14ο Διαδικτυακό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας

 

Στον αστερισμό της πρωτόγνωρης για εμάς πανδημίας εκτός από τον χώρο της οικονομίας και των επιχειρήσεων που έχει πάθει μεγάλη ζημιά και ο χώρος του πολιτισμού έχει επίσης υποστεί τεράστιο πλήγμα. Η απαγόρευση των συγκεντρώσεων έχει ως αποτέλεσμα το κλείσιμο των θεάτρων και των κινηματογράφων, όπως και τη ματαίωση των συναυλιών και των άλλων συναφών εκδηλώσεων.

Οι έχοντες την ευθύνη των πολιτιστικών και της παιδείας προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, θεραπευτικής Τέχνης, και διάδοσης πολιτιστικών αγαθών. Στο πλαίσιο αυτό είχαμε για παράδειγμα τη μεγάλη τύχη να απολαύσουμε τον υπέροχο εβδομηνταπεντάρη πλέον Σαββόπουλο, το Σάββατο στο Mega, σε αυτή τη μοναδική τηλεοπτική συναυλία. Να πάρουμε εν τέλει μια καλή ανάσα. Να ρίξουμε και λίγο φως στις μαυρισμένες μας ψυχές, δικαιώνοντας έτσι και τον Τσόρτσιλ όταν υποστήριζε πως «αν δεν πολεμήσαμε για τον πολιτισμό, τότε γιατί πολεμήσαμε;»

Εκτός των άλλων λοιπόν και τα φεστιβάλ κινηματογράφου εφέτος γίνονται μέσω πλατφόρμας διαδικτυακά. Το καλοκαίρι πρώτα το Φεστιβάλ Ιεράπετρας, το Φεστιβάλ Δράμας αργότερα και από 24 μέχρι και 29 Νοεμβρίου σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα (www.docfest.gr/)  παρουσιάζει 90 ντοκιμαντέρ στο 14^ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.

Πιστό, όπως υποστηρίζει αυτό το τελευταίο, «στην προσπάθεια συμβολής και στήριξης της εγχώριας κινηματογραφίας ... των ανεξάρτητων δημιουργών, οι οποίοι με όχημα την διεισδυτική ματιά τους ρίχνουν φως στις σκιές του σύγχρονου κόσμου».

Από την Τρίτη λοιπόν 24 Νοεμβρίου μια σειρά εκδηλώσεων (masterclass, κινηματογραφικό εργαστήριο, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις κ.ά.) μαζί με τις ταινίες, τα αφιερώματα στον Τσέχικο Κινηματογράφο, στη νεανική δημιουργία και τα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, όπως και τις άλλες παράλληλες εκδηλώσεις οι ενδιαφερόμενοι μπορούν με μια απλή εγγραφή στην πλατφόρμα να μπαίνουν και να τις παρακολουθούν.

Η κάθε ταινία συνοδεύεται και από μια τρίλεπτη συνέντευξη του δημιουργού της.

Μεταξύ των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους προβάλλεται (Πανόραμα) και η  εννιάλεπτη ταινία μας «Η καρέκλα του Παλαιοπωλείου».

Η πρόσβαση είναι απλούστατη και δεν απαιτεί καμία απολύτως υποχρέωση για τους χρήστες. Στον καιρό του υποχρεωτικού εγκλεισμού, είναι κατά την άποψή μας μια καλή ευκαιρία για ενδιαφέρουσες οπτικές και αποτοξίνωση από τα πολλά τηλεοπτικά σκουπίδια.

Ι. Σταμ.

Τα "Φεγγαροκρόσσια" στο Φεστιβάλ Ιεράπετρας

Τα "Φεγγαροκρόσσια" στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Ιεράπετρας 2019

http://www.festivalierapetra.gr/index.php/el/…

Φεγγαροκρόσσια, τρέιλερ

Τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "Φεγγαροκρόσσια"

Παραγωγή 2018

Ο Αριστοφάνης & Πλούτος

«Αριστοφάνης συνεντευξιαζόμενος και ο «Πλούτος» στο ΚΑΠΗ»

Θα ήταν πλεονασμός να μιλούσε κανείς σήμερα για τη σημασία και τη συμβολή του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, της τραγωδίας και της κωμωδίας, στο σύγχρονο θέατρο, στη σύγχρονη Παιδεία και στον παγκόσμιο πολιτισμό. Το ότι οι διαχρονικές αξίες που διδάσκουν γεμίζουν τα θέατρα του κόσμου κάθε χρόνο, κάθε θεατρική σεζόν, τα λέει όλα.

Μια επιπλέον επιβεβαίωση της αξίας τους μπορεί κανείς να επικαλεστεί το ότι αυτά συνεχώς γεννούν νέα έργα. Γίνονται δηλαδή αφορμή για νέες πολιτισμικές  δημιουργίες. Γιατί, παρά την ηλικία τους, παρά τα 2.500 χρόνια, παραμένουν ζωντανά, για να επιβεβαιώσουν έτσι περίτρανα ότι τα μεγάλα έργα δεν έχουν ηλικία.

Σε μια φανταστική «επιπεδοποίηση» του χρόνου λοιπόν στο βιβλίο «Αριστοφάνης συνενετευξιαζόμενος και ο «Πλούτος στο ΚΑΠΗ» του Ι. Σταμέλου, ο Αριστοφάνης δίνει σε έναν σύγχρονο δημοσιογράφο μια συνέντευξη για το έργο, την εποχή και την θεματολογία των διασωθέντων κωμωδιών του. Ενδεικτικά:

Δ.: Αρίστο, αν έγραφες σήμερα για το θέατρο, ποιο θέμα θα διάλεγες;

Α.: Τα μέσα ενημέρωσης. Γιατί συντελούν εξαιτίας της επιρροής τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και εξ αυτού στην ανάδειξη ανίκανων ηγετών.

Δ.: Θα έγραφες τραγωδίες;

Α.: Όχι. Θα έκανα αυτό που ξέρω καλά. Θα έγραφα κωμωδίες για τη συμπεριφορά των σύγχρονων Ελλήνων, που δημιουργήθηκε από τον εύκολο πλουτισμό, τον αγροίκο πλούτο, και την κακή παιδεία που σας δίνει η κοινωνία και τα σχολεία σας. Και για τη λειψανδρία ηγετών θα έγραφα.

Διάλεξα, λέει στη συνέχεια, να παρουσιάσω τον «Πλούτο» σε ένα φανταστικό σύγχρονο ΚΑΠΗ γιατί είναι πάντα επίκαιρος, δεν θέλει πολλή κινητικότητα και θέλει λίγους ηθοποιούς. Στην τρίτη ηλικία η απομνημόνευση είναι πιο δύσκολη γι’ αυτό κόντυνα και λίγο τους αρχικούς ρόλους.

Το βιβλίο είναι το δέκατο έβδομο του συγγραφέα. Ανήκει στη σειρά «Θέατρο» των εκδόσεων «Οσελότος», αλλά μπορεί να διαβαστεί άνετα και ως «διδακτικό» ανάγνωσμα.  Ο συγγραφέας έχει αποδώσει ελεύθερα, σε μια σύγχρονη εκδοχή τα κείμενα του Αριστοφάνη, μακράν όμως από τις επιθεωρησιακές εκδοχές που συχνά παίζονται στα σύγχρονα θέατρα.

Κινηματογράφος & Τουρισμός

Ο μαζικός τουρισμός είναι μια ιδέα που προήλθε από τη μεγάλη άνοδο των εισοδημάτων μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Μέχρι τότε, τα ταξίδια πολιτιστικού ή ψυχαγωγικού χαρακτήρα ήταν αποκλειστικό προνόμιο λίγων εκλεκτών περιηγητών, συνήθως αριστοκρατών. Ο τουρισμός, από τα τέλη του 20ου αιώνα, έχει γίνει ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος ψυχαγωγίας, ειδικά στον Δυτικό Κόσμο, ενώ παράλληλα αποτελεί μια πολύ μεγάλη βιομηχανία και σημαντικότατη πηγή εσόδων για παραδοσιακά τουριστικές χώρες όπως είναι η Ελλάδα.

Στην επιλογή του τουριστικού προορισμού καθοριστικό ρόλο παίζουν διάφοροι παράγοντες όπως η απόσταση και η εύκολη πρόσβαση, οι σχέσεις των χωρών προέλευσης και υποδοχής, (όπως είναι οι πολιτικές, πολιτιστικές, ιστορικές, και γλωσσικές), η αποτελεσματική πληροφόρηση, οι φυσικοί και πολιτιστικοί πόροι καθώς και οι προσφερόμενες υπηρεσίες στον τόπο προορισμού.

Ο Άγιος Νικόλαος σήμερα μαζί με τη γειτονική Ελούντα αποτελούν δυο από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Ελλάδα.

Ο επισκέπτης της περιοχής εδώ θα θαυμάσει το μοναδικό φυσικό περιβάλλον, θα απολαύσει την εξαιρετική κουζίνα, θα ευχαριστηθεί τη θάλασσα στα πεντακάθαρα νερά των υπήνεμων κόλπων και θα χορτάσει τον ήλιο στις χρυσές αμμουδιές της.

Ολόκληρη η περιοχή του διευρυμένου δήμου σήμερα είναι γεμάτη από ξενοδοχεία όλων των τύπων. Μικρά, μεγαλύτερα, πανσιόν, ενοικιαζόμενα δωμάτια και συγκροτήματα, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και εξασφαλίζουν αξέχαστη διαμονή στους επισκέπτες.

Η πόλη διαθέτει οργανωμένη μαρίνα και αποτελεί σημαντικό σταθμό όλο το χρόνο για τα πάσης φύσεως κρουαζιερόπλοια της Μεσογείου.

Στον Άγιο Νικόλαο και στην Ελούντα δεν ήταν τα πράγματα έτσι ανέκαθεν. Όπως σε όλα έτσι κι εδώ υπάρχει μια αρχή.

Η προϊστορία της τουριστικής ανάπτυξης άρχισε να γράφεται  στην περιοχή όταν ο Ζυλ Ντασσέν το 1956 επέλεξε την Κριτσά για να γυρίσει την ταινία που είχε τίτλο «Αυτός που πρέπει να πεθάνει». Η ταινία ήταν βασισμένη στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Το φιλμ, στο οποίο εκτός των άλλων μεγάλων ξένων ηθοποιιών πρωταγωνιστούσε και η Μελίνα Μερκούρη, ενθουσίασε το κοινό και τους κριτικούς στις Κάνες την επόμενη χρονιά που παίχτηκε και έκανε γνωστή την περιοχή σε όλο τον κόσμο. Ήταν η πρώτη ξένη μεγάλη παραγωγή που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Στα γυρίσματα απασχολήθηκαν περίπου 1.500 κομπάρσοι και εργάτες πάσης φύσεως, οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους ήταν κάτοικοι της περιοχής.

Όταν ο Ντίσνεϊ ζήτησε τα δικαιώματα από την συγγραφέα Μαίρη Στιούαρτ για να γυρίσει ταινία το βιβλίο της «The Moon Spinners», αυτή του πρότεινε να γυρίσει την ταινία στο χώρο που εμπνεύστηκε την ιστορία, δηλαδή στην Ελούντα. Αυτός συμφώνησε και το φθινόπωρο του 1963 άρχισαν τα γυρίσματα.

Ο Ντίσνεϊ πραγματικά γύρισε την ταινία «The Moon Spinners» στην Ελούντα και τον Άγιο Νικόλαο (το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας) «ρίχνοντας» στην περιοχή περίπου δυο εκατομμύρια δολάρια από τον Ιούλιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 1963.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τραντάς λέει σχετικά: «Η απόφαση του Ντίσνεϊ να γυρίσει «Τα κρόσσια του φεγγαριού» στην Ελλάδα, ισοδυναμούσε το 1963 με την αντίστοιχη ενός επιχειρηματία του σήμερα, που φέρνει μια μεγάλη επένδυση στη χώρα. Ας μη λησμονούμε την οικονομική κατάσταση της χώρας μας το ’63, η οποία χαρακτηρίζονταν από μεγάλες στερήσεις».

Μαζί με τα συνεργεία ήρθε στην Κρήτη και ο φωτογράφος Κωνσταντίνος Μάνος, παιδί ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, ο οποίος αποτύπωσε σε φωτογραφίες την Κρήτη εκείνη την εποχή με μοναδικό τρόπο, εκδίδοντας αργότερα το «Greek Portfolio».

Η ταινία «του φεγγαριού τα κρόσσια» χτίστηκε πάνω σε σίγουρες βάσεις με διαχρονικά, δοκιμασμένα, συστατικά. Όμορφα τοπία, πλούσια σκηνικά, γραφικά έθιμα, μύθο με καλή πλοκή και μυστήριο, ρομάντζο, όμορφους και ταλαντούχους ηθοποιούς, διάθεση άφθονου χρήματος στην παραγωγή και κορυφαίο επαγγελματισμό.

Η ταινία αλλά και όλο το υλικό δημοσίων σχέσεων που τη συνόδευσε κατάφερε να κάνει την περιοχή γνωστή στα πέρατα της οικουμένης. Ήταν η αφορμή για την αρχή της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Η επιτυχία της έκανε παγκοσμίως γνωστό και τον τόπο των γυρισμάτων.

Στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Αγίου Νικολάου η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου με την αρωγή της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Κρήτης και του ΠΑΟΔΑΝ διοργανώνει από 16 Δεκεμβρίου 2018 έως και 16 Ιανουαρίου 2019 έκθεση με φωτογραφίες που αναφέρονται στις παραπάνω ταινίες από τη συλλογή του κ. Νίκου Τραντά.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου και ώρα 19.00. Μετά τις σύντομες ομιλίες στον ίδιο χώρο θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Φεγγαροκρόσσια» του υπογράφοντα, το οποίο βασίστηκε στο χρονικό των γυρισμάτων της ταινίας του Ντίσνεϊ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Ι. Σταμέλος

Ο Απόστολος Τζίφας έγραψε για τα ... Μούρα

Ο Απόστολος Τζίφας δημοσίευση μια βιβλιοπαρουσίαση των... Μούρων, αρχικά στον ιστότοπο Sitiapress
( Για το κείμενο πατήστε ΕΔΩ )

Εκδήλωση-αφιέρωμα στον Καζαντζάκη

«Ο Καζαντζάκης στην καθημερινότητά του»

Η εκδήλωση-αφιέρωμα της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Ν. Λασιθίου

Πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης 21 Ιουνίου η προγραμματισμένη εκδήλωση-αφιέρωμα «στην καθημερινότητα του Καζαντζάκη» της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου, στο Επιμελητήριο Λασιθίου, στον Άγιο Νικόλαο, με αφορμή τα 60 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου συγγραφέα.

Εισαγωγή

Στην αρχή της εκδήλωσης ο πρόεδρος Γιάννης Σταμέλος αναφέρθηκε στο «Έτος Νίκου Καζαντζάκη», όπως έχει χαρακτηριστεί το 2017 από το υπουργείο Πολιτισμού και τη σημαντικότητά του για το έργο και τη μνήμη του μεγάλου Κρητικού.

«Στο πλαίσιο αυτό η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου και το περιοδικό «Αμάλθεια», είπε, «εντάσσουν και τη σημερινή εκδήλωση που έχει θέμα «Ο Καζαντζάκης στην καθημερινότητά του»».

Σημαντικότητα του θέματος

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σημαντικότητα και την πρωτοτυπία του θέματος της εκδήλωσης.

Ο άνθρωπος ως προσωπικότητα, βέβαια, είναι μια ευρεία και χωρίς πλαίσιο έννοια. Δεν έχουμε προκύψαμε όλοι από το ίδιο καλούπι. Η προσωπικότητά μας είναι αποτέλεσμα μοναδικών διεργασιών και αλληλεπιδράσεων. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να εστιάσουμε σε κάποια σημεία που παρατηρούμε ότι έχουν παρόμοιες συνέπειες σε πολλούς ανθρώπους.

Το λογοτεχνικό έργο, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, είναι ένα φτιαχτό, κατασκευασμένο, δημιούργημα. Και είναι πολλές οι φορές που ο δημιουργός μπαίνει στη θέση του άλλου. Του ήρωα του έργου του για να περιγράψει τη συμπεριφορά και το χαρακτήρα του. Άρα ο συγγραφέας θα πρέπει να έχει έντονο το στοιχείο της ενσυναίσθησης. Να είναι ανθρωπογνώστης. Από την άλλη, όμως, ακόμα και αν το προσπαθήσει πολύ, μπορεί να απαλλάξει το δημιούργημά του από αυτοβιογραφικά στοιχεία;

Ο χαρακτήρας του συγγραφέα επηρεάζει το έργο; Και αν ναι σε τι βαθμό; Η προσωπική μας άποψη είναι ότι όσο και να το προσπαθήσει πάντα θα βγαίνουν στο έργο κάποια από τα στοιχεία της προσωπικότητας του.

Μπορεί άραγε ο αναγνώστης να ανιχνεύσει τις διάφορες φάσεις της ζωής του δημιουργού στα έργα του; Νομίζω πως ναι. Μπορεί να ανιχνεύσει τα πιστεύω, τις πεποιθήσεις και τις αυταπάτες του; Και πάλι νομίζω ναι. Και σίγουρα έχει ενδιαφέρον κάτι τέτοιο για την ουσιαστικότερη κατανόηση του έργου του.

Η καθημερινότητα του καθενός μας, ασφαλώς, είναι μια επιλογή ή μια ολόκληρη σειρά από επιλογές. Στα σωστά χέρια μπορεί να είναι ένα καλός μηχανισμός για να αξιοποιήσουμε καλύτερα τον πιο περιορισμένο απ’ όλους του πόρους το χρόνο. Τη δύναμη της θέλησης, την αυτοπειθαρχία, την αισιοδοξία μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα μεγάλα πνεύματα, ακόμα και στις πιο ασυνήθιστες δραστηριότητες τους, έχουν βαθιά προσήλωση στο θέμα τους. Ως προς τούτο ο Β.Σ. Πρίτσετ  (V.S. Pritchett, αμερικανός κριτικός λογοτεχνίας). λέει: «αργά ή γρήγορα οι σπουδαίοι άντρες γίνονται όλοι ίδιοι. Δεν σταματούν να δουλεύουν ποτέ. Δεν χάνουν λεπτό. Είναι πολύ θλιβερό». Είναι πραγματικά θλιβερό; Ο Καζαντζάκης λέει όχι. Ζητάει από τους αργόσχολους των καφενείων να του δώσουν λίγο από τον χρόνο τους για να σωθεί. Γιατί το έργο του είναι λυτρωτικό για τον ίδιο. Πιθανόν και για πολλούς από τους αναγνώστες του.

Η ζωή του τα πρώτα χρόνια και η διαμόρφωση του χαρακτήρα του

Ακολούθησαν μικρά αποσπάσματα από τη βιογραφία του Καζαντζάκη και ιστορικά γεγονότα της εποχής κατά την οποία η Κρήτη ήταν τουρκοκρατούμενη. Περιστατικά που σημάδεψα βαθιά τον χαρακτήρα του.

Η επίδραση που είχε το Γαλλικό σχολείο στη Νάξο, στο οποίο φοίτησε ο Καζαντζάκης για δύο χρόνια. Το αίσθημα της ευθύνης κι του χρέους που απέκτησε εκεί. «Τούτο στάθηκε το πρώτο και το πιο αποφασιστικό βήμα της πνευματικής μου ζωής. Στην άνθιση της εφηβείας του άνοιξε σαν φωτεινό παράθυρο ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός. Ως τότε δυο τρία πρωτόγονα πάθη με κυβερνούσαν», λέει, «ο φόβος, η αγωνία να νικήσω τον φόβο και η λαχτάρα της λευτεριάς. Τώρα άναψαν μέσα μου δυο άλλα πάθη: η ομορφιά και η δίψα της μάθησης».

Η Έλλη Αλεξίου

Η Έλλη Αλεξίου, η οποία έχει γράψει μια βιογραφία του Καζαντζάκη, σε διάφορα αποσπάσματα που παρουσιάστηκαν από τηλεοπτικές συνεντεύξεις της περιέγραψε τον χαρακτήρα και την καθημερινότητα του Καζαντζάκη μέσα από περιστατικά στα οποία και η ίδια συμμετείχε.

Μίλησε για ένα άνθρωπο περήφανο, με πολύ υψηλούς στόχους, με αίσθημα ευθύνης, αλλά και σπουδαίο στην παρέα, με χιούμορ και πνεύμα οξύ.

Η ίδια μίλησε για τα βραβεία του, το χαμένο Νόμπελ, την πολεμική που του ασκήθηκε, τις απόψεις του για τις κολακείες και τα θυμιάματα.

Η Ελένη Καζαντζάκη

Η Ελένη Καζαντζάκη μίλησε (σε αποσπάσματα από βίντεο) για την γνωριμία τους, τη σχέση τους μέχρι το θάνατό του αλλά και για την αθωότητα του χαρακτήρα του.

Για τη μεγαλοσύνη του χαρακτήρα του μίλησαν επίσης ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, ο Ζιλ Ντασέν, ο Γιάννης Μαγκλής, ο Κίμων Φράιερ και ο ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας.

Περιστατικά

Αναφέρθηκαν περιστατικά από τη ζωή του στην Αίγινα, στην Αντίμπ της Γαλλίας, στη Σητεία κ.α., από τα οποία προέκυπταν στοιχεία του χαρακτήρα του. Και άλλα για το θυμό και την ευαρέσκεια που ένοιωθε πχ από την ιδέα να δημιουργηθεί από τον Ανεμογιάννη το μουσείο Καζαντζάκη στους Βαρβάρους.

Θεατρικά σκετς-Μουσικές επιλογές

Η εκδήλωση εμπλουτίστηκε με διάφορα θεατρικά σκετς και τραγούδια από το έργο του. Ακούστηκαν αποσπάσματα από τα έργα του «Καπετάν Μιχάλης», «Αναφορά στον Γκρέκο», «Ασκητική», «Συμπόσιο», «Χριστόφορος Κολόμβος», «Ζορμπάς», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» κ.α.

Αποδόθηκαν σκηνικά κείμενα των Βασίλη Βασιλικού, Γιώργου Στασινάκη κ.α.

Τα σκέτς ερμήνευσαν οι Μαριάνθη Μενεγάκη, Μανώλης Απιδιανάκης, Γιώργος Δόργιας και Γιώργος Δεμέτζος.

Έπαιξαν οι μουσικοί Κωστής Λυμπρίτης και Μιχάλης Υγειονομάκης. Το ριζίτικο τραγούδι απέδωσαν οι Γιώργος Φουλεδάκης, Κωστής Λυμπρίτης, Κωστής Μαστοράκης και Γιάννης Σταμέλος.

Το τραγούδι του Χατζιδάκι «Δεν ήταν νησί» ερμήνευσε η Μαριάνθη Μενεγάκη.

Ο Κινηματογραφικός Καζαντζάκης

 Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα κινηματογραφικά έργα που βασίστηκαν σε βιβλία του Καζαντζάκη.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης μίλησε για τον Καζαντζάκη και τη σχέση τους. Μίλησε ακόμα για τον Ζορμπά και τις επιλογές του στο πρόσωπο του Άντονι Κουήν.

Αναφορά επίσης έγινε στο φιλμ του Μάρτιν Σκορτσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός», το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Καζαντζάκη.

Ενώ εκτενέστερη αναφορά έγινε, λόγω της μεγάλης συμβολής του στην ανάπτυξη της περιοχής, στο φιλμ του Ντασέν «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» που γυρίστηκε στην Κριτσά το 1956.

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Τον Αύγουστο του ’56 ήταν που άρχισαν τα γυρίσματα του Ντασέν στην Κριτσά για το έργο του «Αυτός που πρέπει να πεθάνει», το οποίο είναι βασισμένο στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Η ταινία είναι η πρώτη ξένη παραγωγή που γυρίστηκε μεταπολεμικά στην Ελλάδα.

Η Μερκούρη που πρωταγωνιστούσε, στο βιβλίο της «Γεννήθηκα Ελληνίδα», μεταξύ άλλων αναφέρεται και στην συνάντηση που είχαν με τον Ντασέν στην Αντίμπ της Γαλλίας, με τον μεγάλο συγγραφέα και τη γυναίκα του Ελένη, πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Είναι η εποχή όπου ο Καζαντζάκης μένει μόνιμα με τη γυναίκα του εκεί.

Γράφει σχετικά: «Ο Καζαντζάκης μιλούσε για την Ελλάδα με πάθος». Από το πάθος του αυτό «κατάλαβα πόσο δύσκολη έπρεπε να είναι η αυτοεξορία του […] Ύστερα μίλησαν με τον Τζούλι πολλή ώρα για την προσέγγιση του [Ντασέν] στο σενάριο [της ταινίας «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», που επρόκειτο να γυριστεί].

Η Μελίνα μιλώντας για τη σύζυγό του λέει: «Η Ελένη Καζαντζάκη ήταν ένας θαυμάσιος σύντροφος. Ήταν ο φίλος, η παρέα, ο σύντροφος. […] Η Ελένη είχε ετοιμάσει ένα θαυμάσιο γεύμα. Ο Νίκος έφαγε ελάχιστα.

Πριν φύγουμε ο Τζούλι είπε πως είχε σκοπό να γυρίσει την ταινία στην Ελλάδα. Ο Καζαντζάκης κούνησε το κεφάλι του. Οι αρχές δεν θα επέτρεπαν το γύρισμα ενός έργου του στην Ελλάδα, είπε. Ο Τζούλι επέμεινε πως θα αγωνιζόταν για να το πετύχει. «Τότε Ντασενάκη να δοκιμάσεις στην Κρήτη. Ίσως να μην σε ενοχλήσουν εκεί», είπε ο Καζαντζάκης, ο οποίος είχε βαφτίσει τον Ντασέν, Ντασενάκη. Μεταξύ του Ντασέν και του Καζαντζάκη είχε αναπτυχθεί μια αφάνταστη φιλία», γράφει η Μελίνα.

Από το «πανί» πέρασαν η Μελίνα, ο Ντασέν, ο Φρέντι Γερμανός και ο τότε δήμαρχος Κριτσάς Γιάννης Ταβλάς και θύμησαν στους παρευρισκόμενους σκηνές και περιστατικά από τα γυρίσματα της ταινίας που έμελλε να αλλάξει την οικονομία της περιοχής.

Ευχαριστίες

Η όμορφη εκδήλωση, για την οποία το Επιμελητήριο απεδείχθη μικρό, έκλεισε με το ριζίτικο «Κόσμε χρυσέ» αφιερωμένο στον μεγάλο Κρητικό και τις ευχαριστίες του προέδρου Γιάννη Σταμέλου.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες για τη σημερινή μας εκδήλωση οφείλουμε, είπε, στο ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ Λασιθίου για την παραχώρηση της αίθουσας. Στην εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ για την δωρεάν προβολή της. Τον Λεωνίδα Κλώντζα για την κάλυψη της εκδήλωσης. Στο βιβλιοχαρτοπωλείο ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟ για τη χορηγία των αφισών και των άλλων χαρτικών.

Τον ΚΩΣΤΗ ΛΥΜΠΡΙΤΗ και τον ΜΙΧΑΛΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΑΚΗ για τη μουσική διδασκαλία και τη συμμετοχή τους. Την ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΜΕΝΕΓΑΚΗ, τον ΜΑΝΩΛΗ ΑΠΙΔΙΑΝΑΚΗ, τον ΓΙΩΡΓΟ ΔΟΡΓΙΑ και τον ΓΙΩΡΓΟ ΔΕΜΕΤΖΟ για την απόδοση των θεατρικών σκετς. Τους χορωδούς ΓΙΩΡΓΟ ΦΟΥΛΕΔΑΚΗ και ΚΩΣΤΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ.  Τον Αντιπεριφερειάρχη κ. Μανώλη Κλώντζα και όλους όσοι μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Τα κείμενα, τα βίντεο και τα πολυμέσα ήταν του Γιάννη Σταμέλου.

Στην Ελόντα

Μαθημύθεια

Η Μαθημύθεια είναι η μυθική χώρα των Μαθηματικών. Για να διαβεί κανείς τα σύνορά της και να εισέλθει στο εσωτερικό θα πρέπει να είναι μυημένος. Να γνωρίζει τους μυστικούς κώδικες και τις λέξεις κλειδιά που απαιτούνται γι’ αυτό.

Η επικράτειά της αποτελείται από πολλά βασίλεια. Της Αριθμητικής είναι ένα, της Άλγεβρας ένα άλλο, της Γεωμετρίας ένα τρίτο και άλλα πολλά.

Εκτός από τα βασίλεια θα βρει κανείς εδώ και περίεργους χώρους, όπως λαβυρίνθους, παραδοξουπόλεις, το παλάτι του βασιλιά Σιρχάμ, μαθημάγους και πολλούς αγνώστους.

Η περιήγηση θα έχει πολλά προβλήματα αλλά τεράστιο ενδιαφέρον.

Το βιβλίο είναι το δέκατο τρίτο του συγγραφέα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

Μοναδική φωτογραφία

Λέγανε πως ήταν τέτοιος ο ρεαλισμός του περίφημου Ερμή, του Πραξιτέλη, το οποίο βρισκόταν στην ύπαιθρο, στην Ολυμπία, ώστε ακόμα και τα πουλιά ακόμα πήγαιναν και τσίμπαγαν το σταφύλι που κρατούσε ο μικρός Θεός.

Αυτό μας ήρθε στο μυαλό από τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε με το πεινασμένο μωρό που κόλλησε το προσωπάκι του στο γυμνό στήθος ενός αγάλματος, ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να θηλάσει.

Αγριοκάτσικο

Αγριοκάσικο

Γλυπτό της Μαρίας Καρτέρη-Σιγανού

Ο Νταλί και ο Χαντζόπουλος

Του Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 15-5-16

Νταλί τα "Λιωμένα Ρολόγια"

Ουμπέρτο Έκο

Ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο, ο δημιουργός του πασίγνωστου μυθιστορήματος «Το όνομα του ρόδου», απεβίωσε στην Ιταλία σε ηλικία 84 ετών, μετέδωσαν ιταλικά μέσα ενημέρωσης, χθες 19 Φεβρουαρίου 2016.

Εκτός από συγγραφέας, ο Ουμπέρτο Έκο ήταν σημειωτιστής, φιλόσοφος και κριτικός λογοτεχνίας.
Γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932.
Με πιέσεις του πατέρα του, ακολούθησε αρχικά σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, αλλά τις εγκατέλειψε για να παρακολουθήσει μαθήματα στο τμήμα Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας, ενώ στη συνέχεια έκανε το διδακτορικό του στη Φιλοσοφία. Στη διάρκεια των σπουδών του έπαψε να πιστεύει στο Θεό και εγκατέλειψε την Καθολική εκκλησία.
Κατείχε την έδρα του καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και ήταν ιδρυτής του Τμήματος Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Σαν Μαρίνο.
Στην επαγγελματική του ζωή αρχικά ακολούθησε τη δημοσιογραφία και ανέλαβε τη θέση του διευθυντή Πολιτιστικού Προγράμματος στην Κρατική Ιταλική Τηλεόραση (RAI). Έμεινε στη RAI μέχρι το 1959 και όταν έχασε τη δουλειά του άρχισε να ασχολείται περισσότερο με τη συγγραφή και τις διαλέξεις.
Έργα του είναι μεταξύ άλλων: Το όνομα του Ρόδου (1980), Το Εκκρεμές του Φουκώ (1988), Το νησί της προηγούμενης μέρας (1994), Μπαουντολίνο (2001), Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα (2006), Το κοιμητήριο της Πράγας (2010), Το φύλλο μηδέν (2015).
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Το όνομα του Ρόδου» πώλησε 9.000.000 αντίτυπα και τον έκανε γνωστό ανά τον κόσμο.
Ο Έκο γνώριζε πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων αρχαία ελληνικά και λατινικά. Απέσπασε πολλές τιμητικές διακρίσεις.
Ζούσε σε ένα δαιδαλώδες διαμέρισμα στο Μιλάνο, όπου είχε μια βιβλιοθήκη 30.000 τόμων, και στο εξοχικό του στο Ρίμινι, ένα μεγάλο ιστορικό κτήμα στο οποίο παλιά στεγαζόταν σχολείο Ιησουιτών.

Επανάληψη εκδήλωσης

Ο 20ος αι. στο Εδώλιο - Η εκδήλωση

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση "Ο 20ος αιώνας στο Εδώλιο" στην αίθουσα του πρώην Ειρηνοδικείου

(Φωτο Νίκος Κοϊνάκης - αναδημοσίευση από το ΦΩΝΗΕΝ)

Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο παλιό Ειρηνοδικείο στον Άγιο Νικόλαο την Παρασκευή (29/1) το βράδυ πραγματοποιήθηκε μια ξεχωριστή εκδήλωση αφιέρωμα στον 20ο αιώνα μέσα από εμβληματικές φωτογραφίες και πολυμέσα.

Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που την παρακολούθησαν όρθιοι και από το διάδρομο.

Μια ξεχωριστή ματιά στα σημαντικότερα γεγονότα που σημάδεψαν τον περασμένο αιώνα που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση.

Οι συντελεστές αναλυτικά:

Κείμενα, σχόλια, πολυμέσα, σκηνοθεσία και παρουσίαση: Γιάννης Σταμέλος
Σκηνικά- φωτισμοί: Μαρία Καρτέρη-Σιγανού – Θανάσης Ρωσσίδης

 Μουσική έπαιξαν οι :

Θωμάς Οικονόμου (πιάνο)

Δώρα Μάστακα (σαξόφωνο)

Ξανθούλα Πορφυράκη (τραγούδι)

Μανώλης Κλώντζας (κρουστά)

Σοστακόβιτς Βαλς Νο2

Από τα εγκαίνια της έκθεσης "Αριθμοχώρα"

Τα Μαθηματικά στην Τέχνη

Τα Μαθηματικά στην Τέχνη

Με αφορμή την έκθεση του Ιωάννη Παλαμά

Μια γρήγορη ματιά γύρω μας φτάνει για να αντιληφθούμε ότι τα μαθηματικά υπάρχουν ακόμα και στις πιο απλές συναλλαγές και δραστηριότητες: στη διοίκηση, στο εμπόριο και την οικονομία, στην τεχνολογία, στην Τέχνη, στη στρατηγική, στην ιατρική, στην πληροφορική, στις επικοινωνίες και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Όμως δεν είναι μόνο οι προφανείς πρακτικές εφαρμογές που κάνουν τα Μαθηματικά βασικό μοχλό στην ανελικτική πορεία της ανθρωπότητας. Αποτελούν τη βάση για την κατανόηση και πολλών άλλων επιστημών. Ακόμα, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε ότι αποτελούν βασικό στοιχείο της πνευματικής καλλιέργειας του ανθρώπου. Γιατί οξύνουν τις πνευματικές λειτουργίες, εξασκούν στην ακρίβεια, τη σαφήνεια, την πληρότητα, τη λιτότητα των εκφραστικών μας μέσων. Γιατί διευκολύνουν στην καλή οργάνωση της σκέψης. Γιατί προκαλούν τη φαντασία και καλλιεργούν την αίσθηση της αρμονίας και του ωραίου. Γιατί προσφέρουν πνευματική απόλαυση. Σήμερα θεωρούνται πολιτιστικό στοιχείο της ανθρωπότητας.

Όσον αφορά τη σχέση των Μαθηματικών με την Τέχνη ή την Επιστήμη γενικότερα, ίσως μια βιαστική ματιά να διέκρινε αγεφύρωτο χάσμα. Τα Μαθηματικά χαρακτηρίζονται από την αντικειμενικότητα και απευθύνονται στη λογική, ενώ η Τέχνη από το στοιχείο της υποκειμενικότητας και απευθύνεται κυρίως στο θυμικό.

Είναι πράγματι έτσι όμως; Αντί να καταθέσουμε την προσωπική μας άποψη, ας καταφύγουμε στην απάντηση που έχει δώσει ο Αϊνστάιν στο σχετικό ερώτημα. Λέει λοιπόν: «Εκεί που  ο κόσμος παύει να είναι  η σκηνή για τις προσωπικές ελπίδες και επιθυμίες, εκεί που εμείς, σαν ελεύθερα όντα, τον παρατηρούμε µε απορία, αναρωτιόμαστε για αυτόν και μελετάμε, εκεί είναι η είσοδος στο βασίλειο της Τέχνης και της Επιστήμης.

Εάν μεταφράσουμε αυτό που νιώσαμε και παρατηρήσαμε µε τη γλώσσα της λογικής, τότε κάνουμε επιστήμη, αν το δείξουμε µε μορφές των οποίων οι σχέσεις δεν είναι προσιτές στην  ενσυνείδητη  σκέψη  αλλά  αναγνωρίζονται  µε  τη  διαίσθηση  ως  μεστές  νοήματος τότε  κάνουμε  Τέχνη.  Το  κοινό  στοιχείο  για  την  Τέχνη  και  την  Επιστήμη  είναι  η αφοσίωση σε κάτι που υπερβαίνει το προσωπικό, που κείται πέρα από την περιοχή της αυθαιρεσίας».

Μια καλή μέθοδος για να εξετάσουμε το θέμα μας είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια συγκριτική αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη Τέχνης και Μαθηματικών όπου διαθέτουμε ιστορικά στοιχεία.

Τα Μαθηματικά και η Τέχνη όπως εύστοχα παρατηρεί η Χριστίνα Φίλη φαίνονται σαν οι δυο ράγες του ίδιου τραίνου με το οποίο κινείται και γράφει την ιστορία του το ανθρώπινο πνεύμα και δεν είναι τυχαίο που όταν ασχολούμαστε με τη μελέτη ενός αρχαίου πολιτισμού το πρώτο που διερευνούμε είναι κατά πόσο ανέπτυξε τις τέχνες και τα γράμματα.

Η γεωμετρική περίοδο της αρχαίας ελληνικής τέχνης, η κλασσική αρχαιότητα με τα έργα του Φειδία, ο Πυθαγόρας και οι αρμονικές του αναλογίες στη μουσική, η Χρυσή Τομή και η ακολουθία του Fibonacci, τα αραβουργήματα, η προοπτική στους πίνακες του Ραφαήλ και του Λεονάρντο, τα έργα των Αλμπέρτι και Ντίρερ, το μπαρόκ και το ροκοκό, το έργο του Πικάσο, του Νταλί, των Μάλεβιτς, Καντίσκι και Μοντριάν, η αντίληψη της Τέχνης από τη σχολή Μπαουχάουζ, το έργο των Βαζαρέλι και Έσερ, τα φράκταλς είναι μερικά σημεία ορόσημα που επιβεβαιώνουν τους στενούς δεσμούς μαθηματικών και Τέχνης.

Στον διάλογο Κρατύλο ο Πλάτων λέει ότι το ον άνθρωπος ονομάζεται  έτσι διότι σημαίνει «αναθρώ α ώποπα» δηλαδή αναστοχάζομαι σε αυτά που είδα. Και ο άνθρωπος αναστοχάζεται με το Μαθηματικό Λόγο και την Τέχνη. Η Τέχνη λοιπόν είναι ένα από τα δύο βασικά γνωρίσματα που τον διακρίνουν. Δεν είναι ένα εργαλείο γνώσης της αλήθειας, αλλά πολλές φορές πλησιάζει υπερβατικά την αλήθεια και γιαυτό έχει τη δική της γοητεία.

Σίγουρα είναι ένα μέσο στοχασμού και ένα ισχυρό βοήθημα στο ταξίδι από το αισθητό στο νοητό, ένα ταξίδι που όμως γίνεται κυρίως με τα Μαθηματικά.

Βάση των Μαθηματικών τα σχήματα και οι αριθμοί. Σήμερα με τους μονοψήφιους, όπως τους ξέρουμε, μπορούμε να γράφουμε άλλους, ακόμα και αν δεν μπορούμε να τους περιγράψουμε με λόγια. Μπορούμε να κάνουμε σχετικά εύκολα υπολογισμούς με τη μορφή που έχουν οι αριθμοί, πράγμα καθόλου εύκολο πριν. Δηλαδή δεν τους χρησιμοποιούμε μόνο για να αναπαραστήσουμε μεγέθη, αλλά για να ορίσουμε νέες αριθμητικές οντότητες και σχέσεις, στην πιο απλή μορφή με τις τέσσερεις πράξεις.

Πάρα πολλές οι χρήσεις των αριθμών μέχρι σήμερα. Ο μαθηματικός Ιωάννης Παλαμάς μας προτείνει με το εικαστικό του έργο και άλλη μια: τους αριθμούς ως δομικά στοιχεία των εικαστικών του προτάσεων.

Το έργο του εκπέμπει αισιοδοξία τόσο στις ονειρικές μορφές και τα σχήματα, όσο και στα χρώματα που επιλέγει για να εκφραστεί. Άποψή μας είναι ότι η ποιότητα του έργου του δεν οφείλεται μόνο στα δομικά στοιχεία, τις εικόνες των αριθμών, που αξιοποιεί. Αυτό ίσως να αποτελεί μια πρόκληση στη φαντασία του ως δημιουργού και σίγουρα μια αφορμή για να ταξιδέψει στην αριθμοχώρα του ο παρατηρητής των έργων του. Είναι κυρίως η εκφραστικότητά του που κάνει το έργο του σπουδαίο. Τους αριθμούς ο Παλαμάς χρησιμοποιεί για να ορίσει μια νέα πράξη, πέρα από τις γνωστές: την επικοινωνία με το κοινό του. Την αφορμή για να το απογειώσει σε ένα ταξείδι στο όνειρο. Στην Αριθμοχώρα των θαυμάτων του.

Ο Ιωάννης Παλαμάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσε Δημοτικό και εξατάξιο Γυμνάσιο. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ολοκλήρωσε στο Τμήμα Πλαστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Paris VIII το μεταπτυχιακό στο Τμήμα Τέχνης και Τεχνολογίας, με εξειδίκευση στην Ολογραφική Εικόνα.

Τα έργα του (εικαστικά, βίντεο, video art, ταινίες μικρού μήκους, ολογραφήματα) έχει εκθέσει κατά καιρούς σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ, σεμινάρια και συνέδρια.

Σήμερα διδάσκει στην δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ζει στη Σητεία.

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, στις 20.00, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αγίου Νικολάου θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης έργων του Ι. Παλαμά με τίτλο «Αριθμοχώρα». Στο ίδιο πλαίσιο οι μουσικοί-καθηγητές Μανώλης Κλώντζας, Θωμάς Οικονόμου και Δώρα Μάστακα θα ερμηνεύσουν έργα Σοστακόβιτς, Λένον και Γκέρσουιν. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

 Ι. Σταμέλος

"Αριθμοχώρα" - Έκθεση ζωγραφικής

Η Κόλαση

Του Γιάννη Σπάθα και της Λίνας Νικολακοπούλου

Θανάσης Βαλτινός

Γεννήθηκε στο Καστρί Κυνουρίας, το 1932. Μαθητής πέρασε από τα σχολεία της Σπάρτης, του Γυθείου και της Τρίπολης. Στην «εθνική» σχολή κινηματογράφου του Σταυράκου, σπούδασε κινηματογράφο. Στην Αθήνα ήρθε το 1950 και ζει εκεί μέχρι σήμερα, όταν βρίσκεται στην Ελλάδα, αφού μετά το 1974 έζησε κατά διαστήματα στην Αγγλία, το Δυτικό Βερολίνο και τις Η.Π.Α.

Μετέφρασε για το Θέατρο Τέχνης "Τρωάδες" του Ευριπίδη και την "Ορέστεια" του Αισχύλου, ενώ έχει γράψει πολλά σενάρια για ταινίες.

Το 1984 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου "Ταξίδι στα Κύθηρα". Το 1990 τιμήθηκε επίσης με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο: "Στοιχεία για την Δεκαετία του '60". Διετέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και της Εταιρείας Συγγραφέων της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί σειρά ετών. Διετέλεσε γενικός Διευθυντής του 2ου Καναλιού της Εθνικής τηλεόρασης 1989-1990.

Τον Ιουνίου του 2008 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην έδρα της Νέας Ελληνικής Πεζογραφίας της Τάξης των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών. Τον Δεκέμβριο του 2012 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.
Έχει εκδώσει τα βιβλία:
- "Συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη, Βιβλίο πρώτο: Αμερική", Κέδρος, 1972
- "Η Κάθοδος των εννιά", Κέδρος, 1978
- "Τρία Ελληνικά μονόπρακτα", Κέδρος, 1978
- "Εθισμός στη νικοτίνη" [διήγημα, στο τομίδιο] "Τρία διηγήματα", Θανάσης Βαλτινός, Χριστόφορος Μηλιώνης, Δημήτρης Νόλλας, Στιγμή
- "Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο", Στιγμή, 1985
- "Στοιχεία για την δεκαετία του '60", Στιγμή 1989
- "Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν", Διηγήματα, Άγρα 1992
- "Φτερά Μπεκάτσας", Άγρα 1993
- "Ορθοκωστά", Άγρα 1994
- "Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη, Βιβλίο δεύτερο: Βαλκανικοί - '22", Ωκεανίδα, 2000
- "Ημερολόγιο 1836-2011", Ωκεανίδα, 2001
- "Εθισμός στη νικοτίνη", Διηγήματα, Μεταίχμιο, 2003
- "Άνθη της αβύσσου", Εστία, 2008
- "Ο τελευταίος Βαρλάμης", Εστία, 2010
- "Ανάπλους", Εστία, 2012
Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.

 Ίσως, σήμερα να είναι ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας πεζογράφος.