Η περίπτωση Παπαχρήστου

Η αυτόφωρη σύλληψη ενός προβεβλημένου δημοσιογράφου έφερε πάλι στην επιφάνεια ένα θέμα που αφορά άμεσα την Δημοκρατία. Την ελευθερία στον δημόσιο διάλογο. Αν δούμε αυτά τα συμβάντα υπό το πρίσμα της θεωρίας των κινήτρων, δεν είναι τυχαίο ότι ότι στο δημόσιο χώρο περισσότερο δερνόμαστε από ότι συζητάμε. Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει. Αλλά ακόμη κι αν δείρει θα αθωωθεί με βάση «Το (άτυπο) δίκαιο της σφιγμένης γροθιάς”.Καταλήγει το άρθρο με τίτλο "Καλύτερα να δέρνεις παρά να μιλάς; Η σύλληψη του Γ. Παπαχρήστου" στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (13-10-13).ο Πάσχος Μανδραβέλης.
Ως γνωστόν ο δημοσιογράφος Γ. Παπαχρήστου συνελήφθη ύστερα από μήνυση που υπέβαλε εναντίον του ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος για δημοσίευμα εναντίον του στα χθεσινά ΝΕΑ.

Καλή και κακή βία

«… Κάποια στιγμή αυτή η κοινωνία, με πρώτους τους φορείς συλλογικής της έκφρασης όπως είναι τα κόμματα, πρέπει να αντιδράσει. Δεν έχουμε απλώς πρόβλημα βίας, έχουμε πρόβλημα ανοχής στη βία που επιτρέπει σε διάφορους να ασκούν βία. Πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά: δεν υπάρχει καλή και κακή βία, δεν υπάρχει καν δικαιολογημένη βία πλην της καθαρής αυτοάμυνας. Όταν η κοινωνία αρχίσει να φρικιά στις πράξεις βίας (ή και στην προτροπή της) θα αρχίσει να φρικιά και με τη Χρυσή Αυγή. Αν όμως στο φαντασιακό των πολιτών παραμείνει εντυπωμένη η άποψη ότι «η βία μπορεί να φέρει αποτελέσματα», θα την ψηφίζει ως πιο «αποτελεσματική»...» καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή ο Μανδραβέλης, που έχει τίτλο «η καταδίκη της βίας».

Τι θα πούμε στα παιδιά μας...

Και ενώ η μπόχα μας έχει σπάσει τη μύτη. Κι ενώ ανακυκλώνουμε τα ίδια και τα ίδια. Και ενώ συνεχίζουμε τις γνωστές σάχλες και μπούχλες σε τοπικό επίπεδο για δήθεν πράγματα σοβαρά, αναλωνόμαστε σε συγγενείς, παρακμιακούς, μάσκες και τσίκνες σε ένα πνεύμα καφενείου. Αν αυτό δεν είναι το νερό στο γνωστό μύλο τότε τι είναι;

"...  Η χώρα βυθίζεται και οι ταγοί της έχουν ως πρώτο μέλημα πώς θα βάλουν περισσότερα εμπόδια -από τα κλειστά επαγγέλματα, μέχρι τη γραφειοκρατία και μέχρι τα «ελληνόμετρα»- σε όποιον από τη νέα γενιά θέλει να διαφοροποιηθεί και να προκόψει. Συντηρητικοί γραφειοκράτες, στρατιωτικοί, δικαστές, πολιτικοί κ.λπ. παίζουν με τους φόβους του λαού και τη σύγχυση που προκαλεί η κρίση. Θέλουν για ίδιον όφελος να αναπαράγουν αυτούσιο το μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Μπορεί, π.χ., κάποιος νέος να προχωρήσει σε κάποιο κόμμα, αν δεν είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των προηγούμενων; Σε όλα τα πεδία απαγορεύεται να δοκιμασθούν νέες συνταγές, νέες λύσεις. Η χώρα βουλιάζει επειδή οι γενιές της χρεοκοπίας δεν αφήνουν τίποτε το διαφορετικό να ανθήσει.

Ετσι καταλήξαμε μια χώρα που αντί να εξάγει προϊόντα εξάγει τους μελλοντικούς της παραγωγούς. Αντί να επιτρέπει στα πιο δημιουργικά παιδιά της να δημιουργήσουν εδώ, προτιμά να τα στέλνει στα ξένα, όπου έχουν περισσότερες επιλογές και περισσότερη ελευθερία να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Τα Ελληνόπουλα προκόβουν σε κάθε γωνιά της γης, στις χώρες δηλαδή που δεν ελέγχουν το «γένος» και ενθαρρύνουν την πρόοδο. Εδώ, οι γενιές της βολής και της αριστεροδεξιάς συντήρησης, καταφέραμε να κάνουμε την Ελλάδα αγνώριστη. Στο χέρι των νέων Ελλήνων με ανοιχτούς ορίζοντες (αν και τα δύο αυτά πρέπει να είναι ταυτόσημες έννοιες) είναι να μη μας αφήσουν να συνεχίσουμε αυτό το εθνικό έγκλημα..."

Είναι η κατάληξη του Πάσχου Μανδραβέλη από άρθρο του στην Καθημερινή της 3/3/13.

Λειτουργικά προβλήματα

Ο Μανδραβέλης στη χθεσινή Καθημερινή αναφέρεται για μια ακόμα φορά στις χιλιάδες κακοδαιμονίες που ταλανίζουν αυτόν τον τόπο τις τελευταίες, τουλάχιστον, δεκαετίες. Ο τίτλος του: "Το πνεύμα των παρανόμων" στο επιεικέστερο για μας "λειτουργικά προβλήματα". Γράφει σχετικά:

"Η αλήθεια είναι ότι και οι νόμοι περί καταπολέμησης της φοροδιαφυγής έχουν πολλά «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι οι φοροφυγάδες αρνούνται να συνεργαστούν. Ενώ ο νόμος προβλέπει να κόβουν αποδείξεις, η πλειονότητα των καταστηματαρχών πιστεύει ότι κάτι τέτοιο προσθέτει γραφειοκρατία στην αναπτυξιακή διαδικασία και απλώς ενθυλακώνουν τον ΦΠΑ. Ετσι, κάθε λίγο και λιγάκι, οι υπουργοί Οικονομικών κάνουν μια νέα φορολογική μεταρρύθμιση, ελπίζοντας στη συνεργασία με τους φορολογουμένους, πολλοί εκ των οποίων, όλως παραδόξως, αναπτύσσουν διάφορες υποκειμενικές θεωρίες, η βασικότερη των οποίων είναι: «πώς να βγούμε, αν κόβουμε όλες τις αποδείξεις;». Ετσι, τα φορολογικά νομοσχέδια κόβουν βόλτες στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, ψηφίζονται από τους βουλευτές, για να καταλήξουν χαρτί προς ανακύκλωση.

Και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας έχει αρκετά «λειτουργικά προβλήματα». Είναι διάφοροι που περνούν με κόκκινο, οι περισσότεροι μοτοσικλετιστές θέλουν να μπαίνουν στους πεζοδρόμους ή ανάποδα στους μονόδρομους («πού να κάνεις, τώρα, τον γύρο του τετραγώνου;»), άλλοι πάλι επιμένουν να πιουν δυο ποτηράκια παραπάνω πριν πιάσουν το τιμόνι («εμείς, ως λαός, δεν είμαστε ξενέρωτοι όπως οι Ευρωπαίοι») κ.ο.κ.

Γενικώς όλοι οι νόμοι που ψηφίζονται στην Ελλάδα -από τη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, μέχρι τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό- έχουν «λειτουργικά προβλήματα». Το βασικότερο είναι ότι κανείς δεν τους εφαρμόζει. Γι’ αυτό η Βουλή νομοθετεί και ξανανομοθετεί, και δώστου πάλι νομοθετεί, για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε· δηλαδή σε καθεστώς γενικευμένης ανομίας. Λογικό, διότι δεν υπάρχει αντικίνητρο στην ανομία. Αντιθέτως επιβραβεύεται· είτε με την αλλαγή των νόμων είτε με τη σιωπηρή ακύρωσή τους.

Η μόνη διαφορά των πρυτάνεων με τους υπόλοιπους άνομους αυτής της κοινωνίας είναι ότι οι τελευταίοι δεν έχουν κάποια ακατανόητη θεωρία -π.χ. πόσο καλή είναι για την ανάπτυξη αλά ελληνικά η φοροδιαφυγή- και φυσικά δεν έχουν κάποιο εκπρόσωπο στην κυβέρνηση, όπως είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου. Ο εν λόγω υφυπουργός του κ. Βενιζέλου -και παρανόμως διπλοθεσίτης όταν ήταν πρύτανης;- ακολουθεί τη συνταγή του Χάρι Τρούμαν: «Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους». Οταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους της ΝΕΤ «πού πάσχει η παιδεία;» απάντησε: «Οταν αυτή τη στιγμή υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε, θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της παιδείας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα για να μπορούμε, επειδή υπάρχουν πάρα πολλά μέτωπα ανοιχτά, να ανταποκριθούμε άμεσα στις ανάγκες».

Κάπως έτσι λοιπόν πρέπει να κινηθεί και ο υπουργός Οικονομικών. Παραφράζοντας τον συνάδελφό του θα πρέπει να δηλώσει ότι «υπάρχει η ανάγκη συναίνεσης για να μπορούμε να προχωρήσουμε και θα πρέπει να κερδίσουμε μία συναίνεση όλων των πλευρών, όλων των παραγόντων, έτσι ώστε τα θέματα της φορολογίας να προσεγγίζονται με νηφαλιότητα» και να καταργήσει τους νόμους που ποινικοποιούν την μη απόδοση ΦΠΑ. Ποιος είπε ότι δεν χρειάζεται συναίνεση της πολιτείας με τους φοροφυγάδες, που στην πράξη επισημαίνουν τα «λειτουργικά προβλήματα» του νόμου για τις αποδείξεις;"

Αν πονάει η κεφαλή, φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χει βρει

Πόσο λογικό μπορεί να είναι που το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε σύγχιση; Οι περισσότεροι από αυτούς που το εκπροσωπούν εκλέχτηκαν με παραδοχές που δεν είχαν τόπο. Τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών όταν δεν ασχολούνταν με ρουσφέτια "συνέτασσαν βαρύγδουπες ερωτήσεις για την απουσία τελωνείου στην Πέρα Παναγιά και την ανάπτυξη που θα έφερνε μια ΔΟΥ στη Δώθε Παναγιά. Οι υπουργοί -που θεωρούν ότι κερδίζουν πόντους εκλεγόμενοι σε πολυπληθείς περιφέρειες- φρόντιζαν, πέρα από τις προσλήψεις και τις μεταθέσεις, συντεχνίες ή ομάδες πληθυσμού τις οποίες ευνοούσαν με μεταμεσονύκτιες τροπολογίες. Τα κόμματα δεν συζητούσαν κάποιο σχέδιο για τη χώρα. Εγιναν απλοί μηχανισμοί νομής προνομίων και επανεκλογής. Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ήταν στημένο στις κρατικές δαπάνες, οι οποίες μάλιστα έβαιναν αυξανόμενες, διότι όποιος «κατόπιν ενεργειών του» ξόδευε περισσότερα επιβραβευόταν από τους ψηφοφόρους.

Το 2009, όμως, συνέβη το αναπάντεχο. Κόπηκε ο τροφοδότης λογαριασμός του συστήματος. Τα δανεικά που έχτισαν καριέρες και περιουσίες έπαψαν να ρέουν και οι πολιτικοί βρέθηκαν στον αέρα. Εκλήθησαν να διαχειριστούν τη χρεοκοπία της χώρας. Πώς να το κάνουν όμως, αφού ποτέ δεν οικοδόμησαν ολοκληρωμένη και στέρεη άποψη για τον τόπο; Μην τους κακίζουμε: δεν τους ζητήθηκε ποτέ. Οι πολιτικές καριέρες χτίζονταν με πέντε κουμπαριές, τρεις ανούσιες εμφανίσεις στα κανάλια και αδιάκοπη παραγωγή ερωτήσεων για κάθε απίθανη πτυχή του τόπου εκλογής τους. Αφού ουδέποτε σκέφθηκαν οικονομικά (με έσοδα και έξοδα), κάποιοι (...) το έριξαν στη συνωμοσιολογία. Κηρύσσουν ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά είναι κάπου θαμμένα και δεν μας αφήνουν να τα απολαύσουμε - είτε στο Αιγαίο όπου καραδοκούν οι κακοί Τούρκοι είτε στη Μόσχα αλλά δεν μας αφήνουν οι χειρότεροι Αμερικανοί. Κάποιοι άλλοι πιπιλίζουν τις θεωρίες των τηλεκαφενείων. Κάθε τρίτη λέξη αναφέρουν την «ανάπτυξη» και μετά τρέχουν να καταψηφίσουν την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που το ’ριξαν στην κωμωδία. [ ψηφίζουν ] ... «όχι» στο Μνημόνιο και «ναι» στους εφαρμοστικούς νόμους ... [δικαιολογώντας με φούμαρα τα αδικαιολόγητα. Για κάποιους ενδεχομένως να είναι κατανοητοί ] ... οι μικροκομματικοί σχεδιασμοί του πολιτικού προσωπικού, όπως και η σύγχυσή του. Το θέμα, όμως, είναι ότι η ανασυγκρότηση της χώρας χρειάζεται θαρραλέους με συνολική άποψη για τα πράγματα" καταλήγει ο Μανδραβέλης στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή.

Το ζητούμενο, όμως, είναι ότι η κοινωνία, οι πολίτες, θα πρέπει να τους ανακαλύψουν και να τους δώσουν τον απαιτούμενο θεσμικό ρόλο. Δύσκολα πράγματα.

Δημόσιος διάλογος

Άκουγα τον κεντρικό παρουσιαστή πρωινής ενημερωτικής εκπομπής να δίνει οδηγίες προς τον πρωθυπουργό και τους άλλους διαπραγματευτές για το πως πρέπει να κάνουν τις διαπραγματεύσεις και να καταλήγει κουνώντας το δάχτυλο απειλητικά ότι και στο παρελθόν τους είχε δώσει οδηγίες και δεν τις εφάρμοσαν. Η εικόνα μου ξανάρθε στο μυαλό διαβάζοντας το άρθρο του Μανδραβέλη στην Καθημερινή σήμερα. Καταλήγει: 

"Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογος. Αποκρύπτει τα πραγματικά προβλήματα κάτω από τόνους πολιτικού κουτσομπολιού· δεν αναζητά λύσεις, αλλά μόνο αιχμές και βολές μεταξύ των πολιτικών στελεχών. Ετσι πορευτήκαμε αμέριμνοι στην κρίση (όταν η οικονομία βούλιαζε, αλλά τα κανάλια ασχολιόταν με τις «κόντρες» Σουφλιά-Αλογοσκούφη), έτσι βαδίσαμε τα δύο πρώτα χρόνια του Μνημονίου (με τις κραυγές «αυτοί -δηλαδή η τρόικα- θέλουν να πουλήσουμε και τα τασάκια»), έτσι συνεχίζουμε και σήμερα λαλώντας «τα ’φτιαξε ο Ανδρέας με τον Μπένι, που τον ήθελε ο Μιχάλης ατυχώς...».

Και συνεχίζουμε να επικεντρωνόμαστε στα ασήμαντα, ενώ χάνουμε το δάσος που είναι η επίπονη αναδιάρθρωση της χώρας σε όλα τα επίπεδα".

Σύγχρονες Ελληνικες Δικαιολογίες και Πρακτικές

Ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή του Σαββάτου 20 Αυγούστου:

Στην Ελλάδα, για κάθε παρανομία υπάρχουν τρεις δικαιολογίες. Η πρώτη έχει να κάνει με «το καλό του λαού». Το ΠΑΜΕ, για παράδειγμα, καταστρέφει τον τουρισμό για το καλό των εργαζομένων. Παρανομεί εμποδίζοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, αποκλείει ξενοδοχεία αναφερόμενο σε μια ανώτερη ηθική που συνοψίζεται στο σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Τη δεύτερη δικαιολογία ανασύρουν όσοι παρκάρουν στο μέσον της Ακαδημίας. «Και πού να το βάλω;», ρωτούν τους αστυνομικούς όταν αυτοί φιλοτιμηθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Η ίδια δικαιολογία χρησιμοποιείται και από χιλιάδες μικρομεσαίους που φοροδιαφεύγουν. «Δεν βγαίνουν» αν κόβουν όλες τις αποδείξεις και «θα κλείσουν το μαγαζί», αν πρέπει να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές.

Η τρίτη δικαιολογία αφορά τις υπαρκτές αδυναμίες του κράτους. Oλοι διπλοπαρκάρουν διότι «το κράτος δεν φρόντισε να κάνει...

πάρκινγκ», πετούν σκουπίδια στον δρόμο διότι «η πολιτεία δεν μερίμνησε να βάλει τον κάδο στην απόσταση το χεριού τους». Οι γιατροί παίρνουν «φακελάκια» διότι «το κράτος τους δίνει μισθούς πείνας», ενώ οι καθηγητές κάνουν «μαύρα» ιδιαίτερα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Ο δήμαρχος και ο μητροπολίτης Γλυφάδας έστησαν ολόκληρο παράνομο νεκροταφείο στα καμένα και για τους τρεις παραπάνω λόγους. Το κάνουν α) για το καλό του νεκρού –στην περίπτωση αυτή– λαού τους, β) δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, γ) η πολιτεία δεν φρόντισε. Κι έτσι –προφανώς με πόνο ψυχής– άρπαξαν το κομμάτι του βουνού που τους βόλευε, το περιέφραξαν, έστησαν μια προκάτ εκκλησία και άρχισαν παραμονές Δεκαπενταύγουστου την επανάσταση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παρανομία πλέον στη χώρα συνοδεύεται με επαναστατική ρητορεία. «Εγώ θα κάτσω στην πόρτα κι ας περάσει το τανκς από πάνω μου», είπε στο δημοτικό συμβούλιο ο μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος, ενθυμούμενος προφανώς την εποχή που προέταξε τα στήθη του στην πύλη του Πολυτεχνείου. Ή, μήπως, δεν ήταν εκεί;

Σε κάθε επανάσταση, όμως, ο διάβολος κρύβεται στα ερωτήματα. Πρώτον: Γιατί έγινε καταπάτηση κρυφίως την Παρασκευή, παραμονές Δεκαπενταύγουστου; Δεν ήθελαν οι παράγοντες της Γλυφάδας τη μέγιστη δημοσιότητα στην επιτακτική ανάγκη που έχει ο δήμος τους; Δεύτερον: Aφού, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, «υπάρχει μια έκταση 60 στρεμμάτων στον Υμηττό, σε παλαιό στρατόπεδο της Αεροπορίας, που έχει παραχωρηθεί από το 2009 για τη δημιουργία κοιμητηρίου», γιατί δεν προχώρησαν αυτήν την υπόθεση αντί να παρανομούν;

Τρίτον και κυριότερον: Yπολογίζεται ότι σήμερα στην Αττική υπάρχουν 20.000 άστεγοι. Αν οι νεκροί δικαιούνται μια τελευταία –έστω καταπατημένη– κατοικία, δεν δικαιούνται και οι ζωντανοί μια μόνιμη; Με τον κίνδυνο ότι δίνουμε ιδέες στην παλαβή Aριστερά, πώς θα φαινόταν στον επαναστάτη δήμαρχο αν μαζευόταν ένας ικανός αριθμός αστέγων να καταπατήσουν με το «έτσι θέλω» τον υπόλοιπο Υμηττό;

Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα δεν μάθαμε να λύνουμε προβλήματα. Από τα σκουπίδια μέχρι τα νεκροταφεία όλα καθυστερούν, μέχρι η αυθαιρεσία να μοιάζει η μόνη εφικτή λύση. Η τελευταία δείχνει να απαλύνει το πρόβλημα, αλλά τελικώς προσθέτει ένα επιπλέον πρόβλημα. Αυτό της γενικευμένης ανομίας που ζούμε.

Ένα κι ένα κάνουν δυο

"Οι περισσότεροι πολιτικοί θέλουν να διορίζουν. Ανθρώπινο και λογικό είναι· απ’ αυτό εξαρτιόταν κάποτε η πολιτική τους καριέρα. Δεν υπάρχει πολιτικός που να θέλει να συγκρούεται με τους ταξιτζήδες, τους φορτηγατζήδες και άλλες συντεχνίες. Κι αυτό ανθρώπινο και λογικό είναι. Καλύτερα ήσυχος, παρά να σε βρίζουν στον δρόμο διάφοροι «Αγανακτισμένοι». Γι’ αυτό και τα περισσότερα στελέχη των δύο κομμάτων παίζουν κρυφτούλι με την τρόικα. Κάνουν ό,τι μπορούν να συντηρήσουν το υπάρχον σύστημα. Δι’ αυτού αναδείχθηκαν στις μέχρι πρότινος περίζηλες θέσεις ή δι’ αυτού του συστήματος τώρα ελπίζουν ότι θα επιβιώσουν πολιτικά. Δεν νοιάζονται ούτε για την κερδοφορία του κεφαλαίου ούτε καν για τη μακροχρόνια ευημερία του τόπου. Αυτά είναι παραμύθια για αγριεμένους, άσχετα αν τα κυκλοφορεί η κ. Παπαρήγα στην πρώτη περίπτωση ή οι ίδιοι στη δεύτερη" καταλήγει στο σημερινό άρθρο του ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή.

Απλά Μαθηματικά

Απλά Μαθηματικά ή οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμούς...

Γράφει ο Μανδραβέλης στο άρθρο του με τίτλο "Σύγκλητος που δίδασκε" στην Καθημερινή της Κυριακής: Η Ελλάδα ξοδεύει το 1,44% του ΑΕΠ για την Ανώτατη Εκπαίδευση, σύμφωνα με τελευταία στοιχεία της Eurostat, όταν η κραταιά Γερμανία δίνει το 1,14% του ΑΕΠ, οι ΗΠΑ το 1,33% και ο μέσος όρος της Ευρώπης των «27» είναι στο 1,15%. Αντιθέτως, η παιδεία που χαντακώνουμε είναι η δευτεροβάθμια. Η Ελλάδα δίνει στα γυμνάσια και λύκεια το 1,14% του ΑΕΠ, όταν μέχρι και η Εσθονία δίνει το 2,32%. Ο μέσος όρος της Ευρώπης των «27» είναι 2,25%.

Πόσοι από αυτούς τους κουτοπόνηρους κομπογιανίτες θα βλαστημάνε με κάτι τέτοια τον Γαλιλαίο που έμαθε την ανθρωπότητα να μετράει όσα είναι μετρήσιμα και όσα δεν είναι να τα κάνει μετρήσιμα και να τα μετράει;

Κατασκευασμένα ψέματα

Για να πεις ένα μεγαλύτερο από τα μεγάλα ψέματα πολλές φορές δεν αρκεί η στατιστική, γράφει ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή. Η εικόνα με τη μουσική υπόκρουση μπορεί να το κάνει καλύτερα. Ετσι κι αλλιώς όσα λέγονται σε μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή είναι πτερόεντα· αυτό που μετρά είναι το κατακάθι, τα συναισθήματα που δημιουργούνται. Αυτό το ήξεραν καλά όλοι οι προπαγανδιστές της ιστορίας, από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν μέχρι τη Λένι Ρίφτενσταλ, δύο εμβληματικές προσωπικότητες του φιλμ που υπηρέτησαν με τη δουλειά τους δύο ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα. Το ξέρουν οι διαφημιστές, το ξέρουν και οι δημοσιογράφοι. Εχει αναλυθεί επαρκώς από τους διανοούμενους, από τη σχολή της Φρανκφούρτης μέχρι τον Νιλ Πόστμαν κ.ά. «Ο πολιτισμός της εικόνας δημιουργεί μια απομίμηση της δημόσιας συζήτησης... Η δύναμη της εικόνας καταβροχθίζει τον λόγο», επιχειρηματολόγησε ο τελευταίος.

Μεταφέρουμε το απόσπασμα γιατί πάει λίγο παραπέρα τη διάσημη ρήση του Ντισραέλι: υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: τα απλά, τα διαβολικά και οι στατιστικές.

Επτά και της Βουλής

"... επτά συν ένα (της Βουλής) κρατικά κανάλια που προβάλλουν καθημερινά 192 ώρες προγράμματος και όχι πάντοτε το καλύτερο. Δεν θα ήταν, για παράδειγμα, πιο λογικό να υπάρχει ένα κανάλι ιδεών αντί να έχουμε ένα κρατικό αθλητικό κανάλι; Ετσι κι αλλιώς, τις αθλητικές διοργανώσεις τις κυνηγούν για να τις προβάλλουν μετά μανίας όλοι οι ιδιωτικοί σταθμοί. Από την άλλη, ένα τέτοιο κανάλι θα ταίριαζε περισσότερο στους σκοπούς της δημόσιας τηλεόρασης που είναι η επιμόρφωση του ελληνικού λαού και θα είναι πολύ πιο οικονομικό. Πολλές εκδηλώσεις, έτσι κι αλλιώς μαγνητοσκοπούνται για να προβληθούν σε βίντεο-γουόλ στους εξωτερικούς χώρους. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ψηφιακή τους αποθήκευση και η μεταφορά στο κρατικό κανάλι.
Φυσικά, αν ξετυλιχτεί μια τέτοια πρωτοβουλία δεν θα είναι στην αρχή χωρίς προβλήματα. Το βασικότερο όλων είναι ότι στην Ελλάδα παράγονται περισσότερες διαλέξεις και συνέδρια απ’ όσες μπορούμε να καταναλώσουμε ή να μεταδώσει ένα κανάλι. Είναι σίγουρο ότι, στην αρχή τουλάχιστον, θα υπάρξουν καταγγελίες για λογοκρισία «σημαντικών» εκδηλώσεων που «αποσιωπήθηκαν από την κρατική προπαγάνδα» κ. λπ., σύλλογοι που θα θέλουν να προβάλλουν διαλέξεις για την παρασκευή της ρακής στην Κάτω Παναγιά και οι λοιπές νεοελληνικές γκρίνιες. Το σημαντικό, όμως, είναι να μη χάνονται ιδέες και να γίνονται κοινωνοί αυτών όσο το δυνατόν περισσότεροι Ελληνες".
Σωστός ο Πάσχος Μανδραβέλης στη σημερινή Καθημερινή. Ποιος όμως θα υλοποιήσει την πρόταση; Αν ήταν για κανένα καρναβάλι θα λέγαμε: υλοποιήσιμη, όμως τώρα;

Καθημερινές χρεοκοπίες

Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας, και μετά την τελευταία απόφαση του Eurogroup για την Ιρλανδία, απομακρύνεται, γράφει ο Μανδραβέλης στη σημερινή Καθημερινή, αλλά εμάς πρέπει να μας απασχολεί η άλλη, η καθολική χρεοκοπία της χώρας στους περισσότερους τομείς.
Πρέπει να μας απασχολεί ότι για πολλά χρόνια ευνουχίζουμε τα νέα παιδιά περνώντας τα από το μαρτύριο της παπαγαλίας στην αφασία της δημοσιοϋπαλληλίας (σ.σ.: μετά οι ίδιοι άνθρωποι στην πιο δημιουργική τους ηλικία ξοδεύουν ώρες ψάχνοντας τη νομοθεσία και κάνοντας υπολογισμούς για να βγούνε πρόωρα στην σύνταξη). Πρέπει να προβληματιστούμε για το γεγονός ότι έχουμε πληθώρα δικαστών και οι αποφάσεις βγαίνουν μετά την παρέλευση εικοσαετίας. Ότι έχουμε το πιο δαιδαλώδες νομοθετικό πλαίσιο για το περιβάλλον και ζούμε στην πιο βρόμικη χώρα της Ευρώπης.
Αυτές οι καθημερινές χρεοκοπίες κάνουν τη ζωή μας αβίωτη και πρέπει να τις διορθώσουμε. Όσο ανησυχούμε, όμως, για τη μεγάλη, παραβλέπουμε να διορθώσουμε τις μικρές. Ή μήπως είναι αυτός ο στόχος;

Ο μπάρμπα Μήτσος από το χωριό…

Γιατί την πάτησε ο μπάρμπα Μήτσος από το χωριό; Ποιος μπάρμπα Μήτσος θα μου πείτε… Ο καθένας από μας που φερόταν σαν «μπάρμπα Μήτσος». Από ποιος χωριό; Σχήμα λόγου το «χωριό». Και από την ύπαιθρο και από το άστυ και από τα βουνά και από τον λόγγο… Όλοι μας εδώ σ’ αυτή την χώρα, εξαιρουμένων εκείνων που διαιωνίζουν το όνομά τους μετέχοντες σε "Μαντελιάδες", φερθήκαμε σαν τον «κουμπάρο από το χωριό». Όλα σωστά, δίκαια, εθνικά, πατριωτικά και δε συμμαζεύεται. «Κάθε λίγο και λιγάκι κάποιοι εθνικοί, κοινωνικοί, πολιτιστικοί λόγοι ορθώνονταν για να ξοδεύει το κράτος περισσότερα. Πολιτικοί, συνδικαλιστικοί, πνευματικοί ταγοί της χώρας συμφωνούσαν στα παράθυρα της τηλεόρασης «για την αναγκαιότητα ίδρυσης κάποιων φορέων» ή την «ανάγκη ενίσχυσής τους, επειδή παράγουν πλούσιο και σημαντικό έργο», το οποίο χρειάζεται η πατρίς. Οι βουλευτές πλειοδοτούσαν στο καφενείο για «έργα πνοής στην περιφέρεια, που θα αλλάξουν το πρόσωπο του νομού», αρκεί να τους εξέλεγαν. «Είναι δυνατόν να έχει κέντρο γούνας η Καστοριά και να μην έχουμε ένα Ινστιτούτο Μελέτης Ξύλου στα Γρεβενά, εμείς που έχουμε τόσα κωνοφόρα δένδρα»; … Δίκαιο αίτημα. Δικαιότατο!

Και τι, μόνο εμείς έχουμε δίκαια αιτήματα; Οι άλλοι τι είναι;
«Κατά καιρούς, στα δίκαια αιτήματα του δικού του νομού προστίθεντο και άλλα δίκαια αιτήματα άλλων νομών ή και πιο απομακρυσμένων. Στην Κοζάνη ζητούσαν κέντρο μελισσοκομίας επειδή είχε η Νάουσα, και στην Αθήνα –κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών– όλο και κάποιος φορέας με «πλούσιο και σημαντικό έργο» χρεοκοπούσε κι έπρεπε το κράτος να τον συνδράμει. Ο μπαρμπα-Μήτσος δεν είχε σχέσεις ούτε με τη μελισσοκομία ούτε με τα γράμματα, αλλά άκουγε τους ταγούς του έθνους και (στην καλύτερη περίπτωση) σιωπούσε. Εξάλλου, αυτός θα τα πλήρωνε; «Να πληρώσει το κεφάλαιο» που ’λεγε και το ΚΚΕ».

Αμέ!... Η πλουτοκρατία. Ελάτε τώρα όλοι μαζί στο Σύνταγμα να τους δώσουμε τον λογαριασμό… αμέ!

Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο χρονογραφικού στυλ άρθρο του Μανδραβέλη στο Athens Voice

Όταν οι πολιτικοί "έβρισκαν τον τρόπο"

Απόσπασμα από το πολιτικό άρθρο του Μανδραβέλη στην Καθημερινή (12-5-2010).
(...)
"με ανεπίλυτες αντιφάσεις, πορεύθηκε η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Θέλαμε τα πάντα χωρίς το κόστος τους. Θέλαμε ανάπτυξη χωρίς βαριά βιομηχανία που ρυπαίνει. Φθηνό ρεύμα χωρίς νέες επενδύσεις της ΔΕΗ (οι οποίες είτε ρυπαίνουν είτε τρομάζουν τα κατσίκια). Τουρισμό, αλλά να μη γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης. Τεχνολογική ανάπτυξη, αλλά να μην εντατικοποιηθούν οι σπουδές. Την οικοδομή ατμομηχανή της οικονομίας, αλλά να μην αλλοιωθεί το περιβάλλον. Και κάθε φορά που κάποιος επεσήμανε την αντίφαση, η απάντηση ήταν στερεότυπη: «Δεν με νοιάζει, να βρουν οι πολιτικοί τον τρόπο».

Το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι οι πολιτικοί πάντα έβρισκαν «τον τρόπο». Ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου οι αντιφάσεις επιλύονται με διαβούλευση και αμοιβαίους συμβιβασμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων ή/και επιδιώξεων, στην Ελλάδα οι αντιφάσεις επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάθε φορά που η ζωή άλλαζε το τοπίο και χρειαζόταν επαναδιαπραγμάτευση μεταξύ των κερδισμένων και χαμένων από τη νέα κατάσταση, το κράτος απλώς επιδοτούσε. Για παράδειγμα, την εποχή των παχειών αγελάδων αντί να απελευθερώσει τις μεταφορές για να μειωθεί η τιμή των προϊόντων (ενισχύοντας έστω μέσω φοροαπαλλαγών για ένα μικρό διάστημα τους κατόχους των αδειών) επιδοτούσε τους καταναλωτές διά εισοδηματικών αυξήσεων για να αγοράζουν ακριβότερα τα προϊόντα. Αντί να ιδιωτικοποιεί τις ΔΕΚΟ, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα ισχυρό πλέγμα προστασίας για εκείνους που αναγκαστικά θα απολύονταν, επιδοτούσε τις ΔΕΚΟ για να διατηρεί αντιπαραγωγικές θέσεις εργασίας. Αντί να προχωρήσει σε πολιτικές αναδιάρθρωσης του αγροτικού τομέα, επιδοτούσε τους αγρότες. Ετσι φτάσαμε στο σημείο οι συνταξιούχοι να διαμαρτύρονται για την ακριβή ντομάτα, οι ντοματοπαραγωγοί για το χαμηλό εισόδημα και το αποτέλεσμα ήταν να επιδοτούνται και οι δύο και να τρώμε ντομάτες Αργεντινής.

Μόνο που όταν επιδοτείς κάτι δεν το εξαλείφεις, το διογκώνεις. Οι ελληνικές αντιφάσεις επιβίωναν, διογκώνονταν και κρυμμένες κάτω από βουνά επιδοτήσεων γίνονταν πιο σκληρές. Και τώρα, υπό το φάσμα της χρεοκοπίας δεν μπορούν να επιλυθούν, αλλά μόνο σαν τον γόρδιο δεσμό να κοπούν. Εκεί βρισκόμαστε σήμερα".
Αυτά.

Οι γυάλες κι οι μπουκάλες

Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, κάποτε, κάπου, κάτι θα στράβωνε. «Ήταν η συνισταμένη πολλών παραγόντων, που καλλιεργούσαν και ενθάρρυναν αυτήν την επικίνδυνη ανομία», γράφει ο Μανδραβέλης. «Ήταν πολλοί εκείνοι που χαίρονταν κάθε φορά που φλέγονταν τράπεζες. Δεν περίμεναν φυσικά ότι κάποια στιγμή μαζί με τα οικήματα θα καίγονταν και άνθρωποι», συνεχίζει.

Ανεχόμαστε τα πάντα. Από χτισίματα καθηγητών, προπηλακισμούς, κατεβασμένες τζαμαρίες, πέτρες στα πυροσβεστικά, παρεμπόδιση ασθενοφόρων και δε συμμαζεύεται. «Έτσι σιγά σιγά επωάστηκε το αυγό του φιδιού. Υπό την ανοχή μας και με τα χειροκροτήματα κάποιων. Η αλητεία βαφτίστηκε «δικαιολογημένη οργή» και κάθε φορά που γινόταν το κακό (μικρότερο από το χθεσινό) πάντα ήταν «προβοκάτσια» ή ευθύνη εκείνων που το υπέστησαν.

Η μεταπολίτευση τελείωσε με τον χειρότερο τρόπο. Με την οικονομία χρεοκοπημένη, με το κράτος διαλυμένο και την κοινωνία αποχαυνωμένη από τα απλοϊκά συνθήματα περί του «εγκληματικού καπιταλισμού» και του «τέρατος IMF», που μας δανείζει για να μην κάνουμε στάση πληρωμών. Το χειρότερο όμως είναι η αυταπάτη που συστηματικά καλλιεργείται στον λαό, ότι πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, κάποιες σκοτεινές δυνάμεις απεργάστηκαν τη χρεοκοπία μας ή και τον θάνατο των τριών. Κρυφογελούσαμε όταν τα παιδιά φωνασκούσαν «να καεί, να καεί, το μπ... η Βουλή», δεν σταθήκαμε απέναντι στα φαινόμενα φασισμού που διάφορες ομαδούλες με κόκκινο μανδύα καλλιεργούσαν στην ελληνική κοινωνία» παρατηρεί ο ίδιος στην Καθημερινή.

Και από την άλλη μεριά, μέσα από τη γυάλα τους, για μία ακόμη φορά εκφράζουνε την απέραντη θλίψη τους… Αντί μέτρα, συμπάθεια, συμβολικές πράξεις και ευχολόγια. Αν ήταν η διακυβέρνηση όμως ευχές και καθωσπρεπισμοί η Γη θα ήταν άλλη και όλοι μας θα ζούσαμε στον παράδεισο.

Δυστυχώς για μας υπάρχουν παραδείγματα. Υπάρχουν χώρες που λειτουργούν και συγκρίνοντας τα όσα γίνονται αλλού με τα δικά μας η θλίψη και η οργή μας μεγαλώνει. Είτε μας αρέσει είτε όχι η ανομία δεν προστατεύει τους αδύναμους, τους πολλούς, του αδικημένους και τους ανήμπορους και είναι καλύτερα να εφαρμόζονται κακοί νόμοι παρά τίποτα.

Ποιος μωρό μου ποιός;

«Ένας άλλος δανεισμός είναι εφικτός" λέει στα σοβαρά ο αρχηγός. Ποιος όμως είναι αυτός; Σφίγγα ο αρχηγός. Επτασφράγιστο μυστικό. Ξέρω αλλά δε σας λέω.
Δε λέει κανείς, πολλά μπορούμε να κάνουμε, όμως απ' ότι φαίνεται ελάχιστα απ' αυτά μπορούν να επηρεάσουν θετικά την κίνηση των αγορών.
"Πρέπει όμως να βρούμε το κουράγιο να αλλάξουμε τα πράγματα που μπορούμε. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε άμεσα τις αγορές, αλλά μπορούμε να φροντίσουμε να μην ξανάρθει ποτέ η χώρα στην ίδια θέση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, αλλά χρειάζεται πολύ -θεόσταλτο ή μη- κουράγιο, είναι να συμμαζέψουμε τις δαπάνες του κράτους, να βάλουμε σε τάξη τη χώρα για να μην είμαστε εκτεθειμένοι κατ' αυτόν τον εγκληματικό τρόπο στα καπρίτσια των αγορών.
Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να έχουμε τη -θεόσταλτη ή μη- σοφία να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ εκείνων που μπορούμε να κάνουμε και εκείνων που μας υπερβαίνουν. Αυτή η σοφία λείπει, και δυστυχώς όχι μόνο από την Αριστερά", γράφει ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή της 28ης Απριλίου.

Χρόνια και χρόνια με το κεφάλι στην άμμο

Πορευτήκαμε 35 χρόνια δέσμιοι των αφορισμών χωρίς σκέψη. Τώρα που λόγω αυτών των αφορισμών φτάσαμε στο χείλος της χρεοκοπίας, θα πρέπει να αλλάξουμε. Κυρίως θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε, γράφει ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή της 24ης Απριλίου.
Σκέφτομαι ώρες ώρες, πόσο αισιόδοξοι είναι μερικοί...

Οι αθώοι

Οι γενναίοι, οι αδίστακτοι, οι σκληροί στα φιλμ μέχρι τώρα. Να και «οι αθώοι». Ποιοι είναι αυτοί; Όλοι μας μηδενός εξαιρουμένου σ’ αυτή τη χώρα.
Στη γη των «αθώων» για όλα φταίνε οι άλλοι. Οι πολιτικοί που γέμισαν το σύμπαν υπαλλήλους. Όχι όμως τα κόμματα της αριστεράς που ζητάνε την πρόσληψη άλλων τόσων. Οι συνδικαλιστές «διεκτραγωδούν τα χάλια της δημόσιας διοίκησης, λες και στα υπηρεσιακά συμβούλια (όπου ξεπλένονται όλες οι αμαρτίες των υπαλλήλων) [αποτελούνται από] στελέχη της Μπούντεσμπανκ. Ακούμε εφοριακούς να απεργούν ζητώντας την πάταξη της φοροδιαφυγής, λες και πρέπει να βγουν οι μανάβηδες για να κάνουν ελέγχους. Βλέπουμε την ΟΛΜΕ να καταγγέλλει την παραπαιδεία, λες και τα ιδιαίτερα τα κάνουν Ισλανδοί ψαράδες. Ακούμε τους αγρότες να δηλώνουν «ανενημέρωτοι», λες και πρέπει άλλοι να διαβάσουν εφημερίδες και να τους πουν ότι οι επιδοτήσεις τέλειωσαν και το βαμβάκι πέθανε. Βλέπουμε επιχειρηματίες να κλαίνε για την καταβαράθρωση της παραγωγικότητας, λες και η αύξησή της είναι κάτι σαν τη θεία φώτιση που έρχεται από τον ουρανό. Βλέπουμε τους αγωνιστές [της αριστεράς] (…) να διαδηλώνουν «μαχητικά» και μετά να καταγγέλλουν τη βία της αστυνομίας. Βλέπουμε το ΚΚΕ να καταλαμβάνει τα στούντιο της τηλεόρασης κι αν γίνει κάποια μήνυση να σκούζει «ποινικοποίηση των αγώνων». Βλέπουμε τους ταξιτζήδες να γκρινιάζουν για την κίνηση και τους δημοσιογράφους για την ποιότητα της ενημέρωσης. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε την [γνωστή βουλευτή που καπνίζει προκλητικά στην τηλεόραση γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια κάθε έννοια νόμου που ισχύει για τους άλλους και κανείς δεν τολμά να την πετάξει έξω από τα στούντιο] να καταγγέλλει την πολιτεία γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος για το κάπνισμα.
Ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή της 21-3-2010 σημειώνει:
«Εδώ που φτάσαμε πρέπει να αρχίσουμε να συμφωνούμε σε μερικά πράγματα.»
1. Το σύνθημα «δεν είναι η κρίση ΜΑΣ, είναι η κρίση ΤΟΥΣ», είναι οι συνήθεις αριστερές ανοησίες. Η κρίση είναι όλων ΜΑΣ.
2. Οι ευθύνες δεν είναι ισομερείς. Ούτε μεταξύ πολιτών και πολιτικών, ούτε μεταξύ των πολιτών, ούτε καν μεταξύ των πολιτικών.
3. Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν και αθώοι. Γι' αυτό το χάλι όλοι κουβαλάμε κάποιο μερίδιο ευθύνης. Αντί να το μεταθέτουμε καλά είναι να διδαχθούμε απ' αυτό και να αλλάξουμε. Διότι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να αφήσουμε αυτή την κρίση να πάει χαμένη και να συνεχίσουμε τα ίδια, από πολύ χαμηλότερο επίπεδο. Αυτό, εξάλλου, δεν κάναμε τόσα χρόνια, όταν οι μικρές κρίσεις σε κάθε τομέα της χώρας προανήγγελλαν τη μεγάλη;
Καταλήγει στο άρθρο του.

Μόνο στην Ελλάδα

Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά: Η εφημερίδα της Κυβερνήσεως πουλιέται, ακόμα και στο Διαδίκτυο, γιατί λέτε; Γιατί από τις συνδρομές εισπράτουν επίδομα οι υπάλληλοι του Εθνικού Τυπογραφίου!

Την αποκάλυψη, με όλες τις σχετικές συνέπειες για τους πολίτες αυτής της χώρας, κάνει ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή της 13-2-2010.

Σχετικά: "Οι νόμοι και τα επιδόματα"

Το κανάλι της Βουλής το πιάνετε εσείς;

"Καλό είναι το κανάλι της Βουλής, αλλά ποιος το βλέπει; Τέσσερα εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο προβλέπει γι' αυτό ο προϋπολογισμός της Βουλής. Ο κ. Φίλιππος Πετσάλνικος ισχυρίζεται ότι φέτος οι δαπάνες θα πέσουν στο μισό. Ομως, στη σημερινή συγκυρία, λίγα είναι τα δύο εκατομμύρια; Να συμφωνήσουμε ότι σε σχέση με το δημόσιο έλλειμμα είναι ελάχιστα. Αλλά το κρατικό χρέος δεν έφτασε τα 300 δισ. ευρώ με μία μεγάλη κρατική δαπάνη. Ηταν τα μικρά χουβαρνταλίκια των υπουργών που συσσώρευσαν τα ελλείμματα. Ο ένας ήθελε αγροφυλακή για «οικολογικούς λόγους», ο άλλος ήθελε συνήγορο του καταναλωτή (άσχετα αν υπήρχε και λειτουργούσε καλά η Γ.Γ. Προστασίας Καταναλωτή), ο τρίτος ήθελε περισσότερους υπαλλήλους στη Βουλή (σ.σ.: Οι υπάλληλοι της Βουλής ήταν 824 το 2004. Τώρα είναι 1.600 και παρ' όλα αυτά ο πρόεδρος ισχυρίζεται ότι κάνουν υπερωρίες και γι' αυτό πρέπει να παίρνουν 16 μισθούς). Κάπως έτσι φτάσαμε να χρωστάμε σε όποιον μιλάει, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά μέχρι και σουαχίλ", γοάφει ο Μανδραβέλης στη χθεσινή Καθημερινή.
Το κανάλι της Βουλής, δεν ξέρω αν το πιάνετε εσείς, εμείς και πολλοί άλλοι γνωστοί μας δεν το πιάνουμε. Όμως, όπως και πολλά άλλα τρελλά, τα πληρώνουμε όλοι μαζί. Και το μόνο που μας παρηγορεί είναι από πόσα άλλα έχουμε γλυτώσει επειδή δεν βρέθηκαν χρήματα για να τα υλοποιήσουν. Κάτι είναι κι αυτό...