Παρά

Από το γραμματοκιβώτιο (7-10-12) του Διόδωρου του Κυψελιώτη:

Παρα-οικονομία, παρα-δικαστικός, παρα-κράτος, παρα-εξουσία, παρα-πολιτική, παρα-εμπόριο, παρα-σιτισμός, παρα-παιδεία, παρα-ιατρικός, παρα-εκκλησιαστικός, παρα-φαρμακευτικός, παρά-κεντρο, παρά-θυρο και παρα-θυράκι, παρ-άγκα, παρ-αγοντισμός, παρα-γραφή, παρά-ταση, παρα-νομία... κτλ. Ολα αυτά συναπαρτίζουν μια χώρα παρα-κοσμική, κατά το τριτοκοσμική, και παραδιεφθαρμένη.

Η συνέπεια

Το άρθρο του Η. Κανέλλη στα ΝΕΑ σήμερα είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ο ρόλος των διανοουμένων κυρίως στη σημερινή εποχή της κρίσης.

"Είναι κανόνας τουλάχιστον από την εποχή της παρέμβασης του Ζολά στην υπόθεση Ντρέιφους. Παρεμβαίνουν οι διανοούμενοι στη δημόσια ζωή μας; Καθοδηγούν εμάς τους υπόλοιπους, τους απλούς πολίτες, με την καθαρή θέση τους, γίνονται οι μπροστάρηδες δημιουργικών διεκδικήσεων και αλλαγών;

Ε, λοιπόν, οι διανοούμενοι μιλάνε χωρίς σταματημό. Πολλοί από αυτούς δεν το κλείνουν ακόμα και όταν δεν ζητάει κανείς τη γνώμη τους. Αλλά μη νομίζετε ότι όταν μιλούν δεν εκφράζουν απλώς τον υποκειμενισμό τους, συχνά μάλιστα και την υστεροβουλία τους. Ανέκαθεν η υστεροβουλία μπορούσε να είναι κίνητρο δημόσιας παρέμβασης.

Ενα παράδειγμα από τη δεκαετία του 1930, όταν ο Στάλιν διεκδικούσε την εύνοια των σημαντικότερων δυτικών συγγραφέων. Το 1935, σε ένα συνέδριο που είχε διοργανωθεί στη Μόσχα «για την υπεράσπιση της κουλτούρας», εξαίρονταν οι συγγραφείς εκείνοι που είχαν παραβρεθεί. Ωστόσο, ο γάλλος συγγραφέας Αντρέ Ζιντ παρέμενε εξαιρετικά σκεπτικιστής. Και με ένα κείμενό του στις εφημερίδες αποκάλυψε ότι οι υπερασπιστές του Στάλιν είχαν κίνητρο: τα συγγραφικά δικαιώματα από τις μεταφράσεις τους. Εδωσε λοιπόν για δημοσίευση ένα άρθρο: «Μαθαίνω από τις εφημερίδες της Μόσχας ότι μέσα σε λίγους μήνες πουλήθηκαν 400.000 αντίτυπα των βιβλίων μου. Λογαριάστε τα συγγραφικά δικαιώματα. Και τα άρθρα που πληρώνονται τόσο πλουσιοπάροχα! Αν έγραφα για την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν έναν διθύραμβο, θα είχα κάνει μια περιουσία. Οι υπερβολικές αμοιβές που μου προσφέρουν με τρομάζουν».

Τι συμπέρασμα θα έβγαζε κανείς, λοιπόν, από τις δημόσιες παρεμβάσεις διανοουμένων με το αζημίωτο; Τι συμπέρασμα έβγαλαν οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» από τους τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, ανάμεσά τους Σπάρτακοι και Πασιονάριες κατά των κακών ξένων που μας πίνουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας, που ενώ κηρύσσουν «αντίσταση», στην καλύτερη περίπτωση επινοούν τρόπους για να αποφύγουν τη δίκαιη φορολόγησή τους;

Τι αξία μπορεί να έχει οποιαδήποτε δημόσια παρέμβαση προσωπικοτήτων, που το νόημά της δεν υποστηρίζεται από τις επιλογές της ζωής τους;"

Ανοιχτές πληγές

Η φοροδιαφυγή αποτελούσε πάντα πρόβλημα στην Ελλάδα, ήταν συνυφασμένη με την εκτεταμένη διαφθορά και καλυπτόταν από τον υπέρμετρο δανεισμό του κράτους. Ώσπου ξέσπασε η κρίση και έγινε φανερό ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να βγει η χώρα από τη δίνη της είναι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής. Ωστόσο, τρία σχεδόν χρόνια αργότερα, το πρόβλημα παραμένει άλυτο, μια κακοφορμισμένη ανοιχτή πληγή που δεν επιτρέπει την αντιμετώπιση της τραγικής οικονομικής κατάστασης σε ένα πλαίσιο κοινωνικής δικαιοσύνης. Τα βάρη πέφτουν συνεχώς στους ίδιους ώμους και τείνουν να γίνουν ασήκωτα επειδή πολλοί, πάρα πολλοί συμπατριώτες μας φοροδιαφεύγουν και επειδή οι αρμόδιοι κρατικοί μηχανισμοί δεν ανταποκρίνονται. Κανονικά, οι πολίτες - υποζύγια θα πρέπει να βαρυγκομούν περισσότερο για τη συμπεριφορά των δικών μας φοροφυγάδων, παρά για τη στάση των δανειστών.

Είναι το κύριο άρθρο της σημερινής Καθημερινής. Μην ψωνίζετε από όσους δεν κόβουν αποδείξεις. Μποϋκοτάζ σε κάθε αλήτη που κλέβει το κράτος γιατί έτσι κλέβει όλους μας. Όχι σε αυτούς που χρησιμοποιούν στη ζούλα εξαθλιωμένους ανασφάλιστους και υπαμειβόμενους απελπισμένους. Όχι στον φακελάκια και στο κάθε λαμόγιο που χρησιμοποιεί τη θέση του για να τα παίρνει κάτω από το τραπέζι. Όχι σ’ αυτόν που δε σέβεται τους συμπολίτες του με την ανοχή των αποπάνω. Όχι σ’ αυτούς που από υπόλογοι το παίζουν τιμητές, κ.ο.κ

Ο τόπος και οι αναζητήσεις στο Google

Τι μπορεί να δώσει η έρευνα... 

Σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση στο χρόνο είναι προσανατολισμένες οι αναζητήσεις των χρηστών στο Google, ανάλογα με το αν αυτοί προέρχονται από πλούσιες ή από πιο φτωχές χώρες. Μία νέα πρωτότυπη βρετανο-αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε για πρώτη φορά στο συμπέρασμα ότι η online συμπεριφορά των χρηστών στις μηχανές αναζήτησης εξαρτάται από το επίπεδο του ανά κεφαλή Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) στη χώρα τους.

Όσο πιο ψηλό είναι το ΑΕΠ ανά κεφαλή, τόσο πιο πολύ οι ερωτήσεις και αναζητήσεις αφορούν το μέλλον, ενώ όσο πιο χαμηλό είναι το ΑΕΠ ανά κεφαλή, τόσο πιο πολύ οι πληροφορίες που οι χρήστες ψάχνουν, αφορούν το παρελθόν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Στίβεν Μπίσοπ του Τμήματος Μαθηματικών του University College του Λονδίνου (UCL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό "Scientific Reports", σύμφωνα με το New Scientist, ανακάλυψαν ότι υπάρχει σαφής συσχέτιση ανάμεσα στα online ενδιαφέροντα των χρηστών στο Google και στο επίπεδο ανάπτυξης και πλούτου στη χώρας καταγωγής τους.

Οι επιστήμονες, με τη βοήθεια του "Google Trends", εξέτασαν 45 δισεκατομμύρια αναζητήσεις που έκαναν οι χρήστες από 45 διαφορετικές χώρες το 2010 και υπολόγισαν την ποσοστιαία αναλογία των αναζητήσεων που αφορούσαν το επόμενο έτος (2011), καθώς και το προηγούμενο (2009). Δημιούργησαν έτσι ένα νέο «δείκτη προσανατολισμού προς το μέλλον» και διαπίστωσαν μία σαφή τάση στις χώρες με υψηλότερο ΑΕΠ/κεφαλή οι χρήστες να «κοιτάζουν» προς το μέλλον στις online αναζητήσεις τους.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η Ρωσία έχει δείκτη μόνο 0,6, η Ιταλία 1, ενώ οι ακόμα πλουσιότερες Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία πολύ μεγαλύτερο, γύρω στο 2. Η ίδια σχέση ισχύει και όσον αφορά τις αναζητήσεις του 2010 που αφορούσαν ακόμα πιο πίσω στο παρελθόν (2008) ή ακόμα πιο μπροστά στο μέλλον (2012).

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι η οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας ωθεί τους πολίτες να αναζητούν πληροφορίες για το μέλλον και, αντίστροφα, αυτή η στραμμένη προς το μέλλον online αναζήτηση ενθαρρύνει τη διαδικασία της οικονομικής ανάπτυξης και της δημιουργίας εισοδημάτων και πλούτου στις χώρες τους.

Ο καθηγητής Στίβεν Μπίσοπ είναι επίσης ο συντονιστής στο φιλόδοξο ευρωπαϊκό πρόγραμμα FuturICT, που στοχεύει στην αξιοποίηση όλων των online πληροφοριών, ώστε να κατανοηθεί καλύτερα η πολύπλοκη συμπεριφορά της σύγχρονης κοινωνίας και των πιθανών καταστροφών που μπορεί να προκύψουν.

Προς ευήκοα ώτα

Υπάρχουν οκτώ φράσεις-κλειδιά γράφει σε σχετικό άρθρο η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα Τζούντι Φορντ, κατά το ΒΗΜΑ, τις οποίες μία γυναίκα «καλό είναι να μην λέει ποτέ στον άντρα της».

Και, ασφαλώς, σημειώνεται στο ίδιο άρθρο, υπάρχουν οκτώ ανάλογα ενοχλητικές φράσεις, με ελαφρά παραλλαγμένη διατύπωση, τις οποίες κανένας άνδρας δεν θα πρέπει να «εκτοξεύει» προς τη γυναίκα του.«Το να μιλάς ευγενικά είναι μια δεξιότητα που πρέπει να την μάθει κανείς. Όλοι μας νιώθουμε νικημένοι από την ζωή στον έξω κόσμο. Δεν θα  'πρεπε να νιώθουμε έτσι και στο σπίτι μας» εξηγεί η κυρία Φορντ.

Ιδού λοιπόν οι οκτώ «απαγορευμένες φράσεις».

1. Η κληρονομική φράση: «Είσαι ίδιος ο πατέρας σου!»

2. Η εργασιακή φράση: «Πότε επιτέλους θα βρεις μια καλύτερη δουλειά;»

3. Της φράση της «κακόγλωσσης»: «Καλά μου τ' λέγε εμένα η μάνα μου...»

4. Η αβοήθητα μοναχική φράση: «Άφησε το, θα το κάνω εγώ»

5. Η ισοπεδωτικά γενικευτική φράση : «Πάντα το ίδιο κάνεις! »

6. Η φράση της...στυλίστριας: «Είσαι ωραίος, δηλαδή, με αυτό το παντελόνι;»

7. Η καυστική φράση εναντίον των φίλων του: «Πάλι με αυτόν θα βγούμε;»

8. Η φράση που σκοτώνει τον πατέρα μέσα του: «Πρόσεξε το παιδί, αλλά μην το ταΐσεις πάλι με το μοβ κουταλάκι, εγώ χρησιμοποιώ το κόκκινο»

Κι ο έχων ώτα ακούειν ακουέτο.

Τα σχόλια στις αναρτήσεις άρθρων γνώμης

Σε κάθε άρθρο αναγνωρίσιμου στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των άλλοτε μεγάλων εφημερίδων μπορεί κανείς να διαβάσει ένα σωρό σχόλια. Ειδικά όταν το άρθρο (γνώμης) έχει κατεύθυνση αποκλίνουσα από το «λαϊκό» αίσθημα για τα γεγονότα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ευκαιριακοί σχολιαστές κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα. Στις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων δεν δημοσιεύονται επιστολές χωρίς να έχουν ελέγξει τουλάχιστον το όνομα του αποστολέα τους. Στις ηλεκτρονικές σχεδόν όλα δημοσιεύονται, τουλάχιστον όσα δεν δημιουργούν νομικά προβλήματα.

Ορισμένα σχόλια, επικριτικά ή και εγκωμιαστικά, πλουτίζουν τον διάλογο. Άλλα θυμίζουν τη χυδαιότητα διαφόρων ακροδεξιών και ακροαριστερών μπλόγκς. Το περιεχόμενο αυτών των συγκεκριμένων σχολίων είναι πολύ συχνά κοινό καθώς και το λεξιλόγιό τους.

Γράφει ο Σωμερίτης στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ σχετικά: Τα «επιχειρήματα» διαφωνούντων με τις απόψεις μου «σχολιαστών» είναι πολύ συχνά τα ίδια. Είμαι  «παπαγαλάκι», όργανο διαφόρων ελληνικών και κυρίως ξένων συμφερόντων, «μισώ» (μάλιστα) την Ελλάδα και τους Έλληνες, είμαι βαλτός από το ΠαΣοΚ ή από τον Σύριζα ή από το κουκουέ, παραπληροφορώ, είμαι διαπλεκόμενος. Ακόμα χειρότερα: ορισμένοι (λίγοι είναι αλήθεια) φαίνεται να πιστεύουν ότι η καταγωγή μου δεν είναι «καν» ελληνοορθόδοξη.

Τους μεν τους μπερδεύει το «Ριχάρδος» (κάποτε, θρησκευτικό περιοδικό με είχε χαρακτηρίσει «ρωμαιοκαθολικό δημοσιογράφο») άλλους τους μπερδεύει το επώνυμο Σωμερίτης. Υποψιάζονται ότι κρύβει το εβραϊκό Somers οπότε όλα εξηγούνται. Ανησύχησα και το έψαξα : άλλη είναι η οικογενειακή μου κληρονομιά !!

Το χειρότερο είναι ότι μερικοί με εγκαλούν γιατί ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν «αδιαφόρησα» για το ένα και «υποστήριξα» το άλλο αποκαλύπτοντας έτσι ότι ναι μεν με «ανακάλυψαν» πρόσφατα χωρίς αυτό να τους αφαιρεί το «ελεύθερο» της κακοήθους αρλούμπας...

Ορισμένοι προσπαθούν να με κατατάξουν κάπου. Συνήθως δεν το καταφέρνουν. Εδώ θα σημειώσω μόνο, για να τους βοηθήσω, ότι πήρα μέρος στην Αντίσταση (ΕΠΟΝ) και αργότερα, από το 1967 και μετά, στον αντιχουντικό αγώνα, ότι έφαγα ξύλο για την Κύπρο αλλά πιστεύω τώρα πια, που τα κάναμε θάλασσα, σε λύση ισότιμης ομοσπονδίας των δύο κοινοτήτων, ότι εκτιμούσα βαθύτατα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του Παρισιού και του 1974, ότι εκτιμώ βαθύτατα τον Κώστα Σημίτη αλλά δεν δίστασα και να εναντιωθώ μαζί τους, ότι είμαι από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ευρωπαϊστής, και «παιδιόθεν» πολιτικά φιλελεύθερος και κοινωνικά δημοκράτης σοσιαλιστής ή αν προτιμάτε κεντροαριστερός. Αυτά και πολλά άλλα - τα περισσότερα με κόστος, οικογενειακό και προσωπικό.

Συνεπώς, αγαπητοί φίλοι ανώνυμοι συκοφάντες και υβριστές σας συνιστώ κάποιο προσωπικό κουράγιο που φαίνεται σπανίζει σε τόσους ανένδοτους επαναστάτες και υπερπατριώτες λες και ζούμε στο καθεστώς ανελευθερίας που ορισμένοι από αυτούς ονειρεύονται: η κριτική σας με το ονοματάκι σας!

Μήπως όμως και αυτά είναι χρήσιμα διότι αποκαλυπτικά του πού φτάσαμε; Ίσως, αλλά όχι όσο τα σχόλια ουσίας που ανεξάρτητα από το αν αντικρούουν τις απόψεις μου ή τις επικροτούν προκαλούν τη χαρά και το ενδιαφέρον ενός διαλόγου, κλεινει το σημείωμά του ο Σωμερίτης.

Δυστυχώς η λογική των κομματικών συναθροίσεων και του καφενείου εν πολλοίς έχει μεταφερθεί στα περισσότερα σχόλια σε άρθρα γνώμης. Και θα μου πείτε που είναι η είδηση; Ο καθένας μας διαχειρίζεται το λόγο και τη σκέψη του όπως έχει μάθει…

Από τη χώρα του φωτός

Ο ένας ήταν 70 ετών και ο άλλος 20 και φαντάρος. Οδηγούσαν τα αυτοκίνητά τους αντίθετα σε κάποιο επαρχιακό δρόμο. Η επιπόλαια οδήγηση του νεαρού κάρφωσε το αυτοκίνητό του στο αντίθετα κατευθυνόμενο του 70χρονου. Το αποτέλεσμα δυο βαριά τραυματίες σφηνωμένοι στα τρακαρισμένα αυτοκίνητα. Όταν ήρθαν οι πυροσβέστες να τους απεγκλωβίσουν ο 70χρονος, σφηνωμένος σε κατάσταση μεταξύ ζωής και θανάτου, τους είπε να τον αφήσουν δεύτερο και να πάνε να απεγκλωβίσουν πρώτα τον νεαρό που έχει τη ζωή μπροστά του. Κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο πέθανε. Ο μακαρίτης μπάρμπα Σοφοκλής ήταν ένας άνθρωπος που δεν έδειχνε να έχει τέτοιο ψυχικό σθένος. Θεός σχωρέστον.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την είδηση από την Ιαπωνία: «Διακόσιοι εβδομήντα Ιάπωνες συνταξιούχοι πρότειναν να εργαστούν στη Φουκουσίμα ως «σώμα αυτοκτονίας», σκεπτόμενοι ότι θα έχουν πεθάνει προτού προσβληθούν από καρκίνο, συνεπώς, γιατί να κινδυνεύσουν νέοι άνθρωποι; Η ιαπωνική κυβέρνηση είδε με συμπάθεια την πρόταση των συνταξιούχων, έγινε όμως λόγος για «εθελοντές σε μια αποστολή αυτοκτονίας», ως «έσχατη επιλογή». Κάποιοι σύγχρονοι ηλικιωμένοι Ιάπωνες, λοιπόν, επιβεβαιώνουν τον αρχαίο νόμο των Σαμουράι: «Ένα δίλημμα μεταξύ ζωής και θανάτου λύσε το απλά, διαλέγοντας αμέσως τον θάνατο».

Με ποια προοπτική;

Μεσογειακός λαός είμαστε ανέκαθεν αλλά δεν είμαστε πάντα έτσι. Η Επιστήμη έχει την εξήγηση, γράφει ο Τζανάκης στα σημερινά ΝΕΑ. Οι ερευνητές έβαλαν ποντίκια σε ένα µεγάλο κουτί. Στην αρχή ήταν λίγα –και η συνύπαρξη ήταν αρµονική.

Μετά, άρχισαν να βάζουν κι άλλα ποντίκια µέσα στο κουτί – ώσπου η έλλειψη χώρου έκανε τη συνύπαρξη αδύνατη. Το αποτέλεσµα ήταν να γίνουν τα πειραµατόζωα... χούλιγκαν – και να αρχίσουν να σκοτώνουν το ένα το άλλο.

Στη δική µας περίπτωση δεν φταίει ο χώρος αλλά η προοπτική. Όλο και περισσότεροι είναι απολύτως πεπεισµένοι ότι γι’ αυτούς δεν έχει δρόµο, δεν έχει οδό. Από τον νεαρό που έχασε τα χρόνια του για τα µεταπτυχιακά που οδηγούν σε δουλειά ντιλιβερά ως τον 55άρη που απολύθηκε για λόγους Μνηµονίου.

Και παλαιότερα γίνονταν τέτοια – αλλά, τότε, οι πάντες είχαν την αίσθηση ότι το µέλλον θα ήταν καλύτερο από το παρελθόν. Σήµερα, είµαστε ακόµα στο µέσον του πειράµατος – ακόµα οι «επιστήµονες» προσθέτουν ποντίκια…

Να δουμε πόσο θα αντέξουμε ως κοινωνία.

Αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε

Μεγαλώσαμε στις γειτονιές του Πεδίου του Άρεως, του Μουσείου, της Βικτώριας κλπ. Όταν ερχόμαστε στην Αθήνα και περπατάμε –την ημέρα φυσικά- στα ίδια μέρη μας πιάνει κατάθλιψη. Τελευταία πήγαμε να δούμε την Καγιαλόγλου στην Τρικόρφων και για να βγούμε από την περιοχή είδαμε και πάθαμε. Και πάλι καλά θα μου πείτε. Αν περνάς περιστασιακά από κει όμως δεν έχει αίσθηση του τι μπορεί να προκύψει. Έχουμε φύγει καιρό και έχουμε μείνει με την αίσθηση του τότε. Ο Μάινας πριν από λίγο καιρό τη γλύτωσε παρά τρίχα. Και έγινε γνωστό το περιστατικό του ξυλοδαρμού του γιατί έπαιζε στο «Νησί», αλλιώς ποιος θα το μάθαινε; Άντε να βγεις βράδυ στη Χέιδεν, στη Βικτώρια, στην Αχαρνών κλπ. Αυτό που έγινε με τον άτυχο κάτοικο της Ηπείρου ήταν θέμα χρόνου να γίνει.
«Η ανθρώπινη ζωή στην Aθήνα αποτιµάται πολύ φτηνά: Όσο κοστίζει µια κάµερα κι ένα κινητό τηλέφωνο» γράφει ο Πολίτης στα σημερινά ΝΕΑ. Και ο Πρετεντέρης και ο Αναστασιάδης στην ηλεκτρονική έκδοση του Πρώτου Θέματος και σχεδόν όλοι οι πολιτικοί χρονογράφοι κι αναλυτές τις ίδιες διαπιστώσεις κάνουν. «Εκείνοι που έχουν βρεθεί αντιµέτωποι µε τη µανία της νέας γενιάς φονιάδων – είναι πλέον παρά πολλοί – αφηγούνται µε τρόµο ότι έζησαν από τύχη, αφού παρέδωσαν σε χρόνο µηδέν και άνευ όρων τα υπάρχοντά τους. Όπως ακριβώς συµβαίνει στις πόλεις κάθε τριτοκοσµικής χώρας, από το Γιοχάνεσµπουργκ µέχρι το Ρίο.

Η θλίψη για την εν ψυχρώ δολοφονία του ανθρώπου που συνάντησε τον θάνατο την ώρα που θα υποδεχόταν µια νέα ζωή είναι µεγάλη. Μετατρέπεται όµως σε κοινωνική οργή όταν βλέπουµε αναρµόδια και αρµόδια πολιτικά στελέχη να κοκοροµαχούν για το ποιος δήθεν ευθύνεται. Λες και οι πολίτες που υφίστανται καθηµερινά την κακοποίηση της ανυπαρξίας του πολυδάπανου κράτους δεν γνωρίζουν τους υπαίτιους. Για να είναι ξεκάθαρο: οι ευθύνες για τα χάλια της πρωτεύουσας ανήκουν αποκλειστικά και εξίσου στην παρούσα και την προηγούµενη κυβέρνηση. Όσο για την ανεπαρκή και ξεκούρδιστη ελληνική αστυνοµία, είναι µόνο ένα κοµµάτι της διαλυµένης αλυσίδας» καταλήγει ο Πολίτης.

Πληροφορίες

Η Ολλανδική εταιρεία TomTom που πουλάει μηχανάκια GPS, λέει η είδηση, ζήτησε συγγνώμη γιατί πούλησε δεδομένα από τις διαδρομές των χρηστών της στην αστυνομία!
Γιατί το έκανε; Για να ισοσκελίσει τα άσχημα οικονομικά αποτελέσματα του 1ου τριμήνου της χρονιάς και να ενισχύσει την κερδοφορία της μέσω συγκεκριμένων ενεργειών, όπως η συγκεκριμένη πώληση κυκλοφοριακών δεδομένων χρηστών των GPS συσκευών της σε.... κυβερνήσεις.

Η ολλανδική εφημερίδαAlgemeen Dagblad, αποκάλυψε πως η αστυνομία της χώρας απέκτησε αυτά τα δεδομένα και τα χρησιμοποίησε για να στήσει ραντάρ ταχύτητας σε συγκεκριμένα σημεία, βάσει των αναλύσεων που έκανε.

Ο CEO της TomTom, Harold Goddijn αμύνθηκε της κίνησης αυτής, λέγοντας πως είχαν... αγαθές προθέσεις και στόχος της εταιρείας είναι να συμβάλλει στο να βελτιωθούν και να αποσυμφορηθούν τα οδικά δίκτυα.

Σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα, ο Goddijn απέστειλε σε επιστολή προς τους κατόχους των συσκευών και αφού παραδέχτηκε το λάθος του, σημείωσε πως θα εξετάσουν εάν αυτή η χρήση των δεδομένων που διέθεσαν μπορεί να επιτραπεί.

Ο Goddijn προσέθεσε πως η συλλογή των στοιχείων έγινε ανώνυμα και οι χρήστες έχουν την επιλογή εάν θέλουν να συμμετέχουν ή όχι και ανά πάσα στιγμή μπορούν να την απενεργοποιήσουν. "Τα δεδομένα αυτά που συλλέγονται ανώνυμα, χρησιμοποιούνται ώστε να βοηθηθούν οι οδηγοί των οχημάτων στο να καθοδηγηθούν από τις συσκευές μέσω της πιο γρήγορης διαδρομής, όπως επίσης και να καταστήσουν τους δρόμους πιο ασφαλείς και με λιγότερα μποτιλιαρίσματα", πρόσθεσε.

Η συγκεκριμένη πράξη επαναφέρει το ερώτημα σχετικά με την διαχείριση των προσωπικών πληροφοριών από ανθρώπους που κινούνται με μόνο στόχο το προσωπικό τους κέρδος. Φοβούμαστε ότι είμαστε ακόμα στην αρχή του προβλήματος. Η πληροφορία και χρήμα είναι αλλά και στα χέρια ανθρώπων αδίστακτων γίνεται επικίνδυνη.

Άλλο και τούτο

Όταν δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε το νόμο συστήνουμε ειδική ομάδα για την προστασία των ανηλίκων, κατά την από αρχαιοτάτων ετών γνωστή μέθοδο σύμφωνα με την οποία όταν δεν θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα ή δεν μπορούμε συστήνουμε μια επιτροπή.

"Η ομάδα θα λειτουργήσει άμεσα μέσω συγκεκριμένου σχεδίου δράσης που θα περιλαμβάνει όλους τους τομείς προστασίας των ανηλίκων, ενώ παράλληλα έργο της θα είναι η πιστή εφαρμογή των διατάξεων και νόμων που στόχο έχουν να προστατεύσουν τη ζωή και τις δραστηριότητες των νέων" λέει η σχετική ανακοίνωση.

Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει σήμερα μη πιστή την τήρηση του νόμου; Το ότι τα αρμόδια όργανα που είναι επιφορτισμένα με την εφαρμογή του δεν υπάγονται σε ειδική ομάδα; Μήπως σας θυμίζει άραγε τις κατά καιρούς καμπάνιες της τροχαίας ότι αυτή την εβδομάδα π.χ. θα γίνεται έλεγχος για τις ζώνες ενώ τα μηχανάκια που θα κυκλοφορούν με κομμένες εξατμίσεις δεν θα ελέγχονται;...

"Αφορμή", συνεχίζει η ίδια δήλωση, "της κίνησης αυτής στάθηκε ο θάνατος μίας 16χρονης από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ το Μεγάλο Σάββατο".

Ο αρμόδιος εξαγγέλων υφυπουργός ήταν κατηγορηματικός: «Η προστασία των ανηλίκων και ο ρόλος της Πολιτείας και των αστυνομικών υπηρεσιών πρέπει να προσεγγίζει και να ακουμπά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την παράνομη παιδική εργασία, με τη λεκτική και σωματική κακοποίηση ανηλίκων όχι μόνο από τρίτους, αλλά και από το σχολικό περιβάλλον ή από την ίδια την οικογένεια».

Αφού δεν μπορούμε να ελέξουμε τον κάθε αλητήριο που κάνει ότι του γουστάρει σε βάρος του ΚΑΘΕ ανυποψίαστου, του ΚΑΘΕ αδύναμου πολίτη, συστήνουμε μια επιτροπή να μελετήσει το πρόβλημα, μια ομάδα να εφαρμόσει το ... νόμο και ότι άλλο κάνει τζάρτζαλο για να μας παίξουν τα κανάλια και να μας γράψουν οι φυλλάδες των αυλοκολάκων.

Γιατί δεν βάζει τους ήδη άγρυπνους φρουρούς του να μαγκώσουν τον αλητήριο που πότισε μπόμπες την 16-χρονη που πέθανε; Πώς έδωσε αλκοόλ σε 16-χρονη; Γιατί δεν μαγκώνει τους νταήδες που φοβερίζουν και δέρνουν τα πιτσιρίκια για να τους αρπάξουν τα χαρτιλίκια και τα κινητά αλλά θέλει σύσταση ομάδας;  Γιατί δεν στέλνει τους χωροφύλακες έξω από τα σχολεία που στήνονται διάφοροι εξωσχολικοί; Γιατί αφήνει τα μπαρ να ανοίγουν δίπλα από τα σχολικά συγκροτήματα; Θέλουν σύσταση ειδικής ομάδας όλα αυτά;

Και μετά έχει άδικο ο ΚΥΡ που υποστηρίζει ότι μόνο το πάρκινγκ είναι παράνομη πράξη στην Ελλάδα...

Κότες

Υπεγράφη από το Πρόεδρο της Δημοκρατίας το σχετικό διάταγμα για την ίδρυση εφετειακής έδρας στο Ηράκλειο, αίτημα πολλών δεκάδων χρόνων των κατοίκων της Ανατολικής Κρήτης, καθότι για όλο το νησί υπάρχει μόνο ένα Εφετείο στα Χανιά.

Στα απόνερα της υπογραφής:

Τη σιγουριά του ότι τελικά δε θα γίνει το Εφετείο στο Ηράκλειο εξέφρασε στο κεντρικό δελτίο της τηλεόρασης Creta ο πρώην υπουργός και τώρα ανεξάρτητος βουλευτής Χανίων Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Ερωτηθείς για το πού βασίζει την εκτίμησή του αυτή απάντησε "στην πολιτική μου διαίσθηση".

"Την Δευτέρα το πρωί θα βρίσκομαι έξω από το γραφείο του Προέδρου της Βουλής περιμένοντας και τους συναδέλφους μου (...) για να τηρήσουμε το Πρωτόκολλο τιμής, που σημαίνει και την παραίτησή μας. Αν δεν προχωρήσουν σε αυτό τότε έχουμε να κάνουμε με κότες". 

Λογική τετράγωνη. Φρασεολογία θύρας 13. Με γεια μας, ως λαός, κράτος και έθνος. Θα μου πεις ότι δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά ο μάγκας είναι τέως υπουργός...  Αν αφαιρέσεις το όνομα από τις δηλώσεις που θα σου πάει το μυαλό;

Αχ Σοφοκλή!

Aπ’ τους θεσμούς που σπάρθηκαν
και φύτρωσαν, και βλάστησαν,
κανένα δε θα βρεις
χειρότερο απ΄ το χρήμα.
.
Αν μπεις σε χώρα έρημη,
σε τόπο ρημαγμένο,
κι αν εύρεις σπίτια άψυχα
δίχως ζωής ανάσα,
το χρήμα τα κατάστρεψε,
και τα καν’ όλα λίμπα.
.
Και των ανθρώπων το μυαλό
συνέχεια δασκαλεύει
του ολέθρου ο εκμαυλιστής,
ο ακόρεστος ο πλούτος,
να τον θηρεύουν άπληστα,
την ύλη να λατρεύουν.
.
Κι αυτοί, οπού πριν
είχαν σωστά τα φρένα
για το καλό και το σωστό,
την ανθρωπιά, το δίκιο,
πανούργοι γίναν,
άδικοι και πονηροί και πλάνοι.

Σοφοκλή «Αντιγόνη» στ. 295-301

Θέατρο Τέχνης

Αντιγράφουμε από το in.gr:

"Eπίθεση στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, έγινε από αγνώστους το βράδυ της Παρασκευής, όπου είχε πρεμιέρα η παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης».

Συγκεκριμένα, όπως λένε οι πληροφορίες, γύρω στις 9:10', 40' πριν αρχίσει η παράσταση, οι επιτιθέμενοι έσπασαν τις κεντρικές πόρτες, μπήκαν στο χώρο και πέταξαν τις βόμβες, προκαλώντας σοβαρές υλικές ζημιές. Μάλιστα, κατέστρεψαν και μέρος του σκηνικού, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι τραυματίστηκε και υπάλληλος.

Την ώρα της επίθεσης, στο χώρο του θεάτρου βρίσκονταν περίπου 150 άτομα. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται αστυνομικοί και παίρνουν καταθέσεις και αποτυπώματα.

Συλλήψεις, πάντως, δεν έγιναν, καθώς η αστυνομικές δυνάμεις έφτασαν αφότου τελείωσε η επίθεση και αποχώρησαν οι επιτιθέμενοι.

«Επικράτησαν άγριες καταστάσεις. Έσπασαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους» δήλωσε ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσιώλης, από τους βασικούς συντελεστές της παράστασης και συγγραφέας του έργου, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχει και ο Καβαλιώτης καλλιτέχνης, τραγουδοποιός και ηθοποιός Αργύρης Μπακιρτζής".

Ελλάδα 2011.

Θιβετιανή θυμοσοφία

To να κάνεις λάθη είναι ανθρώπινο.

Το να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους είναι στρατηγική.

Θο Πα Λος

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

Δεν είναι φάρσα από τσογλανόπαιδα που τάχουν όλα και θέλουν να σπάσουν την πλήξη τους. Είναι μαθητές και φοιτητές, οι οποίοι κάθε μέρα δίνουν ραντεβού σε ένα διαφορετικό σημείο της Αθήνας για να προσφέρουν λίγη από την αγάπη τους σε μοναχικά άτομα: Μια αγκαλιά!

Δεν είναι οργανωμένοι, δεν τους βρίσκεις στο internet, δεν είναι καν σταθερά πρόσωπα.
Μπορείς όποιος θέλει να μπει στην άτυπη ομάδα τους και να διακηρύξει εμπράκτως  τη σημασία μιας αγκαλιάς. Έχουν έτοιμα μικρά πανό να σου δώσουν για να φωνάξεις κι εσύ «έλα να σ’ αγκαλιάσω»! 

Μια ανιδιοτελής και απρόσμενη αγκαλιά μπορεί να αποτελέσει ένα φιλί ζωής στους μοναχικούς της σκληρής σύγχρονης πραγματικότητας.

Αλιεύτηκε από το Χαμομηλάκι

Καλή Χρονιά

Σε όσους τους αρέσει ο ύπνος αλλά ξυπνούν πάντα με καλή διάθεση, όσους χαιρετούν ακόμα με ένα φιλί, όσους δουλεύουν πολύ αλλά δεν ξεχνούν το νόημα της ζωής, όσους κολλάνε στην κίνηση και βρίσκουν ευκαιρία να τηλεφωνήσουν σε φίλους, όσους κλείνουν την τηλεόραση για να πουν δυο κουβεντούλες, όσους είναι ευτυχισμένοι ακόμα και όταν καταφέρνουν τα μισά, όσους τραγουδούν δυνατά κι ας μην έχουν καλή φωνή, όσους τα βλέπουν μαύρα μόνο όταν είναι σκοτάδι, όσους έχουν τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού και την οριμότητα ενός μεγάλου, όσους έχουν καταλάβει ότι όλα δεν αγοράζονται με χρήμα, όσους δεν περιμένουν τα Χριστούγεννα για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι αλλά προσπαθούν κάθε μέρα ...
Σ' αυτούς και σε όλους τους άλλους ευχόμαστε ολοψύχως
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Σύγχρονοι μαυραγορίτες

Στην Κατοχή είχαμε τους μαυραγορίτες. Στη σύγχρονη έκδοση παραπλήσιο ρόλο έχουν αναλάβει οι βενζινοκλέφτες συνεπικουρούμενοι απο τη χάι τεχνολογία.
"Θα παρέµβει ο Πρωθυπουργός κύριος Γιάννης Ραγκούσης να προτείνει την παραίτηση του κυρίου Κατσαβουρδούγκα του σελέµη που µας κλέβει τη βενζίνη µε το τσιπάκι; Θα τιµωρηθεί ποτέ εδώ σ’ αυτό το µυρωµένο ακρογιάλι της Μεσογείου (πήγα να γράψω της Μεσογείων) µε παραίτηση, αποζηµίωση και συνταξάρα όχι µόνο ο συγκεκριµένος Κατσαβουρδούγκας αλλά και ο κάθε Κατσαβουρδούγκας; Οχι. Ποτέ. Γι’ αυτό επιµένω. Δεν υπάρχει προκοπή στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν αξίες. Βέβαια τώρα που το σκέφτοµαι σαν Ελλην κι εγώ που ζω στας παρυφάς της Αθήνας και σαν καλλιτέχνης που ζω στα σύννεφα, «Θα µπορούσα στα σύννεφα να ‘χα εγώ βενζινάδικο», αν και πολύ µε φοβίζει που το βενζινάδικο ριµάρει µε το «Αδικο» και τον «Κατάδικο», σημειώνει στα σημερινά ΝΕΑ ο Σταμάτης Φασουλής.

Πολιτική και αυτοκίνητο

Η πολιτική είναι σαν τα αυτοκίνητα. Από κατασκευής στρίβει. Γι αυτό ενδεχομένως η προφιλέστερη μέθοδος που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί είναι η ίδια με αυτή που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες αγαπητικοί: "Στρίβειν δια του αρραβώνος", δηλαδή των υποσχέσεων.

Αμέ!

Η Λίνα Γιάνναρου μεταξύ άλλων γράφει στο σημερινό φύλλο της Καθημερινής για την απαράδεκτη διάσταση που έχει πάρει η λογοκλοπή στη χώρα μας. Σημειώνει:

«Η πρωτότυπη επιστημονική εργασία είναι πολύ απαιτητική. Θέλει προσπάθεια και ενασχόληση με αυτό στο οποίο είμαστε ταγμένοι», καταλήγει ο Καθηγητής του ΑΠΘ Μούγιος. «Όπως και στον αθλητισμό έτσι και στα πανεπιστήμια, όποιος δεν θέλει να βρέξει τη φανέλα, χωρίς αυστηρούς κανόνες ρέπει προς την εξαπάτηση».

(…)

«Με θλίψη και αυξανόμενη ανησυχία παρακολουθούμε τη διάδοση και εξέλιξη της λογοκλοπής μέσα στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση, σε επίπεδο προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, υποψηφίων διδακτόρων και πανεπιστημιακών δασκάλων», αναφέρεται στη διακήρυξη. «Η λογοκλοπή, η ιδιοποίηση πνευματικής ιδιοκτησίας άλλων, είναι πράξη ηθικά ανεπίτρεπτη και παράνομη στις σύγχρονες πολιτισμένες και ευνομούμενες κοινωνίες. Η αντιμετώπιση όμως των καταγγελιών από τα αρμόδια όργανα των ΑΕΙ δεν είναι η ενδεδειγμένη. Σπάνια επιβάλλονται οι προβλεπόμενες κυρώσεις στους παραβάτες, τόσο για την πράξη αυτή καθαυτή όσο και για την ιδιοποίηση ξένου επιστημονικού έργου με σκοπό την προσωπική πανεπιστημιακή ανέλιξη».

Όχι μόνο στα πανεπιστημιακά δρώμενα αλλά και στις εφημερίδες και τα περιοδικά κύριε Μούγιο …