Ζουλού

Αντιγράφουμε την ανάρτηση του Δ. Δανίκα από την ηλεκτρονική σελίδα του Πρώτου Θέματος χωρίς κανένα σχόλιο. Δεν χρειάζεται εξάλλου.

"Ρίχνουμε κροτίδες.  Εκτοξεύουμε καπνογόνα. Ανάβουμε πυρσούς. Πετάμε   ψαριές  στον πάγκο των μισητών αντιπάλων.  Μετατρέπουμε  το  γήπεδο  σε  πεδίο πολέμου. Το καλύπτουμε με σύννεφα Τσερνόμπιλ. Και αρχίζουμε.  Κλαδεύουμε καλάμια. Βάζουμε  τρικλοποδιές. Ρίχνουμε τυφλές μπουνιές. Επιδιδόμαστε σε θεατρινισμούς. Πέφτουμε  χάμω.  Ροκανίζουμε  χρόνο. Προκαλούμε  τρόμο, δέος και πανικό. Ενίοτε  ρίχνουμε και κουτουλιές. Και  αν όλα αυτά  δεν  καταλήξουν  σε νίκη και σε θρίαμβο της ΠΑΟΚάρας  ε τότε plan B.  Βγάζουμε   σουγιάδες.  Κι αν οι σουγιάδες  δεν  επιφέρουν πανωλεθρία στον εχθρό  ε τότε  βγάζουμε   Καλάσνικοφ.  Κι αν ούτε τα Καλάσνικοφ;  Ε τότε   χειροβομβίδες. Κι  αν ούτε οι χειροβομβίδες; Ε τότε  βόμβες. Κι αν ούτε  οι βόμβες  ε τότε  ατομική  βόμβα δεκαπλάσιας ισχύος από εκείνη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι!

Υπερβάλω;  Κι  όμως. Εβλεπα  τον κανιβαλισμό  παρέα με δύο  βάζελους.  Φυσικά   ΑΕΚάρα  εγώ. Ε  δεν θα το πιστέψετε. Και οι  τρεις επιθυμούσαμε την συντριβή  των  γάβρων. Ομως μετά από  τα πρώτα  δέκα λεπτά και βλέποντας τον μαινόμενο Τζαβέλλα αρχίσαμε  να αηδιάζουμε. Απίστευτο και εφιαλτικό

Αν  ήμουν Βαγγέλης Μαρινάκης  θα έπαιρνα  την ομάδα μου  και   θα  εγκατέλειπα την Ουκρανία της Μακεδονίας!

Αν  η ομάδα  μου κέρδιζε με τα μισά απ  αυτά  τα αίσχη  που   διέπραξαν  οι κομάντος   της Θεσσαλονίκης, θα ήθελα να  ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ενδεχομένως να  άλλαζα  ομάδα

Αν   ήμουν ΠΑΟΚτζής  θα μούτζωνα  τον εαυτό   μου και θα απαιτούσα από τους  ιθύνοντες  να ζητήσουν  την επανάληψη  του αγώνα  κεκλεισμένων των  θυρών. Εγώ,  δηλαδή, ένας  υπερήφανος και μάγκας Μακεδόνας  να «σφάξω» τον άοπλο αντίπαλό μου;  Ποτέ των  ποτών!

Αν ήμουν  ο διαιτητής Σταύρος Μάνταλος  δεν θα είχα επιτρέψει την  διεξαγωγή  του αγώνα.  Κι αν  το είχα κάνει   στα πρώτα δέκα λεπτά  θα απαιτούσα την έξοδο όλων  των φιλάθλων. Αλλιώτικα  Adios Amigos

Αν   ήμουν Γιώργος  Σαρρής, το αφεντικό της ΕΠΟ  θα συγκαλούσα, το ίδιο εκείνο  βράδυ, έκτακτη συνεδρίαση και  θα τιμωρούσα τον ΠΑΟΚ με δέκα  αγωνιστικές κεκλεισμένων  των θυρών, με αφαίρεση  είκοσι βαθμών από το επερχόμενο  πρωτάθλημα, με απαγόρευση εξόδου  προς τα ευρωπαϊκά  γήπεδα και    με  ένα  εκατομμύριο euros

Αν  ήμουν υφυπουργός Αθλητισμού  θα απαιτούσα πάραυτα  να  τηρούνται, από  τούδε  όλοι  μα όλοι οι  κανονισμοί  που ισχύουν σε κάθε περιοχή της ευρωζώνης. Με απλά λόγια με την πρώτη  ρίψη φιάλης  νερού, ροχάλας, κέρματος, κροτίδας,  σταματάει  ο  αγώνας, μηδενίζεται και τιμωρείται με   βαριές ποινές η  γηπεδούχος  ομάδα

Αν  ήμουν  Νίκος Δένδιας, το αφεντικό  του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη  θα απαγόρευα από τούδε  σε κάθε ένστολο  να  περιφρουρεί κάθε  γήπεδο. Ας  βγάλουνε μόνοι τους  τα μάτια  τους

Κι  αν ήμουν Αντώνης Σαμαράς  θα απαιτούσα πάραυτα  την  κεφαλή επί  πίνακι. Ολων

Δυστυχώς  δεν είμαι  ουδείς εκ των προαναφερομένων.  Οπως και η χώρα  μου  ουδεμία σχέση  έχει με  οποιαδήποτε κουκίδα της  ευρωζώνης.

Επομένως. Η  Ελλάδα   βγήκε στις  Αγορές. Εβγαλε πλεόνασμα.  Μπορεί να   βγαίνει και από την κρίση. Ενα είναι  βέβαιο. Από την Τετάρτη 16 Απριλίου  βγήκε και από την Τανζανία. Πορευόμενη,  υπό τους ήχους  Ταμ - Ταμ  προς  την  περιοχή  των  Zulu!".

Ρυθμίσεις

... γεμίσαμε με ρυθμίσεις σε αυτόν τον τόπο. Ρυθμίσεις πρoς όφελος των παρανομούντων, και εις βάρος βεβαίως των νομοταγών.

Τα αυθαίρετα, ρυθμίζονται. Οι κλήσεις της Τροχαίας, κάποια στιγμή διαγράφονται. Τα χρέη που δημιούργησες με το "έτσι θέλω" (και όχι λόγω αντικειμενικής δυσκολίας, πχ να σου χρωστάει το Κράτος λεφτά και να έχεις πέσει έξω), τα τακτοποιείς και αυτά με μια ρυθμισούλα. Κλέβεις μια ποδοσφαιρική ομάδα, ή την ρίχνεις έξω με αλόγιστη διοίκηση, την βάζεις σε ρύθμιση και καθαρίζεις. Παίρνεις επί 40 χρόνια σύνταξη πεθαμένου, το πολύ-πολύ να σου την σταματήσουν, αλλά ούτε λεφτα θα επιστρέψεις, ούτε φυλακή θα πάς για την απάτη. Κλέβεις την δημοτική υπηρεσία στην οποία δουλειες, παίρνεις 9 αναβολές της δίκης, μέχρι που θα παραγραφεί το ποινικό αδίκημα - ρύθμιση είναι κι αυτή, μ νομίζεις. Και τώρα, last bu not least, σου δίνεται και η ευκαιρία, ακόμα και τα μαύρα χρήματα που έχεις ξεπλύνει, να τα "νομιμοποιήσεις".

Ωραία χώρα. Ωραία αντίληψη περί Δικαίου.

Και τι γίνεται, άραγε, με τους άλλους;

Αυτούς που δεν έχουν πάρει ποτέ μαύρο χρήμα για να το ξεπλύνουν;
Που δεν έχουν κτίσει αυθαίρετο;
Που έχουν καταφέρει, οι περισσότεροι με χίλια-δυό ζόρια, να πληρώσουν τα χρέη τους;

Οι μαύρες σκέψεις μου, με παρασέρνουν σε ... άσεμνες διαπιστώσεις.

"Οι μαλάκες της ιστορίας...", λέω, και εννοώ αυτούς που μόλις ανέφερα, είναι μια ζωή το χαλάκι πάνω στο οποίο πατάνε όλοι οι υπόλοιποι απατεώνες για να κρατήσουν τη χώρα ετούτη σε στοιχειώδη λειτουργία. Στην Εντατική, με αναπνευστήρα. 

Δεν θά έπρεπε κάποιος, μόλις γίνεται μία ρυθμιση για τους "έξυπνους", να φροντίσει να δοθεί στους "μαλάκες της ιστορίας", ως αντιστάθμισμα βρ' αδερφέ, ένα μικρό μπόνους; Δηλαδή, ρύθμισέ του του άλλου τα ξεπλυμένα χρήματά του, και έλα πές στον "μαλάκα" που τα έχει πεντακάθαρα από την ημέρα που γεννήθηκε, "έλα δω, εσύ ο συνεπής, θα έχεις μία μικρή, συμβολική μείωση της φορολογίας σου, κατά τόσο...".

Όχι πως θα κάνει κάποια σημαντική διαφορά στο Κράτος, αντίθετα, θα μειωθούν λίγο τα έσοδά του. Αλλά θα κάνει λίγο πιο ... μαλακό αυτό το "μαλάκας", και θα δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν τον "τίτλο", να συνεχίσουν να είναι καθαροί, συνεπείς και έντιμοι. Μόνο έτσι, με επιβράβευση της εντιμότητας αντί με ρύθμιση της ατιμίας, θα υπάρξει κάποια ελπίδα να καταλάβουν μια μέρα οι παράνομοι και αυθαίρετοι ότι η μαγκιά είναι να είσαι εντάξει.Και, μόνο έτσι, θα πάψουν να υπάρχουν και οι "μαλάκες της ιστορίας"...

[Απόσπασμα από ανάρτηση του Χρίστου Μιχαηλίδη στο blog του filoftero ]

Τσίρκο, παράγκα, πρώτη μούρη

«Έλληνας επιχειρηματίας, που πρωτοστατούσε στην εκστρατεία για την προώθηση των ελληνικών προϊόντων, παρασκεύαζε μαζικά, κατά τόνους, αμφιβόλου σύστασης υγρά απορρυπαντικά και καλλυντικά, τα εμφιάλωνε σε συσκευασίες επώνυμων προϊόντων και τα διέθετε μέσω των δεκάδων καταστημάτων του», λέει η είδηση.

Και δεν μιλάμε για τη μαφία του λαθραίου και αδασμολόγητου των προϊόντων «μαϊμού» αλλά για μια κανονική και επίσημη επιχείρηση εξαπάτησης, αφού τα προϊόντα «μαϊμού» διακινούνταν με ετικέτες ως αυθεντικά  σε μεγάλα και νόμιμα σουπερμάρκετ.

Η υπόθεση αυτή, όπως και άλλες παρόμοιες, πλήττουν την αξιοπιστία τόσο των ελληνικών προϊόντων, όσο και της ελληνικής αγοράς. Δυστυχώς αυτοί που ποντάρουν στο θυμικό των ελλήνων καταναλωτών και στην ανυπαρξία του κράτους που θα τους συλλάβει και θα τους τιμωρήσει παραδειγματικά, κερδίζουν. Τα κέρδη τους είναι τεράστια σε βάρος των τίμιων επιχειρηματιών, των αφελών εν τη αγνοία τους καταναλωτών και της υγείας των πολιτών αυτής της χώρας.

Επαγρύπνηση της πολιτείας, απαίτηση από τους πολίτες προκειμένου αυτή να ανταποκριθεί στο θεσμικό της ρόλο για πρόληψη, έλεγχο και αυστηρές τιμωρίες,  υψηλή καταναλωτική συνείδηση, που αποσυνδέεται από εθνικιστικές κορώνες, είναι μερικά σημεία που χρήζουν προβληματισμού για τις πάσης φύσεως συμπεριφορές μας. Δυστυχώς η κρίση για αρκετούς τυχοδιώκτες είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό σε βάρος όχι μόνο της τσέπης, αλλά και της υγείας των άσχημα δοκιμαζόμενων συμπατριωτών μας. Ακούει άραγε κανείς;

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 17-11-12

Φράου Μ

Γράφει ο Δανίκας στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ:

"Μην τους ακούτε. Και μην τους ακολουθείτε. Δεν φταίει η Μέρκελ. Το αντίθετο μάλιστα. Με βάση τις προδιαγραφές του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που έχει υιοθετήσει και η Ελλάδα,  η σκληρή γραμμή της Μέρκελ είναι ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την κρίση. Δεν συμφωνείτε; Ωραία λοιπόν. 

Ποια η απαίτηση της Μέρκελ; Να λειτουργεί κάθε χώρα της ευρωζώνης με ό,τι αυτή παράγει. Οχι με δανεικά αγύριστα αλλά με ανάπτυξη της παραγωγικής της βάσης. Εγινε αυτό; Καθόλου. Ποιος φταίει; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει η οργανωμένη Αριστερά. Λάθος. Οι έλληνες προσκυνημένοι και υποταγμένοι πολιτικοί απαντάω εγώ. Που δεν  είχαν τα κότσια να διαπραγματευτούν τα ελληνικά συμφέροντα με πατριωτική μαγκιά. Και που βολεύτηκαν και πορεύτηκαν με δανεικά. Χωρίς μέλλον ορατό. Ο,τι φάνε, ό,τι πιούνε, ό,τι αρπάξει ο κώλος τους 

Ποια η δεύτερη απαίτηση της Μέρκελ εδώ και τρία σχεδόν χρόνια; Να ξεφουσκώσει το υπέρβαρο, άχρηστο και αντιπαραγωγικό προσωπικό του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δηλαδή τέρμα τα σούρτα φέρτα ανάμεσα στους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους. Δηλαδή τέρμα τα πεσκέσια και η εκλογική πελατεία. Και δηλαδή στοιχειώδης αξιοκρατία. Εγινε; Πλάκα κάνεις. 

Ποια η τρίτη απαίτηση της Μέρκελ; Η υιοθέτηση και εφαρμογή στην πράξη στοιχειωδών μεταρρυθμίσεων που ισχύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εδώ και αιώνες. Από το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων μέχρι το «διαζύγιο» Κράτους Ορθόδοξης εκκλησίας. Εγιναν; Ακρα του τάφου σιωπή. Ολα παραμένουν όπως πριν.

Ποια η τέταρτη απαίτηση της Μέρκελ; Η αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είμαστε  ανίκανοι  εμείς; Ωραία. Να σας αποστείλουμε δικούς μας έμπειρούς και αξιόμαχους γερμανούς φοροκυνηγούς. Οχι δεν θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Τρίχες. Απόδειξη; Το στικάκι με δύο χιλιάδες κοπανατζήδες περιφερόταν από τον έναν στον άλλο επί δύο ολόκληρα χρόνια. Μπας και φταίει η Μέρκελ;  Τρελός είσαι; Ως συνήθως φταίνε αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια μετέτρεψαν την χώρα σε πτυελοδοχείο της Ευρώπης.

Με απλά λόγια τίποτα επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό κουρεύουν οριζόντια τα πορτοφόλια και την ζωή των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Γι' αυτό οι φοροφυγάδες έχουν στήσει πάρτι επικών διαστάσεων. Γι' αυτό η χώρα αιωρείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επειδή ακριβώς το κυρίαρχο μεταπρατικό σύστημα αρνείται πεισματικά να μεταρρυθμιστεί και να ακολουθήσει ευρωπαϊκή διαδρομή. Να το παραδεχτούμε, Οι προδιαγραφές της χώρας είναι βαλκανικές με ισχυρά υπολείμματα Οθωμανικής Σουλτανίας. 

Κόβω τον σβέρκο μου ότι η σύντομη επίσκεψη της Μέρκελ  είναι μέρος μιας παράστασης θεατρικής. Προφανώς μέχρι η  ευρωζώνη να οχυρωθεί  υποκρίνεται η Μέρκελ ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή κι έτσι έχει αποφασίσει να μας διατηρήσει με σωληνάκια εν ζωή. Επομένως η επίσκεψη είναι συμβολική. Από τη μια έχει πλήρως απογοητευτεί από την ακινησία την ελληνική. Με απλά λόγια εκείνοι κάμουν πως  επιθυμούν την παραμονή μας στο ευρώ. Από την άλλη εμείς κάνουμε τάχα ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε και να συμμορφωθούμε. Ενα θέατρο με πολλές πράξεις, με πολλά επώδυνα μέτρα και με τίτλο ανατριχιαστικό «Αργος θάνατος χωρίς αναισθητικό!»".

Αναζητώντας τα διαμάντια

"... Η μεταπολεμική Ελλάδα δεν έβγαλε μεγάλους πολιτικούς. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, όμως η πολιτική ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας είναι μια ιστορία αποτυχιών που κατέληξαν στο πραξικόπημα του '67. Εβγαλε όμως μεγάλους δημιουργούς. Δεν χρειάζεται να τους απαριθμήσω, όμως από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι ώς τον Καζαντζάκη, τον Τσαρούχη, τον Κουν, τον Σεφέρη και τον Ελύτη, όλοι αυτοί υπήρξαν παιδιά της Ψωροκώσταινας. Χωρίς καμία διάθεση νοσταλγίας θα πω πως αν κάτι μας συμφιλιώνει ακόμη και σήμερα με τη ζωή σ' αυτή τη χώρα είναι τα έργα που μας κληροδότησε η Ψωροκώσταινα.

Οταν είδαμε τους πρώτους αλβανούς πρόσφυγες να φτάνουν στα χωριά και στις πόλεις τη δεκαετία του '90 τρομάξαμε, γιατί οι φυσιογνωμίες τους μας θύμιζαν την Ψωροκώσταινα που κανείς μας δεν ήθελε να θυμάται και προσπαθήσαμε να τους απωθήσουμε, σαν τους εφιάλτες της παιδικής ηλικίας. Γιατί στη δεκαετία του '90 πιστεύαμε πως η Ελλάδα είχε πάει πολύ μπροστά. Είχαμε αρχίσει να αποκτούμε αυτοκινητόδρομους, έστω και τσάτρα πάτρα, βάζαμε κλιματισμό, το Ι.Χ. δεν ήταν πια είδος πολυτελείας και το χρήμα των επιδοτήσεων επέτρεπε στον αγρότη να μη σηκώνεται αχάραγα. Κι αν τώρα αυτός ο αγρότης ήθελε το παιδί του να σπουδάσει δεν ήταν για να γίνει «καλύτερος άνθρωπος» αλλά για να μπορέσει να πάρει το χαρτί της σχετικής αργομισθίας. Είχε αποκτήσει χρήματα, είχε κερδίσει μια ανετότερη ζωή, αλλά είχε χάσει τον πολιτισμό του. Και παρέδωσε τη ζωή του στους πολιτικούς οι οποίοι τον έπεισαν ότι αυτοί μόνον μπορούσαν να του εξασφαλίσουν τη δημοκρατία, η οποία στο μυαλό του, και όχι μόνον του αγρότη, ήταν το άθροισμα των κεκτημένων της ευμάρειας.

Γιατί η νεόπλουτη Ελλάδα δεν μπόρεσε να κρατήσει το καλύτερο που της είχε αφήσει ως κληρονομιά η Ψωροκώσταινα. Και δεν μπόρεσε γιατί δεν ήξερε. Απαξιώνοντας την Παιδεία, αναθέτοντας στη δημιουργία τον ρόλο του διακοσμητή της πολιτικής, έφτιαξε την σαρδανάπαλη ζωή που τώρα καταρρέει. Και η ίδια αναρωτιέται, σαν διακορευμένη παρθένα, πόσο χαμηλά έπεσε. Χωρίς καμία νοσταλγική διάθεση, μήπως θα έπρεπε να αναζητήσει τις διεξόδους σ' αυτό που κάποτε υπήρξε, τότε που η μόρφωση ήταν στόχος ζωής και οι δημιουργοί ξεχώριζαν σαν τα διαμάντια μες στη λάσπη;"

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου στα ΝΕΑ της 6-10-12.

Γαργάρες

Ίσως είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια ανόητη αναγνωρίσιμη κοπελίτσα από αυτόν που βλέπεις να έχει καθιερωθεί σε κάθε χώρο γύρω μας. Μακάρι με την ίδια ταχύτητα και ευθιξία να αντιμετωπίζονταν και να λύνονταν όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας χρόνια και χρόνια. Η όποια αδυναμία ασφαλώς και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να γίνονται ισοσκελισμοί και δεν μπορεί να δικαιώνει τον οποιονδήποτε που  λέει δημόσια ότι του κατέβει. Ο συγκεκριμένος όμως χειρισμός του θέματος αναδεικνύει την περισσή υποκρισία που χαρακτηρίζει το σύστημα.

To A, το Ε και το Οοο...!!!

Η πραγματικότητα είναι κάτι που μας τρομάζει ιδιαιτέρως στην Ελλάδα. Οι θεωρίες συνωμοσίας που συχνά ανακαλύπτουμε για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, είναι νομίζω το πιο τρανό παράδειγμα. "Προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα", καταλήγει στο χθεσινό  του άρθρο στα ΝΕΑ ο Τ. Θεοδωρόπουλος, "είμαστε πάντα πρόθυμοι να ανακαλύπτουμε φανταστικούς εχθρούς κι εμείς να αναλαμβάνουμε να τους αντισταθούμε παίζοντας τον ρόλο του ανεμόμυλου, καθότι χαβάς τουρκιστί αήρ. Και να κατατροπώνει η επιστημονική κοινότητα τους μαθητευόμενους μάγους στους οποίους μαθητεύουν τα παιδιά μας. Αν μάλιστα θέλεις να απαλλαγείς από την ευθύνη παραγωγής σκέψης, γιατί η σκέψη κοστίζει και δεν είναι καιρός για έξοδα, και είκοσι τέσσερα φωνήεντα να έχεις ετοιμοπαράδοτα, τίποτε δεν θα καταφέρεις. Τα φωνήεντα δεν παράγουν σκέψη. Και η εθνική μας βλάβη μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε συνηθίσει, αντί να ασχολούμαστε με τις σκέψεις μας, να ασχολούμαστε με τα φωνήεντά μας. Οπότε και τρία να μείνουν φτάνουν, το Α για το Αχ, το Ε για το Ρε, και το Ο για τον αυτοθαυμασμό".

Λειτουργικά προβλήματα

Ο Μανδραβέλης στη χθεσινή Καθημερινή αναφέρεται για μια ακόμα φορά στις χιλιάδες κακοδαιμονίες που ταλανίζουν αυτόν τον τόπο τις τελευταίες, τουλάχιστον, δεκαετίες. Ο τίτλος του: "Το πνεύμα των παρανόμων" στο επιεικέστερο για μας "λειτουργικά προβλήματα". Γράφει σχετικά:

"Η αλήθεια είναι ότι και οι νόμοι περί καταπολέμησης της φοροδιαφυγής έχουν πολλά «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι οι φοροφυγάδες αρνούνται να συνεργαστούν. Ενώ ο νόμος προβλέπει να κόβουν αποδείξεις, η πλειονότητα των καταστηματαρχών πιστεύει ότι κάτι τέτοιο προσθέτει γραφειοκρατία στην αναπτυξιακή διαδικασία και απλώς ενθυλακώνουν τον ΦΠΑ. Ετσι, κάθε λίγο και λιγάκι, οι υπουργοί Οικονομικών κάνουν μια νέα φορολογική μεταρρύθμιση, ελπίζοντας στη συνεργασία με τους φορολογουμένους, πολλοί εκ των οποίων, όλως παραδόξως, αναπτύσσουν διάφορες υποκειμενικές θεωρίες, η βασικότερη των οποίων είναι: «πώς να βγούμε, αν κόβουμε όλες τις αποδείξεις;». Ετσι, τα φορολογικά νομοσχέδια κόβουν βόλτες στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, ψηφίζονται από τους βουλευτές, για να καταλήξουν χαρτί προς ανακύκλωση.

Και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας έχει αρκετά «λειτουργικά προβλήματα». Είναι διάφοροι που περνούν με κόκκινο, οι περισσότεροι μοτοσικλετιστές θέλουν να μπαίνουν στους πεζοδρόμους ή ανάποδα στους μονόδρομους («πού να κάνεις, τώρα, τον γύρο του τετραγώνου;»), άλλοι πάλι επιμένουν να πιουν δυο ποτηράκια παραπάνω πριν πιάσουν το τιμόνι («εμείς, ως λαός, δεν είμαστε ξενέρωτοι όπως οι Ευρωπαίοι») κ.ο.κ.

Γενικώς όλοι οι νόμοι που ψηφίζονται στην Ελλάδα -από τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, μέχρι τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό- έχουν «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι κανείς δεν τους εφαρμόζει. Γι’ αυτό η Βουλή νομοθετεί και ξανανομοθετεί, και δώστου πάλι νομοθετεί, για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε· δηλαδή σε καθεστώς γενικευμένης ανομίας. Λογικό, διότι δεν υπάρχει αντικίνητρο στην ανομία. Αντιθέτως επιβραβεύεται· είτε με την αλλαγή των νόμων είτε με τη σιωπηρή ακύρωσή τους.

Η μόνη διαφορά των πρυτάνεων με τους υπόλοιπους άνομους αυτής της κοινωνίας είναι ότι οι τελευταίοι δεν έχουν κάποια ακατανόητη θεωρία -π.χ. πόσο καλή είναι για την ανάπτυξη αλά ελληνικά η φοροδιαφυγή- και φυσικά δεν έχουν κάποιο εκπρόσωπο στην κυβέρνηση, όπως είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου. Ο εν λόγω υφυπουργός του κ. Βενιζέλου -και παρανόμως διπλοθεσίτης όταν ήταν πρύτανης;- ακολουθεί τη συνταγή του Χάρι Τρούμαν: «Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους». Οταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους της ΝΕΤ «πού πάσχει η παιδεία;» απάντησε: «Οταν αυτή τη στιγμή υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε, θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της παιδείας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα για να μπορούμε, επειδή υπάρχουν πάρα πολλά μέτωπα ανοιχτά, να ανταποκριθούμε άμεσα στις ανάγκες».

Κάπως έτσι λοιπόν πρέπει να κινηθεί και ο υπουργός Οικονομικών. Παραφράζοντας τον συνάδελφό του θα πρέπει να δηλώσει ότι «υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε και θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της φορολογίας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα» και να καταργήσει τους νόμους που ποινικοποιούν την μη απόδοση ΦΠΑ. Ποιος είπε ότι δεν χρειάζεται συναίνεση της πολιτείας με τους φοροφυγάδες, που στην πράξη επισημαίνουν τα «λειτουργικά προβλήματα» του νόμου για τις αποδείξεις;"

Μπατίρηδες, όχι κορόιδα

Σχολιάζοντας την βιομηχανία φωτογραφικών διατάξεων και (ντ)τροπολογιών που κατατέθηκαν τις τελευταίες μέρες στη βουλή εν όψει του κλεισίματός της και της προκήρυξης εκλογών ο Πρετεντέρης στα χθεσινά ΝΕΑ σημειώνει μεταξύ άλλων:

"Είναι δυνατόν να υπάρχουν βουλευτές οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί τι μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση;

Αν το έχουν αντιληφθεί, πώς μπορούν και εμμένουν στην ίδια καταστροφική πρακτική; Αν δεν το έχουν αντιληφθεί, γιατί τους αξίζει να είναι βουλευτές;

Προφανώς τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Αλλωστε ο πραγματικός αποδέκτης τους δεν είναι κανένας βουλευτής, ούτε κανένας πολιτικός.

Είναι εκείνοι που στις 6 Μαΐου θα κληθούν να ψηφίσουν και να τους εκλέξουν. Η δική τους ωριμότητα είναι ο υπέρτατος κριτής στη δημοκρατία.

Δεν ξέρω πώς θα χρησιμοποιήσουν την ψήφο τους. Τουλάχιστον, όμως, ας χρησιμοποιήσουν τον σταυρό τους για να αποκαταστήσουν μια στοιχειώδη κοινοβουλευτική τάξη.

Και για να διαμηνύσουμε πρώτα στους ίδιους τους αντιπροσώπους μας ότι μπορεί να είμαστε μπατίρηδες. Αλλά δεν είμαστε κορόιδα!"

Λαϊκισμός εναντίον λαϊκισμού

"Δεκαετίες τώρα η Ελλάδα ταλαιπωρήθηκε, καθηλώθηκε και τελικώς διαλύθηκε από έναν λαϊκισµό.

Για κακή της τύχη και στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας της, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα πυρά όχι ενός αλλά δύο λαϊκισμών, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί το αμφίβολο προνόμιο να την οδηγήσει στον όλεθρο.

Από τη μια πλευρά είναι εκείνοι που θεωρούν ότι «για όλα φταίνε οι ξένοι». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, δημιουργήθηκε και συντηρείται ως σκοτεινό σχέδιο διαφόρων «ξένων κύκλων» που επιδιώκουν (για αδιευκρίνιστους λόγους) να «υποδουλώσουν την Ελλάδα».

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται όσοι βροντοφωνάζουν ότι «για όλα φταίνε οι Ελληνες». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, είναι η αναπόφευκτη περιπέτεια μιας χώρας που «δεν είναι κανονική» (το διάβασα κι αυτό!..), η οποία περίπου αυτοδιαλύεται επειδή διάφορες παθογένειες δεν της επιτρέπουν να γίνει όσο κανονική πρέπει.

Αν καταλάβατε καλά, πρόκειται για μια αναβίωση της κατά Βάρναλη κολοσσιαίας απορίας:

Φταίει «το ζαβό το ριζικό μας» ή φταίει «ο Θεός που μας μισεί»;

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σταθώ στη γραφικότητα και στην επιπολαιότητα αυτών των δύο απόψεων. Συγκεντρώνουν όλα τα τυπικά στοιχεία του λαϊκισμού: τη γενίκευση, την απλούστευση, τη μονοσήμαντη ερμηνεία, τον φταίχτη, τη φωνασκία.

Θα σταθώ όμως στο κακό που κάνουν. Διότι και η μία και η άλλη εμποδίζουν να αναπτυχθεί κάτι που απαραιτήτως χρειάζεται για να αντιμετωπισθεί η κρίση: η αυτογνωσία του Ελληνα. Και το μέτρο της ευθύνης.

Ετσι, χωρίς τη στοιχειώδη αυτογνωσία, ταλαντευόμαστε συνεχώς ανάμεσα στο «φταίμε όλοι» και στο «φταίνε οι άλλοι». Χωρίς συμπέρασμα ή, έστω, χωρίς κανένα κοινό συμπέρασμα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα βυθίζεται σταθερά σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο.

Από τη μια, οι «εθναμύντορες» που ουρλιάζουν επειδή οι ξένοι δεν μας δίνουν όσα χρήματα μας χρειάζονται για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε.

Από την άλλη, οι «Γερμανοτσολιάδες» που δεν καταλαβαίνουν την αδυναμία ή την άρνηση των Ελλήνων να γίνουν «κανονικοί άνθρωποι» - κατά προτίμηση Γερμανοί...

«Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας!» συμβούλευε ο Δήμος Σταρένιος ως δωσίλογος στις παλιές πολεμικές ταινίες.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή αυτό που ονομάζεται «πολιτική ηγεσία» σε καμία στιγμή δεν παρουσίασε μια συνολική ερμηνεία για την κρίση, ούτε έναν αντικειμενικό καταλογισμό ευθυνών, ούτε ένα συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπισή της..."

Είναι μερικές παρατηρήσεις από το άρθρο του Πρετεντέρη στο σημερινό ΒΗΜΑ. 

Η σκάλα της επιτυχίας σφάλμα - σφάλμα

"… Ήταν να μη φτάσουμε ως εδώ και όλοι ξέρουν πώς φτάσαμε.

Η λογική οδηγεί στην αποδοχή του τεράστιου κόστους που επωμίζεται η κοινωνία. Η οποία δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Ανέθεσε ρόλους σε ανεπαρκείς που ήθελαν μόνο να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους. Τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα έργα των χειρών της. Ο καθένας θα πιει το πικρό ποτήρι που του αναλογεί και θα πάρει τα πράγματα από την αρχή. Θα το κάνει πιο εύκολα αν υπάρξουν δύο προϋποθέσεις.

Η πρώτη είναι να βγουν όσο πιο διακριτικά μπορούν από την εικόνα οι «σωτήρες». Θα υποστούμε τη «σωτηρία», αφού δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλλά ο πολίτης που πρέπει να θυσιάσει κάτι - άλλος πολλά, άλλος λιγότερα και άλλος τα πάντα - γιατί πρέπει να υποστεί και την ενοχλητική παρουσία όσων τον έφεραν ώς εδώ; Είναι εμπαιγμός να εμφανίζονται ως διαπραγματευτές του μέλλοντος της χώρας οι αποτυχημένοι διαχειριστές του παρόντος της.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι μόλις ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος να στηθούν κάλπες. Οχι γιατί θα αλλάξουν οι όροι του Μνημονίου. Αποτελούν συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας - άρα ορίζουν και την οικονομική πολιτική σε βάθος χρόνου. Αλλά για να αποφασίσουν οι πολίτες, έστω για τα πρόσωπα. Να επιλέξουν ποιοι θα διαχειριστούν για λογαριασμό τους τα πράγματα στο τούνελ από το οποίο θα περάσουν αναπόφευκτα. Είναι πρόκληση να εμφανίζονται ως βουλευτές, σε κάθε κόμμα, όσοι εξελέγησαν το 2009 με άλλους όρους, σε άλλες συνθήκες και με άλλα κριτήρια.

Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν ως κοινό παρονομαστή την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με βάση τα νέα δεδομένα. Να φύγουν από τη δημόσια σκηνή όσοι στήριξαν την άνοδό τους στην κάθοδο των άλλων. Ή όπως θα έλεγε η αμερικανίδα ηθοποιός Ρίτα Μέι Γουέστ: «Οσοι ανέβηκαν τη σκάλα της επιτυχίας σφάλμα - σφάλμα".

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Λακόπουλου στα ΝΕΑ της 11-2-2012.

Το κριτήριο της βλακείας

"Τα πολιτικά ζητήματα της Μεταπολίτευσης καλλώπισαν το κοινωνικό κράτος που ποτέ δεν λειτούργησε, την παιδεία που ποτέ δεν αποκτήσαμε, την πολιτική που ποτέ δεν μας έπεισε. Μαζί με την άνοδο της τιμής του εσπρέσο, που επειδή ήταν ακριβός έπειθε όποιον τον έπινε πως είναι πλούσιος, λειτούργησαν ως αντικαταθλιπτικά. Για να γίνεις πολιτικός έφτανε η κομματική ταυτότητα, κοινώς η ενεργός συμμετοχή σου στην παραγωγή «πολιτικών ζητημάτων». Πολιτική, οργάνωση προοπτικής, κανείς δεν σου ζητούσε. Οπως και κανείς δεν απαιτούσε απ' τους διαχειριστές των πολιτικών ζητημάτων ένα δράμι ευφυΐας παραπάνω απ' αυτό που σου χρειάζεται για να αγορεύεις για τα ωράρια των φαρμακείων.

Γιατί τελικά καταλήγεις να αναρωτιέσαι μήπως το μεγάλο λάθος της Μεταπολίτευσης ήταν ότι, εκτός των άλλων, κατάργησε και το κριτήριο της βλακείας" καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ ο Τ. Θεοδωρόπουλος.

Τα παιδιά της σύγχρονης πιάτσας

«Τα παιδιά της πιάτσας» του Νίκου Τσιφόρου μας θύμισαν οι απομαγνητοφωνημένοι διάλογοι του «Περούκα», του «Πιρούνα» και του «Κιλοτάκια». Πόσο μας ξεπερνά η πραγματικότητα. Νομίζουμε όσοι είμαστε στην επέξω ότι ο Τσιφόρος ανήκει στο παρελθόν.

Ένα παράπλευρο όφελος αυτής της σπάνιας αφύπνισης, όπως προκύπτει από τα απομαγνητοφωνημένα κείμενα είναι και η ανατομία του σύγχρονου Έλληνα. Το αξιακό δηλαδή σύστημα μεγάλου μέρους συμπατριωτών μας: εύκολο κέρδος, κουτσαβακισμός, παραβατικότητα ως μαγκιά. H κουλτούρα του «να φτιαχτείς, να γίνεις, να 'χεις να σκορπάς, να δείχνεις».

Και η κοινωνική διαστρωμάτωση: υπόκοσμος, γόνοι «παλαιάς οικογενείας», όπως θάλεγε κι ο Ζαμπέτας, παιδιά εφοπλιστών –άξεστοι κι απαίδευτοι που το παίζουν αστοί- και λουμπεναρία των αποδυτηρίων του κερατά. Στη διαστρωμάτωση υπάρχει μικρή απόκλιση από τον Τσιφόρο. Ίσως με τον καιρό και για τις περιστάσεις οι αποστάσεις να μίκρυναν.

Όψεις του εθνικισμού

Ο εθνικισµός είναι εξ ορισµού συντηρητικός. Οχυρώνεται πίσω από αγκυλωµένα στερεότυπα. Φωνάζει και αγανακτεί γιατί δεν ξέρεινα µιλήσει.Είναι το ακριβώς αντίθετοτου πατριωτισµού, γράφει ο Θεοδωρόπουλος στα ΝΕΑ.

«Ο εθνικισµός δεν αναγνωρίζει πολιτικές αποχρώσεις. Μπορεί να είναι δεξιός, αριστερός και αριστεροδέξιος. Υπήρξε εθνικοπατριωτικός στον καιρό του ψυχρού πολέµου, έγινε καρικατούρα στα χρόνια της χούντας και γλίστρησε στο «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», κοινωνικοποιήθηκε επί το σοσιαλιστικότερο, στη δεκαετία του ογδόντα. Πάντα όµως στηριζόταν στην κοινή, ρητή ή άρρητη, παραδοχή πως είµαστε ένα έθνος ανάδελφο, κοινώς µοναδικό, υπόχρεο µόνο στη µοναδικότητά του. Ο δικός µας εθνικισµός είναι η ναρκισσιστική έκφραση του ατοµισµού µας.

Ο εθνικισµός έχει τη γραφική του πλευρά. Ας θυµηθούµε τις ιερεµιάδες του µακαρίτη Χριστόδουλου, τη ρητορεία περί σέρβων αδελφών –κι ας είναι ο Μιλόσεβιτςκαι ο Μλάντιτς –το Μακεδονικό, τα γκολ του Euro 2004 . Και ας δούµε τους κατοίκους της Σπάρτης που ξεκινούν µε τα πόδια για το Σύνταγµα ως «Αγανακτισµένοι Ελληνες».

Εχει όµως και τη σοβαρή πλευρά του. Σε αυτόν χρωστάει πολλά το οικονοµικό θαύµα της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Πίσω από τον άθλο του δηµόσιου χρέους κρύβεται το ψυχικό αντανακλαστικό της µοναδικότητας, της πεποίθησης ότι η Ευρώπη µάς χρωστούσε και έπρεπε ναµας πληρώνει διότιο Πάπας δεν βοήθησε τονΠαλαιολόγο το 1453. Το αντανακλαστικό που ενεργοποιείται όταν κάποιος θίξει τα ιδεοληπτικά του κεκτηµένα δικαιώµατα, είναι αυτό που επιτρέπει στη ΓΕΝΟΠ σήµερα να λέει: «∆εν πουλάω», ή στους Ηρακλειδείς της αγανάκτησης να λένε:«∆εν πληρώνω».

Αίσια συνοικέσια και άλλα εγκεφαλικά επεισόδια

Ζούµε σε µια χώρα όπου κάποιος για να γιορτάσει το Πάσχα σκοτώνει ένα εφτάχρονο παιδί, όπου τρεις τραπεζοϋπάλληλοι καταδικάζονται σε θάνατο γιατί αρνήθηκαν να απεργήσουν, όπου ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του για µια βιντεοκάµερα, όπου κάποιος χαροπαλεύει γιατί πήγε να ψωνίσει στη λαϊκή Σάββατο μέρα µεσηµέρι, όπου κάποιος άλλος επίσης χαροπαλεύει γιατί αστυνοµικοί τον µετέτρεψαν σε σάκο του µποξ ...

Αμορφωσιά και συνακόλουθα βλακεία και ανικανότητα. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες επιστημονικές περγαμηνές για να διερμηνευτεί η απενοχοποίηση που παρέχει η κοινωνία μας σε τέτοιες πράξεις. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι για αφελείς τροφίμους σχολείων της παρωπίδας. Έλλειμμα παιδείας πολύ πιο μεγάλο από το οικονομικό έχουμε. Η οικονομική κατάσταση λειτουργεί σαν καταλύτης για να βγούνε όλα τα στραβά που συσσωρεύουμε χρόνια τώρα ως κοινωνία και ως κράτος στο προσκήνιο.

Μοιραίοι καταντήσαμε αλλά ούτε το κρασί φταίει, ούτε ο Θεός που μας μισεί. Ο κακός μας ο εαυτός φταίει και θαύματα δεν γίνονται.

Εθνικός χουλιγκανισμός

Γράφεις ο Η. Κανέλλης στα σημερινά ΝΕΑ σχολιάζοντας την καταδικαστική απόφαση για τον Τσέκο, Κεντέρη και τους άλλους:

"Στις 26/4/2004, στη διάρκεια των ολυµπιακών αγώνων, οι 70.000 θεατές του σταδίου, την ώρα της εκκίνησης του τελικού των 200 µέτρων ανδρών, φώναζαν επί δέκα συναπτά λεπτά την ιαχή: «Κε-ντέ-ρης, Κε-ντέ-ρης». Με αυτόν τον τρόπο αποδοκίµαζαν τους αµερικανούς δροµείς, τα φαβορί που θα αντιµετώπιζε, αν δεν είχε αποκλεισθεί, ο έως τότε πρωταθλητής µας.

Γιατί αποκλείσθηκε – και αυτός και η επίσης δροµέας Κατερίνα Θάνου; ∆ιότι, όταν, την παραµονή των ολυµπιακών, κλήθηκαν από την Παγκόσµια Επιτροπή κατά του Ντόπινγκ σε έλεγχο, δεν προσήλθαν στο ραντεβού. Κι όταν, γι’ αυτό, η ∆ιεθνής ολυµπιακή Επιτροπή τους κάλεσε σε απολογία, οι δύο αθλητές µεταφέρθηκαν στο ΚΑΤ ως θύµατα τροχαίου. Χρειάστηκαν επτά χρόνια και µια περίπου χρεοκοπία για να φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο, να γίνει δίκη και, µόλις χθες, να καταδικασθούν οι αθλητές, ο προπονητής τους, οι γιατροί που υποτίθεται ότι τους περιέθαλψαν – για ψευδορκία, ψευδή αναφορά κ.λπ. Το τροχαίο δεν συνέβη ποτέ. Η ατοµική ευθύνη των καταδικασθέντων δεν αποσείει τις συλλογικές ευθύνες. οι καταδικασθέντες είναι κατασκευές ενός συστήµατος που ήθελε ό,τι στην πορεία εκπροσώπησαν: την πάση θυσία διάκριση – µε κάθε µέσον, ακόµα κι αν δεν την αξίζαµε –, την απαξίωση των άλλων, την κατασκευή εχθρών, την καλλιέργεια ενός ιδιότυπου εθνικού χουλιγκανισµού, µιας εσωστρεφούς αυταρέσκειας, µιας µεγάλης ιδέας για έναν κατασκευασµένο εαυτό.

Αυτός ο κατασκευασµένος εαυτός µας δεν είναι άµοιρος της θλιβερής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα".

Μπορούμε να ζήσουμε άραγε αντικρύζοντας την πραγματικότητα κατάματα; Λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους; Να πορευτούμε χωρίς ψευδαισθήσεις και μεγαλοΐδεατισμούς; Μικρομεγαλισμούς και φούμαρα;

Οι Ιαπωνέζοι και το Σελινάρι

Χθες διαβάζαμε για το θρίλερ του δρόμου-παράκαμψη των Μαλίων. Δέκα χρόνια για 8,5 χιλιόμετρα κάπου έβγαινε 3 μέτρα την ημέρα. Προχθές πάλι για το γιοφύρι της Άρτας στο ... Σελινάρι. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πότε θα δοθούν και τα δυο ρεύματα στην κυκλοφορία για να πάψει αυτή η περιπέτεια χιλιάδων διερχομένων με τόσο και τόσα απρόοπτα. Πόσα χρόνια πέρασαν; Πόσα θα περάσουν ακόμα;
Σήμερα διαβάσαμε με λύπη -κάνοντας τις συγκρίσεις- για τους Ιαπωνέζους: "Πολλοί ήταν εκείνοι που αμφισβήτησαν την ικανότητα της Ιαπωνίας να ανοικοδομήσει τις πληγείσες από τον σεισμό και το τσουνάμι της 11ης Μαρτίου περιοχές μέσα σε έναν χρόνο. Όμως, αν η ταχύτητα με την οποία επιδιορθώθηκε ο αυτοκινητόδρομος Great Kanto στη Νάκα είναι ενδεικτική, τότε ο ένας χρόνος ενδεχομένως να είναι υπέρ αρκετός για να επιδιορθωθούν οι ζημιές... όσο ουτοπικό κι αν φαντάζει κάτι τέτοιο.

Σύμφωνα με την «Daily Mail», μετά τον σεισμό ένα τμήμα 150 μέτρων του αυτοκινητόδρομου καταστράφηκε, καθώς όχι απλώς αποκολλήθηκε, αλλά κυριολεκτικά κόπηκε στη μέση, έχοντας υποστεί τεράστια ρήγματα.

Ήταν 17 Μαρτίου όταν τα συνεργία της εταιρείας NEXCO ανέλαβαν το έργο της επιδιόρθωσης. Ύστερα από μόλις έξι μέρες εργασιών, ο δρόμος έγινε σαν καινούργιος και τίποτε δεν θυμίζει το κατεστραμμένο οδόστρωμα που έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο".

Και στα δικά μας!

Καλύτερης ποιότητας αντίπαλοι

Με αφορμή τα "χαρτιλίκια" της διοίκησης προς το συνδικαλιστικό σωματείο της ΔΕΗ, όπου ο εργοδότης ως οικονομικός ευεργέτης παρέχει "το κατιτίς" στον "ταξικό εχθρό" του το συνδικαλιστικό σωματείο ο Λακόπουλος στα ΝΕΑ μας θυμίζει τη σοφή ρήση του Ιρλανδού συγγραφέα Άλαν Μίλιγκαν: "Τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν φίλους, όμως μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερης ποιότητας εχθρών". Έχουν χιούμορ οι Ιρλανδοί...

Κάποιοι

Στις 12 Αυγούστου δεν πρόδωσαν μόνο εμένα αλλά όλη τη χώρα. Δεν στέρησαν μόνο από εμένα αλλά από όλη τη χώρα ένα μετάλλιο». Ποιοι το έκαναν αυτό; «Κάποιοι». «Κάποιοι που δεν ξέρουν πόσες θυσίες και πόσος κόπος χρειάζεται να βρίσκεσαι στην κορυφή 12 χρόνια». Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσοι ταυτίζονται με την αθλήτρια και θα ήθελαν να την δουν σε βάθρο. Το βέβαιον είναι ότι μαζί με όλους τους άλλους και ο ελληνικός πρωταθλητισμός έχει υπερβολική πλάκα, κυρίως σε ότι αφορά ιστορίες με εχθρούς των αθλητών. Κορυφαίο δείγμα αφήγησης η υπόθεση με την πορτοκαλάδα του αρσιβαρίστα όπου «κάποιος» του έριξε ντόπα στον χυμό για να τον ενοχοποιήσει. «Κάποιοι» άλλοι στον Άγιο Κοσμά παραβίασαν το παράθυρο της άλλης αθλήτριας και έριξαν στα συμπληρώματα διατροφής ένα απαγορευμένο δυναμωτικό. Πέρα από τους φανταστικούς εχθρούς επινοούνται και χαρακτήρες ηλιθίων, σαν κι αυτόν της Σου Λι, που της παράγγειλαν αμινοξέα κι εκείνη έστειλε Μ3.

Πιάνει το κόλπο εδώ σ’ αυτά τα χωράφια. Για όλα φταίνε τα συμφέροντα, οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί, ο ξένος παράγων, ο ξένος δάκτυλος, οι μασόνοι, οι Εβραίοι. «κάποιοι»…  Εμείς; Τι είναι αυτά που λέτε… Ποτέ!  Ποια χώρα και ποια φούμαρα. Αλλοίμονό μας που νομίζει κι ο κάθε εις ότι μπορεί να μας δουλεύει συνολικά. Μάθανε ότι φιλιόμαστε πλακώσανε κι οι γύφτοι.