Στο πυρ το εξώτερο η Γαλλική Επανάσταση, ο Διαφωτισμός και τα απότοκά τους. Δώστε μας πάλι τις ανισότητες που χάσαμε, την υποταγή και το δέος στην Αυτού Μεγαλειότητα. Τις μεγαλοπρεπείς τελετές, το πρωτόκολλο, τους τίτλους με τη σωστή σειρά στις αναγγελίες, τη χλίδα από τα πλέον αρμόδια άτομα, τα δάκρυα στα μάτια μας. Σε όσους δεν έχουμε τη δυνατότητα να κλάψουμε από κοντά στον γάμο των γαλαζοαίματων, δώστε μας τον τουλάχιστον σε απευθείας αναμετάδοση από την τηλεόραση. Γιατί ζει ο άνθρωπος, αν μη για κάτι τέτοιες ώρες; Φέρτε μας πίσω τον Ζαμπούνη.
Συμβαίνουν και εις Παρισίους αλλά σ’ αυτή τη χώρα παρασυμβαίνουν! Οι Κέννεντυ, οι Μπους, οι Κλίντον, οι Ντελόρ, οι Γκάντι, οι Μπούτο είναι παραδείγματα πολιτικών δυναστειών αλλά το ελληνικό φαινόμενο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας θα μείνει αξεπέραστο, γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ με αφορμή την κάθοδο στην πολιτική του γιού της Ντόρας. «Σε καµία άλλη Δηµοκρατία η λαϊκή ψήφος δεν ανέδειξε τρεις πρωθυπουργούς µε το ίδιο επώνυµο σε λιγότερο από µισό αιώνα. Και άλλους δύο από µια άλλη οικογένεια µέσα σε τρεις δεκαετίες. Η ελληνική Βίβλος Γενέσεως Πρωθυπουργών είναι κάτι σαν ‘σορτ λιστ’», γράφει.
«Η υποψηφιότητα του Κώστα Μπακογιάννη προέκυψε ξαφνικά και το αξίωµα που διεκδικεί προβάλλεται περίπου ως άσκηση δικαιώµατος. Δήµαρχος στο Καρπενήσι ένα νέο παιδί, µεγαλωµένο στον άξονα βόρεια προάστια - Λονδίνο; Γιατί όχι; Απλώς ο νεαρός θα δυσκολευτεί να πείσει ότι σκοπεύει να ατενίζει το Βελούχι στο υπόλοιπο του βίου του. Ή ότι το όνειρό του είναι να κρατάει κάθε χειµώνα ανοικτό τον δρόµο προς το χιονοδροµικό κέντρο Τυµφρηστού. Για αρχή καριέρας στην πολιτική το κόβουν οι περισσότεροι».
Μα, είναι νέο; Μπορεί να αποτελέσει είδηση κάτι τέτοιο; Πρώτη φορά έγινε; «Σιγά το νέο», γράφει ο Λακόπουλος. «Ετσι κι αλλιώς ο µεταπολιτευτικός δηµόσιος βίος κινείται στον αστερισµό των γόνων και των επιγόνων. Η πολιτική ως επάγγελµα µεταφέρεται από τη µια γενιά στην άλλη – σαν το επάγγελµα του φούρναρη ας πούµε. Στην ανώτερη µορφή της αυτή η διαδικασία προετοιµάζει µέλλοντες υπουργούς. Στο ανώτατο στάδιό της εκπαιδεύει υποψήφιους πρωθυπουργούς. Οτι οι προερχόµενοι από πολιτικά τζάκια εξασφαλίζουν την πρόθυµη επικύρωση της λαϊκής ετυµηγορίας δεν αναιρεί αυτό που έγραψε πριν από δυο χρόνια ένας βρετανός δηµοσιογράφος: το πολίτευµα της Ελλάδας είναι… Κληρονοµική Δηµοκρατία».
Στο κάτω κάτω γιατί είναι κακό; Ο κόσμος τους ψηφίζει. Τι κι αν αντί πολιτικό ψηφίζουν το όνομά του; Αυτοί θα έχουν το πρόβλημα. Όμως πρόβλημα υπάρχει. Εκτός του ότι τα ονόματα από μόνα τους δεν μπορούν να ασκήσουν πολιτική, δηλαδή να λύσουν προβλήματα και να δημιουργήσουν όραμα περιορίζονται έτσι και δυο βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένα πολιτικό σύστηµα: κινητικότητα και µεταβολές. «Χωρίς αυτά χάνεται η κορυφαία επιδίωξη για όποιον µετέχει στην πολιτική» παρατηρεί ο Λακόπουλος.
Στα ΝΕΑ της 19-5-09, σε άρθρο (επιμέλεια) της Νατάσσας Μπαστέα με τίτλο "Μεγαλώστε πανέξυπνα παιδιά", υποστηρίζεται ότι είναι λανθασμένη η άποψη ότι η ευφυΐα είναι κληρονομική, σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας.
.
Το μήνυμα αισιόδοξο: η ευφυΐα μας δεν είναι "προαποφασισμένη" από τους κληρονομικούς κώδικες αλλά μπορεί να βελτιώνεται με τη γνώση. "Για τους γονείς σημαίνει", υποστηρίζεται, " ότι τα παιδιά τους δεν είναι καταδικασμένα να επαναλάβουν τα ίδια λάθη, για τα σχολεία σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως και για την κοινωνία σημαίνει ότι τα χαμηλά επιτεύγματα κάποιων κοινωνικών ομάδων δεν έχουν γενετικές αιτίες, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά πολιτιστικές- και άρα μπορούν να αλλάξουν". Ευτυχώς, γιατί αλίμονό μας αν ήτανε αλλιώς. Αυτό κι αν θα ήταν προπατορικό αμάρτημα...
