Η Ύδρα είναι οι άλλοι;

"Βάλτε τον μέσα. Μην τον αφήνετε. Αν τον αφήσετε θα ξανακλέψει. Θα κλέψει από τα σχολεία των παιδιών μας. Από τα λιμάνια μας. Από τα νοσοκομεία μας. Θα κλέψει από όλους εμάς που πληρώνουμε.
Ετσι θα αντιδρούσε μια κοινότητα, αν ήθελε να προστατεύσει τον εαυτό της. Θα διαπόμπευε τον φοροφυγά. Θα ένιωθε ότι η πράξη του δεν προσβάλλει απλώς τους κανόνες της. Απειλεί την ίδια την υπόστασή της. 
Μια κοινότητα που μπορεί να επιβιώνει ως κοινότητα, θα απέβαλλε τον φοροφυγά ως εχθρό της. Ομως στην Υδρα δεν αντιστάθηκε συλλογικά μια κοινότητα. Αγρίεψε ενστικτωδώς μια αγέλη. Αγρίεψε γιατί είδε στον συλληφθέντα τον εαυτό της. Εναν εαυτό που δεν έχει ούτε χρέη ούτε κέρδη να μοιραστεί με την κοινωνία. Εναν εαυτό του οποίου ο ορίζοντας εξαντλείται στην τσέπη του. Στη φαμίλια και στο σινάφι του. 
Η Υδρα δεν είναι μόνη. Τα υδραίικα νταϊλίκια απλώς φωτίζουν την τροχιά μας. Την τροχιά αυτού του αθροίσματος ανάδελφων εαυτών που περιμένουν τη χρεοκοπία ως κάτι που πέπρωται να συμβεί αλλού, τάχα σε κάποιους άλλους.
Δεν μας τρομάζει η χρεοκοπία. Σιγά σιγά συμφιλιωνόμαστε μαζί της. Λαφαζανικά τη φανταζόμαστε κιόλας ως ανδραγαθία. 
Δεν μας τρομάζει η συλλογική αποτυχία. Θα μπορούσαμε ίσως να την αποτρέψουμε. Αλλά δεν θέλουμε. Ποτέ δεν θέλαμε να σηκώσουμε το βάρος. Ποτέ δεν θέλαμε να πληρώσουμε τον φόρο. Εμείς είμαστε η Υδρα".
Γράφει στα σημερινά ΝΕΑ ο Τσιντσίνης.

Λαδιάρηδες

Αντιγράφουμε το άρθρο του Μ. Τσιντσίνη από τα σημερινά ΝΕΑ που έχει τίτλο "Ποιος ορκίζεται σ' αυτό το κράτος";

Λέμε, έτσι γενικώς, ότι λαδώνονταν. Δεν λέμε ότι τόσα χρόνια τους λαδώναμε εμείς. Λέμε εισαγγελικώς ότι είναι επίορκοι. Δεν λέμε όμως ποιον όρκο πάτησαν.

Ποιος απαίτησε από τον υπάλληλο του ΙΚΑ να δώσει όρκο; Ποιος του ζήτησε - όταν τον βόλευε σε μια θεσούλα ισόβιας αποκατάστασης - να έχει συνείδηση δημόσιου λειτουργού; Ποιος - όταν του έταζε το εύφορο τέλμα της επιδοτούμενης αναξιότητας - του εξήγησε ότι καλείται να υπηρετήσει κάτι που τον υπερβαίνει;

Οι λαδιάρηδες που αίφνης συλλαμβάνονται δεν είναι επίορκοι. Δεν είχαν σε τι να ορκιστούν. Δεν τους δέσμευε καμία ειδική σχέση με την υπηρεσία. Η μόνη σχέση που είχαν με το λειτούργημά τους ήταν ο εύκολος βιοπορισμός. Η μόνη «παραγωγικότητα» που τους επιτρεπόταν ήταν ο λαθραίος πλουτισμός.

Καμία άλλη, βαθύτερη σχέση δεν είναι εφικτή με ένα κράτος που υπάρχει μόνο ως γραφειοκρατικό κέλυφος. Αυτή η αποξένωση από το κράτος εξηγεί και την έκταση της ελληνικής διαφθοράς. Η διαφθορά δεν ενδημεί εξαιτίας των διεφθαρμένων. Για την τερατώδη ύπαρξή της δεν φταίει η ηθική ανεπάρκεια του ενός ή του άλλου υπαλλήλου. Φταίει το πολιτικό έλλειμμα της κοινωνίας, που δεν αναγνώριζε ποτέ ότι αυτό το κράτος είναι το «κράτος της».

Οταν το κράτος είναι ξένο σε καλεί να το λεηλατήσεις. Μια πολιτεία στην οποία δεν πίστεψες ποτέ σε καλεί να την καταργήσεις.

Γι' αυτό δεν ωφελεί να ηθικολογούμε. Η διαφθορά μας δεν είναι εκδήλωση ηθικής κατωτερότητας. Είναι σύμπτωμα πολιτικής καθυστέρησης.