Νέο τεύχος ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του περιοδικού ΑΜΑΛΘΕΙΑ, το οποίο εκδίδει η  Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου. Το τεύχος είναι τετραπλό και έχει αριθμό 172-175. Το περιοδικό διανύει το 44ο έτος συνεχούς κυκλοφορίας.

Στις «επισημάνσεις» αφιερώθηκε μεγάλο μέρος στον μεγαλύτερο ποιητή των τελευταίων αιώνων μετά τον Σαίξπηρ, τον Κ.Π. Καβάφη, που το 2013 γιορτάσαμε τα 150 χρόνια από τη γέννησή του. Επιλέχθηκαν ακόμα Ελύτης, Σεφέρης, Παλατινή Ανθολογία, Σουρής, Παλαμάς κ.α., καθώς και μικρά σχόλια σε ειδήσεις θετικού προσανατολισμού που συνήθως περνάνε απαρατήρητές στον κυκεώνα των ειδήσεων της υπερβολής και των σκοπιμοτήτων.

Στις συνεντεύξεις του τεύχους φιλοξενούνται ο Διευθυντή της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου κ. Δ. Σάββα και ο κτηνίατρος, συγγραφέας και ιστοριοδίφης Ι.Μ. Καραβαλάκης.

Στις «βιβλιοδιαδρομές» παρουσιάζονται τα βιβλία «Η εκτέλεση των 62 μαρτύρων στο Γάζι από τους Ναζί» του Μ. Γ. Παπαμαστοράκη, «Κρήτη» του Μ. Γιαλουράκη, δυο βιβλία για την Πραισό του Ερρ. Π. Σκουλούδη, «Χριστός–Μεταξοχώρι–κοιλάδα Σελακάνου, 4.000 χρόνια ιστορίας και παράδοσης» του Ι. Εμμ. Ροβυθάκη, «Η Κρήτη των αιώνων, μια ποιητική περιδιάβαση στην ιστορία της Κρήτης» της Μ. Πετράκη-Μηλάκη, «Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης» των Μ.Γ. Ανδριανάκη και Κ.Δ. Γιαπιτσόγλου, «Ταξίδι στον άγνωστο Ελληνισμό των φυλών της Μεσογείου» του Μιχ. Γεροντή, «Παλίμψηστο» μια έκδοση της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης και το «Λεύκωμα αγωνιστών της Ένωσης από το Ν.Λασιθίου» της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου.

Η υπόλοιπη αρθρογραφία περιλαμβάνει μια σειρά άρθρων αφιερωμένων στην εκπαίδευση στο Ν. Λασιθίου, ένα άρθρο του Ι. Χρονάκη αφιερωμένο στον ποιητή Μ. Πρατικάκη, ένα «Κρητικό Ερωντικό νάκλι» του Ι.Ν. Γαλάνη, ένα άρθρο του  Γ. Τσικαλάκη για «Το  καταστατικόν της εν Κωνσταντινουπόλει ‘Αδελφότητος Κρητών’», ένα άλλο με τίτλο  «Xάνιαλης ο στυγνός εκμεταλλευτής του Οροπεδίου Λασυθίου κατά την Τουρκοκρατία» του Ι.Μ. Καραβαλάκη, ένα μικρό αφιέρωμα με αφορμή την έκθεση τεκμηρίων της Συλλογής Τραντά, ένα άρθρο με βάση δυο έγγραφα συμβουλευτικά από την Κρήτη πριν την Ένωση, του Στρατή Κουρουπάκη, και ένα άρθρο αφιερωμένο στα Κρητικά ανιώματα.

Ειδικά για το τεύχος αυτό φιλοτέχνησαν θαυμάσιες συνθέσεις οι εικαστικοί Άννα Γιαρμενίτη, Θέμης Ματθαιάκης και Ανεζίνα Μπλαζογιαννάκη. Θερμά ευχαριστούμε, επίσης, τον Νίκο Τραντά για την παραχώρηση εικόνων και σκίτσων από τη Συλλογή του.

Ευχαριστίες οφείλουμε, επίσης, σε όλους τους φίλους και συνεργάτες και τα μέσα ενημέρωσης που με ανιδιοτέλεια συμπαρίστανται με κάθε τρόπο στην έκδοση, την κυκλοφορία και την προβολή της «Αμάλθειας». Στους πολύ δύσκολους καιρούς που περνάμε το περιοδικό έχει ανάγκη την κάθε προσφορά.

Το περιοδικό είναι συνδρομητικό –15 € για δυο διπλά τεύχη ετησίως- και όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες μπορεί να απευθυνθεί στα τηλέφωνα (28410).24.789 - 6977192004 ή στο e-mail: stamelosioa@gmail.com

Για την Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου

Ο Πρόεδρος

Ιωάννης Ευαγγ. Σταμέλος

Σητεία Πέμπτη 22 Αυγούστου

Λειτουργικά προβλήματα

Ο Μανδραβέλης στη χθεσινή Καθημερινή αναφέρεται για μια ακόμα φορά στις χιλιάδες κακοδαιμονίες που ταλανίζουν αυτόν τον τόπο τις τελευταίες, τουλάχιστον, δεκαετίες. Ο τίτλος του: "Το πνεύμα των παρανόμων" στο επιεικέστερο για μας "λειτουργικά προβλήματα". Γράφει σχετικά:

"Η αλήθεια είναι ότι και οι νόμοι περί καταπολέμησης της φοροδιαφυγής έχουν πολλά «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι οι φοροφυγάδες αρνούνται να συνεργαστούν. Ενώ ο νόμος προβλέπει να κόβουν αποδείξεις, η πλειονότητα των καταστηματαρχών πιστεύει ότι κάτι τέτοιο προσθέτει γραφειοκρατία στην αναπτυξιακή διαδικασία και απλώς ενθυλακώνουν τον ΦΠΑ. Ετσι, κάθε λίγο και λιγάκι, οι υπουργοί Οικονομικών κάνουν μια νέα φορολογική μεταρρύθμιση, ελπίζοντας στη συνεργασία με τους φορολογουμένους, πολλοί εκ των οποίων, όλως παραδόξως, αναπτύσσουν διάφορες υποκειμενικές θεωρίες, η βασικότερη των οποίων είναι: «πώς να βγούμε, αν κόβουμε όλες τις αποδείξεις;». Ετσι, τα φορολογικά νομοσχέδια κόβουν βόλτες στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, ψηφίζονται από τους βουλευτές, για να καταλήξουν χαρτί προς ανακύκλωση.

Και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας έχει αρκετά «λειτουργικά προβλήματα». Είναι διάφοροι που περνούν με κόκκινο, οι περισσότεροι μοτοσικλετιστές θέλουν να μπαίνουν στους πεζοδρόμους ή ανάποδα στους μονόδρομους («πού να κάνεις, τώρα, τον γύρο του τετραγώνου;»), άλλοι πάλι επιμένουν να πιουν δυο ποτηράκια παραπάνω πριν πιάσουν το τιμόνι («εμείς, ως λαός, δεν είμαστε ξενέρωτοι όπως οι Ευρωπαίοι») κ.ο.κ.

Γενικώς όλοι οι νόμοι που ψηφίζονται στην Ελλάδα -από τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, μέχρι τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό- έχουν «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι κανείς δεν τους εφαρμόζει. Γι’ αυτό η Βουλή νομοθετεί και ξανανομοθετεί, και δώστου πάλι νομοθετεί, για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε· δηλαδή σε καθεστώς γενικευμένης ανομίας. Λογικό, διότι δεν υπάρχει αντικίνητρο στην ανομία. Αντιθέτως επιβραβεύεται· είτε με την αλλαγή των νόμων είτε με τη σιωπηρή ακύρωσή τους.

Η μόνη διαφορά των πρυτάνεων με τους υπόλοιπους άνομους αυτής της κοινωνίας είναι ότι οι τελευταίοι δεν έχουν κάποια ακατανόητη θεωρία -π.χ. πόσο καλή είναι για την ανάπτυξη αλά ελληνικά η φοροδιαφυγή- και φυσικά δεν έχουν κάποιο εκπρόσωπο στην κυβέρνηση, όπως είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου. Ο εν λόγω υφυπουργός του κ. Βενιζέλου -και παρανόμως διπλοθεσίτης όταν ήταν πρύτανης;- ακολουθεί τη συνταγή του Χάρι Τρούμαν: «Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους». Οταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους της ΝΕΤ «πού πάσχει η παιδεία;» απάντησε: «Οταν αυτή τη στιγμή υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε, θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της παιδείας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα για να μπορούμε, επειδή υπάρχουν πάρα πολλά μέτωπα ανοιχτά, να ανταποκριθούμε άμεσα στις ανάγκες».

Κάπως έτσι λοιπόν πρέπει να κινηθεί και ο υπουργός Οικονομικών. Παραφράζοντας τον συνάδελφό του θα πρέπει να δηλώσει ότι «υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε και θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της φορολογίας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα» και να καταργήσει τους νόμους που ποινικοποιούν την μη απόδοση ΦΠΑ. Ποιος είπε ότι δεν χρειάζεται συναίνεση της πολιτείας με τους φοροφυγάδες, που στην πράξη επισημαίνουν τα «λειτουργικά προβλήματα» του νόμου για τις αποδείξεις;"

Σούπερμαν επί δέκα

"...Προφανώς ψάχνουμε για σούπερμαν επί δέκα. Πρέπει να έχει γερό στομάχι, γερά νεύρα, ατσάλινους συνεργάτες και ανεξάντλητη υπομονή και αυτοπεποίθηση. Θα πρέπει να του απαγορεύσουμε να διαβάζει ή να ακούει όσα παρανοϊκά θα λέγονται και θα γράφονται γι’ αυτόν και εκείνος θα πρέπει να μιλάει απ’ ευθείας με τον λαό, λέγοντας σκληρές αλήθειες που θα δίνουν όμως την προοπτική της ανάπτυξης και της ευνομίας. Ο συστηματικός και διαχρονικός ανεμιστήρας λάσπης και συνωμοσιολογίας έχει προσπαθήσει να ακυρώσει οιονδήποτε σοβαρό, έμπειρο άνθρωπο. Ο ένας είναι «τραπεζίτης», ο άλλος «ξέρεις εσύ, είχε επιχείρηση...», ο τρίτος έκλεψε νεράντζια από τον γείτονα... Το λόμπι της δραχμής και της οπισθοδρόμησης τα έχει καταφέρει να αποθαρρύνει μέχρι τώρα κάθε σοβαρό άνθρωπο που σκεπτόταν να αναμειχθεί στην πολιτική ή στα δημόσια πράγματα. Ετσι φτάσαμε στη σημερινή κατάντια, στην εθνική παρακμή και τα πρόθυρα της καταστροφής. Κάπου εδώ, σε λίγες μέρες, τελειώνουν όμως τα ψέματα και η όποια αστική τάξη αυτής της χώρας, οι Ελληνες της Διασποράς που αγαπούν τον τόπο, οι νέοι που έχουν πολλά να προσφέρουν αλλά τους διώχνει η μιζέρια, πρέπει να βρουν τον τρόπο, τα μέσα, το όραμα για να δώσουν τη μάχη. Ανθρωπος για τον πάντοτε εύκολο ρόλο του «μεγάλου χαλαστή» βρέθηκε. Ανθρωπος για τον ρόλο του κτίστη";
Η κατάληξη του άρθρου του Α. Παπαχελά στη σημερινή Καθημερινή.

Οδεύουμε προς ένα κοινωνικό δαρβινισμό;

"... η τυφλή Πέμπτη ίσως αποτελεί μήτρα για πολλές τέτοιες μέρες που θα ’ρθουν. Αυτό το τελευταίο, το προαίσθημα ότι τα χειρότερα έπονται, είναι το σήμα κινδύνου που πρέπει να ακούσουμε σαν πολιτική κοινωνία, ώστε να αντιδράσουμε αναλόγως, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος για έλλογες αντιδράσεις ελλόγων όντων. Nα σκεφτούμε βαθιά και καθαρά. Πολλοί συμπολίτες μας υποφέρουν αδίκως, οικογένειες νοικοκυραίων στενάζουν, επιχειρήσεις έντιμων και προκομμένων ανθρώπων συνθλίβονται. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η βία και η διάλυση όμως δεν αποτελούν διέξοδο σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως, οι θεσμοί και οι αξίες του πολιτικού και νομικού πολιτισμού, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά, είναι τα πολυτιμότερα αποθέματα, για τα οποία πρέπει να αγωνιστούμε, το μονάκριβο κεφάλαιο για την αναγέννηση που όλοι ονειρευόμαστε. Ανευ αυτών ουδέν. Και ακριβώς επειδή είναι άυλα, αυτά κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει, αν δεν τα παραδώσουμε εμείς βορά στον φόβο και τον κοινωνικό δαρβινισμό".


Είναι η κατάληξη του άρθρου του Ν. Ξυδάκη στη σημερινή Καθημερινή.

Το μήνυμα είναι τα μέσα

«Κάθε φορά που το ελληνικό πρόβλημα πάει να βρει μια κάποια λύση, φήμες, πληροφορίες και διάφορα εγχώρια και διεθνή «νούμερα» έρχονται να την υπονομεύσουν. 

Χαρακτηριστική περίπτωση Έλληνας ευρωβουλευτής του Φιλελεύθερου γερμανικού κόμματος, ο οποίος παραμονή της συμφωνίας έσπευσε με δηλώσεις του σε εγχώριο μέσο ενημέρωσης να προεξοφλήσει ότι δήθεν η χώρα θα πτωχεύσει τον Ιούνιο.

Είπε αυτός ο γίγαντας της γερμανικής πολιτικής, που αποζητά ψίχουλα δημοσιότητας στην μικρή - πικρή πατρίδα, ότι σώζεται προς το παρόν η Ελλάδα, αλλά θα πτωχεύσει και θα εξέλθει το ευρώ τον Ιούνιο.

Και ευλόγως διερωτάται κανείς πότε τέτοιες ''γιγαντιαίες'' πολιτικές προσωπικότητες θα κλείσουν το απύλωτο στόμα τους; Και πότε τα εγχώρια ηλεκτρονικά ΜΜΕ επιτέλους θα σοβαρευτούν και θα κλείσουν τις οθόνες τους σ' αυτά τα απίστευτα ‘νούμερα’».

Είναι το σχόλιο που προβάλλεται στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ με αφορμή τις γνωστές δηλώσεις που πήραν μεγάλες διαστάσεις από αρκετά ελληνικά ΜΜΕ.

Πραγματικά το πρόβλημα είναι κυρίως στα μέσα που αναδεικνύουν και αναπαράγουν ότι κινείται και ότι κολυμπάει αρκεί να περιέχει σπέρμα, τρόμο και αίμα.

Τα πρωτοσέλιδα σήμερα

Χανόμαστε; Πώς το βλέπει ο Τύπος στα πρωτοσέλιδα σήμερα;
Ερώτημα διαχρονικό: Μπορεί ο αναγνώστη να βγάλει άκρη γιαυτά που πραγματικά συμβαίνουν διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων;

Ακρόπολις: «Εθνικός αγώνας Σαμαρά για καλύτερους όρους. Επιμένει μέχρις εσχάτων για τη σωτηρία της χώρας και την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου».

Η Αυγή: «Όλοι στο δρόμο. Σήμερα και αύριο»

Η Καθημερινή: «Κρίσιμες για την 5^η δόση και ΠΑΣΟΚ οι ψηφοφορίες. Μεσοπρόθεσμο και εφαρμοστικός»

Ο Λόγος: «’Κλείνουν’ τα αυτιά τους στην πρόταση Ραγκούση»

Η Νίκη: «5+1 αντάρτες φοβίζουν το Μαξίμου»

Ριζοσπάστης: «Όλοι στη γενική απεργία με το ΠΑΜΕ σήμερα και αύριο»

Espresso: «Γιατί τα βρόντηξαν από τον Ολυμπιακό οι Αγγελόπουλοι»

Αδέσμευτος Τύπος: «Στο έλεος των ‘αγανακτισμένων’ και ‘ανταρτών’ βουλευτών το Μεσοπρόθεσμο»

Αυριανή: «Η Τρόικα οδηγεί την Ελλάδα στον όλεθρο»

Έθνος: «4 μισθούς χάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι»

Ελεύθερη Ώρα: «Γιατί ο Σόρος ‘προφητεύει’ την κατάρρευσή μας!»

Ελεύθερος: «’Ξεγυμνώνει’ τον Παπανδρέου, ξεσκεπάζει τους Γαλλογερμανούς. Με συγκλονιστικό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ η αγγλική εφημερίδα ‘Γκάρντιαν’»

Ελεύθερος Τύπος: «Ψηφίστε ‘Όχι’ στο Μεσοπρόθεσμο η πιο έντιμη λύση»

Ελευθεροτυπία: «8 αλλαγές πριν από την εκτέλεση»

Εστία: «Συμπτώματα πανικού. Οι κυβερνώντες δεν ελέγχουν την κατάσταση»

Η Βραδυνή: «Κλειστόν λόγω Μεσοπρόθεσμου»

Εξπρές: «Στα 300 ευρώ για το 2011 για το 2011 το τέλος επιτηδεύματος»

Τα ΝΕΑ: «Γαλλικό κλειδί για το χρέος»

Εξελίξεις

Καλά στο διαδίκτυο έχουμε φλομώσει στις ανοησίες και τη σαβούρα. Δυστυχώς η σαβούρα τελευταία επεκτείνεται και σε σοβαρότερα έντυπα. Ότι ανοησία διατυπωθεί από οποιονδήποτε που περιέχει τη λέξη  κλειδί κατά τις αντιλήψεις μας αποτελεί αυτοδικαίως και είδηση; Είχε διατυπωθεί από τον Μακλούαν ότι το μέσο είναι το μήνυμα. Τελευταία έχουμε και την εκδοχή: το όνομα είναι το μήνυμα. Η είδηση δηλαδή είναι στο όνομα.

Υπάρχει ελπίδα

Μαθήματα ανθρωπιάς, ήθους και αξιοπρέπειας παρέδωσε ένας Ηρακλειώτης, ο οποίος υπό καθεστώς πλήρους ανωνυμίας, έσπευσε να καταβάλλει 6.000 €, τα χρήματα που χρωστούσε ένας άλλος άγνωστος σ' αυτόν Ηρακλειώτης, προκειμένου ο τελευταίος να γλυτώσει το σπίτι του από πλειστηριασμό.
Ο δωρητής διάβασε την είδηση στην εφημερίδα «Πατρίδα» και ένιωσε συγκλονισμένος από το γεγονός.

Την Παρασκευή (26-11-2010) και λίγο μετά τις 17.00, σύμφωνα με το δημοσίευμα της "Πατρίδος"  επισκέφθηκε τα γραφεία της εφημερίδας ένας καλοσυνάτος κύριος ο οποίος ζήτησε πληροφορίες σχετικά με το ρεπορτάζ που δημοσίευσε η εφημερίδα για τον πλειστηριασμό.
Ο πλειστηριασμός έχει προγραμματιστεί για σήμερα 1η Δεκεμβρίου στο Ειρηνοδικείο Ηρακλείου και ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος βρισκόταν σε κατάσταση απόγνωσης αφού δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να ξεπληρώσει την οφειλή του προς τον ιδιώτη. Ο κύριος ζήτησε μόνο το τηλέφωνο του δικηγόρου ο οποίος έχει αναλάβει να κάνει την ανακοπή κατά του προγράμματος πλειστηριασμού για λογαριασμό του ιδιοκτήτη του ακινήτου. «Θέλω να βοηθήσω αυτήν την οικογένεια με όλη μου την ψυχή», τόνισε ο 65χρονος στους υπεύθυνους της εφημερίδας «Δεν θα ηρεμήσει η ψυχή μου και η συνείδηση μου όσο ξέρω ότι θα μπορούσα να σώσω το σπίτι του και δεν το έκανα. Εγώ, ξέρετε, μεγάλωσα ξυπόλυτος, σε μεγάλη φτώχεια. Η ζωή τα έφερε έτσι και σήμερα έχω οικονομική άνεση. Όσο ζω και όσο μπορώ, θα βοηθώ συνανθρωπους μου».

Ποιος είπε ότι χάθηκε η ελπίδα;

Ξανά η δημοσιογραφία

Όλοι μας ζούμε εκτός από τα χάλια της οικονομίας και την ξευτίλα της δημοσιογραφίας. Του άλλου πυλώνα της δημοκρατίας. Και δεν εννοούμε τους ερασιτέχνες των blog, των ραδιοφωνικών εκπομπών και των αυτόνομων εκδόσεων, όπου είσαι ότι δηλώσεις. Εννοούμε τους επαγγελματίες της ΕΣΗΕΑ και των έγκριτων εφημερίδων (και ας μη χρησιμοποιούμε επιτέλους τον όρο "έγκριτος" ταυτίζοντάς τον με το "πολύχρονος". Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο). Και πάλι ο ρόλος των δημοσιογράφων. Ο Προκόπης Δούκας επαναφέρει το θέμα –τι να επαναφέρει δηλαδή σε ένα θέμα διαρκώς ανοιχτό…

Μεταξύ άλλων γράφει στο site του σε ανάρτηση με θέμα «Η δημοσιογραφία και η κρίση»:  

«…Ο ρόλος του δημοσιογράφου, κατά την άποψη μου, δεν είναι μόνον αυτός της καταγραφής της πραγματικότητας (μέσω της πολυφωνίας βέβαια), αλλά είναι και παιδευτικός - όπως άλλωστε και του πολιτικού, του “ταγού”. Οφείλει να σταθεί ιδιαιτέρως κριτικά απέναντι στις πράξεις και στις παραλείψεις της εξουσίας, απαιτώντας πάνω απ' όλα διαφάνεια. Και από την άλλη, σε μια στιγμή κρίσης, οφείλει να σταθεί με ψυχραιμία πάνω από τις φωνές της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, από τις οποίες βρίθουν τηλεοπτικά πάνελ, “δήθεν σατιρικές” εκπομπές και σοβαροφανή (και μη) δελτία ειδήσεων. Περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας, να αρνηθεί να χαϊδέψει αυτιά, “να πάρει το μέρος του κοσμάκη”, να καταδικάσει αβασάνιστα. Ο δημοσιογράφος οφείλει να αρνηθεί τις κομματικές ακρότητες, την ένταξη στα παραταξιακά στρατόπεδα και τις κραυγές ενός χρεωκοπημένου συνδικαλισμού.

Και να αναζητήσει, μέσα σε όλα τα παραπάνω, τις αιτίες για τις οποίες φτάσαμε στην κρίση και στο μνημόνιο. Να τις αναδείξει, είτε προέρχονται από τα δεξιά, τα αριστερά ή το κέντρο - γιατί σχεδόν παντού είναι οι ρίζες τους….».

Χιούμορ και Μαθηματικά

Ο πρωθυπουργός ως άλλος Αινστάιν αναλύει τη θεωρία του Χάους στο εξώφυλλο του ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ που κυκλοφορεί.

Ποιος είπε ότι δεν μπορείς να κάνεις χιούμορ και σάτιρα με τα Μαθηματικά;

Ο Γιώργος και η νύχτα

Αντιγράφουμε τους σημερινούς τίτλους των ημερησίων εφημερίδων της Αθήνας. Ο τίτλος ο δικός μας στο τέλος.

Το Βήμα: «Κυβέρνηση ρήξεων με ισχυρή πεντάδα» [τα Νέα έχουν 4-αδα]

Ελευθεροτυπία: «Τα βλέπει η μέρα και γελά»

Η Καθημερινή: «Ανασχηματισμός με πρόσωπα κλειδιά»

Έθνος: «Δύναμη κρούσης με τρεις υπερ-υπουργούς» [εδώ παίζει το 3]

Ελεύθερος Τύπος: «Κυβέρνηση μαύρα μεσάνυκτα και υπουργοί της … πιτζάμας»

Εσπρέσο: «Η Ελένη ο Ματέο και τα σενάρια για τον καφέ» [Χαίρε ψηλά κι αγνάντευε…]

ΤΑ ΝΕΑ: «Κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης με ευρύτατες δομικές αλλαγές. 3+1 άσοι του Γιώργου»

Αδέσμευτος Τύπος: «Ανασχηματισμός με … διαρροές»

Ριζοσπάστης: «Αντεπίθεση – ξεσηκωμός» [απάνω τους!]

Αυγή: «Δίνουν όρκο στο Μνημόνιο» [που θα έδιναν δηλαδή;]

Ελεύθερος: «Ανασχηματισμός ή πως ο Γιώργος έριξε σφαλιάρα στον εαυτό του»

Απογευματινή: «Υπουργοί του μεσονυχτίου»

Βραδυνή: «Νύκτωρ ανασχηματισμός»

Η Χώρα: «Ολική επαναφορά στο ΠΑΣΟΚ Σημίτη»

Αυριανή: «Αλλαγή πολιτικής πριν βουλιάξει η οικονομία και η χώρα»

24 Ώρες: «Δεν τον ακούνε»

Ελεύθερη Ώρα: «Ιδού το νέο… εκτελεστικό απόσπασμα»

Η Νίκη: «Ο Γιώργος βρίσκει στηρίγματα στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Ο παλιός είναι αλλιώς με πολύ άρτσι μπούρτσι και … λουλάς»

Ο Λόγος: «Νέα Κυβέρνηση του … μεσονυκτίου»

Εxpress: «Σαρωτικός ανασχηματισμός για τόνωση των επενδύσεων»

Εστία: «Μεταμεσονύκτιος ανασχηματισμός»

Ακρόπολις: «Η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης»

Ημερησία: «Σαρωτικός ανασχηματισμός. Τα ισχυρά πρόσωπα στη νέα κυβέρνηση»

Κέρδος: «Σαρωτικός ανασχηματισμός και ευρεία αναδόμηση της κυβέρνησης»

Η Ναυτεμπορική: « ‘Κλείδωσαν’ οι αποφάσεις για φορολογία-παροχές» [προφανώς λόγω προχωρημένης ώρας δεν πρόλαβε τον ανασχηματισμό]

Χρηματιστήριο: «Λύση τριπλού σχήματος» [αναφέρεται στη συγχώνευση τραπεζών. Λόγω προχωρημένης ώρας μάλλον δεν πρόλαβε τον ανασχηματισμό]

Financial Box: «Έξοδος από το … τούνελ με προορισμό τις αγορές του 2011» [προφανώς λόγω προχωρημένης ώρας δεν πρόλαβε τον ανασχηματισμό]

Προτεινόμενος τίτλος στους … τίτλους: «Ο Γιώργος και η νύχτα»

Σχολεία σε κρίση

Αντιγράφουμε το σημερινό σχόλιο του ΒΗΜΑΤΟΣ (24-8-10)με τον ίδιο τίτλο:

"Πριν από δύο εβδομάδες το υπουργείο διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Τώρα μαθαίνουμε ότι θα είναι η πιο δύσκολη χρονιά στην Παιδεία από τη μεταπολίτευση λόγω των αθρόων συνταξιοδοτήσεων. Την ίδια στιγμή οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εκπαιδευτικών απειλούν με κινητοποιήσεις αν δεν γίνουν διορισμοί. Φαίνεται πράγματι μια δύσκολη χρονιά. Ας καταλάβουν όλοι όμως ότι οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι μαθητές- και αυτοί δυστυχώς κινδυνεύουν να πληρώσουν πάλι τα σπασμένα!".

Το όνομα και η χάρη

Ο Στάμος Ζούλας στη σημερινή (22-7-10) Καθημερινή γράφει για τη στάση και τη συμπεριφορά πολλών δημοσιογράφων με ή χωρίς εισαγωγικά:
«… Η δολοφονία Γκιόλια έγινε αφορμή να γράφονται ξανά δεκάδες λίβελοι κατά του δημοσιογραφικού κόσμου. Ειδικώς το Ίντερνετ έχει γεμίσει με οχετούς ανωνύμων σχολίων κατά επωνύμων στόχων. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι πολλοί εξ αυτών που υβρίζουν είναι οι ίδιοι που, όταν αισθάνονται εν γένει ότι αδικούνται, απειλούν τους υπαλλήλους ότι θα φωνάξουν τα κανάλια...
Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι πολλά πράγματα λέγονται πια με το όνομά τους. Πόσο υποκριτικό είναι αλήθεια να αξιώνει μια ολόκληρη κοινωνία από τους δημοσιογράφους να γίνουν ξαφνικά άγγελοι ή εξωγήινοι; Και πόσο παράλογο είναι να απαιτούν οι πολίτες να αναδειχθούμε αίφνης σε πρωταγωνιστές μιας ουτοπικής κάθαρσης σε μια τόσο διαβρωμένη χώρα που ακόμη και παπάδες της απεδείχθη προσφάτως ότι ξέπλεναν μαύρο χρήμα με «όχημα» δωρεές πολιτών σε εκκλησίες;
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπάρχουν και «συνάδελφοι» που επώνυμα γράφουν ή και προπαγανδίζουν μια άποψη η οποία εξυπηρετεί δικά τους ή και αλλότρια συμφέροντα με το «λειτούργημά» μας. Σε κάθε περίπτωση και αυτοί, αλλά και όσοι τέλος πάντων αποφασίσαμε να δηλώσουμε στις ταυτότητές μας «δημοσιογράφοι», επιλέξαμε εν πλήρει γνώσει να εκθέτουμε καθημερινά στην κρίση σας την ίδια την αξιοπρέπειά μας. Για τον λόγο αυτόν ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όσοι αισθάνονται ότι έχουν κάτι να προσφέρουν στον δημόσιο λόγο δεν το λένε επώνυμα. Όπως πολύ περισσότερο δεν αντιλαμβάνομαι και όσους μας τσουβαλιάζουν. Το επιχείρημα «όλοι ίδιοι είστε» μού ακούγεται όσο φαιδρή είναι και η ανάλογη μομφή για τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους ταξιτζήδες. Δόξα τω θεώ, ακόμη και οι τελευταίοι έχουν υποχρέωση πλέον να τοποθετούν το όνομά τους σε εμφανές σημείο δίπλα στο ταξίμετρο...».
Θα μας επιτρέψετε κύριε Ζούλα, η δεοντολογία και οι κανόνες είναι το πρόβλημα και λιγότερο το όνομα κατά τη γνώμη μας. Βεβαίως υπάρχει πρόβλημα όταν δεν τηρούνται αλλά πιστεύουμε ότι η καφρία ο κιτρινισμός και ο βούρκος αργά ή γρήγορα θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει.

Και πάλι η τέταρτη εξουσία

O Πρετεντέρης, ο Μανδραβέλης, ο Τσίμας, ο Παπαχελάς, ο Μαρίνος … είναι μερικοί από τους δημοσιογράφους που λένε τα πράγματα έξω από τα δόντια. Και φυσικά αυτό δεν αρέσει. Πόσες φορές δεν έχει αναφερθεί ο πρώτος ως Ντερμπεντέρης επιτιμητικά γιατί διατύπωσε απόψεις που δεν ήταν σύμφωνες με εκείνες των επικριτών του. Και μάλιστα από ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ύψιστες θέσεις υπηρετώντας κορυφαίους θεσμούς της δημοκρατίας μας.

Στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης, με αφορμή τη μαφιόζικη δολοφονία του Γκιόλια, μεταξύ άλλων γράφει:

… «Οι περισσότεροι φτάνουν να πιστεύουν ότι καλός δημοσιογράφος δεν είναι παρά ο υπάλληλος του σωστού (δηλαδή, του δικού τους...) κόμματος, µε µμοναδική αποστολή να παπαγαλίζει την προπαγάνδα και να γλείφει τον αρχηγό.

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι δουλειά του δηµοσιογράφου δεν είναι να ενημερώνει την κοινωνία αλλά να την αλλάξει. Ένα είδος κοινωνικού καθοδηγητή που το πρωί βρίζει τα αφεντικά, το απόγευµα κλείνει λιµάνια και το βράδυ «λέει αλήθειες» – µπεκροπίνοντας... Όποιος έχει µε σοβαρότερα πράγµατα να ασχοληθεί, απλώς υπηρετεί «το σύστηµα».

(…) Ξέρετε κάτι; Ολα αυτά προκύπτουν και συντηρούνται επειδή ποτέ στην Ελλάδα δεν αποσαφηνίσαµε τι ακριβώς είναι η δηµοσιογραφία. Και δεν αποσαφηνίστηκε µε ευθύνη και των δηµοσιογράφων.

Είτε επειδή ορισµένοι αρέσκονται να υποδύονται ρόλους που δεν τους αναλογούν και κοστούµια που δεν τους ταιριάζουν.

Είτε επειδή πολλοί εµπορεύονται την κολακεία του ακροατηρίου τους. Είτε επειδή κάποιοι αντιλαµβάνονται την προσωπική τους ανάδειξη ως µια διαδικασία διαβολής και συκοφάντησης των υπολοίπων – το τελευταίο διάστηµα υπάρχει ένας ολόκληρος δηµοσιογραφικός υπόκοσµος που αφοσιώνεται σε αυτήν τη δουλειά.

Έτσι, σε µια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θεωρούν ορθό µόνο ό,τι πρεσβεύουν οι ίδιοι, όπου πιστεύουν µόνο σε ό,τι τους συµφέρει κι όπου εκτιµούν µόνο αυτό µε το οποίο συµφωνούν, η σωστή δηµοσιογραφία καθίσταται σχεδόν αποσυνάγωγη. Οσο επιζεί ακόµη...».

Τι νόημα θα είχε βέβαια μια «δημοσιογραφία» που θα υπηρετούσε διαφόρους ή θα έκανε αναπαραγωγή δελτίων τύπου; Ποιους θα ενδιέφερε;

Οι ταπεινωμένοι μπάτλερ

«Ένας µπάτλερ που δεν είχε τον σεβασµό που του άρµοζε µαγνητοφωνεί µυστικά τις συνοµιλίες της κυρίας του και αποκαλύπτει ιστορίες πολιτικής διαφθοράς και φοροδιαφυγής», γράφει στο άρθρο του με τίτλο «Όταν την ιστορία γράφουν οι υπηρέτες», στα ΝΕΑ της 12ης Ιουλίου 2010 ο Μ. Μητσός.
«Μια λογίστρια, που έπεσε κι αυτή θύµα κακής µεταχείρισης και τελικά απολύθηκε, καταθέτει σε αστυνοµικούς και δηµοσιογράφους για τα πλουσιοπάροχα δώρα που έκανε η Λιλιάν Μπετανκούρ σε υπουργούς και βουλευτές και για την αλαζονεία του εραστή της και του διαχειριστή της περιουσίας της. Οπως σ' ένα κλασικό φιλµ νουαρ, οι απόβλητοι ξαναγράφουν την πλοκή της ιστορίας. Οπως και σε άλλες χώρες, σαν την Ελλάδα και την Ιταλία, η οικονοµική κρίση καθιστά αφόρητη την ανισότητα των κοινωνικών τάξεων απέναντι στον νόµο. Η κυρίαρχη τάξη υπερασπίζεται µε νύχια και µε δόντια τα προνόµια που έχει αποκτήσει χωρίς να είναι υποχρεωµένη να δίνει λογαριασµό σε κανέναν, ενώ η δικαστική εξουσία και ο Τύπος µετατρέπονται και πάλι σε ουσιαστικούς εγγυητές του κράτους του νόµου και του δικαιώµατος στη γνώση. Για τους µικρούς και τους περιθωριακούς, γράφει ο Ζεράρ Νταβέ στη «Μοντ», ο δηµοσιογράφος «είναι εκείνος που µιλάει στο όνοµά τους».
Στις χώρες της νότιας Ευρώπης τον ρόλο αυτών που ξεσκεπάζουν τις παρανομίες στους κόλπους των επιχειρήσεων και των κομμάτων παίζουν τα μέσα ενημέρωσης. Και πληρώνουν το κόστος γράφει ο Μητσός. «…η ηλεκτρονική εφηµερίδα Μediapart που δηµοσίευσε τις συνοµιλίες της Μπετανκούρ κατηγορήθηκε για λαϊκισµό, φασιστικές µεθόδους και υπονόµευση της δηµοκρατίας. Δύο γνωστοί πολιτικοί, ο αριστερός Μισέλ Ροκάρ και η δεξιά Σιµόν Βέιγ, έγραψαν ένα άρθρο στη «Μοντ» όπου κατηγορούν τον Τύπο ότι απειλεί και εξευτελίζει τη δηµοκρατία. Κι ήρθε το δικαστήριο του Παρισιού να αποκαταστήσει τα πράγµατα, λέγοντας ότι υπάρχουν υποθέσεις δηµοσίου συµφέροντος «που κάνουν το δικαίωµα στην πληροφόρηση να υπερισχύει του δικαιώµατος στην ιδιωτική ζωή».
Σε αντίθετη περίπτωση, η δηµοκρατία θα εξυπηρετούσε µόνο τους ισχυρούς» καταλήγει το άρθρο.

Ο καθένας στο είδος του

Όφειλε λέει το δημοσίευμα σε μπλογκ ο μακαρίτης Αντώνης Καρκαγιάννης να είχε ενημερώσει τους αναγνώστες του για το ότι επιθυμούσε η σορός του να καεί αντί να ταφεί. Γιατί; Διότι αυτό θα αποτελούσε για αυτούς στοιχείο για την ερμηνεία των απόψεών του.
Τελικά, είναι πικρό, καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει αλλά δυστυχώς γι' αυτόν κρίνεται γι' αυτό. Το ότι έχεις αναγνωσιμότητα δυστυχώς λίγα πράγματα λέει. Και οι τσοντοεκπομπές που από τη μια τις χλευάζεις και από την άλλη τις μιμήσε υψηλή ακροαματικότητα έχουν...
Οι περισσότεροι από μας είμαστε για τα πανηγύρια και κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε.
Τώρα βέβαια υπάρχει και ο συμψηφιστικός αντίλογος: και οι υπόλοιποι τι είναι; Μήπως δεν είναι για τα πανηγύρια αυτοί;... Πραγματικά το ερώτημα είναι δύσκολο. Όμως ότι και να λέμε άλλη η δουλειά του ναύτη και άλλη του καντηλανάφτη.

Το μέσο και το μήνυμα

Με αφορμή την εξαγγελθείσα εισαγωγή των διαδραστικών πινάκων στα σχολεία από το προσεχές σχολικό έτος η Θ. Σταθούλια στην Αυγή της 3/4/10 σε άρθρο της με τίτλο "Υπολογιστές στα σχολεία ή το σύμπτωμα του τεχνοκρατισμού" μεταξύ των άλλων σημειώνει:
"Το νέο εκπαιδευτικό περιβάλλον που πρέπει να κτιστεί μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας, απαιτεί οι δάσκαλοι και οι μαθητές να αναζητήσουν την πληροφορία και την γνώση όχι ως στοιχείο τεχνικής μέσω του υπολογιστή, αλλά ως μέσο μάθησης και αναζήτησης της ερμηνείας και της κατανόησης του κόσμου και των εμπειριών, του ιστορικού χώρου και της εξέλιξης".
Πόσοι -από όλες τις πλευρές- έχουν κατανοήσει αυτή τη θεμελιώδη παρατήρηση; Πόσοι δεν παγιδεύονται στο μέσο αγνοώντας το μήνυμα...

Ποιός γονιός θα το βάλει στη βιβλιοθήκη του;

"Πενήντα επικίνδυνα πράγματα" που πρέπει να αφήσετε τα παιδιά σας να κάνουν, είναι ο τίτλος βιβλίου που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ.Οι ειδικοί σχολιάζουν ότι υπάρχει σοβαρός λόγος οι γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να «βάλουν» λίγο ρίσκο στο παιχνίδι τους. Επισημαίνουν βέβαια ότι θα πρέπει να παίρνουν παράλληλα όλα τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσουμε τα παιδιά από τον κίνδυνο, όσο γίνεται όμως πιο διακριτικά ώστε η προστασία να μην γίνεται υπερπροστασία.Τα παιδιά, ισχυρίζονται ότι, δεν εκπαιδεύονται ώστε να μπορούν να κρίνουν σωστά τους κινδύνους, δηλαδή να αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ του άγνωστου ή του ασυνήθιστου και του επικίνδυνου, όταν υπερπροστατεύονται.

Όλο το άρθρο δημοσιεύεται στο σημερινό (2-2-10) ΒΗΜΑ

Το περιοδικό ΚΡΗΤΗ

Αναστέλλει για λίγο διάστημα την έκδοσή του, το περιοδικό «Κρήτη».

Οι άνθρωποι του περιοδικού αναφέρουν πως έλαβαν την παραπάνω απόφαση προκειμένου το έντυπο «να επαναπροσδιορίσει τους στόχους τής ύπαρξής του, μέσα στο νέο εκδοτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον, που βέβαια καμία σχέση δεν έχει με τη “ρομαντική” περίοδο της δεκαετίας του ‘70, όταν ξεκίνησε την πορεία της η “ΚΡΗΤΗ”».

Όπως τονίζεται στο κύριο άρθρο, “…υπάρχει πλέον επιτακτική ανάγκη να επαναπροσδιοριστούν οι στόχοι της έκδοσης, ώστε να αντιμετωπιστούν μια σειρά από ζητήματα -μεταξύ αυτών και το ιδιοκτησιακό- που αποτελούν εμπόδια στην πορεία της προς το μέλλον”.

«Πόσο θα κρατήσει αυτή η περίοδος; Περίπου 3-4 μήνες, ίσως και λίγο περισσότερο. Εφ’όσον όλα πάνε καλά, το περιοδικό θα είναι και πάλι έτοιμο να κυκλοφορήσει λίγο μετά το Πάσχα», αναφέρουν οι άνθρωποι του περιοδικού.

Είναι ένα πρόβλημα σήμερα η έκδοση ενός εντύπου που θέλει να κρατήσει μια κάποια ποιότητα.
Ελπίζουμε να ξανακυκλοφορήσει το περιοδικό και χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητά του.