Πένθιμο Εμβατήριο

Το κύριο άρθρο του σημερινού "Βήματος", του Ψυχάρη, είναι μια ανοιχτή επιστολή προς τους κκ Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαρά με τίτλο: "Στην Εντατική ή στο Νεκροτομείο". Το παραθέτουμε αυτούσιο:

Κύριοι,

τύχη αγαθή ή κακή τη μοίρα, το μέλλον αυτού του τόπου θα κριθεί από τις πράξεις σας- είναι ζήτημα ίσως ημερών!

Προκάτοχοί σας στην εξουσία, άλλοι με αδιαφιλονίκητες και άλλοι με αμφιλεγόμενες ικανότητες, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κ. Μητσοτάκης, ο Κ. Σημίτης και εν τέλει ο Κώστας Καραμανλής, έβαλαν ένα πετραδάκι στην οικοδόμηση της σημερινής Ελλάδας. Η Ιστορία θα αποτιμήσει εν καιρώ το έργο τους.

Οι προαναφερθέντες πολιτικοί ηγέτες έστω και αν ευθύνονται εν πολλοίς για αποφάσεις και επιλογές που οδήγησαν στη σημερινή πτώχευση, δεν είχαν την «ευκαιρία» να καταστρέψουν τον Λαό και να διαλύσουν τη χώρα.

Αυτή την «ευκαιρία» την έχετε σήμερα εσείς οι δύο!...

Εκατομμύρια Ελληνίδες και Ελληνες βιώνουν τον διεθνή διασυρμό και την ουσιαστική πτώχευση της χώρας. Εχουν όμως ακόμη την κρυφή ελπίδα ότι έστω την τελευταία στιγμή ο από μηχανής θεός θα μας σώσει.

Στη σύγχρονη ελληνική τραγωδία από μηχανής θεός δεν υπάρχει. Υπάρχετε όµως εσείς. Οι δύο αρχηγοί των µεγάλων κοµµάτων, που εδώ και δεκαετίες αλλάζετε κάθε τόσο θέσεις στα κυβερνητικά έδρανα και στις πολυθρόνες της αντιπολίτευσης. Η µονοµαχία σας για την εξουσία,αν δεχθούµε τις δηµοσκοπήσεις, µοιάζει να συγκινεί, καλώς ή κακώς, όλο και λιγότερους πολίτες. Σε σας τους δύο έπεσε ο κλήρος. Η πατρίς απαιτεί (κατά τη φράση του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη) όχι µόνο να αποθάνετε υπέρ αυτής (της πατρίδας) αλλά και να νικήσετε.

Τα πράγµατα είναι απλά. Πρέπει πρώτα να αποφασίσετε και να ενηµερώσετε από κοινού τον ελληνικό Λαό για την έκταση του προβλήµατος και τη ζοφερή προοπτική της χώρας. Εξηγήστε µε απλά λόγια γιατί πρέπει να αποφύγουµε την πτώχευση... Περιγράψτε τι ακριβώς θα συµβεί στη χώρα και πόσο δραµατικά θα αλλάξει προς το πολύ χειρότερον η ζωή των πολιτών όλων. Αποκαλύψτε ότι κινδυνεύει όχι απλώς η έννοµη τάξη αλλά ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός.

Οµολογήστε τιςευθύνες σας για τοπαρελθόν. Και προτού δώσετε υποσχέσεις για το µέλλον, δώστε δείγµα γραφής. Οφείλετε ναπάτε αύριο µαζί, οι δυο σας, στις Βρυξέλλες και απόκοινού να δώσετε την τελική µάχη. Και αν χρειάζεται, παραµερίστε και οι δύο και αναθέστε µε κοινή απόφασή σας την ευθύνη της εκπροσωπήσεως της χώρας σε τεχνοκράτη που ∆ΕΝ πολιτεύεται και ∆ΕΝ θα πολιτευθεί.

Ο κ. Παπανδρέου έχει δηµοσιοποιήσει τη διάθεσή του να βοηθήσει σε λύση.Ο κ. Σαµαράς γνωρίζει ότι είναι καλύτερα να έχεις µπροστά σου έναν ασθενή στην Εντατική παρά έναν νεκρό στο Νεκροτοµείο.

Αλλως είναι ζήτηµα τύχης σε ποιου τα χέρια θα σκάσει η χειροβοµβίδα που έχει απασφαλισθεί.

Ενας ιδιότροπος αλλά φιλότιµος Λαός σάς παρατηρεί.

Σύγχρονη πολιτική

Ενώ στη χώρα μας η απόδοση δικαιοσύνης είναι μια πολύ πικρή ιστορία με αναρίθμητα παραδείγματα που μπορούν να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό [τι να πει κανείς όταν για να τελεσιδικήσει μια απόφαση χρειάζονται 10 χρόνια; Για ποια απόδοση δικαιοσύνης να μιλήσουμε;] ο υπουργός ασχολείται με την ανωνυμία ... των blogger.
Τι μπορεί να τον ενοχλεί άραγε; Φοβάται μην γίνει της Αιγύπτου στη χώρα μας; Πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει πρόβλημα ή ότι το άνοιγμα του θέματος είναι μια κίνηση αντιπερισπασμού (γιατί θα ήταν βαρύ να πούμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ιεραρχήσει τα προβλήματα του υπουργείου του)- για να στρέψει την κοινή γνώμη από τα ουσιαστικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ως υπουργός;

Η βία και η επίσημη προσφορά ανθέων

ΤΑ γράφουμε από τις πρώτες αναρτήσεις μας σ’ αυτό το blog και με κάθε ευκαιρία. Χαιρόμαστε που διαβάζουμε σχεδόν τα αυτονόητα στο άρθρο του Θεοδωρόπουλου στα σημερινά ΝΕΑ. Λυπούμαστε που και στα αυτονόητα οδηγούμε κάθε φορά τα πράγματα σε αδιέξοδο.

«Όταν η παιδεία δεν σε μαθαίνει να διαμορφώνεις τις απόψεις σου συνθέτοντας αντικρουόμενες αλήθειες και να τις υποστηρίζεις επιχειρηματολογώντας, η κραυγή, η βρισιά και η χειροδικία έρχονται να αναπληρώσουν την ανεπάρκειά σου.

Η παπαγαλία δεν υπονομεύει μόνον τη φαιά ουσία των θυμάτων της. Υπονομεύει και την ίδια τη δημοκρατία επιβάλλοντας μια κακοφωνία απόψεων τις οποίες υποστηρίζει ο καθένας ασκώντας τη βία του ζηλωτή. Είναι θεοκρατία που έχει χάσει τον θεό της.

Η κοινωνία μας είναι ένα μωσαϊκό διαφόρων κλάδων. Αυτό που λέμε «δημόσια ζωή» και κατ' επέκταση «δημόσιος χώρος» δεν είναι τίποτε άλλο από το σημείο όπου συναντιούνται οι «συμπαθείς» κατά την πολιτικάντικη ορολογία κλάδοι για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους δικαιώματα και να διεκδικήσουν άλλα υποψήφια κεκτημένα. Με δυο λόγια η κοινωνία αυτή έχει προ πολλού χάσει τον κοινό της λόγο, τον ελάχιστο παρονομαστή της. Οι παρ' ημίν ζηλωτές πιστεύουν μόνον στον θεό του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Τη βία τη νομιμοποιεί η κοινή αποδοχή της ασυλίας, πάνω στην οποία στηρίχτηκαν τα πρότυπα της επιτυχίας μας. Βία ασκεί ο ιδιοκτήτης του 4Χ4 που το παρκάρει στο πεζοδρόμιο γνωρίζοντας πως έχει ουσιαστική ασυλία. Βία ασκεί και ο κουκουλοφόρος που έχει την ασυλία της ανωνυμίας του, βία και ο ματατζής που ρίχνει χημικά ενώ θα έπρεπε να τον συλλάβει. Η βουλευτική ασυλία σήμερα μας φαίνεται σκανδαλώδης. Πριν από πέντε χρόνια όμως ήταν το εργαλείο της ασυλίας όσων τώρα την προπηλακίζουν. Οι συνθήκες της ανομίας που όλοι μαζί ανεχθήκαμε είναι το ιδανικό σκηνικό για το θέατρο της βίας.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την οικονομική απαξίωση, αν προσθέσουμε και την ηθική απαξίωση μιας και οι μισοί θεωρούν τους άλλους μισούς απατεώνες και φοροφυγάδες και οι άλλοι μισοί τους υπόλοιπους μισούς ηλίθιους και ανίκανους, ε, τότε ο εκχυδαϊσμός της βίας μοιάζει με φυσικό φαινόμενο. Πριν μας απαξιώσουν οι οίκοι αξιολόγησης έχουμε εμείς απαξιώσει εαυτούς.

Η καταδίκη της βίας, έτσι όπως διατυπώνεται, είναι υποκριτική: «καταδικάζουμε τη βία αλλά αντιλαμβανόμαστε την αγανάκτησή τους».

Κοινώς αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη του καθενός από μας να βγάλει το άχτι του εναντίον όλων των άλλων. Κάποτε η Αριστερά πρότεινε διεξόδους. Σήμερα υπάρχει για να υπενθυμίζει τα συλλογικά μας αδιέξοδα.

Εκτός κι αν αυτό που ψάχνουμε ως κοινωνία είναι να βγάλουμε το άχτι μας. Σ' αυτήν την περίπτωση και η δημιουργία της επιτροπής είναι μια «ευγενής» πρωτοβουλία απέναντι στον εκχυδαϊσμό της βίας ως επίσης και η προσφορά ανθέων εκ μέρους των βουλευτών σε όσους τους προπηλακίζουν».

Κεραυνός εν αιθρία;

Με αφορμή την θλιβερή επέτειο της Απριλιανής εθνοσωτηρίου ο Σωμερίτης καταλήγει στο άρθρο του στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος:

"Κακά τα ψέματα που τόσο μας αρέσουν ακόμα κι όταν δεν τα πιστεύουμε : και σήμερα ζούμε ένα νέο ξεσάλωμα της πολιτικής και των πολιτικών, μια καταρράκωση των θεσμών και των κανόνων. Και, από πάνω, η οικονομική και κοινωνική ανέχεια, και μαζί της η αίσθηση του αδιέξοδου που γιγαντώνει την ανασφάλεια και πολλαπλασιάζει σε όλα τα επίπεδα την
παραβατικότητα συμβάλλουν στην εδραίωση ενός αισθήματος των πολιτών ότι «δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει».

Η ιστορία - γνωστό αυτό - υποτίθεται ότι δεν επαναλαμβάνεται αλλά αν κοιτάξουμε τι γίνεται στην Ουγγαρία με ένα νέο σύνταγμα ελευθεροκτόνο, ντροπή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Φινλανδία με τους «αυθεντικούς Φινλανδούς» σε τόσες άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία, τη Δανία ή την Ολλανδία με την άνοδο της ακροδεξιάς ή έστω των ευρωσκεπτικιστών, στην δύστυχη Ιταλία που ζει επιπλέον και μιαν εθνική ξεφτίλα με τις ντροπές του Μπερλουσκόνι, δύσκολα μπορούμε να αισιοδοξούμε. Τι άλλο πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι η Ευρώπη, αντίθετα με τα όσα πρόσφατα ακόμα πιστεύαμε, είναι όλο και λιγότερο η απόλυτη εγγύηση για τη δημοκρατία;

Έχει πια αποδειχτεί ότι για μια «σύγχρονη» μορφή αυταρχισμού (παράδειγμα η Ρωσία) δεν χρειάζονται άρματα μάχης και ένστολοι. Συνεπώς, σε μια χώρα όπως η δική μας που ζει μέσα στη χειρότερη οικονομική κρίση, που η αυτοδικία και ο τσαμπουκάς γιορτάζονται σαν δημοκρατικές επαναστατικές νίκες, που το κράτος αυτοεξευτελίζεται πια με σύστημα, όπως προχτές στην Κερατέα και αντιπροχτές με τους απεργούς πείνας και που κυριαρχεί η κάθε λογής ανασφάλεια τίποτε δεν αποκλείει την άνοδο κάθε λογής αυταρχισμού: κι αν κάποιοι σύμβουλοι του Σαμαρά αναλάμβαναν αύριο καθήκοντα στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης;

Στο μεταξύ έχουν βαλθεί όλοι να απαξιώνουν τη Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης χωρίς να λένε κουβέντα για τα όσα αισχρά, προδοτικά και θλιβερά προηγήθηκαν. Υπάρχει κίνδυνος!"

Η εποχή τα βάρη κι οι συνθήκες

Και οι πολιτικοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι έρχεται κάποτε η στιγμή κατά την οποία γίνεσαι πρώην. Θα πρέπει να έχεις, για τη στιγμή αυτή, μεριμνήσει "να δεις τι θα κάνεις".
Οι σημερινοί κυβερνώντες γράφει στα ΝΕΑ ο Λακόπουλος δεν χρειάζεται να προνοήσουν γι' αυτό: θα οργανώνουν σεµινάρια για το πώς μπορεί να χάνει κανείς ευκαιρίες.
Έχουν χάσει πάρα πολλές. Γιατί; Διότι πήραν την εξουσία χωρίς να προνοήσουν για το πως θα την αξιοποιούσαν.
Και όπως έλεγε -γράφει ο Λακόπουλος- ο αµερικανός εκπαιδευτικός Γουίτνεϊ Γιουνγκ: «είναι προτιµότερο να προετοιµαστείς για µια ευκαιρία και να µην την έχεις, παρά να έχεις µια ευκαιρία και να µην είσαι προετοιµασµένος».
Τον βρίσκουμε λίγο άδικο όμως. Η παρατήρησή του είναι διαχρονική για τους διεκδικητές της εξουσίας στη χώρα μας. Δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα. Το αξίωμα είναι: παίρνουμε με κάθε τρόπο την εξουσία και μετά... βλέπουμε.

Καλύτερης ποιότητας αντίπαλοι

Με αφορμή τα "χαρτιλίκια" της διοίκησης προς το συνδικαλιστικό σωματείο της ΔΕΗ, όπου ο εργοδότης ως οικονομικός ευεργέτης παρέχει "το κατιτίς" στον "ταξικό εχθρό" του το συνδικαλιστικό σωματείο ο Λακόπουλος στα ΝΕΑ μας θυμίζει τη σοφή ρήση του Ιρλανδού συγγραφέα Άλαν Μίλιγκαν: "Τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν φίλους, όμως μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερης ποιότητας εχθρών". Έχουν χιούμορ οι Ιρλανδοί...

Για 1300 λίτρα μόνο;

Αυτά που επικαλείται ο καταδικασθείς τέως νομάρχης τα επικαλούνται όλοι όσοι βρίσκονται σε δημόσια αξιώματα και κάνουν «μαγκιές».

Ερμηνεύουν δήθεν τους νόμους με κριτήρια καρδιάς και δικαιολογούν τις άνομες πράξεις με μοναδικό κριτήριο –λαϊκισμού- τον κυρίαρχο λαό εναντίον του οποίου λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις. Το δημόσιο συμφέρον άραγε δεν είναι το συμφέρον του κυρίαρχου λαού; Τα «μόνο» 1300 «συνολικά» λίτρα νοθευμένου πετρελαίου που θα πήγαιναν; Στους εχθρούς του έθνους; Ακόμα κι έτσι, που είμαστε, στο κράτος του Δικαιόπολη; Εξελέγη ο «εκλεκτός του λαού» για να κάνει κοινωνική πολιτική και πολιτική δημοσίων εμφανίσεων γενικώς και ειδικώς στα τηλεοπτικά παράθυρα ή για να ασκήσει συγκεκριμένα καθήκοντα και αρμοδιότητες; Και αυτοί που έβαλαν στα αυτοκίνητά τους τα νοθευμένα καύσιμα και έπαθαν ζημιές που θα βρουν το δίκιο τους; Ο κύριος αυτός αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός φαινομένου δημοσίων προσώπων κυρίως της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι ασκούν αυτόνομη πολιτική και μια εξουσία η οποία δεν τους ανετέθη από κανέναν και η οποία επίσης δεν προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν. Δυστυχώς εκμεταλλεύονται την ανοχή των κοινωνιών και την ολιγωρία των ελεγκτικών μηχανισμών. Επικαλείται και διάφορα άλλα για να κάνει συμψηφισμό ο πονηρός. Αφού δεν τιμωρούνται αυτοί που κάναν αυτά εκείνα και τα άλλα, ο καθένας από εμάς νομιμοποιείται να κάνει ότι του γουστάρει... Να τον χαίρονται αυτοί που τον επέλεξαν. Τη γλώσσα ας τη βγάλει σ' αυτούς, για μας τους υπόλοιπους του πάει πολύ.

Θλίψη

Γράφει μεταξύ άλλων ο Καθηγητής Χ. Τσούκας στη σημερινή Καθημερινή στο άρθρο του με τίτλο "Είμαι κατά της οικογενειοκρατίας αλλά...":

"Οπως ο ρατσισμός ή ο χρηματισμός, η οικογενειοκρατία είναι μια πρακτική για την οποία δεν υπερηφανεύονται αυτοί που την ασκούν, γι' αυτό προσπαθούν να την αποκρύψουν. Ενας τρόπος είναι να θεωρηθεί η πρακτική «φυσική εξέλιξη…» (έτσι την αποκάλεσε η κα Μπακογιάννη). Ενας άλλος είναι η υποκρισία: υιοθετείς την πρακτική και συγχρόνως την καταδικάζεις· αποποιείσαι ρητορικά την οικογενειοκρατία, την ίδια στιγμή που την επιλέγεις, όπως ο ρατσιστής διακηρύσσει «εγώ δεν είμαι ρατσιστής», για να προσθέσει, «αλλά δεν θέλω μαύρους στη γειτονιά μου»!
Διαβάστε τις δηλώσεις πολιτικής υποστήριξης στον κ. Κώστα Μπακογιάννη και θα εντυπωσιαστείτε με την ομοιότητά τους. Λέει ο πρώην υφυπουργός (ωιμέ!) κ. Μιχαλολιάκος (επικεφαλής του Τομέα Αυτοδιοίκησης της Ν. Δ.): «Στην καινούργια Ν. Δ. δεν υπάρχει χώρος […] για οικογενειοκρατία. Παρά ταύτα, όμως, η καινούργια Ν. Δ., σε ένδειξη τιμής στη μνήμη του Παύλου Μπακογιάννη, στη γενέτειρά του, το Καρπενήσι, δεν θα στηρίξει […] άλλον υποψήφιο». Λέει ο πρόεδρος Καρατζαφέρης: «Είμαι κατά της οικογενειοκρατίας. Ομως στην περίπτωση του Κώστα Μπακογιάννη, όσοι πιστεύουμε στη δημοκρατία έχουμε ένα χρέος απέναντι στον Παύλο Μπακογιάννη». Λέει ο «γαλάζιος» υποψήφιος περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας κ. Χειμάρας: «Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι γιος του Παύλου Μπακογιάννη και της Ντόρας Μπακογιάννη που καλείται να συνεχίσει το έργο του πατέρα του».
Με άλλα λόγια: δεν είμαι οικογενειοκράτης, αλλά θα υποστηρίξω έναν υποψήφιο με οικογενειοκρατικά κριτήρια! Ασυνάρτητο; Φυσικά. Ενοχλείται κανείς; Αμφιβάλλω. Στη χώρα των Παπανδρέου, Καραμανλή, και Σαμαρά μπορείς να υποστηρίζεις τα πάντα και τα αντίθετά τους, ατιμωρητί· να αλλάζεις βολικά την άποψή σου, χωρίς συνέπειες· να λες όποια μπαρούφα θες και να σε χειροκροτούν! Η γελοιότητα δεν έχει όρια στη χαριτωμένη μας χώρα...
Η υποκρισία, βέβαια, δεν είναι τυχαία· οι υποκριτές δεν είναι ανόητοι. Τι άλλο θετικό μπορείς να πεις για τον κ. Κώστα Μπακογιάννη ως υποψήφιο δήμαρχο Καρπενησίου, εκτός από το ότι είναι γιος του αείμνηστου πατέρα του; Αντε να εκθειάσεις και τη νεότητά του, την καλή οικογένειά του, και τις λαμπρές σπουδές του στην Αμερική! Είναι αρκετά;
Σε τι διακρίθηκε ο κ. Μπακογιάννης επαγγελματικά; Πού είδαμε να ακονίζει την κρίση του μέχρι τώρα για να διαισθανθούμε πώς θα ασκήσει το αξίωμά του αύριο; Πόσο καλά γνωρίζει τα προβλήματα της πόλης κάποιος που η μόνη σχέση με τη γενέτειρα του πατέρα του ήταν οι περιστασιακές, ολιγοήμερες διακοπές; Τι να συνάγουμε για την εκτίμηση που τρέφει για την πόλη που θέλει να διοικήσει κάποιος ο οποίος παντρεύεται σε τοπική εκκλησία και μεταφέρει τα εδέσματα (και τον σχετικό εξοπλισμό) της γαμήλιας δεξίωσης από υπερπολυτελές κέτερινγκ της Αθήνας;
Οτι οι υποστηρικτές του τον αντιλαμβάνονται κυρίως ως τον «γιο του Παύλου» παρά ως αυτόβουλο πολιτικό ον είναι δηλωτικό όχι μόνο της μικρής πολιτικής βαρύτητας που αναγνωρίζεται στον κ. Μπακογιάννη, αλλά και των ανορθολογικών κριτηρίων που διέπουν την πολιτική ζωή. Οπως στην Ινδία τον δολοφονηθέντα Ρατζίβ Γκάντι διαδέχθηκε στην πολιτική αρχικά η σύζυγος και τώρα τα παιδιά, έτσι και τον δολοφονηθέντα Παύλο Μπακογιάννη διαδέχθηκε η Ντόρα και, τώρα, ο Κώστας. Στις τριτοκοσμικές κοινωνίες το κύριο κριτήριο αναφοράς στη λειτουργία του δημόσιου βίου δεν είναι τα προσόντα αλλά η συγγένεια.
Με την υποψηφιότητά του για δήμαρχος Καρπενησίου ο κ. Μπακογιάννης αξιοποιεί το συμβολικό κεφάλαιο του πατέρα του και το πολιτικό κεφάλαιο (συσσωρευμένο με πολύ ρουσφετολογικό κόπο…) της πρώην βουλευτή Ευρυτανίας μητέρας του. Ο εκλογικός μηχανισμός της μητέρας, ένα εκτεταμένο σύστημα ντόπιων αυλοκολάκων, διαμεσολαβητών και κομματανθρώπων, περνάει πλέον στον γιο. Αν κρίνουμε από το πόσο ενδιέφερε η διοίκηση του Δήμου Αθηναίων τη μητέρα, μπορούμε να εικάσουμε πόσο θα ενδιαφέρει η διοίκηση του Δήμου Καρπενησίου τον γιο...".
Καταλήγει με την παρατήρηση ότι η βαλκάνια Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Και γιατί να πεθάνει όσο υπάρχουν βαλκάνιοι έλληνες;

Και γιατί δε μας το λες

Βίος υποψηφίου

Η μητέρα του τον γέννησε τρία τρακόσια στο Αλεξάνδρας το 1951. Πέρασε δύσκολη παιδική ζωή, γιατί ενώ έμενε στην Παναθηναϊκή Λεωφόρο, όφειλε να είναι Ολυμπιακός ως γιός εμπόρου γαύρων.

Τελείωσε το ΚH’ Γυμνάσιο Αρρένων και φοίτησε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου πήρε πτυχίο φυσικού και μεταπτυχιακό. Το διδακτορικό στην χρωματογραφία των γαλαξιών το άφησε στη μέση από πνευματική οκνηρία.

Εργάστηκε ως φυσικός στη Μέση Εκπαίδευση, από όπου απέδρασε εγκαίρως και τώρα περιμένει, ματαίως μάλλον, το εφάπαξ.

Υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας του Φυσικού Κόσμου της ΕΕΦ.

Συμμετείχε στο συνοικιακό και αυτοδιοικητικό κίνημα από τη δεκαετία του ’80 και ακόμα δεν κάθεται στ’ αυγά του.

Οργανώθηκε από τη μεταπολίτευση σε πολιτικούς σχηματισμούς …  και σήμερα τραβάει τα μαλλιά του, όσα του απέμειναν.

Eίναι ιδρυτικό μέλος της δημοτικής κίνησης “Πρωτοβουλία για την απελευθέρωση των γάτων από τα σαλόνια”. Δε λέει τα αυτονόητα γιατί το θεωρεί κοροϊδία προς τους συμπολίτες του. Φυσικά και αγαπάει την πόλη του, τους φίλους του, τα παιδιά του και όσους ασπάζονται τις απόψεις του. Ανέχεται και θεωρεί δικαίωμα όμως των υπολοίπων να έχουν διαφορετική από αυτόν άποψη.

-Και γιατί δε μας το λες μόνο βγαίνει στον κόσμο με κλάψες και ψευτιές;

Τεγκ Σιάο Πιγκ

Ο Μολυβιάτης ισχυρίζεται ότι πριν τον Τεγκ Σιάο Πιγκ πρώτος ο εθνάρχης Καραμανλής είχε εφαρμόσει το δόγμα "άσπρη γάτα, μαύρη γάτα καλή είναι αυτή που πιάνει τα ποντίκια".
Μελετώντας τα αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια η πρώτη αυθόρμητη παρατήρηση είναι: μα είναι δυνατόν; Πως μπορούν να συνυπάρξουν όλοι αυτοί; Ξεπερνώντας το πρώτο σοκ αναρωτιέσαι μήπως μπορούν να παίξουν άραγε το ρόλο της γάτας στην παραπάνω ρήση; 9 στις 10 η απάντηση είναι αρνητική. Τι μπορεί να περιμένει κανείς τότε; Το πιθανότερο μια από τα ίδια. Και ίσως είναι η αισιόδοξη όψη.

Ιωάννης Πολέμης

Τo σταμνί της ζωής

.

Όποιος θέλει να γεμίσει

της ζωής του το σταμνί

απ' της Ευτυχίας τη βρύση,

πρέπει νάχη υπομονή.

.

Γιατ' η βρύση μόλις στάζει,

κι ο μονάχος της κρουνός

είν' ανάστροφος και φράζει

κ' είν' απίστευτα στενός.

.

Κι' όταν το γεμίση ακόμα

τρόμος πως να το κρατή,

γιατί του σταμνιού το στόμα

είν' απίστευτα πλατύ.

.

Κ' έτσι, πριν να το προφτάση,

μόλις γύρη το σταμνί

όλο μονομιάς θ' αδειάση

ως τη στάλα τη στερνή.