Πέμπτη 16 Μαΐου 2013
Πανελλήνιες 2013
Πέμπτη 31 Μαΐου 2012
Μοντέρνα Σταχτοπούτα
| Οι ελληνικοί νόμοι της Φυσικής |
| Tου Aποστολου Λακασα |
| Συμφέροντα, συντεχνιασμός, λαϊκισμός. Τα τρία κακά της μοίρας της μεταπολιτευτικής (και όχι μόνο) Ελλάδας αποτυπώθηκαν απτά στο ζήτημα του «λάθους» υποερωτήματος στη Φυσική κατεύθυνσης, στην οποία εξετάστηκαν χιλιάδες φετινοί υποψήφιοι για ιατρικές, πολυτεχνεία και άλλες σχολές θετικών επιστημών. Ποιος φταίει για τα εξεζητημένης δυσκολίας θέματα και τις παλινωδίες της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων, η οποία στην αρχή ακύρωσε το υποερώτημα Γ4 της Φυσικής υπό την πίεση της Ενωσης Ελλήνων Φυσικών και τρεις ημέρες μετά το... «ξεακύρωσε»; Η επιπολαιότητα και αβελτηρία που επέδειξε η ΚΕΕ δεν μπορούν να κρύψουν τον κρυφό πόλεμο συμφερόντων που παίζεται κάθε χρόνο εις βάρος των υποψηφίων και των γονιών τους. Συνολικά, όπως υπολογίζει στην τελευταία του έρευνα το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, ένα δισεκατομμύριο ευρώ δίνουν κάθε χρόνο οι γονείς για την εξωσχολική υποστήριξη των μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα περίπου 800 εκατ. πηγαίνουν σε οργανωμένα φροντιστήρια και τα υπόλοιπα 200 εκατ. σε ιδιαίτερα μαθήματα. Οταν το παιδί φθάσει στο Λύκειο, οι γονείς, με θυσίες, το στέλνουν σε φροντιστήριο προετοιμασίας στα μαθήματα που εξετάζονται στις εισαγωγικές για τα ΑΕΙ. Εύλογα, εν μέσω οξύτατης κρίσης, ευνοούνται τα οργανωμένα φροντιστήρια, που κοστίζουν λιγότερο σε σχέση με τα ιδιαίτερα. Ενδεικτικά, για ένα οκταμελές τμήμα της Γ΄ Λυκείου κάθε μαθητής πληρώνει 4.000-4.500 ευρώ ετησίως, ενώ η ταρίφα των ιδιαίτερων μαθημάτων ξεκινά από 30 ευρώ την ώρα και ξεπερνά τα 100 ευρώ. Και όπως συμβαίνει παντού, και στην εκπαιδευτική αγορά, το καλό όνομα (π.χ. του φροντιστηρίου ή του καθηγητή που κάνει ιδιαίτερα) χτίζεται αργά, αλλά απαραίτητη είναι -κάπου κάπου- και μία διαφημιστική ένεση. Τι καλύτερο, λοιπόν, από μία θέση περιωπής σε επιτροπές, σωματεία, ενώσεις, τα οποία έχουν βαρύνοντα λόγο στις κρίσιμες πανελλαδικές εξετάσεις. Τι καλύτερο για έναν καθηγητή όταν προκρίνει στις κρίσιμες εξετάσεις να τεθούν όχι δύσκολα θέματα, τα οποία μπορούν να λυθούν μέσα στη σχολική τάξη, αλλά εξεζητημένα θέματα, τα οποία... στέλνουν αδιάβαστους τους υποψηφίους και ενισχύουν το κύρος των καθηγητών ιδιαίτερων μαθημάτων στην «πιάτσα»... Εκτός από τα συμφέροντα, αναπτύσσεται και ο συντεχνιασμός. Ενδεικτικά η ΟΛΜΕ, παρότι γνωρίζει ότι αυτό είναι θεσμική εκτροπή που θα πλήξει το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων, ζήτησε από την ηγεσία του υπ. Παιδείας να παρέμβει και να ακυρώσει την πρώτη απόφαση της ΚΕΕ. Και από κοντά ο λαϊκισμός. Η Eνωση Ελλήνων Φυσικών ζήτησε «συγγνώμη γι’ αυτά τα θέματα από τους μαθητές ως ύστατη προσπάθεια να σώσει την τιμή και το κύρος της επιστήμης»! Από κοντά ανέλαβαν δουλειά τα κόμματα. Εν μέσω προεκλογικής περιόδου ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε «κατάργηση των γενικών εξετάσεων και μετακίνηση προς την ανοιχτή πρόσβαση στα ΑΕΙ». Στην Κουμουνδούρου ξέχασαν γρήγορα τις συνεχείς διαμαρτυρίες των πρυτάνεων ότι «δεν υπάρχει σάλιο» ούτε για τους υπάρχοντες φοιτητές. |
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 31/5/2012
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009
Κοινωνικό αγαθό
Η εκπαίδευση, μας μάθανε στα μαθήματα «Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης», είναι κοινωνικό αγαθό γιατί ευνοεί την κοινωνική κινητικότητα. Έτσι μας λέγανε και υπάρχουνε και γραμμένα στα βαριά πανεπιστημιακά συγγράμματα.
Ξεχάστε τα αυτά, λέει ο Κάτσικας σε σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ (22-9-09). Τα αποτελέσματα των φετινών εξετάσεων στις πανελλήνιες για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δείχνει χάσμα. «Σαν να αντανακλά η κίνηση των βάσεων την ίδια την κοινωνία. Μια κοινωνία όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και στη μέση σμπαραλιασμένα τα μεσαία στρώματα» γράφει.
Δίπλα σ’ αυτούς που τινάζουν τις βάσεις στον αέρα με τους ακραία ψηλούς βαθμούς υπάρχουν οι άλλοι, οι ουραγοί. Μια μεγάλη ομάδα «(ίσως η μεγαλύτερη μετά τη μεταπολίτευση) παιδιών, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.), οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση σαν απάντηση στο γεγονός ότι η τελευταία δεν έχει πλέον να τους προσφέρει αυτό που απλόχερα, στο πεδίο των επαγγελματικών προοπτικών, πρόσφερε στο παρελθόν» αντίθετα με ότι συνέβαινε μέχρι πριν από λίγα χρόνια.
«Εκπαίδευση» που πιστοποιεί γνώσεις που φέρνουμε από τα σπίτια μας, που αποκτήθηκαν, ίσως, με το πορτοφόλι μας…
Χάθηκε το κλειδί του παραδείσου, διαπιστώνει στο άρθρο του ο Κάτσικας. Το κλειδί που ανοίγοντας την πόρτα του πανεπιστημίου οδηγούσε στη σκάλα που έπρεπε ν΄ ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να «αποκατασταθούν - εξασφαλιστούν», δεν υπάρχει πια ισχυρίζεται.
Σχετικά: Οι αριστούχοι και οι «άλλοι»
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009
Να μαθαίνεις τα παιδιά γράμματα
Πολλά σχόλια και παρατηρήσεις μπορεί να κάνει κανείς, ανάλογα με τη γωνία που τα βλέπει, σχετικά με τα αποτελέσματα των φετινών εισαγωγικών εξετάσεων για τις σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας.
Ένα στοιχείο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι εκείνο των υπερβολικά υψηλών βάσεων στις Παιδαγωγικές Σχολές. Μαθητές με ικανότητες και ταλέντο φαίνεται ότι περιορίζουν τις φιλοδοξίες και τα όνειρα τους και τα ανταλλάσουν με τη σιγουριά. Κάλιο λίγα και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει. Λίγα και σίγουρα στο δημόσιο. Δάσκαλος και διορισμός επί τη εμφανίσει του πτυχίου!
Μέχρι πέρισυ είχαμε και τις σχολές της αστυνομίας. Καλό αυτό και για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και για τα Σώματα Ασφαλείας και την κοινωνία. Το δημόσιο, όπως λειτουργεί, το πιθανότερο είναι να αλλοτριώσει και να ισοπεδώσει κάθε καινούργιο και φρέσκο που εισέρχεται. Αλλά μια κοινωνία σε καιρούς παγκοσμιοποίησης και έντονου ανταγωνισμού χρειάζεται δυνατά μυαλά κυρίως στις επιστήμες αιχμής.
Κατά την άποψή μας υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις. Όπως για παράδειγμα:
1. Ποιο είναι το ψυχικό κόστος όλης αυτής της προσπάθειας για κάποιον που μπαίνει στη σχολή που έβαλε στην 10η, 20η κλπ επιλογή;
2. Γιατί θα πρέπει να υποστεί τις μυλόπετρες του συστήματος κάποιος για να μπει σε μια σχολή της πλάκας;
3. Ποιές είναι οι προοπτικές των 120 περίπου σχολών, οι οποίες λειτουργούν μεν αλλά τα Προεδρικά Διατάγματα για τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων τους έχουν στοιχειώσει 10-15 χρόνια;
4. Γιατί να μην πάει κανείς να σπουδάσει έξω στη σχολή που θέλει, χωρίς να μπει σ' αυτή την ιστορία του διαγωνισμού απομνημόνευσης άχρηστων πληροφοριών;
5. Πόσο θα κοστίσουν οι σπουδές του στο εξωτερικό;
6. Ποιο θα είναι το κόστος τελικά για τη χώρα από μια τέτοια πολιτική που κατευθύνει τα καλύτερα μυαλά στις διδασκαλικές σχολές; κλπ κλπ
7. Γιατί ο θεσμός των εισαγωγικών εξετάσεων θα πρέπει να απαξιώνει και να καταργεί ουσιαστικά το ρόλο του Λυκείου;
8. Με τα συμφέροντα που έχουν θεριέψει γύρω από το θεσμό τι θα γίνει; Ποια έννοια έχει η δωρεάν δήθεν παιδεία;
Σε μια χώρα που θα ετίθεντο όλα επί τάπητος ίσως το άρθρο να ήταν μια καλή αφορμή για να γίνει μια σοβαρή κουβέντα. Να μπουν οι βάσεις για τη διόρθωση των στρεβλώσεων. Όμως εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Αυτή η κατάσταση βολεύει: Οι καλοί θα φύγουν έξω και οι μέτριοι θα τρέχουμε πίσω από τους βουλευτές και τους κομματάρχες να μας βολέψουν. Κι όποιος τολμήσει να θίξει τα κακώς κείμενα θα χάσει τις εκλογές. Όλοι μας αποτελούμε μέρος του ίδιου φαύλου κύκλου.
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009
Αριθμοί και αντιλήψεις
Σε ποσοστό 67,8% οι ερωτηθέντες έκριναν αρνητικά το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα (33,1% αρνητικά και 34,7% μάλλον αρνητικά). Μάλιστα στην περίπτωση των φοιτητών που κατά δήλωσή τους προέρχονται από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, η αρνητική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος εμφανίζει την υψηλότερη αρνητική επίδοση με 69,4%.
Οταν οι ερωτώμενοι κλήθηκαν να αξιολογήσουν τους παράγοντες που συνετέλεσαν στην εισαγωγή τους στα ΑΕΙ, το 81,8% απάντησε ότι οφείλεται στην προσωπική προσπάθεια, το 41% στο φροντιστήριο, το 21,6% σε ιδιαίτερα μαθήματα και μόνο το 8% στο σχολείο.
Παρασκευή 29 Μαΐου 2009
Το κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο των πανελληνίων εξετάσεων
Ολόκληρο το άρθρο:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=270608&dt=29/05/2009
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
Το θεμελιώδες θεώρημα του παπαγάλου
Παραφράζοντας τον γνωστό ορισμό της πολιτικής (πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού) ισχυρίζεται πως στην Ελλάδα σήμερα, πολιτική είναι η τέχνη της παπαγαλίας.
Μα, νομίζουμε, ότι είναι αρκετά επιεικής. Συνδικαλισμός τι είναι; Σχολείο τι είναι; Εξετάσεις τι είναι; Δημοσιογραφία; ‘Όταν λέμε «το είπε καλά το μάθημά του», τι άλλο εννοούμε; Μπορείς σήμερα να κάνεις καριέρα αλλιώς; Το θεώρημα του παπαγάλου στη σύγχρονη Ελλάδα δεν είναι ένα θεώρημα σαν όλα τ’ άλλα, είναι θεμελιώδες, αφού η παπαγαλία (και το γλείψιμο για να μην ήμαστε άδικοι) είναι η τέχνη των τεχνών.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
Μαθηματικά Κατεύθυνσης 2009
Για λίγους οι βαθμοί πάνω από 15, υποστηρίζεται σε άρθρο της Ν. Τρίγκα στο ΕΘΝΟΣ (21-5-09). Όσον αφορά τις άριστες βαθμολογίες (18-20), στα Μαθηματικά, οι μαθητές που θα τις πετύχουν θα είναι ελάχιστοι καθώς το 4ο ζήτημα ήταν υψηλών απαιτήσεων. Σύμφωνα με τον μαθηματικό κ. Χρήστο Καλύβα, τα ζητήματα κάλυπταν ολόκληρη την ύλη. Το πρώτο ζήτημα ήταν απλό θέμα θεωρίας, το δεύτερο βατό, το τρίτο αναμενόμενο με κλιμακούμενη δυσκολία. Οσο για το τέταρτο θέμα, ήταν για τους καλά προετοιμασμένους υποψήφιους.
Πάλι, για μια ακόμη χρονιά, «κλειδί» για την εισαγωγή στις υψηλόβαθμες σχολές των θετικών, τεχνολογικών σχολών και της ιατρικής τα Μαθηματικά Κατεύθυνσης (Α. Λακασάς, Καθημερινή 21-5-09). "Σαφή και προσεγμένα ώστε να αποτυπωθούν η μελέτη και οι δυνατότητες κάθε υποψηφίου», τα βρήκε ο Τυρλής, όπως ανέφερε στην «Κ», ενώ ο μαθηματικός, διευθυντής του εκπαιδευτικού ομίλου ORION-IdEF Αμαργιανάκης εκτίμησε ότι το 4ο ζήτημα ήταν δυσκολότερο από το αντίστοιχο περσινό. Πέρσι κάτω από τη βάση ήταν στην τεχνολογική το 75,70% των γραπτών.
Η Γιούλη Μανώλη στον Ελεύθερο Τύπο (21-5-09) τα βρήκε σαφή, χωρίς παγίδες.
Η λογική των θεμάτων των Μαθηματικών Κατεύθυνσης φαίνεται να είναι εκείνη της "έξυπνης βόμβας", όπως τα χαρακτήρισε ο Κάτσικας στα ΝΕΑ (21-5-09). Το κύριο ζήτημα κατά την επιτροπή ήταν να ελέγξουν τη ροή των βαθμών: «να παρουσιάζουν οι επιδόσεις των υποψηφίων ορθολογική κλιμάκωση στη διάκριση άριστα, καλά, μέτρια, έτσι ώστε η κλιμάκωση αυτή να βοηθήσει να γίνει πιο αντικειμενική η επιλογή όσων θα εισαχθούν στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση» (ΥΠΕΠΘ).
Κατά συνέπεια, μετά από όλα αυτά, τα ποσοστά που θα εμφανιστούν όταν θα βγουν τα αποτελέσματα δεν θα απεικονίζουν την πραγματική εικόνα των μαθητών, αλλά την εικόνα που ήθελε να δώσει στις εξετάσεις η σχετική επιτροπή.
Αφού οι εξετάσεις αυτές συνδέεονται μ' αυτά που οι μαθητές -υποτίθεται- πως έμαθαν στο σχολείο, ο Κάτσικας διατυπώνει στο άρθρο του το εύλογο ερώτημα όλων μας: πως μπορούν να σχετισθούν αυτές οι «στρατηγικές διαχείρισης» και οι «εξωτερικές δεσμεύσεις» με τους μαθητές- υποψήφιους, το σχολείο και την εκπαιδευτική διαδικασία, όταν όλα αυτά γίνονται για να αξιολογηθούν γνώσεις που αποκτήθηκαν στο πλαίσιο λειτουργίας του Λυκείου;
Και μετά θα ψάχνουν να βρουν τις αιτίες της απαξίωσης του Λυκείου και των καθηγητών που διδάσκουν σύμφωνα με τις οδηγίες -καλώς- του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.


