Ιστορικά ... διλήμματα

Για να σπάσουμε λίγο τη μελαγχολία των ημερών ... ας σταθούμε σε μερικά ... καθοριστικά διλήμματα ...

Το να είσαι άντρας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση….Το πόσο και τι άντρας είσαι, είναι ανάλογα με το πως το βλέπουν οι γυναίκες…

Διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας..

ΕΡΓΑΣΙΑ
Αν δουλεύεις πολλές ώρες, την παραμελείς….
Αν δουλεύεις λίγες ώρες, είσαι αχαΐρευτος!

ΧΡΗΜΑΤΑ
Αν παίρνει λιγότερα χρήματα από σένα στην δουλειά, της πίνουν το αίμα!
Αν παίρνεις λιγότερα χρήματα από εκείνη, είσαι άχρηστος και καλά θα κάνεις να βρεις κάτι καλύτερο, γιατί αρκετά σε ανέχτηκε.

ΚΟΜΠΛΙΜΕΝΤΑ
Αν της πεις ότι είναι όμορφη, πας να την ρίξεις στο κρεβάτι.
Αν δεν της κάνεις κομπλιμέντο, αδιαφορείς για κείνη, και δεν θα φταίει αν πάει με τον πρώτο τυχόντα που θα της πει ένα γλυκόλογο.

ΚΛΑΜΑ
Αν κλάψεις, είσαι μαμούχαλος.
Αν δεν κλάψεις, είσαι ένας αναίσθητος.

ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ
Αν γυμνάζεσαι και προσέχεις την διατροφή σου, είσαι κόκορας κι επιδειξίας.
Αν δεν γυμνάζεσαι, είσαι γουρούνι.

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Αν της αγοράσεις λουλούδια, έχεις λερώσει την φωλιά σου.
Αν δεν της πάρεις λουλούδια, είσαι άξεστος.

ΣΤΟΧΟΙ
Αν νιώθεις περήφανος για τους στόχους που έχεις καταφέρει, είσαι επιδειξίας. Αν είσαι μετριοπαθής, δεν έχεις φιλοδοξίες.

ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ
Αν εκείνη έχει πονοκέφαλο, είχε μία δύσκολη μέρα.
Αν εσύ έχεις πονοκέφαλο, είναι μόνο μία πρόφαση, γιατί δεν την αγαπάς πια…

Σημεία των καιρών

Στην κορυφή της διαφθοράς οι υπηρεσίες που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα σύμφωνα με τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή.

Ο κ. Ρακιντζής, παρέδωσε χθες την έκθεσή του στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και τον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο. Τα στοιχεία συνοπτικά: το 52% περίπου των υποθέσεων διαφθοράς, που αποκαλύφθηκαν το περασμένο έτος, αφορούν τις οικονομικές υπηρεσίες του κράτους, γεγονός που καταδεικνύει ότι η οικονομική κρίση έχει ως συνέπεια να αυξάνονται τα φαινόμενα της διασπάθισης δημόσιου χρήματος.

Στις κορυφαίες θέσεις της κλίμακας διαφθοράς οι πολεοδομίες και οι υπηρεσίες υγείας στις οποίες κυριαρχούν το «γρηγορόσημο» και το «φακελάκι».

Παρά ταύτα, οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως καταδεικνύεται στην έκθεση, συνεχίζουν και κατορθώνουν να αποφεύγουν την τιμωρία.  Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο κ. Ρακιντζής αναγκάσθηκε να υποβάλει ενστάσεις για 149 αποφάσεις πειθαρχικών συμβουλίων, καθώς διαπιστώθηκε ότι οι ποινές που επέβαλαν ήταν κυριολεκτικά …χάδια. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει και την ανάγκη της αλλαγής του υφιστάμενου πειθαρχικού δικαίου.

Ειδικότερα ο κ. Ρακιντζής στην έκθεσή του σημειώνει ότι τα πολεοδομικά γραφεία δεν ευθύνονται μόνο για την αυθαίρετη δόμηση αλλά και για την μεγάλη υστέρηση στην είσπραξη των προστίµων από αυθαίρετες κατασκευές, καθώς καθυστερούν να διαβιβάσουν τις σχετικές αποφάσεις στις ∆ΟΥ.

Για τους αιρετούς σημειώνει ότι αρκετοί από αυτούς ασκούν εξουσία στα όρια της νομιμότητας ή και πέραν αυτής, γεγονότα που ευνοούν την κακοδιοίκηση και διαφθορά στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ασθενής η υγεία λόγω διαφθοράς. «Δυσεπίλυτο», χαρακτηρίζειο κ. Ρακιντζής το πρόβλημα της διαφθοράς στο τομέα της υγείας. Οπως αναφέρει, «οποιαδήποτε παρέµβαση µπορεί να σταµατήσει τη ροή της προµήθειας του υγειονοµικού υλικού, αλλά ένας λεπτοµερής διασταυρούµενος έλεγχος µεταξύ των προµηθειών, φαρµακευτικών εταιρειών και των παροχών τους προς τους ιατρούς, µπορεί να αποκαλύψει ενδιαφέρουσες υπόγειες διαδροµές µε κατευθυνόµενη συνταγογραφία και διόγκωση της δαπάνης».

Για τα κληροδοτήματα ο Γενικός Επιθεωρητής αναφέρει ότι «καταβάλλεται προσπάθεια να υπάρξει καταγραφή τους και να αξιοποιηθούν επωφελώς οι περιουσίες τους, καθώς οι πόροι τους µπορούν να καλύψουν πολλούς τοµείς κυρίως της Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Εκπαίδευσης, αντί να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισµό».

Επί τον τύπο των ήλων

Αντιγράφουμε το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου από τα σημερινά ΝΕΑ.

Πικρές ιστορίες, μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν. Συμφωνούμε στο σύνολο ή όχι. Δυστυχώς αυτό που αποκαλούμε "σύστημα" είναι μακράν νυχτωμένο. Έχει κόψει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Και σύστημα δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι κάθε μηχανισμός εξουσίας μαζί και τα κόμματα που φαίνεται ότι λίγα πράγματα έχουν συνειδητοποιήσει από το τι γίνεται γύρω μας ή το πθανότερο πιστεύουν ότι κάποιος από μηχανής Θεός θα δώσει λύση. Όσο πιο γρήγορα όμως καταλάβουν τι γίνεται γύρω μας τόσο το καλύτερο για όλους μας. Η μέχρι τώρα πάντως εξέλιξη δείχνει ότι από αυτό που αποκαλούμε "σύστημα" δεν έχει καταλάβει κανείς τίποτα. Πώς μπορεί όλοι να μένουν στις περιγραφές των προβλημάτων σαν να αφορούν κάποιους, κάπου κάποτε; Θυμίζει λίγο τον Τιτανικό του Εμπειρίκου "κύριοι βουλιάζουμε" (η ευγένια και ο τύπος μας μάραναν) και τη διάσημη ρήση του Όσκαρ Γουάιλντ "η ζωή αντιγράφει την Τέχνη".

Γράφει λοιπόν ο Θεοδωρόπουλος:

"Ποιοι είναι αυτοί που δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις;

Ποιοι είναι αυτοί που δεν τα σπάνε, πού βρίσκονται, και τι σκέφτονται; Είναι µήπως «βολεµένοι», «ικανοποιηµένοι»; Αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς από τους συµπολίτες µας που επιδεικνύουν την οργή τους, που δεν πληρώνουν διόδια, που απεργούν υποτίθεται για να διεκδικήσουν ό,τι διεκδίκησαν και µε την προηγούµενη και µε την προ-προηγούµενη απεργία; Ή µήπως συµφωνούν µε το Μνηµόνιο, µε τον τρόπο που εφαρµόστηκε το Μνηµόνιο; Πού είναι οι χιλιάδες δηµό σιοι υπάλληλοι που είδαν τον µισθό τους να κόβεται, που αισθάνονται αδικηµένοι αλλά δεν δέχονται να ακολουθήσουν την Α∆Ε∆Υ γιατί τη θεωρούν συνυπεύθυνη της αδικίας; Γιατί αυτή εξίσωσε τον εργαζόµενο που κάνει τη δουλειά του µε αυτόν που απλώς παρίσταται, όποτε και αν παρίσταται, για να καλύψει το ωράριο. Γιατί αυτός ο δηµόσιος υπάλληλος που συνεχίζει ακόµη και σήµερα να κάνει τη δουλειά του ξέρει ότι πληρώνει τα σπασµένα του διπλανού του που δεν την κάνει όµως δεν έχει τρόπο να το πει. Και δεν έχει τρόπο να αντιδράσει.

Γιατί αυτός που δεν κατεβαίνει στις διαδηλώσεις, αυτός που απεχθάνεται τη βία του ΠΑΜΕ, είναι και ανασφαλής, και απογοητευµένος και οργισµένος. Ακούει τους συνδικαλιστές και ξέρει ότι δεν µιλούν για λογαριασµό του. Ακούει τους πολιτικούς και νοµίζει ότι ζει σε άλλον κόσµο. Ακούει τους παλικαρισµούς κατά του Μνηµονίου και ξέρει ότι στην αγορά της χάρτινης δηµοκρατίας προσφέρονται εξίσου δωρεάν και είναι εξίσου επώδυνοι µε τις υποσχέσεις του Μνηµονίου. Κι αυτός συναινεί στο «κάτι δεν πάει καλά». Κι αυτός συναινεί στο «σ’ αυτό που δεν πάει σήµερα καλά υπάρχει και το χειρότερο του αύριο». Συναινεί όµως και σε κάτι ακόµη, στο ότι πολιτικοί συµπεριφέρονται σαν να περνάνε Πανελλήνιες: αποστήθισαν τις λύσεις από τα λυσάρια των φροντιστηρίων και του τις πασάρουν για γνώση. Και στις ερωτήσεις κρίσεως, εκεί, εννοείται σηκώνουν τα χέρια τους ψηλά. Συναίνεση υπάρχει λοιπόν. Γυρίζει, κυκλοφορεί ανάµεσά µας, απλώς δεν κάνει θόρυβο. Γιατί, µην τρελαθούµε: σε όλα αυτά που έγιναν τον τελευταίο χρόνο η ελληνική κοινωνία απέδειξε πως διαθέτει τεράστια αποθέµατα υποµονής.

Σε πείσµα της ΓΕΝΟΠ, σε πείσµα της αναξιοπιστίας της πολιτικής της τάξης, σε πείσµα όλων όσοι θέλουν να κηρύξουν τον πόλεµο όλων εναντίον όλων γιατί είναι το µόνο που ξέρουν να κάνουν.

Γι’ αυτό, αντί να βγάζουµε κορόνες περί κοινοβουλευτισµού που χρειάζεται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, θα ήταν εντιµότερο και αποτελεσµατικότερο να ψάξουµε αυτήν τη συναίνεση που περιφέρεται ανάµεσά µας, από στόµα σε στόµα, και να την κάνουµε πολιτική.

Πριν η παραδοχή της ήττας γίνει αποδοχή. Γιατί τότε θα είναι πια πολύ αργά".

Κατασκευασμένα ψέματα

Για να πεις ένα μεγαλύτερο από τα μεγάλα ψέματα πολλές φορές δεν αρκεί η στατιστική, γράφει ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή. Η εικόνα με τη μουσική υπόκρουση μπορεί να το κάνει καλύτερα. Ετσι κι αλλιώς όσα λέγονται σε μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή είναι πτερόεντα· αυτό που μετρά είναι το κατακάθι, τα συναισθήματα που δημιουργούνται. Αυτό το ήξεραν καλά όλοι οι προπαγανδιστές της ιστορίας, από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν μέχρι τη Λένι Ρίφτενσταλ, δύο εμβληματικές προσωπικότητες του φιλμ που υπηρέτησαν με τη δουλειά τους δύο ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα. Το ξέρουν οι διαφημιστές, το ξέρουν και οι δημοσιογράφοι. Εχει αναλυθεί επαρκώς από τους διανοούμενους, από τη σχολή της Φρανκφούρτης μέχρι τον Νιλ Πόστμαν κ.ά. «Ο πολιτισμός της εικόνας δημιουργεί μια απομίμηση της δημόσιας συζήτησης... Η δύναμη της εικόνας καταβροχθίζει τον λόγο», επιχειρηματολόγησε ο τελευταίος.

Μεταφέρουμε το απόσπασμα γιατί πάει λίγο παραπέρα τη διάσημη ρήση του Ντισραέλι: υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: τα απλά, τα διαβολικά και οι στατιστικές.

Η βαρειά βιομηχανία μας

Το κύριο άρθρο της σημερινής ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ αφορά το κλειστό για χρόνια μουσείο του Ηρακλείου. Μοναδικού σε εκθέματα για τον Μινωικό πολιτισμό. Και οι διαπιστώσεις μελαγχολικές

Σε μια πόλη 160.000 κατοίκων, που ζει σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, συγκεντρώθηκαν μόλις 200 άτομα χθες βράδυ για να διαμαρτυρηθούν που επί χρόνια, για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, η κεντρική εξουσία κρατάει κλειστό ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μουσεία της χώρας.

Άραγε ποιος έχει τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα; Ο εκάστοτε υπουργός Πολιτισμού ή το Ηράκλειο; Όταν οι αρχαίοι έλεγαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει», εννοούσαν ότι χθες θα έπρεπε να βρίσκονται έξω από το Μουσείο τουλάχιστον 20.000 άτομα.