το ποιος φταίει λιγότερο.

«Εσείς!», «Όχι, εσείς!», «Όχι, και οι δυο σας!». Και την ίδια στιγμή να ανταλλάσσουν (συνήθως σε άθλια ελληνικά...) φούμαρα διαφάνειας και σαπουνόφουσκες ηθικής, γενικόλογες μπαρούφες και μεγαλόστομες ανοησίες- λες και χρειάζεται «Κώδικας δεοντολογίας υπουργών» για να ξέρει ο υπουργός ότι δεν πρέπει να τα παίρνει από τη Siemens!

Απέραντη θλίψη επειδή την ίδια στιγμή σκέφτομαι ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι καλούνται να διευθύνουν και να διοικήσουν μια χώρα, να τη βγάλουν από την οικονομική κρίση και την πολιτική απαξία. Όπως τους κόβω, ούτε μία στο εκατομμύριο!

Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι ο ελληνικός λαός που έχει φάει το φούμαρο με το κουτάλι, αρχίζει να χορταίνει. Αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει και, κυρίως, ότι κάτι πρέπει να συμβεί. Και αν θέλετε την γνώμη μου, αποκλείεται να αναζητήσει τις νέες λύσεις σε παλαιά πρόσωπα. Χωρίς αυτό, βεβαίως, να σημαίνει ότι τα νέα πρόσωπα υπάρχουν ή ότι θα είναι απαραιτήτως καλύτερα».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δανίκας στο Βήμα του Σαββάτου (29-5-10): «Στοίχημα; Οποιος στις Δημοτικές κατέβει με τις ευλογίες του κόμματός του, θα φάει φούμο. Το σύστημα γκρεμίστηκε. Ποιος Μαντέλης και κουραφέξαλα. Αυτά είναι φραγκοδίφραγκα. Γιατί αρχίζει η εξής απλή λογική. Ποιος τον τοποθέτησε εκεί; Και πόσα τα πρόσωπα των συγκοινωνούντων δοχείων Siemens και πολιτικής; Και πόσοι, είπατε, οι διαπλεκόμενοι εφοριακοί; Εκατό; Αστεία πράγματα. Ασπιρίνες για τον καρκινοπαθή. Γιατί η ευθύνη αρχίζει από την κεφαλή. Τμηματάρχες, προϊστάμενοι, διευθυντές, γραμματείς, υπουργοί. Ολοι μαζί. Και μόνο ο Βοσκόπουλος; Ολοι της νυχτερινής ζωής πρέπει να έχουν καταβροχθίσει τον άμπακο. Μια σύντομη διασταύρωση φορολογικών δηλώσεων και περιουσιακών δεδομένων θα μετατρέψει την καχυποψία σε λιποθυμία. Βάλε από κοντά τις βιλάρες των υπαλήλων της πολεοδομίας. Τις κουρσάρες των αστυνομικών. Τις πισίνες των μεγαλογιατρών. Τις καταθέσεις των μεγαλοδικηγόρων. Τον ατελείωτο πλούτο των πολιτικών. Μιλάμε για περίπου το μισό φέσι ολόκληρης της χώρας. Ισως και παραπάνω απ΄ αυτό. Για να καταλάβετε. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου των Cayenne, των Μercedes και των Ρorsche, καθώς και οι τοίχοι, οι κήποι, οι πισίνες, τα έπιπλα, τα χρυσαφικά και τα στολίδια των κυριών, τα εξοχικά, τα σκάφη, όλα όσα συνιστούν τον μεταπολιτευτικό νεοπλουτισμό αυτής της ρακένδυτης Ψωροκώσταινας προέρχονται από κλοπές που διαπράχθηκαν κατ΄ εξακολούθηση στον δημόσιο κορβανά. Τα σχολεία που δεν έγιναν. Τα νοσοκομεία που βρωμίσανε. Οι δρόμοι που δεν κατασκευάστηκαν. Ο σιδηρόδρομος που δεν εκσυγχρονίστηκε. Τα πάρκα που έμειναν στα χαρτιά. Ολα, μα όλα αυτά τα ανύπαρκτα δημόσια αγαθά μετατράπηκαν σε μαρουλόφυλλα για να ανάβουν τις πουράκλες τους οι πολιτικοί, οι αεριτζήδες και οι εν γένει λεχρίτες. Υπάρχει λύση; Μόνο αν η κοινωνία τους πετάξει ώστε ο τόπος να ξεβρωμίσει οριστικά. Αλλιώτικα, ενθάδε κείται η Ελλάς. Να φτύνεις στον τάφο της και μετά να γελάς!»

Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στην αρχή μεγάλων εξελίξεων.