Το τέλος... ποιό τέλος;

«Το τέλος του πολιτικαντισμού»

Του Χαρ. Τσούκα

(Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (23-3-14)

Η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές αντιμετωπίστηκε από τα κόμματα με ξύλινη γλώσσα, ως συνήθως. Οι μεν επιδίδονται στη σωτηριολογία, οι δε στην καταστροφολογία. Το πολιτικό παιχνίδι στη χρεοκοπημένη Ελλάδα εξακολουθεί να διεξάγεται με όρους μικρονοϊκής πόλωσης, εκνευριστικής στενομυαλιάς, και τοξικού λόγου. Για τον σκεπτόμενο πολίτη, όμως, είναι χρήσιμο να βλέπει τη μεγάλη εικόνα που οι κομματικοί μηχανισμοί αποκρύπτουν.

Πρώτον, πετύχαμε, έστω και με κάποια λογιστικά τρικ, πρωτογενές πλεόνασμα. Το ερώτημα είναι: πώς θα καταστεί βιώσιμο;

Δεύτερον, επιβεβαιώθηκε κι αυτή τη φορά ότι ο χειρισμός της ελληνικής κρίσης από δανειστές και δανειζόμενο χαρακτηρίζεται από την αγορά πολιτικού χρόνου: αμφότερα τα μέρη διευθετούν πιεστικά προβλήματα (με δημοσιονομικά οδυνηρό τρόπο για τον δανειζόμενο), ανακοινώνουν δεσμεύσεις και υπόσχονται να ξαναδούν τα επίμαχα θέματα στο μέλλον. Εν τω μεταξύ, οι πολίτες της δανειζόμενης χώρας υποφέρουν, ενώ οι κυβερνήσεις και των δύο μερών κατασκευάζουν την αισιοδοξία, ελπίζοντας στην εκλογική της εξαργύρωση.  

Τρίτον, οι δανειστές δεν μας εμπιστεύονται. Ξέρουν ότι σχεδόν καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν θα κάναμε αν δεν μας την επέβαλλαν. Οι ανάγκες του πελατειακού-κομματικού κράτους ήταν τέτοιες που δεν νοιαστήκαμε ποτέ να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, όπως δεν μεριμνήσαμε για τον ουσιώδη εξορθολογισμό της Υγείας, του Ασφαλιστικού, της Εκπαίδευσης κ.ο.κ., όταν έπρεπε. Η εξευτελιστική επαιτεία προήλθε από την εγγενή ανικανότητα της χώρας να αυτομεταρρυθμίζεται.

Οι δανειστές ασπάζονται μια οριενταλιστική αντίληψη για τη χώρα, την οποία φροντίζουμε να επιβεβαιώνουμε. Θεωρούν ότι έχουμε ανεύθυνους και λαϊκιστές πολιτικούς, γενικευμένη ανομία και ένα αναξιόπιστο, μεταοθωμανικό κράτος που κυριαρχείται από επιμέρους συμφέροντα. Αν παύσουν να μας κηδεμονεύουν, διαβλέπουν ότι θα επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση. Δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους, γι' αυτό είναι φορτικοί, σχεδόν αποικιοκρατικοί.  

Τέταρτον, κάθε συμφωνία με τους δανειστές συνοδεύεται από κυβερνητική αισιοδοξία. Συνέβη το 2012 μετά το PSI, συνέβη πέρυσι με το περίφημο «success story» του κ. Σαμαρά, συμβαίνει και τώρα. Η «αισιοδοξία» διαρκεί όσο η μιντιακή κάλυψή της. Σύντομα επανακάμπτει η αφόρητη πραγματικότητα μιας οικονομικά κατεστραμμένης χώρας. Ο οικονομικός κύκλος της εφαρμογής ενός προγράμματος ακραίας λιτότητας δεν συμπίπτει με τον βιωματικό κύκλο των ανθρώπων (την οικονομική-βιοτική εξουθένωση που επέφερε η βελτίωση οικονομικών δεικτών). Η ασυγχρονία των δύο κύκλων παράγει, αναπόφευκτα, πολιτικά αποτελέσματα.    

Πέμπτον, όπου δεν παρεμβαίνει η τρόικα κυριαρχούν οι γνωστοί πολιτικοί εθισμοί που επέφεραν τη χρεοκοπία. Τα μεγαλύτερα λιμάνια, τους οργανισμούς ασφάλισης και σημαντικούς δημόσιους φορείς διοικούν κομματικοί υπάλληλοι, άνθρωποι του «συστήματος» ή κολλητοί των πολιτικών αρχηγών. Νόμοι που επέφεραν τομές ξηλώνονται (π.χ. νόμος Διαμαντοπούλου), σχέδια εκλογίκευσης δημόσιων θεσμών υποσκάπτονται (από πολιτικάντηδες τύπου Αρβανιτόπουλου), ενώ πολιτικοί της συμφοράς (Παπαθανασίου, Παπουτσής κ.ά.) διορίζονται σε ιδιαίτερα καλοπληρωμένες δημόσιες θέσεις. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν πρωτοτυπεί: αφορίζει, φοβερίζει και, φυσικά, υπόσχεται. Στο μέτρο που η χώρα αυτοκυβερνάται, το κάνει αναπαράγοντας την πολιτική νοοτροπία που την κατέστρεψε.  

Εκτον, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος δεν θα τερματιστεί με την εκπνοή του Μνημονίου. Μπορεί να ΜΜΕ να στερηθούν το ευπώλητο θέαμα τροϊκανών επισκέψεων στα υπουργεία, αλλά η Ελλάδα θα παραμείνει επί μακρόν υπό την «αυξημένη επιτήρηση» της ΕΕ. Οσο ευνοϊκή κι αν είναι η αναμενόμενη ρύθμιση του χρέους, το τίμημα θα είναι η παρατεταμένη πειθαρχία.  

Εβδομον, οι ρίζες της οικονομικής εξαθλίωσης βρίσκονται στην κυρίαρχη πολιτική νοοτροπία που παρήγαγε τη χρεοκοπία, η οποία οδήγησε στο Μνημόνιο. Το τελευταίο, προϊόν του συσχετισμού ισχύος δανειστών-δανειζομένου, έχει επανορίσει πλέον τους βιοτικούς όρους των Ελλήνων. Για να είναι η χώρα σε θέση να παράγει βιώσιμο πλεόνασμα απαιτείται ένας πρωτοφανής για την ιστορία της πολιτικός-οικονομικός ορθολογισμός. Οι πολιτικάντηδες όμως, χρονίως εθισμένοι σε παροχές, ασχολούνται με τη διανομή του πλεονάσματος, όχι με τις προϋποθέσεις βιωσιμότητάς του.

Αυτή είναι η πρόκληση της νέας «μεταμνημονιακής» πραγματικότητας: η δημοσιονομική πειθαρχία και η υγιής ανάπτυξη προϋποθέτουν μια νέα δημόσια κουλτούρα και ένα νέου ήθους πολιτικό προσωπικό να την καλλιεργήσει. Παραδόξως, το «τέλος του Μνημονίου» (και, άρα, η ανάγκη για βιώσιμα πλεονάσματα) απαιτεί σκληρές ορθολογικές επιλογές, οι οποίες θα σηματοδοτήσουν την αρχή του τέλους του πολιτικαντισμού. Αμήν!

Σπηλιές να κατοικούμε...

Του ΚΥΡ

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ 11-11-12

Γεια σου Καρακώστα με το κλαρίνο σου!

"Πληροφορήθηκα ότι στο Γουδί εκτίθενται δεινόσαυροι. Προ ογδοηκονταετίας εκτελούντο".

Το σχόλιο του Βέλτσου στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος. Όλο το χρήμα...

Κανονικοί ...

Ο Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος:

Το διάβασα και ανατρίχιασα. Από μεγάλη έρευνα των «Νέων» της περασμένης Παρασκευής. Οπού αποκαλύπτονται τα εξής. Ένας στους δέκα δεν έχει τελειώσει το Δημοτικό. Τουτέστιν έκαστος εξ αυτών το μόνο που δύναται να αρθρώσει είναι το Α και Βου. Ίσως ούτε κι αυτό!

Ότι κάθε χρόνο εφτά χιλιάδες ελληνόπουλα βρίσκονται μακριά από τα θρανία. Τουτέστιν στουρνάρια και καφενεία!

Ότι τέσσερα περίπου εκατομμύρια πολιτών αυτής της Βαλκανικής Μπανανίας δεν έχουν ολοκληρώσει τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Τουτέστιν «για πες μου άνθρωπέ μου ποιος ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος» «Μα φυσικά ο αρχηγός του ΠαΣοΚ»!

Ότι ένα εκατομμύριο - απ' αυτά τα τέσσερα - δεν έχουν τελειώσει καν το Δημοτικό. Τουτέστιν ένα κι ένα κάνουν τρία!

Και ότι περίπου έξι με εφτά από δέκα κατοίκους των Νομών Ροδόπης, Ευρυτανίας, Ξάνθης, Καρδίτσας και Γρεβενών δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευσή τους. Τουτέστιν σαρώνει ο αναλφαβητισμός. Γκα γκα ουά!

Μαζί μ αυτή την κατραπακιά ακολουθεί και δεύτερη που μας σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά. Γιατί οι λιγότεροι αναλφάβητοι λαοί της Ευρώπης, με ποσοστό κοντά μόλις στο τέσσερα τοις εκατό, είναι αυτοί που εκατομμύρια εξ ημών και υμών τους θεωρούμε υπανάπτυκτους και τριτοκοσμικούς. Πλάνη επικών διαστάσεων. Δηλαδή οι Πολωνοί, ο Σλοβάκοι, οι Τσέχοι και οι Σλοβένοι. Μα πως είναι δυνατόν; 

Εμείς οι ελληνάρες γλεντούσαμε με τα κορίτσια αυτών των υποτιθέμενων κατεστραμμένων χωρών. Κι όμως, ρε πανίβλακα. Οι υπηρέτες που ξεσκατώνουν τους παππούδες μας και οι πουτάνες τους είναι εγγράμματοι. Κι εμείς οι τάχα μου πολιτισμένοι είμαστε οι καρπαζοεισπράκτορες των ευρωπαϊκών χωρών. Κουφιοκεφαλάκη μου, έτσι ακριβώς!

Αν σ' αυτούς τους αριθμούς υπολογίσουμε κάμποσους ακόμα παράγοντες, τότε ο εφιάλτης γίνεται πιο ανεξέλεγκτος και ασύγκριτα πιο δυνατός. Γιατί ο Έλληνας και το Βιβλίο σε πόλεμο καθημερινό. Το καταφέραμε κι αυτό. Να σπάσουμε, όλα τα ευρωπαϊκά ρεκόρ.

Γιατί ο Έλληνας εκλαμβάνει την εφημερίδα σαν κάτι το άγνωστο και μισητό. Γιατί η κουλτούρα γι' αυτόν είναι ιδιότητα άχρηστη, περιττή, εξωγήινη, παλιομοδίτικη, και γραφική. «Α αυτός είναι κουλτουριάρης» σα να λένε «αυτός είναι μαλάκας κανονικός»!

Γιατί, ακόμα, δύο στα τρία ελληνόπουλα πάσχει από παχυσαρκία. Παίζει κι αυτό. Που σημαίνει ότι στην πάλαι ποτέ γη της αυθεντικής και υγιεινής Μεσογειακής διατροφής, θερίζουν το πλαστικό χάμπουργκερ, τα γαριδάκια και κάθε μεταλλαγμένο φαγητό. Και τέλος, γιατί το ζωντανό «σκατό», προερχόμενο είτε από ριάλιτι σόου, είτε από τα μεσημεριανά είτε από κάθε άλλο σκουπιδαριό, επιπλέει στον αφρό ενός απέραντου πολτού. Εντός του οποίου κολυμπάνε εκατομμύρια συμπολιτών μας χωρίς καν να πιάνουν την μύτη τους για να καλυφθούν από την μπόχα που μολύνει κάθε κύτταρο του οργανισμού τους.

Με απλά λόγια κάθε βαμμένο ξανθό μαλλί που ως προτέρημα διαθέτει απλώς σάρκα τορνευτή και κάθε μειράκιο που ζήτημα είναι αν γνωρίζει απλή Αριθμητική, έχουν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστές μιας διεστραμμένης κλίμακας αξιών. 

Οπού μόνο το Χρήμα. Οπού μόνο η αναγνωρισιμότητα. Οπού μόνο η ευκολία. Οπού μόνο το χα χα χου χα. Οπού μόνο το Life style. Οπού μόνο το απόλυτο κενό. Να το κατακτήσουμε με κάθε κόστος. Ακόμα και με την πορνεία και με τον προσωπικό μας εκμαυλισμό. Έτσι φτιάξαμε βόθρο πολυτελείας. Έτσι ανοχύρωτοι από αντιστάσεις παραδοθήκαμε σε κάθε αληθινό εχθρό. Κι έτσι από χώρα καταντήσαμε Horror.

Και μετά απ' όλα αυτά καθόμαστε σε ταβέρνες και σε καφενεία και ρίχνουμε ροχάλες στο πολιτικό προσωπικό. Και μετά απ' όλα αυτά μας φταίει ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Μα είναι ηλίου φαεινότερο. Πρώτα απ' όλα μας φταίει το κεφάλι μας. Γεμάτο από μεταλλαγμένο κουτόχορτο, από άφθονο καφενείο και τηλεοπτικό σκουπιδαριό!

Των φρονίμων τα παιδιά

Του ΚΥΡ

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ 21-10-12

Φράου Μ

Γράφει ο Δανίκας στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ:

"Μην τους ακούτε. Και μην τους ακολουθείτε. Δεν φταίει η Μέρκελ. Το αντίθετο μάλιστα. Με βάση τις προδιαγραφές του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που έχει υιοθετήσει και η Ελλάδα,  η σκληρή γραμμή της Μέρκελ είναι ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την κρίση. Δεν συμφωνείτε; Ωραία λοιπόν. 

Ποια η απαίτηση της Μέρκελ; Να λειτουργεί κάθε χώρα της ευρωζώνης με ό,τι αυτή παράγει. Οχι με δανεικά αγύριστα αλλά με ανάπτυξη της παραγωγικής της βάσης. Εγινε αυτό; Καθόλου. Ποιος φταίει; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει η οργανωμένη Αριστερά. Λάθος. Οι έλληνες προσκυνημένοι και υποταγμένοι πολιτικοί απαντάω εγώ. Που δεν  είχαν τα κότσια να διαπραγματευτούν τα ελληνικά συμφέροντα με πατριωτική μαγκιά. Και που βολεύτηκαν και πορεύτηκαν με δανεικά. Χωρίς μέλλον ορατό. Ο,τι φάνε, ό,τι πιούνε, ό,τι αρπάξει ο κώλος τους 

Ποια η δεύτερη απαίτηση της Μέρκελ εδώ και τρία σχεδόν χρόνια; Να ξεφουσκώσει το υπέρβαρο, άχρηστο και αντιπαραγωγικό προσωπικό του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δηλαδή τέρμα τα σούρτα φέρτα ανάμεσα στους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους. Δηλαδή τέρμα τα πεσκέσια και η εκλογική πελατεία. Και δηλαδή στοιχειώδης αξιοκρατία. Εγινε; Πλάκα κάνεις. 

Ποια η τρίτη απαίτηση της Μέρκελ; Η υιοθέτηση και εφαρμογή στην πράξη στοιχειωδών μεταρρυθμίσεων που ισχύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εδώ και αιώνες. Από το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων μέχρι το «διαζύγιο» Κράτους Ορθόδοξης εκκλησίας. Εγιναν; Ακρα του τάφου σιωπή. Ολα παραμένουν όπως πριν.

Ποια η τέταρτη απαίτηση της Μέρκελ; Η αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είμαστε  ανίκανοι  εμείς; Ωραία. Να σας αποστείλουμε δικούς μας έμπειρούς και αξιόμαχους γερμανούς φοροκυνηγούς. Οχι δεν θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Τρίχες. Απόδειξη; Το στικάκι με δύο χιλιάδες κοπανατζήδες περιφερόταν από τον έναν στον άλλο επί δύο ολόκληρα χρόνια. Μπας και φταίει η Μέρκελ;  Τρελός είσαι; Ως συνήθως φταίνε αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια μετέτρεψαν την χώρα σε πτυελοδοχείο της Ευρώπης.

Με απλά λόγια τίποτα επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό κουρεύουν οριζόντια τα πορτοφόλια και την ζωή των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Γι' αυτό οι φοροφυγάδες έχουν στήσει πάρτι επικών διαστάσεων. Γι' αυτό η χώρα αιωρείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επειδή ακριβώς το κυρίαρχο μεταπρατικό σύστημα αρνείται πεισματικά να μεταρρυθμιστεί και να ακολουθήσει ευρωπαϊκή διαδρομή. Να το παραδεχτούμε, Οι προδιαγραφές της χώρας είναι βαλκανικές με ισχυρά υπολείμματα Οθωμανικής Σουλτανίας. 

Κόβω τον σβέρκο μου ότι η σύντομη επίσκεψη της Μέρκελ  είναι μέρος μιας παράστασης θεατρικής. Προφανώς μέχρι η  ευρωζώνη να οχυρωθεί  υποκρίνεται η Μέρκελ ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή κι έτσι έχει αποφασίσει να μας διατηρήσει με σωληνάκια εν ζωή. Επομένως η επίσκεψη είναι συμβολική. Από τη μια έχει πλήρως απογοητευτεί από την ακινησία την ελληνική. Με απλά λόγια εκείνοι κάμουν πως  επιθυμούν την παραμονή μας στο ευρώ. Από την άλλη εμείς κάνουμε τάχα ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε και να συμμορφωθούμε. Ενα θέατρο με πολλές πράξεις, με πολλά επώδυνα μέτρα και με τίτλο ανατριχιαστικό «Αργος θάνατος χωρίς αναισθητικό!»".

Παρά

Από το γραμματοκιβώτιο (7-10-12) του Διόδωρου του Κυψελιώτη:

Παρα-οικονομία, παρα-δικαστικός, παρα-κράτος, παρα-εξουσία, παρα-πολιτική, παρα-εμπόριο, παρα-σιτισμός, παρα-παιδεία, παρα-ιατρικός, παρα-εκκλησιαστικός, παρα-φαρμακευτικός, παρά-κεντρο, παρά-θυρο και παρα-θυράκι, παρ-άγκα, παρ-αγοντισμός, παρα-γραφή, παρά-ταση, παρα-νομία... κτλ. Ολα αυτά συναπαρτίζουν μια χώρα παρα-κοσμική, κατά το τριτοκοσμική, και παραδιεφθαρμένη.

Plan B

Αντώνη! Έχω ένα σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας!

Θα πάμε έξω από την πόρτα της Ε.Ε. ... και εγώ θα παίζω ακορντεόν...

ο Κουβέλης θα τραγουδάει τα "παιδιά του Πειραιά" ...

και συ θα λες "αόμματος,... ό,τι έχετε ευχαρίστηση...".

Του ΚΥΡ

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (1-7-2012)

Η ψήφος του Καράμπελα

Ονομάζομαι ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ και είμαι υπερήφανος που όλες οι κυβερνήσεις

και τα χρηματιστήρια της Ασίας, Αμερικής και Ευρώπης κρεμόντουσαν από ... την ψήφο μου.

(Του ΚΥΡ, δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (24-6-12))

Ο Υπαρκτός κι ο Πρόεδρος

Toυ ΚΥΡ

... και οι δυο Πακιστανοί

Η ρητορική του μίσους που αναπτύσσεται από ορισμένους και κυρίως η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών σε μεμονωμένα περιστατικά θα πρέπει να μας βάλει όλους σε ένα σοβαρό προβληματισμό. Να ανοίξουμε τα κιτάπια μας και να δούμε προσεκτικά που έχουν οδηγήσει τις κοινωνίες γενικότερα στο παρελθόν και τη χώρα μας ειδικότερα τέτοια φαινόμενα.

Από την άλλη ας ρίξουμε λίγο περισσότερο φως σε συμβάντα όπως αυτό με τους δυο φουκαράδες που θυσιάστηκαν για να σώσουν δυο γερόντους.

«Πεθαίνουν ωραίοι ως Έλληνες οι γηγενείς - ενώ είναι εντελώς άχρηστοι ακόμη και όταν σκοτώνονται οι μετανάστες: δύο πακιστανοί εργάτες πήγαν να σώσουν δύο ηλικιωμένους ημεδαπούς και όχι μόνο δεν τα κατάφεραν αλλά σκοτώθηκαν και οι ίδιοι. Το ανόητο ζευγάρι των γερόντων προσπαθούσε να περάσει με αυτοκίνητο από σημείο σιδηροδρομικών γραμμών όπου δεν υπήρχε καν διάβαση, κόλλησαν στις γραμμές, πήγαν να τους βγάλουν οι δύο Πακιστανοί, έφθασε το τρένο, τους τσάκισε όλους» σημειώνει ειρωνικά και όχι άδικα ο Ψυχογιός στη στήλη του στο σημερινό ΒΗΜΑ.

«… Μάνες τούς κλαίνε, παιδιά και γυναίκες τούς κλαίνε, δεν ξέρω. Μπορεί και να μην το μάθω ποτέ• γιατί δεν ήταν ηρωικός θάνατος με στόχο τους Τσολάκογλου και με αίτημα κρεμάλες για να μεταδοθούν λεπτομέρειες, ανόητο ατύχημα ήταν. Δεν χρειάζεται καλούς σαμαρείτες η χώρα, εκδικητές θέλει» καταλήγει.

Επιδόματα...

Του ΚΥΡ

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (24-3-12)

Λαϊκισμός εναντίον λαϊκισμού

"Δεκαετίες τώρα η Ελλάδα ταλαιπωρήθηκε, καθηλώθηκε και τελικώς διαλύθηκε από έναν λαϊκισµό.

Για κακή της τύχη και στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας της, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα πυρά όχι ενός αλλά δύο λαϊκισμών, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί το αμφίβολο προνόμιο να την οδηγήσει στον όλεθρο.

Από τη μια πλευρά είναι εκείνοι που θεωρούν ότι «για όλα φταίνε οι ξένοι». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, δημιουργήθηκε και συντηρείται ως σκοτεινό σχέδιο διαφόρων «ξένων κύκλων» που επιδιώκουν (για αδιευκρίνιστους λόγους) να «υποδουλώσουν την Ελλάδα».

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται όσοι βροντοφωνάζουν ότι «για όλα φταίνε οι Ελληνες». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, είναι η αναπόφευκτη περιπέτεια μιας χώρας που «δεν είναι κανονική» (το διάβασα κι αυτό!..), η οποία περίπου αυτοδιαλύεται επειδή διάφορες παθογένειες δεν της επιτρέπουν να γίνει όσο κανονική πρέπει.

Αν καταλάβατε καλά, πρόκειται για μια αναβίωση της κατά Βάρναλη κολοσσιαίας απορίας:

Φταίει «το ζαβό το ριζικό μας» ή φταίει «ο Θεός που μας μισεί»;

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σταθώ στη γραφικότητα και στην επιπολαιότητα αυτών των δύο απόψεων. Συγκεντρώνουν όλα τα τυπικά στοιχεία του λαϊκισμού: τη γενίκευση, την απλούστευση, τη μονοσήμαντη ερμηνεία, τον φταίχτη, τη φωνασκία.

Θα σταθώ όμως στο κακό που κάνουν. Διότι και η μία και η άλλη εμποδίζουν να αναπτυχθεί κάτι που απαραιτήτως χρειάζεται για να αντιμετωπισθεί η κρίση: η αυτογνωσία του Ελληνα. Και το μέτρο της ευθύνης.

Ετσι, χωρίς τη στοιχειώδη αυτογνωσία, ταλαντευόμαστε συνεχώς ανάμεσα στο «φταίμε όλοι» και στο «φταίνε οι άλλοι». Χωρίς συμπέρασμα ή, έστω, χωρίς κανένα κοινό συμπέρασμα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα βυθίζεται σταθερά σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο.

Από τη μια, οι «εθναμύντορες» που ουρλιάζουν επειδή οι ξένοι δεν μας δίνουν όσα χρήματα μας χρειάζονται για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε.

Από την άλλη, οι «Γερμανοτσολιάδες» που δεν καταλαβαίνουν την αδυναμία ή την άρνηση των Ελλήνων να γίνουν «κανονικοί άνθρωποι» - κατά προτίμηση Γερμανοί...

«Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας!» συμβούλευε ο Δήμος Σταρένιος ως δωσίλογος στις παλιές πολεμικές ταινίες.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή αυτό που ονομάζεται «πολιτική ηγεσία» σε καμία στιγμή δεν παρουσίασε μια συνολική ερμηνεία για την κρίση, ούτε έναν αντικειμενικό καταλογισμό ευθυνών, ούτε ένα συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπισή της..."

Είναι μερικές παρατηρήσεις από το άρθρο του Πρετεντέρη στο σημερινό ΒΗΜΑ. 

Το μήνυμα είναι τα μέσα

«Κάθε φορά που το ελληνικό πρόβλημα πάει να βρει μια κάποια λύση, φήμες, πληροφορίες και διάφορα εγχώρια και διεθνή «νούμερα» έρχονται να την υπονομεύσουν. 

Χαρακτηριστική περίπτωση Έλληνας ευρωβουλευτής του Φιλελεύθερου γερμανικού κόμματος, ο οποίος παραμονή της συμφωνίας έσπευσε με δηλώσεις του σε εγχώριο μέσο ενημέρωσης να προεξοφλήσει ότι δήθεν η χώρα θα πτωχεύσει τον Ιούνιο.

Είπε αυτός ο γίγαντας της γερμανικής πολιτικής, που αποζητά ψίχουλα δημοσιότητας στην μικρή - πικρή πατρίδα, ότι σώζεται προς το παρόν η Ελλάδα, αλλά θα πτωχεύσει και θα εξέλθει το ευρώ τον Ιούνιο.

Και ευλόγως διερωτάται κανείς πότε τέτοιες ''γιγαντιαίες'' πολιτικές προσωπικότητες θα κλείσουν το απύλωτο στόμα τους; Και πότε τα εγχώρια ηλεκτρονικά ΜΜΕ επιτέλους θα σοβαρευτούν και θα κλείσουν τις οθόνες τους σ' αυτά τα απίστευτα ‘νούμερα’».

Είναι το σχόλιο που προβάλλεται στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ με αφορμή τις γνωστές δηλώσεις που πήραν μεγάλες διαστάσεις από αρκετά ελληνικά ΜΜΕ.

Πραγματικά το πρόβλημα είναι κυρίως στα μέσα που αναδεικνύουν και αναπαράγουν ότι κινείται και ότι κολυμπάει αρκεί να περιέχει σπέρμα, τρόμο και αίμα.

Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά...

Λεωνίδας Καβάκος, ο διεθνούς φήμης έλληνας βιολονίστας σε μια συνέντευξη στο

ΒΗΜΑ της 5/2/2012

«Για να εστιάσω κι εγώ στην εποχή μας, το κύριο πρόβλημα είναι κατά την άποψή μου ότι διεθνώς δεν υπάρχουν ηγέτες. Αυτή τη στιγμή κυβερνούν τον κόσμο άνθρωποι άξεστοι και απολίτιστοι, γι' αυτό άλλωστε και έχουμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει. Ούτε όραμα έχουν ούτε καμία συναίσθηση της ευθύνης, όχι μόνο του να είσαι ηγέτης αλλά του να είσαι άνθρωπος. Οσο για τη σχέση τους με την τέχνη, η οποιαδήποτε προσέγγιση ή συνύπαρξη με κάποια μορφή της γίνεται είτε για λόγους πολιτικής ωφέλειας είτε για λόγους κοσμικούς. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι όταν τίθεται θέμα περικοπών στους κρατικούς προϋπολογισμούς, το πρώτο θύμα είναι πάντα ο πολιτισμός. Η τέχνη αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια. Γι' αυτό σας λέω ότι είναι άξεστοι οι άνθρωποι και είναι πραγματική τραγωδία το ότι με τις αποφάσεις τους εγκλωβίζουν και δεσμεύουν και τις επόμενες γενιές».

(…)

«Επομένως πιστεύετε ότι το έλλειμμα είναι πρωτίστως πολιτιστικό;

«Είναι πρωτίστως ανθρωπιστικό και μέσα σε αυτό υπάρχει, βεβαίως, και η πολιτιστική διάσταση. Μην ξεχνάμε όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν εμφανίστηκαν ουρανοκατέβατοι ούτε επιβλήθηκαν με πραξικοπήματα. Κάποιοι τους εξέλεξαν με δημοκρατικές διαδικασίες. Γι' αυτό λέω ότι η ανθρωπότητα, σε μεγάλο βαθμό, αξίζει ό,τι περνάει σήμερα. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας πολιτισμένος, υποτίθεται, κόσμος επιτρέπει να υπάρχουν άνθρωποι, ένα σύστημα ολόκληρο, το οποίο λειτουργεί ποντάροντας στη χρεοκοπία και στη δυστυχία άλλων ανθρώπων. Αυτό είναι πραγματικός κανιβαλισμός. Και φοβάμαι ότι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε».

Ημείς άδομεν;

Η πολιτική κρίση µε κάποιον τρόπο ελπίζουµε ότι θα ξεπεραστεί. Η υπερψήφιση της δανειακής σύµβασης και από τη Νέα Δηµοκρατία µάλιστα µπορεί να µας προσδώσει ψήγµατα αξιοπιστίας, απαραίτητα στις σηµερινές συνθήκες. Μην τρέφουµε όµως ψευδαισθήσεις. Η χώρα κινείται ήδη προς την έξοδο από το ευρώ. Και πολλοί πιστεύουν ότι θα χρειαστεί ένα θαύµα για να ανακοπεί η πορεία προς την καταστροφή. Ιδού πώς έχουν τα πράγµατα.

Πρώτον, οι πολιτικοί µας και το πολιτικό µας σύστηµα θεωρούνται πλέον απολύτως αναξιόπιστα από τους Ευρωπαίους. Η απόφαση του κ. Γ. Παπανδρέου για δηµοψήφισµα ήταν η χαριστική βολή σε µια κυβέρνηση που δύο χρόνια τώρα αναλαµβάνει υποχρεώσεις τις οποίες εµφανίζεται στη συνέχεια απρόθυµη ή ανίκανη να τις υλοποιήσει. Αντ’ αυτού υπάρχει βέβαια ο κ. Σαµαράς, ο οποίος θα χρειαστεί να προσπα θήσει όµως σκληρά για να πάρουν στα σοβαρά τις θέσεις του κόµµατός του οι εταίροι µας.

Δεύτερον, η Ελλάδα αντιµετωπίζεται ως «αποτυχηµένο κράτος» όπου η γραφειοκρατία και η διαφθορά έχουν σαν αποτέλεσµα και οι πιο στοιχειώδεις διαδικασίες, όπως η συλλογή των φόρων, να αποτελούν αντικείµενο διαπραγµάτευσης. Ακόµη και κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις η επίτευξη ενός προγράµµατος εξυγίανσης προϋποθέτει επαναστατικές αλλαγές.

Τρίτον, η κοινή γνώµη και τα µέσα ενηµέρωσης σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες έχουν στραφεί εναντίον µας, ενώ η τελευταία κρίση έκανε φανερό ότι ακόµη και οι ως τώρα υποστηρικτές µας έχουν αλλάξει στάση. Με την εξαίρεση του κ. Κον-Μπεντίτ, σχεδόν κανείς ευρωπαίος πολιτικός, ούτε από τους σοσιαλιστές, δεν βρήκε κάτι καλό να πει, για εµάς την τελευταία εβδοµάδα ενώ ακόµη και ο κ. Γιούνκερ, που µας έχει προσφέρει πολύτιµη στήριξη µέσα στα όργανα της ευρωζώνης, επιτέθηκε µε δριµύτητα στην κυβέρνηση.

Υποστηρίζουν ορισµένοι ότι όλα αυτά είναι τροµοκρατικά και ότι δεν υπάρχει καµία νοµική διαδικασία εκδίωξής µας. Κρυβόµαστε πίσω από το δάχτυλό µας. Ηδη σε κύκλους της επιτροπής διακινούνται εναλλακτικά νοµικά σενάρια, ενώ πολλοί σηµειώνουν µε έµφαση την άρνηση των Σαρκοζί και Μέρκελ να καλέσουν τον έλληνα πρωθυπουργό στην τελευταία διάσκεψη της ευρωζώνης για τις χώρες µε υψηλό χρέος. Σηµειώνουν ακόµη την αναφορά της κυρίας Μέρκελ σε «σχέδιο Βήτα», τη δήλωσή της ότι η Ελλάδα «είναι ξεχωριστή περίπτωση» και βέβαια τις προχθεσινές ωµές δηλώσεις του εκπροσώπου της.

Αν λάβουµε υπόψη ότι ταυτόχρονα χτίζεται το περίφηµο «τείχος» γύρω από την Ελλάδα που θα προστατεύσει τις τράπεζες – όχι τις δικές µας πια – από µια άτακτη χρεοκοπία, τότε το ενδεχόµενο της αποποµπής µας φαίνεται πολύ πιο ρεαλιστικό.

Για να είµαστε ειλικρινείς βέβαια οι εταίροι µας θεωρούν πιο πιθανό ότι εµείς θα τους κάνουµε τη δουλειά, ότι δηλαδή δεν θα αντέξουµε και θα βγούµε µόνοι µας από την ευρωζώνη. Φαίνεται απίθανο; Οχι βέβαια. Με τις εφορίες σε διαρκή λευκή απεργία, τον δηµόσιο τοµέα σε καθεστώς µόνιµης µη λειτουργίας, τους λογής-λογής θιγόµενους έτοιµους για αντάρτικο και το κέντρο της Αθήνας πολιορκούµενο κάθε τρεις και λίγο, ποια κυβέρνηση θα µπορέσει να φέρει εις πέρας τις αλλαγές που έχουµε αναλάβει;

Φυσικά, γίνονται και θαύµατα. Μπορεί η επόµενη κυβέρνηση να είναι πολύ πιο αποφασισµένη να εφαρµόσει τα µέτρα που εξαγγέλλει και να βάλει τέλος στο καθεστώς της διάχυτης ανοµίας. Μπορεί να πετύχουµε και επί της ουσίας την πολυπόθητη συναίνεση. Μπορεί ακόµη σιγά-σιγά να ανακάµψει η οικονοµία και να εκτονωθεί κάπως η κοινωνική ένταση. Μπορεί καθώς φθάσαµε στο χείλος της αβύσσου να βάλαµε και µυαλό!


Γράφει ο Π. Καψής στο σημερινό ΒΗΜΑ.

Το διαβατήριο

Toυ ΚΥΡ

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ

Δημοψηφίστε

Ιδού μια καλή ερώτηση για δημοψήφισμα: «Θέλετε να γίνουμε Γουατεμάλα;». Άλλη: «Σας πειράζει που τρώνε συμπολίτες από τους κάδους;».
Ο κ. Χάρης Καστανίδης θέλει να γίνει δημοψήφισμα καθώς κρίνει ότι «η χώρα είναι σε κρίσιμο σταυροδρόμι» Προτείνει λοιπόν «να αναλάβουμε όλοι την ευθύνη και να πει κάθε πολίτης τι θέλει».

Και γιατί να γίνει δημοψήφισμα με έξοδα εθνικών εκλογών αφού μπορούμε να του πούμε εμείς με απλά λόγια τι θέλει παμψηφεί ο λαός; Μήπως είναι κανείς που κοιμάται κανονικά μ' αυτά που γίνονται; Απλό: Κάθε πολίτης θέλει πίσω τον ύπνο του. Να ξέρει τι θα του ξημερώσει. Γιατί πέρα από την καταδίκη στη φτώχεια καταγράφεται μια διογκούμενη αγωνία: «τι άλλο θα μας ζητήσουν;».

Ο κ. Καστανίδης έχει τη χαρά του ανθρώπου που αγόρασε καινούργιο ρούχο και αναμένει την περίσταση για να το φορέσει. Δικό του είναι το νομοσχέδιο για τα δημοψηφίσματα, σύμφωνα με το οποίο οι πολίτες κρίνουν κοινωνικά και εθνικά ζητήματα και δεσμεύουν την κυβέρνηση υπό την προϋπόθεση της υψηλής συμμετοχής – να πάνε δηλαδή στις κάλπες οι μισοί από τους εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους. Είναι κρίμα αλήθεια που δεν υπήρξε τέτοιος νόμος στο παρελθόν για να κριθούν κορυφαία ζητήματα  νεοελληνικού προβληματισμού, όπως η αποποινικοποίηση της μοιχείας, η νομιμοποίηση των εκτρώσεων, η αποκατάσταση του μακεδονικού χαλβά και όσα επιτρέπεται να κριθούν άμεσα από τον λαό. Στην παρούσα συγκυρία βέβαια είναι ελαφρώς κοροϊδιλίκι  να κληθούν οι πολίτες να καταθέσουν άποψη για τα πάντα εκτός από τα φλέγοντα. 

 Ο κ. Καστανίδης δεν διευκολύνει την κατάσταση, δίνοντας δείγματα ερωτήσεων που θα ήθελε να απαντηθούν.  Δεν λέει τι είναι αυτό που θέλει να μάθει και δεν το έχει ήδη μάθει από τα συνθήματα στις πορείες, από τα ψηφίσματα των συνδικάτων και από τα αποτελέσματα των σφυγμομετρήσεων.

Απαντώντας οι πολίτες με «ναι», «όχι», «λευκό» σε άνευρες διατυπώσεις που θα εξυπηρετούν την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης θα μάθει; Υπάρχει πιο παραδοσιακός τρόπος για να ζητηθεί η άποψη του λαού. Σε όσους λένε ότι τυχόν εκλογές θα καταστρέψουν τη χώρα μπορούμε να απαντήσουμε ότι ένα δημοψήφισμα σίγουρα δεν τη σώζει.  

Αποσπάσματα από το άρθρο της Λ. Κέζα στο σημερινό ΒΗΜΑ με τίτλο "Κάλπικες κάλπες".

Σπασμένο καράβι ...

"Αχρηστα γραψίματα" είναι ο τίτλος μικρού σχολίου του Διόδωρου του Κυψελιώτη στο σημερινό ΒΗΜΑ. Μερικά αποσπάσματα:

 

"Είµαι µελαγχολικός, όλα είναι µάταια, ο κόσµος δεν πρόκειται να αλλάξει ό,τι και αν γράψω. Οι καταστάσεις ακολουθούν την πορεία τους πέρα από τη δική µου µελαγχολία· άλλες προγραµµατισµένες, άλλες τυχαίες – ώσπου να συγκρουστούν οι πρώτες µε κάποιο άλλο πρόγραµµα που θα τις κάνει (και θα γίνει και το ίδιο) τυχαίες. Βαρέθηκα να παρακολουθώ κάθε µέρα στο ∆ίκτυο, από την ώρα που θα ξυπνήσω ώσπου να κοιµηθώ, τι γράφουν οι οικονοµικές εφηµερίδες της Ευρώπης και της Αµερικής για την κατάστασή µας, αφού κάθε στιγµή µπορεί να προκύψει το µοιραίο. Κουράστηκα να ενηµερώνοµαι από τις δικές µας τι λένε οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, δεν αντέχω άλλο να µετράω πόσο θα µειωθεί η σύνταξή µου, πόσες απεργίες θα γίνουν, ποιοι διαδηλώνουν, ποια µέσα µεταφοράς λειτουργούν.

Τα ίδια και τα ίδια διαβάζω, τα ξέρω όλα, είµαι σοφός, το κεφάλι µου είναι γεµάτο άχρηστες γνώσεις. (...) [γεμίζω] τις σελίδες [...] µε κρίσεις και σχόλια για την κατάσταση – που δεν µπορούν να την αλλάξουν. Θα καταστραφούµε, είναι βέβαιο. Ας το πάρουµε απόφαση και ας αποχαιρετήσουµε τις Αλεξάνδρειες που χάνουµε.

Γιατί µπορεί ο Χέλµουτ Σµιτ, στα 90 του, να θυµάται ότι µε τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν και τον Καραµανλή έβαλαν την Ελλάδα στην ΕΟΚ και να θυµώνει « να πάρει ο ∆ιάολος τους ευρωπαίους αρχηγούς κρατών, αν δεν καταφέρουν να σώσουν την Ελλάδα! » – αλλά πρέπει να θέλουν και οι Ελληνες να σωθούν. Και οι Ελληνες δεν θέλουν, πάει τέλειωσε".

Τι είχες Γιάννη;...

Αντιγράφουμε το κεντρικό άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης από ΤΟ ΒΗΜΑ:

Οταν μια κυβέρνηση λαμβάνει σκληρά περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα, όπως αυτό της εργασιακής εφεδρείας, επικαλούμενη τους εθνικούς κινδύνους που απειλούν τη χώρα, οφείλει πρώτη αυτή να επιβάλει τη δίκαιη εφαρμογή του.

Οποιαδήποτε υπονόμευση των διαδικασιών επιλογής των προσώπων που θα ενταχθούν στο συγκεκριμένο καθεστώς καθιστά το μέτρο ανυπόληπτο και την επιλογή διαβλητή. Ολα όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας για μετατάξεις σε πολιτικά και άλλα προστατευμένα γραφεία προκειμένου να καλυφθούν οι «κολλητοί» και οι «κομματικοί», ανανεώνουν το πελατειακό κράτος και αναδεικνύουν κατά τρόπο προκλητικό το προπατορικό αμάρτημα, αυτό που μας έφερε ως εδώ.

Οσοι λοιπόν ακόμη και αυτή την ώρα επαναλαμβάνουν πρακτικές του παρελθόντος, οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιταχύνουν τη βύθιση της χώρας.

Και επίσης οφείλουν να γνωρίζουν ότι θα είναι υπόλογοι γι' αυτή.

-Τι είχες Γιάννη;

-Τι είχα πάντα.