Με το μυαλό στα πόδια

[Κατίδη] «Στα είκοσι μόλις χρόνια σου, σήκωσες στις πλάτες όλο το βάρος της άγνοιας ενός μεγάλου (δυστυχώς) τμήματος του λαού μας. Της νεολαίας που αναστενάζει στις κερκίδες των γηπέδων, αγνοώντας τι σημαίνει φασισμός. Των συνομηλίκων σου που γνωρίζουν την τελευταία λεπτομέρεια για το dancing with the stars αλλά αγνοούν τη χυδαιότητα ενός τέτοιου συμβολισμού. Των νεοελλήνων οι οποίοι έβαλαν ένα φιλοναζιστικό κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο, προκειμένου να εκδικηθούν το πολιτικό σύστημα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. …»

Γράφει μεταξύ άλλων ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος για την απερίσκεπτη χειρονομία του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ στη zougla επισημαίνοντας σωστά το έλλειμμα παιδείας και την παρακμή που χαρακτηρίζει τη δημόσια εικόνα στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση που θέλει τον ποδοσφαιριστή θύμα. Τι θύμα; Της απαγόρευσης να πηγαίνουν στο γήπεδο οι οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας.

Υποστηρίζεται σχετικά πως αν οι οπαδοί της Βέροιας ήταν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, ο Κατίδης δεν θα έκανε ναζιστικό χαιρετισμό αλλά θα πήγαινε προς την κερκίδα με τους οπαδούς της Βέροιας και θα τους έκανε άσεμνες χειρονομίες, οπότε θα ήταν κύριος και κανείς δεν θα μπορούσε να τον κατηγορήσει για απαράδεκτη συμπεριφορά.

[ Δείτε σχετικά στο σύνδεσμο εδώ ]

Όλος ο Γιάννης

Γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ:

"Κυρίες και κύριοι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Γι' αυτό μία παρατήρηση αρκεί: είμαστε η χώρα όπου ο αναπληρωτής υπουργός Τζαβάρας ζήτησε την παραίτηση του Θανάση Βαλτινού από την προεδρία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου!..

Υποψιάζομαι ότι το περιστατικό τα λέει όλα. Οσα συνέβησαν. Και όσα πρόκειται να συμβούν.

Διότι όταν μία χώρα μπερδεύει τον Τζαβάρα με τον Βαλτινό (ή αντιστρόφως...) κάπου έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου και των μεγεθών. Μακάρι να τη βρει ο ψυχίατρος που αναλαμβάνει υπεύθυνος συντονισμού της κυβέρνησης.

Βγαίνει, ας πούμε, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και ζητεί να διαγραφεί το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και... όλων των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ξέρετε πόσο είναι αυτό το χρέος; Τρία τρισ. ευρώ!

Εδώ δηλαδή δεν μπορούμε να βρούμε είκοσι δισ. να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό του ελληνικού προγράμματος και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από τους δανειστές να χαρίσουν τρεις χιλιάδες δισ. - υποθέτω επειδή είμαστε «ωραίοι ως Ελληνες»...

Αλλά τι τον νοιάζει τον πρόεδρο; Τζάμπα είναι. Τα λόγια, όχι το χρέος.

Βγαίνουν μετά οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και διαμαρτύρονται επειδή ο πρόεδρος του κόμματος ζήτησε να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ και να μπει στο δολάριο.

Το βρήκαν, λέει, παράλογο.

Ενώ όταν οι ίδιοι βουλευτές άκουγαν τον ίδιο πρόεδρο να υποστηρίζει προεκλογικά ότι η Μέρκελ στέλνει αεροπλάνα να ψεκάζουν τους Ελληνες για να τους κάνει μαλθακούς και υπάκουους φαίνεται ότι το έβρισκαν λογικό.

Και χρειαζόταν τελικά το δολάριο για να τους ανοίξει τα μάτια!..

Την ίδια στιγμή, το «οικονομικό επιτελείο» της κυβέρνησης συνεχίζει να κόβει και να ράβει το φορολογικό νομοσχέδιο με διαδικασίες μπακάλη της γειτονιάς.

Χθες κι από το πουθενά εμφανίστηκε νέα κλίμακα 42% - ενδεχομένως τόσα τους έλειπαν.

Τον όρο «οικονομικό επιτελείο» μην τον πάρετε και πολύ σοβαρά, τον χρησιμοποιώ για την οικονομία της συζήτησης...

Διότι αν ήταν έτσι τα επιτελεία, τότε η φασαρία που ακούω είναι από τα κόκαλα του Μόλτκε και του Λούντεντορφ.

Κακά τα ψέματα, μια χώρα είτε είναι σοβαρή είτε δεν είναι.

Και για να είναι σοβαρή χρειάζεται να έχει σοβαρή κυβέρνηση, σοβαρή αντιπολίτευση, σοβαρά κόμματα, σοβαρά μέσα ενημέρωσης, σοβαρούς επιχειρηματίες, σοβαρούς πολίτες.

Δυστυχώς, η δική μας δεν είναι.

Και όχι μόνο επειδή ο Τζαβάρας θέλει να «παραιτήσει» τον Βαλτινό. Ούτε επειδή η πολιτική έχει γεμίσει από ψώνια.

Αλλά κυρίως επειδή σε περίοδο οξύτατης κρίσης το μόνο στο οποίο κατάφεραν να ομονοήσουν όλα τα κόμματα είναι οι... υπερωρίες των υπαλλήλων της Βουλής!"

No comments.

Κι εσύ χτενίζεσαι ...

"... Μου είναι αδύνατον να χωνέψω πώς μια ολόκληρη υδρόγειος με τα προβλήματά της, τους μεσημβρινούς της, τους παράλληλούς της και τα όλα της σταμάτησε να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της για χάρη ενός ψώνιου. Εβλεπα τη μανούλα του Φέλιξ Μπάουμγκαρτνερ να τον παρακολουθεί καμαρωτή και καλομακιγιαρισμένη κι έτσι μου 'ρχόταν να την καταγγείλω στη UNICEF για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο και διευκόλυνση σε αλλότρια ακολασία. Αυτή, δεν μπορεί, κάτι πολύ χοντρό πρέπει να του είχε κάνει όταν ήταν μικρός για να αποφασίσει τώρα, στα σαράντα φεύγα του, να τζαρτζαριστεί με τη στρατόσφαιρα και να ανοίξει κι άλλη τρύπα στην τρύπα του όζοντος"

Σημειώνει η Ρ. Γεωργακοπούλου στα σημερινά ΝΕΑ. Και τι να της αντιπείς;...

Τα σχόλια στις αναρτήσεις άρθρων γνώμης

Σε κάθε άρθρο αναγνωρίσιμου στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των άλλοτε μεγάλων εφημερίδων μπορεί κανείς να διαβάσει ένα σωρό σχόλια. Ειδικά όταν το άρθρο (γνώμης) έχει κατεύθυνση αποκλίνουσα από το «λαϊκό» αίσθημα για τα γεγονότα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ευκαιριακοί σχολιαστές κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα. Στις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων δεν δημοσιεύονται επιστολές χωρίς να έχουν ελέγξει τουλάχιστον το όνομα του αποστολέα τους. Στις ηλεκτρονικές σχεδόν όλα δημοσιεύονται, τουλάχιστον όσα δεν δημιουργούν νομικά προβλήματα.

Ορισμένα σχόλια, επικριτικά ή και εγκωμιαστικά, πλουτίζουν τον διάλογο. Άλλα θυμίζουν τη χυδαιότητα διαφόρων ακροδεξιών και ακροαριστερών μπλόγκς. Το περιεχόμενο αυτών των συγκεκριμένων σχολίων είναι πολύ συχνά κοινό καθώς και το λεξιλόγιό τους.

Γράφει ο Σωμερίτης στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ σχετικά: Τα «επιχειρήματα» διαφωνούντων με τις απόψεις μου «σχολιαστών» είναι πολύ συχνά τα ίδια. Είμαι  «παπαγαλάκι», όργανο διαφόρων ελληνικών και κυρίως ξένων συμφερόντων, «μισώ» (μάλιστα) την Ελλάδα και τους Έλληνες, είμαι βαλτός από το ΠαΣοΚ ή από τον Σύριζα ή από το κουκουέ, παραπληροφορώ, είμαι διαπλεκόμενος. Ακόμα χειρότερα: ορισμένοι (λίγοι είναι αλήθεια) φαίνεται να πιστεύουν ότι η καταγωγή μου δεν είναι «καν» ελληνοορθόδοξη.

Τους μεν τους μπερδεύει το «Ριχάρδος» (κάποτε, θρησκευτικό περιοδικό με είχε χαρακτηρίσει «ρωμαιοκαθολικό δημοσιογράφο») άλλους τους μπερδεύει το επώνυμο Σωμερίτης. Υποψιάζονται ότι κρύβει το εβραϊκό Somers οπότε όλα εξηγούνται. Ανησύχησα και το έψαξα : άλλη είναι η οικογενειακή μου κληρονομιά !!

Το χειρότερο είναι ότι μερικοί με εγκαλούν γιατί ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν «αδιαφόρησα» για το ένα και «υποστήριξα» το άλλο αποκαλύπτοντας έτσι ότι ναι μεν με «ανακάλυψαν» πρόσφατα χωρίς αυτό να τους αφαιρεί το «ελεύθερο» της κακοήθους αρλούμπας...

Ορισμένοι προσπαθούν να με κατατάξουν κάπου. Συνήθως δεν το καταφέρνουν. Εδώ θα σημειώσω μόνο, για να τους βοηθήσω, ότι πήρα μέρος στην Αντίσταση (ΕΠΟΝ) και αργότερα, από το 1967 και μετά, στον αντιχουντικό αγώνα, ότι έφαγα ξύλο για την Κύπρο αλλά πιστεύω τώρα πια, που τα κάναμε θάλασσα, σε λύση ισότιμης ομοσπονδίας των δύο κοινοτήτων, ότι εκτιμούσα βαθύτατα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του Παρισιού και του 1974, ότι εκτιμώ βαθύτατα τον Κώστα Σημίτη αλλά δεν δίστασα και να εναντιωθώ μαζί τους, ότι είμαι από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ευρωπαϊστής, και «παιδιόθεν» πολιτικά φιλελεύθερος και κοινωνικά δημοκράτης σοσιαλιστής ή αν προτιμάτε κεντροαριστερός. Αυτά και πολλά άλλα - τα περισσότερα με κόστος, οικογενειακό και προσωπικό.

Συνεπώς, αγαπητοί φίλοι ανώνυμοι συκοφάντες και υβριστές σας συνιστώ κάποιο προσωπικό κουράγιο που φαίνεται σπανίζει σε τόσους ανένδοτους επαναστάτες και υπερπατριώτες λες και ζούμε στο καθεστώς ανελευθερίας που ορισμένοι από αυτούς ονειρεύονται: η κριτική σας με το ονοματάκι σας!

Μήπως όμως και αυτά είναι χρήσιμα διότι αποκαλυπτικά του πού φτάσαμε; Ίσως, αλλά όχι όσο τα σχόλια ουσίας που ανεξάρτητα από το αν αντικρούουν τις απόψεις μου ή τις επικροτούν προκαλούν τη χαρά και το ενδιαφέρον ενός διαλόγου, κλεινει το σημείωμά του ο Σωμερίτης.

Δυστυχώς η λογική των κομματικών συναθροίσεων και του καφενείου εν πολλοίς έχει μεταφερθεί στα περισσότερα σχόλια σε άρθρα γνώμης. Και θα μου πείτε που είναι η είδηση; Ο καθένας μας διαχειρίζεται το λόγο και τη σκέψη του όπως έχει μάθει…

Πατριωτικά

Προχθές ήταν ο Πάγκαλος, χθες ο Σαμαράς, σήμερα ο Σπυρόπουλος -ο συνδικαλιστής και νυν πρόεδρος του ΙΚΑ- που τα έβαλαν με τη ΝΕΤ γιατί ή δεν μετέδιδαν αυτά που ήθελαν αυτοί ή πρόβαλαν ουρές ενώ ... δεν υπήρχαν. Πόσο πίσω θέλουν να μας πάνε οι πονηρούληδες. Να ξαναθυμηθούν όσοι μεγαλύτεροι και να μάθουν οι νεότεροι τι γινότανε τις εποχές που τα δελτία στην κρατική τηλεόραση δεν τα έφτιαχναν οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι αλλά οι υπάλληλοι της Γραμματείας Τύπου και η Ζαλοκώστα.

* * *

Και τι ωραίοι σαν Έλληνες οι πονηρούληδες που μόλις είδαν το καράβι να μπάζει νερά σήκωσαν 600 δις ευρώ και τα πήγαν στις Ελβετικές τράπεζες. Και μετά σου λέει "γιαυτά τα μάρμαρα τζακίσαμε τα χέρια μας"... Ναι, γιαυτά και για να χαρτζιλικώνει στο Πολεμικό Μουσείο που κάνει τη θητεία του ο γιος του κάθε Μαυρογιαλούρου τις λογής λογής Τζούλιες...

Σχόλια

Όταν τα σχόλια δεν είναι "υποδείξεις κουκούλας" στις αναρτήσεις των blog έχουν έντονο πολλές φορές ενδιαφέρον και άφθονο χιούμορ.
Περιττό να πούμε ότι πάνω από τα μισά σχόλια που γράφονται στις αναρτήσεις δείχνουν ότι οι σχολιαστές δεν έχουν διαβάσει όλο το κείμενο της ανάρτησης. Συνήθως απαντούν επιλεκτικά σε κάποια σημεία.
Αφορμή το σχόλιο: "ρε πανίβλακα ... οικογένεια δεν έχεις; Χριστούγεννα δεν κάνεις εσύ και ακόμη και σήμερα ανεβάζεις κάθε λεπτό όποια μαλακία κυκλοφορεί και όποιο ενδιαφέρον θέμα βλέπεις, μόνο και μόνο για να μη χάσεις επισκεψιμότητα, ψωνάρα;
Ε, φυσικά δεν έχεις οικογένεια. Είναι δυνατόν να βρείς εσυ γυναίκα, τρόμπα, ε, τρόμπα;"

Η Λώρη και η Φώφη

Η Λώρη Κέζα για την Φώφη στο σημερινό Βήμα:

Κάτι έπρεπε να την κάνουν την κυρία Φώφη Γεννηματά. Από τις αυτοδιοικητικές εκλογές περίσσεψε, από τον ανασχηματισμό περίσσεψε (προοριζόταν για το υπερυπουργείο Εργασίας - Υγείας), οπότε μπήκε εμβόλιμη μεταξύ υπουργού και υφυπουργών Παιδείας. Η ιδιότητα της αναπληρώτριας υπουργού τής επιτρέπει να έχει απευθείας επαφή με τον Πρωθυπουργό. Δεν λέμε κάτι κακό, ότι δηλαδή θα περιφρονήσει την προϊσταμένη της, ότι θα εκμεταλλευτεί την προσωπική σχέση με τον κ. Γ. Παπανδρέου για να μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου. Απλά επισημαίνουμε ότι αν είχε διοριστεί ως υφυπουργός, δεν θα είχε το τυπικό δικαίωμα να κάνει του κεφαλιού της. Ως αναπληρώτρια μπορεί να νομοθετεί αυτόνομα.

Στο υπουργείο Παιδείας υπάρχει ένας βασικός επικοινωνιακός προβληματισμός. Να μη φανεί ότι τρεις δυναμικές γυναίκες μαλλιοτραβιούνται πάνω από τα νομοσχέδια. Εξ ου και τα χαμόγελα, οι εμφατικές δηλώσεις, η αγωνία να προβληθεί η εγκαρδιότητα. Βέβαια, υπάρχει περίπτωση να παγώσουν τα χαμόγελα, τη στιγμή που θα μοιραστούν οι αρμοδιότητες. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου με την κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου έχουν προχωρήσει σε ορισμένα θέματα που θα απασχολήσουν το Κοινοβούλιο προσεχώς. Αναμένεται το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, επίκεινται οι συγχωνεύσεις των οργανισμών του υπουργείου, θα προχωρήσουν οι αλλαγές στην τεχνική εκπαίδευση και στα προγράμματα για ελληνόπαιδες του εξωτερικού. Σε περίπτωση που η κυρία Γεννηματά χρεωθεί αυτόνομα κάποιο από αυτά τα θέματα, σε περίπτωση που αναλάβει ανεξάρτητα έναν νευραλγικό τομέα, τι θα γίνει; Οι άλλες δύο θα χοροπηδούν από τη χαρά τους;

Ας μην κατεδαφίσουμε τη νέα αναπληρώτρια υπουργό. Θα μεταφέρουμε λοιπόν τα θετικά που της προσδίδει το σινάφι της. Μας είπαν λοιπόν ότι είναι πολύ καλή με τον κόσμο, έχει χάρισμα στην επικοινωνία, έχει άριστο πολιτικό ένστικτο και είναι άριστη μάνα τριών παιδιών. Αυτά βέβαια αφορούν την προσωπικότητα. Για το έργο της λένε ότι κέρδισε άνετα την έδρα στην Α΄ Αθήνας (2000) και πήρε επάνω της δύο φορές τις εκλογές της υπερνομαρχίας. Εκεί έχουμε φτάσει, να μπερδεύουμε τις νίκες με το έργο. Επειδή βέβαια πολύ την αγαπούν μέσα στο ΠαΣοΚ, την αδράνεια ως αρχόντισσας Αττικής την αποδίδουν στις περιορισμένες αρμοδιότητες. Δεν έφταιγε το πρόσωπο, έφταιγε η θέση. Είναι και ξεχασιάρα: αμέλησε να ενημερώσει στη δουλειά της ότι είναι αλλού, οπότε συνέχισε να πληρώνεται κανονικά από την Εθνική Τράπεζα.

Τη χλωμή θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ήρθαν να ταράξουν οι εθνικές εκλογές. Χωρίς να υπάρχει ένδεια στελεχών, στο ΠαΣοΚ προτιμήθηκε ως επικεφαλής του Επικρατείας η πιο επικοινωνιακή. Πλην όμως ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι υπάρχει κώλυμα με τη συμμετοχή της καθώς τα αιρετά πρόσωπα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές. Τότε ξεκίνησε ένα ρεσιτάλ αμετροεπών δηλώσεων, από την ίδια και τους συντρόφους της. Το συνταγματικό πρόβλημα ερμηνεύτηκε ως «δικαστικό πραξικόπημα» και η κυρία Γεννηματά μίλησε για «παλιά, αδίστακτη Δεξιά». Δεν έγινε καμία νύξη για την κομματική προχειρότητα ούτε για το περιεχόμενο του άρθρου 56 του Συντάγματος. Από ατυχία η κυρία Γεννηματά έμεινε έξω από τη Βουλή. Δεν έχει παράπονα, διορίστηκε υφυπουργός Υγείας, όπου και εκεί έλαμψε επικοινωνιακά και από έργο τίποτε. Τι σημασία έχουν τα μηδαμινά αποτελέσματα στον τομέα της Υγείας όταν οι μετρήσεις τη βγάζουν ξανά και ξανά λαοφιλή; Ηταν λοιπόν αναμενόμενο ότι θα την παρουσιάσουν ως σωτήρα για τις δημοτικές εκλογές. Λέγεται ότι αρνήθηκε την υποψηφιότητα επειδή δεν ήθελε για περιφερειάρχη τον κ. Σγουρό - προτιμούσε τον κ. Μίχα με τον οποίο έχει συνεργαστεί.

Είπαμε, έχει πολιτικό ένστικτο. Κάτι κακό θα διαισθάνθηκε απέναντι στον κ. Κακλαμάνη. Με τούτα τα δεδομένα το πιο πιθανό είναι οι τρεις κυρίες της Εκπαίδευσης να τα πάνε περίφημα μεταξύ τους. Η κυρία Γεννηματά θα αφήσει τις άλλες να δουλέψουν χωρίς να παρενοχλεί με πολλές πρωτοβουλίες.

Κι άλλη μορφή τουρισμού γεννά η κρίση

Εκτός από τις γνωστές μορφές τουρισμού (θρησκευτικού, δικαστικού -είναι ο τουρισμός που κάνουν όσοι έχουν αγώνα στο εφετείο πχ μένοντας μόνιμα Σητεία πρέπει να παραστούν στο εφετείο Χανίων- ποδοσφαιρικού, προεκλογικού, κ.α.) η κρίση γέννησε και τον γαμοτουσρισμό. Δηλαδή τον τουρισμό που αναπτύσσεται από τους συμπεθέρους στους γάμους...

Τηλεοπτικά

"Ενεπλάκη δε τόσο πολύ η τηλεόραση σε αυτόν τον ανασχηματισμό", γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ, "ώστε δεν θα ήταν παράξενο αν ακολουθούσε αυτό που είχε πει ο αμερικανός ηθοποιός Μπομπ Χοπ: «Την επομένη πουλήθηκαν εκατομμύρια τηλεοπτικές συσκευές- όσοι δεν μπόρεσαν να τις πουλήσουν τις πέταξαν» ".
Μα, κύριε Λακόπουλε, αφού το ξέρετε καλύτερα από πολλούς κοινούς θνητούς που κάθονται μπροστά στο χαζοκούτι και ξημερώνονται για να μάθουν τα ονόματα των νεών (τι νέων;...) υπουργών. Οι ανασχηματισμοί τις περισσότερες φορές γίνονται για τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες (για τα μπλογκ ... ακόμα).

Η τέχνη της προόδου

Πολύ κουβέντα τελευταία για την κυβερνητική "αναδόμηση". Ο Λακόπουλος σχολιάζει την αναποτελεσματικότητα και τις όποιες κινήσεις του πρωθυπουργού στα σημερινά ΝΕΑ. Καταλήγει το άρθρο του σημειώνοντας:
"Για να έχει νόημα ο ανασχηματισμός πρέπει να είναι ανασχηματισμός προσώπων. Οι δομικές αλλαγές είναι τεχνικό θέμα. Αν πρόκειται και οι νέες δομές να στελεχωθούν με τα παλιά πρόσωπα, τα προβλήματα συντονισμού θα παραμείνουν. Αλλά και οι αλλαγές προσώπων δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο για να σημειωθεί πρόοδος στο κυβερνητικό έργο. Και επ΄ αυτού ο άγγλος μαθηματικός Αλφρεντ Ουίτθχαντ έλεγε: «Η τέχνη της προόδου είναι να διατηρείς την τάξη εν μέσω της αλλαγής».
Βεβαίως μπορεί να αντιτείνει κανείς: αυτά μπορεί να γίνονται στην Αγγλία. Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε!...

Το τρελοβάπορο

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ

τέτοιο τρελό βαπόρι, τρελοβάπορο...

Ο. Ελύτης

Ο χειρότερος πρώτος. Θα σηκωθούν κι οι πέτρες... Ποια δικαιοσύνη; Ποια συλλογικότητα; Ποια μόρφωση ο αμόρφωτος;... Αλήτες, ανίκανοι και γλύφτες να μιλάνε για αξίες. Ποιές αξίες; Το γλείφειν, η ίντριγκα, ο κομματισμός, η ημετεροκρατία, οι απειλές, οι εκβιασμοί και η αποθέωση της ανικανότητας; Ή είναι τόσο ηλίθιοι ορισμένοι ή τόσο θρασείς.

Διλήμματα

Συνδικαλισμός ή συνδιοίκηση; Διερωτάται ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ με αφορμή το SMS-τελεσίγραφο που έστειλε ο σηµερινός πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και με το οποίο τους προειδοποίησε να µη συντρέξουν την κυβέρνηση στο ενδεχόµενο εκχώρησης µονάδων της ΔΕΗ. «Δεν απευθύνεται ως πρόεδρος σωµατείου στα µέλη του Κοινοβουλίου, για εργασιακά θέµατα», γράφει ο Λακόπουλος. «Μιλάει ως µέλος του ΠΑΣΟΚ και µόνο στους «συντρόφους» βουλευτές του κόµµατος! Επί της ουσίας ο – καθ’’ όλα συµπαθής – Νίκος Φωτόπουλος µπορεί να έχει δίκιο. Δεν είναι άλλωστε ο µόνος που πιστεύει ότι είναι αδιανόητο να υπαγορεύουν στρατηγική στην ελληνική κυβέρνηση οι «φούφουτοι» και οι «µικροµεσαίοι υπάλληλοι των διεθνών οργανισµών». Αλλά δεν διατυπώνει γνώµη – όπως δικαιούται. Στέλνει τελεσίγραφο και προκαταλαµβάνει πολιτικές αποφάσεις αρµοδιότητας της κυβέρνησης και της νοµοθετικής εξουσίας. Μπορεί ένας κοµµατικός συνδικαλιστής να θέτει το όριο µέχρι το οποίο µπορεί να κινηθούν οι υπουργοί; Μπορεί να ορίζει το πεδίο άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής προτού καν διατυπωθεί;
(…)
Το βασικό ζητούµενο στη χώρα είναι να µπορεί να παίρνει αποφάσεις µε συντεταγµένο τρόπο. Δηλαδή είναι πολιτικό, δεν είναι δηµοσιονοµικό. Και το πολιτικό πρόβληµα εν προκειµένω ισοδυναµεί µε την αναπαραγωγή ενός µοντέλου συνδικαλισµού που δρα περισσότερο σαν δύναµη διαµόρφωσης των εσωκοµµατικών συσχετισµών παρά σαν µηχανισµός διεκπεραίωσης κλαδικών υποθέσεων. Το πρόβληµα είναι ότι οι συνδικαλιστές του δηµόσιου τοµέα πηγαίνουν παραπέρα από την υπεράσπιση των συµφερόντων του κλάδου τους, στο πλαίσιο που διαµορφώνει η κυρίαρχη βούληση του λαού µέσω της κυβέρνησης που επιλέγει. Θέλουν να συνδιαµορφώνουν το πλαίσιο. Και τελικά φτάνουν εκεί που έλεγε ο αµερικανός συγγραφέας Χ. Μένκεν: «Τα συνδικάτα, αντί να χρησιµοποιούν τη δύναµή τους για να εξασφαλίσουν καλύτερες δουλειές, τη χρησιµοποιούν για να προστατεύουν κακές δουλειές».
Μα πως το λέει ωραία ο θυμόσοφος λαός μας: Αν κατουράς στη θάλασσα θα το βρεις στ’ αλάτι.

Ήδη ξεκίνησα

Πολλά πράγματα γύρω μας έχουν βαλθεί να δικαιώνουν συνεχώς τον αµερικανό ποιητή Καρλ Σάντµπουργκ που έλεγε: «Δεν ξέρω πού πάω, αλλά ήδη ξεκίνησα».

Η παρουσία του πρωθυπουργού

Σήμερα αρχίζουν οι εργασίες του Παγκοσμίου Συνεδρίου Κρητών στον Άγιο Νικόλαο στην Κρήτη.

Την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου θα κηρύξει ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου.
Σκοπός του συνεδρίου, σύμφωνα με τους διοργανωτές του, είναι η αλληλογνωριμία, η τόνωση των δεσμών με την Κρήτη και η διατύπωση απόψεων σχετικά με την ανάπτυξη της Κρήτης, τα θέματα των αποδήμων και ο καταρτισμός ενός πλαισίου δράσης των Αποδήμων Κρητών.

Η επιδίωξη της επίτευξης του σκοπού θα γίνει στις τέσσερις θεματικές ενότητες:

-Υποδομές - Περιβάλλον - Νέες Τεχνολογίες,
-Πολιτισμός - Τουρισμός - Σύγχρονη Ζωή,
-Παραγωγικοί τομείς - Επιχειρηματικότητα - Εξωστρέφεια και
-Η Κρήτη για τους Απόδημους - Οι Απόδημοι για την Κρήτη.
Θα αναπτυχθούν, επίσης, τα παρακάτω θεματικά εργαστήρια:
-Το εργαστήριο για την νεολαία με στόχο την αλληλογνωριμία και την παγκόσμια δικτύωση,
-Το εργαστήριο για την επιχειρηματικότητα, την ανάπτυξη, στήριξη και δικτύωση των κρητικών επιχειρήσεων όπου γης,
-Το εργαστήριο για την προστασία και διάδοση της κρητικής διατροφής και
-Το εργαστήριο για τον πολιτισμό της Κρήτης στον κόσμο.
Θα προκύψουν ειδήσεις από την επίσκεψη του πρωθυπουργού ή θα περιοριστούμε στην χαρά της παρουσίας του μεταξύ μας; Θα προκύψουν πορίσματα τόσο σημαντικά από το συνέδριο για να δικαιολογήσουν και την παρουσία του πρωθυπουργού της χώρας; Η ίδια η παρουσία του πρωθυπουργού θα σηματοδοτήσει κάτι για την περιοχή; Ο πατέρας του είχε κάνει γνωστή στο πανελλήνιο την Ελούντα, ο νυν; Ίδωμεν.

Πλασματικά...

Όταν λέμε σ' αυτή τη χώρα ότι κάποιος βγαίνει στη σύνταξη μετά από 40 χρόνια υπηρεσίας από τα οποία 35 χρόνια είναι πραγματική υπηρεσία και τα 5 πλασματικά τι ακριβώς εννοούμε;
Γιατί όχι 35 έτη υπηρεσίας αλλά αυτό το λεκτικό κατασκεύασμα; Μήπως από ντροπή προς τους άλλους που υποχρεώνονται στα 40 χρόνια; Μήπως η κουλτούρα μας συνδέεται με την παροχή "δώρων" από την εξουσία; Μήπως ...

Φον Φούφουτοι

Του Δ. Χατζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ της 27ης Ιουλίου 2010

Το χιούμορ το αποκτάς, δε γεννιέσαι μ' αυτό

* * *

Ερώτηση: Ποια η διαφορά μεταξύ συζύγου και ερωμένης;

Απάντηση: Χμμμ... περίπου 20 κιλά

* * *

Έχω δική μου γνώμη, αλλά δεν συμφωνώ πάντα μαζί της...

* * *

* * *

Αθλούμαι καθημερινά: κλωτσάω την τύχη μου!

***

* * *

Ο παππούς μου; Σερβιτόρος στο Μυστικό Δείπνο!

* * *


* * *

Η γιαγιά μου; Έχει την Οδύσσεια με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα!

Το σύστημα

«Τι είναι το «σύστηµα», ένα κοστούµι ή ένα φόρεµα που αν το αντικαταστήσει κάποιος (…) µε στενό τζιν, αθλητικά παπούτσια και σακίδιο στον ώµο, αυτόµατα το σύστηµα τον θεωρεί εξωµότη του και τον αποβάλλει; Τόσο πενιχρή ιδέα έχουµε για την έννοια «σύστηµα», που ενώ έχει φέρει στον κόσµο τα πάνω - κάτω, να το λογαριάζουµε ως µια εικόνα που αρκεί να αντικατασταθεί για να καταρρεύσει ένας µηχανισµός σύµφυτος µε τη διάκριση, την αδικία, την απανθρωπιά»;

Είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει στο σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ (25-6-10) ο Θ. Νιάρχος με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιµατικής Αλλαγής Τίνας Μπιρµπίλη στο ΒΗΜΑ (20-610) πως «δεν είναι µέσα στο σύστηµα».

«Οι λέξεις φταίνε. Αυτές / ενεθάρρυναν τα πράγµατα σιγά / σιγά να αρχίσουν να συµβαίνουν», λέει η Κ. Δημουλά.

Αν δεν είναι ο υπουργός «το σύστημα» τότε ποιος είναι;

Παρήγορο είναι πάντως το ότι «όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγµατα, το µόνο όφελος είναι πως εξακολουθούν ακόµα οι λέξεις «σύστηµα» και «εξουσία» να δηµιουργούν τόσο έντονες τύψεις και ενοχές, ώστε άνθρωποι που η δραστηριότητά τους τις προϋποθέτει, να θέλουν δηµόσια να τις απεµπολούν» σημειώνει ο Νιάρχος.

Γκλαμουροπανίδα

Πριν σιχτιρίσετε...Πριν χαμογελάσετε ειρωνικά για ρίχτε μια ματιά σ’ έναν κοντινό σας καθρέπτη. Υπάρχουν πολλά αντίτυπα του ζεύγους γύρω μας. Μήπως βλέπετε κάτι ύποπτο στο γυαλί; Διότι όλοι αυτοί έκαναν την δική τους αισθητική μόδα. Για να εξασφαλίσουν ασυλία, έκαναν πάρα πολλούς σαν τα μούτρα τους!
Ας γυρίσουμε λίγο τον χρόνο πίσω. Θυμάστε μια εκδήλωση που είχε περάσει στα κοσμικά και που είχε μεταδοθεί και από την τηλεόραση; Εκείνη ντε, που έπαιξε σε όλα τα κανάλια; Με τις κυρίες της Ελπίδας στην λαμπρή εκδήλωση που τίμησαν την κυρία Σταμάτη-Τσοχατζοπούλου γιατί παραχώρησε τις εισπράξεις του συγγραφικού της έργου «Ο μυθικός χορός της φύσης», (σελίδες 40, 30€, εκδόσεις Λιβάνη, ναι του Αντώνη) για τους σκοπούς της Ελπίδας;…
Άντε ρε … ατιμούλικο … Μπράβο σου και συγχαρητήρια! Μπαγάσικο! Σωστά σε τίμησε η κοινωνία και οι σύλλογοι. Δεν τίμησαν τον τέως υπουργό, εσένα τίμησαν, τη συγγραφέα.
Και που είσαι… Άσε τους κακοήθεις να λένε ότι συμπράττουν στην ικανοποίηση των φιλοδοξιών διψασμένων για αναρρίχηση κισσών. Όποιος τους δίνει βάση πλανάται. Και μη νομίσει κανείς διεστραμμένος ότι έχει καμία σχέση αυτή η ποιοτική πολιτική τάξη με την γκλαμουροπανίδα του κερατά…

Συνέχεια σοβαρών παρατηρήσεων…

Μη το άλλο; Εγώ πληρώνω εγώ προλογίζω;
Γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτηση για το κύρος… που δίνει ο πρόλογος ενός ειδικού από έναν «ειδικό». Ξεχάσαμε να αναφερθούμε στο άλλο αμετροεπές ανάλογο: Εγώ πληρώνω εγώ προλογίζω.
Στο προκείμενο: Σχεδόν όλοι οι δήμοι της χώρας μας και όλες οι νομαρχίες καμαρώνουν και για … τις εκδόσεις τους. Δηλαδή όχι ακριβώς τις δικές τους, αυτές είναι για ανακύκλωση σχεδόν στο σύνολό τους, αλλά για τις άλλες διαφόρων συγγραφέων και «συγγραφέων» που με χρήματά τους έχουν εκδώσει κατά καιρούς. Στις εκδόσεις αυτές περιλαμβάνονται όχι μόνο στάχτες αλλά και διαμάντια. Υπάρχει λογική να εκδίδονται κάποια γραπτά που δεν θα είχαν τύχη στην αγορά. Η αυτοέκδοση δυστυχώς έχει άλλου είδους προβλήματα και στηρίζεται κυρίως στη δυνατότητα αυτοχρηματοδότησης και στην δυνατότητα διακίνησης τους βιβλίου. Υπάρχουν όμως δουλειές με πάρα πολύ μεγάλη αξία οι οποίες χωρίς τη βοήθεια της αυτοδιοίκησης δεν θα έβλεπαν τυπογραφείο. Ενώ, δηλαδή, έχουν πραγματική αξία για την ιστορία και τον πολιτισμό η έκδοσή τους είναι αντιεμπορική. Κοντά όμως στο βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα. Μαζί με τα λίγα διαμάντια εκδίδεται και πολλή δευτεράντζα στο πλαίσιο της αποπληρωμής κομματικών, φιλικών και άλλων γραμματίων.
Τι μπορεί κανείς να παρατηρήσει σε σχεδόν όλες τις εκδόσεις αυτές; Προλογίζονται από αυτόν που βάζει τα λεφτά. Το δήμαρχο, το νομάρχη, το δεσπότη και δεν συμμαζεύεται. Αυτός δηλαδή που πληρώνει. Και τι έχει να γράψει αυτός; Τα αυτονόητα: Στο πλαίσιο, του πλαισίου νάμαι κι εγώ. Τι να κάνει ο φουκαράς ο συγγραφέας που έχει πάει γυρεύοντας; Πήγε και παρακάλεσε, γιατί ο παμέγιστος αναγνωρίζει μόνο τις αξίες και τον ανταποδοτικό πολιτισμό των φίλων του. Τα υπόλοιπα είναι φούμαρα.
Σπανίως εκδότης γράφει προλογικό σημείωμα σε έργα που εκδίδει εκτός κι αν έχει ειδικούς λόγους πχ νέα έκδοση κλασικού έργου. Τι να γράψει δηλαδή, το πόσο σημαντικό έργο επιτελούν οι εκδόσεις του ή πόσο μεγάλο είναι το έργο που εκδίδει. Και στο κάτω κάτω εκδότης είναι αυτός, αυτή είναι η δουλειά του, να ξέρει και να διαισθάνεται πιο έργο είναι σημαντικό και πιο όχι. Ο άλλος ο πικραμένος που βγήκε με δαγκωτούς ψήφους που το ξέρει;