Με ευχές βάφεις αυγά;

Θα αλλάξει κάτι το ’14; Αυτό που πρέπει ν’ αλλάξει είναι κυρίως η νοοτροπία μας. Ο τρόπος σκέψης και δράσης. Υπάρχει ελπίδα;

Επειδή η νοοτροπία εξαρτάται από την κουλτούρα (παγιωμένη και διαμορφούμενη) το κλειδί είναι στην παιδεία. Το έλλειμμα παιδεία που μας χαρακτηρίζει κυρίως στην κοινωνική μας συμπεριφορά. Στις σχέσεις μας προς τους θεσμούς και στο κράτος που δεν μας πείθει. Μπορεί αυτό να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη;

Υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που να δημιουργεί ψήγματα ελπίδας για αλλαγή προς το καλύτερο; Το καινούργιο, όσοι το εξαγγέλλουν, όπως το εξαγγέλλουν, δεν φαίνεται να είναι τέτοιο. Επιστροφή στο παρελθόν είναι. Και το γνωστό βιολί με φύκια χωρίς μεταξωτές κορδέλες. Αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες (Λιάπης, Καντάς, Τοπουλόγου και όχι μόνο) το επιβεβαιώνουν.
Οι δρόμοι που εξαγγέλλονται φαίνεται να είναι δρόμοι στο πουθενά. Προς τα πού να πάμε τότε; Αν δεν πραγματώσουμε οργανωμένο κράτος με ισχυρούς θεσμούς δικαίου, δημοκρατικών λειτουργιών, αξιοκρατίας, ίσων ευκαιριών στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη. Που να προγραμματίζει ρεαλιστικά και να μην τρέχει πίσω από τα γεγονότα προσπαθώντας να μπαλώσει. Που να μην άγεται και φέρεται πίσω από οργανωμένες ομάδες. Αν δεν εδραιώσουμε θεσμούς που να προστατεύουν την ελεύθερη έκφραση και να εξισορροπούν τις έντονες ανισότητες, όταν αυτές εκδηλώνονται στο πλαίσιο του συστήματος, θεσμούς που να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να αναδειχθούν η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα, οι ανθρωπιστικές αξίες και ο  πολιτισμός το ’14 θα ’ναι μια απ’ τα ίδια.
Με ευχές δυστυχώς δεν βάφεις αυγά.

Φταίνε τα κόμματα που τους ανέχονται

Γράφει ο Νικολόπουλος στο σημερινό ΒΗΜΑ:

Τελικά, το πολιτικό σύστημα ευθύνεται πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε για την κατάσταση της χώρας. Οχι μόνο διότι δεν έχει καταφέρει να εξυγιάνει τη δομή της δημόσιας διοίκησης και να λειτουργήσει με διαφάνεια, ήθος και αποτελεσματικότητα, αλλά και επειδή παρουσιάζει μια απίστευτη αδράνεια ή, μάλλον, άρνηση για αυτοκάθαρση. Οταν τα ίδια τα κόμματα στηρίζουν αποδεδειγμένα αποτυχημένους πολιτικούς και τους επιτρέπουν να τα εκπροσωπήσουν στις εκλογές, οι επιλογές των ψηφοφόρων περιορίζονται δραματικά και το αποτέλεσμα θα είναι να συνεχίσουν να ηγούνται της χώρας οι αποτυχημένοι.

Αναφέρεται στις περιπτώσεις του Κακλαμάνη και του Ψωμιάδη αλλά αυτά που επισημαίνει ισχύουν και για εκατοντάδες άλλους όχι μόνο από τη ΝΔ αλλά και τα άλλα κόμματα. Αυτό σημαίνει κατά τον αρθρογράφο ότι οι ηγεσίες δεν μπορούν μάλλον παρά δεν θέλουν να ανανεώσουν τα κόμματα.

Αυτό όμως είναι δευτερεύον. Το χειρότερο είναι ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ θα αναγκαστούν να ψηφίσουν τους χειρότερους, διότι αυτοί είναι οι υποψήφιοι του κόμματός τους. Η ΝΔ λοιπόν- αλλά και άλλα κόμματα εμποδίζουν μέσω των επιλογών υποψηφίων στα ψηφοδέλτια τους την πρόοδο της χώρας, δίνοντας το χρίσμα σε αποτυχημένους και γελοίους. Και όταν αυτοί εκλέγονται, αποθρασύνονται λέγοντας «με ψήφισε ο λαός». Ναι, ο λαός σάς ψήφισε επειδή το κόμμα σας σας ανέχεται. Δυστυχώς, φταίει το κόμμα σας πρωτίστως και δευτερευόντως οι ψηφοφόροι οι οποίοι, σε ένα πελατοκεντρικό πολιτικό σύστημα, λειτουργούν ως πρόβατα.

Τέλος;

Ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ (26-3-10) κατηλήγει στο άρθρο του που έχει θέμα: "Μόνοι μας..."

"Το «ΤΕΛΟΣ καλό, όλα καλά» δεν μπορώ, βεβαίως, να το πω ακόμη. Δεν ξέρω αν το τέλος ήταν καλό ούτε αν όλα εφεξής θα γίνουν καλά.

ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΜΩΣ, με απόλυτη βεβαιότητα, ένα πράγμα: ότι η χώρα υπέστη μια δοκιμασία, η οποία θα πρέπει τουλάχιστον να λειτουργήσει ως μάθημα για πολλές γενιές.

ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ και χωρίς καμία βοήθεια φτάσαμε να περιφερόμαστε μεταξύ Τρισέ και ΔΝΤ, μόνοι μας γίναμε στόχος της Μέρκελ και των υπολοίπων. Μπορούμε να κουβεντιάζουμε όσο θέλουμε για όλους αυτούς, για τα συμφέροντα και τις σκοπιμότητές που υπηρετούν, για τις σωστές ή τις λάθος αποφάσεις τους, αλλά μόνοι μας υπαχθήκαμε στην κρίση τους. ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ μας θα σηκώσουμε ή δεν θα σηκώσουμε κεφάλι. Διότι ούτε που διανοούμαι τι θα συμβεί αν φτάσει ο Ιούνιος ή ο Σεπτέμβριος και διαπιστώσουμε ότι τα μέτρα δεν αποδίδουν".

Αν όλα αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό δεν αποτελέσουν αφορμή για να σταματήσουν οι χιλιάδες κακές πρακτικές σ' αυτή τη χώρα φοβάμαι ότι θα ζήσουμε κι άλλα μεγαλεία.

Λόλα να ένα μήλο

Το θυμάσθε το παλιό αναγωστικό;

-Λόλα να ένα μήλο.

-Μίμη πέτα το τόπι.

Αν κάποιος χειρούργος του 19ου αιώνα μεταφέρονταν σε ένα σύγχρονο χειρουργείο σίγουρα θα έψαχνε να βρει που βρίσκεται, το ίδιο ισχύει και για πάρα πολλούς άλλους επαγγελματίες που θα έμπαιναν στους χώρους όπου σήμερα πλέον ασκούνται τα επαγγέλματά τους.

Μόνο ο δάσκαλος θα αναγνώριζε την αίθουσα διδασκαλίας και κοιτώντας τον πίνακα θα μπορούσε να συνεχίσει το μάθημα από 'κει που είχε σταματήσει ο συνάδελφός του σήμερα.

Ο κόσμος αλλάζει με τρομερές ταχύτητες και μόνο η εκπαίδευση, τουλάχιστον η υποχρεωτική, αλλάζει με ρυθμούς χελώνας.

Η τάξη του Μίμη και της Λόλας. Από το παράθυρο φαίνονται οι ουρανοξύστες ενός άλλου κόσμου, που θα συναντήσουν τα παιδιά βγαίνοντας από τον ανύπαρκτο, φανταστικό κόσμο, που τα εκπαιδεύουμε στην τάξη. Η δασκάλα στην έδρα. Οι μαθητές στην από αρχαιοτάτων χρόνων διάταξη της τάξης. Και μόνο το "ατ" (παπάκι) στην εικόνα στο πλαίσιο αντί του "λα"του παλιού αναγνωστικού.

.

Μια εικόνα χίλια άρθρα. Οι γελοιογράφοι είναι από τους πιο ευφυείς ανθρώπους: η ίδια τάξη της Λόλας στην επανάσταση του διαδυκτίου και της πληροφορικής, με μόνες αλλαγές στο παράθυρο και στα πλαίσια: αντί "λα" το "@" και τα 'παν όλα. Ειλικρινά ζηλεύω τον Κ. Μητρόπουλο, τον ΚΥΡ, τον Στάθη, τον Μακρή, τον Καλαϊτζή, τον ΛΟΓΟ, ... Πολύ θα ήθελα να ήμουν ένας σαν κι αυτούς.

Η παιδεία ως δύναμη αλλαγής

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ της 14ης Απριλίου 2009


από τον Γιώργο Αγγελόπουλου


Ο Μπέντζαμιν Κάιλα άλλαξε πρώτα τη δική του ζωή και στη συνέχεια τις ζωές εκατοντάδων άλλων ανθρώπων - μέσω της παιδείας και μικρής οικονομικής αρωγής... O Μπέντζαμιν Κάιλα γεννήθηκε Ινδός και Νταλίτ, δηλαδή παρίας. Η κοινωνική θέση του προσδιορίσθηκε τη μέρα που γεννήθηκε και προοιωνιζόταν μια μακρά σειρά ταπεινώσεων. Το κατάλαβε καλά από νωρίς. Δέκα ετών μαθητής στο σχολείο του χωριού του, στο κρατίδιο Άντρα Πραντές της Νότιας Ινδίας, άγγιξε κατά λάθος το χέρι ενός σχολικού επιθεωρητή. Για κάποιον που ανήκει σε ανώτερη κάστα, το άγγιγμα ενός παρία συνιστά «προσβολή», για την οποία το παιδί έφαγε πολλές ξυλιές με τη βέργα από τον «προσβεβλημένο» επιθεωρητή. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο μεγαλύτερος γιος του Κάιλα, ο Πωλ, είναι ο κορυφαίος σχεδιαστής της ομάδας Ρομποτικής στη σχολή του, στο Λος Άντζελες. Ο μικρότερος γιος του, ο Άντριου, θέλει να γίνει παλαιοντολόγος. Τέτοιες προοπτικές σταδιοδρομίας ήταν ανήκουστες όταν ο Μπέντζαμιν αναγκαζόταν να περπατάει χιλιόμετρα για να φτάσει στο σχολείο του, μέσα από απόμερα σοκάκια που τα μέλη από τις ανώτερες κάστες χρησιμοποιούσαν για να αφοδεύουν και να πετάνε νεκρά ζώα. Όμως ο μικρός Νταλίτ ήταν καλός μαθητής. Άντεξε τις ταπεινώσεις και συνέχισε τις σπουδές του. Πήγε στην πόλη, όπου πήρε το ένα δίπλωμα μετά το άλλο. Έγινε μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών και το 1999 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, μαζί με την οικογένειά του. Τότε ήταν που αποφάσισε να βοηθήσει άλλους Ινδούς φοιτητές που ξεχώριζαν για την επιμέλεια και την ευφυΐα τους, αλλά ήταν πάμφτωχοι- και κατά πρώτο λόγο τους Νταλίτ. Το 2003, με τη βοήθεια δύο φίλων του από το Χιντεραμπάντ, θέσπισε τις υποτροφίες Αμπεντκάρ, στη μνήμη των γονιών του (ο Μπ. Ρ. Αμπεντκάρ είναι ένας «άγιος» των Νταλίτ και «πατέρας» του Συντάγματος της Ινδίας). «Πέρασα 37 χρόνια της ζωής μου ως Νταλίτ στην Ινδία και ξέρω τι σημαίνει», λέει ο ίδιος. «Ποιος θα μπορούσε να επιδιώξει περισσότερο την αλλαγή από κάποιον που γεννήθηκε, έζησε και μεγάλωσε μέσα στο χειρότερο σύστημα διακρίσεων που εφαρμόζεται στη Γη - το σύστημα των καστών;», λέει ο ίδιος. Κάθε χρόνο, 50 μαθητές και 50 μαθήτριες Νταλίτ συνεχίζουν τις σπουδές τους χάρη στις υποτροφίες αυτές. Επιπλέον, από το 2003 ο Κάιλα χορηγεί επίσης μικροδάνεια σε όσους Νταλίτ θέλουν να ξεκινήσουν μικρές επιχειρήσεις. Προσφέρει ακόμη οικονομική αρωγή σε θύματα διακρίσεων και βραβεία σε επιχειρηματίες Νταλίτ που ξεχωρίζουν- όλες αυτές οι πρωτοβουλίες ελέγχονται τώρα από τη μη κυβερνητική οργάνωση Friends for Εducation Ιnternational, την οποία ίδρυσε το 2007 στις ΗΠΑ. «Ο παππούς μου έκαιγε τους νεκρούς», εξηγεί. «Λέω στα παιδιά μου ότι, αν δεν είχα μορφωθεί, θα έκανα το ίδιο κι εγώ και κατά πάσα πιθανότητα κι εκείνα...».