Εκδήλωση στη Φουρνή

Ασφαλές Διαδίκτυο

Εκδήλωση για το διαδίκτυο στην Ιεράπετρα

Εκδήλωση αφιερωμένη στους κινδύνους από την πλοήγηση στο διαδίκτυο

(Ιεράπετρα 22-10-14)

Δείτε σχετικά το δημοσίευμα της εφ. ΑΝΑΤΟΛΗ

Σύγχρονα Ελληνικά Ελλείμματα

Διάβασα στο πολύ ενδιαφέρον μπλογκ του Χρίστου Μιχαηλίδη την ανάρτηση με τίτλο «Το σοβαρότερο μας έλλειμμα: των καλλιεργημένων ανθρώπων». Με ελάχιστες τροποποιήσεις [κυρίως τεχνικής φύσεως] το προτείνω:

«Τον καιρό της σπατάλης, ό,τι είχαμε να σπαταλήσουμε οι περισσότεροι από εμάς, ήταν το περίσσιο χρήμα που έρρεε στις τσέπες και στους λογαριασμούς μας. Κι όσοι έμειναν με "καλή μπάνκα", δεν είναι ότι σπατάλησαν λιγότερα, αλλά ότι είχαν πιο πολλά να σπαταλήσουν.
Το γιατί είχαν πιο πολλά, είναι κουβέντα ενός άλλου κεφαλαίου. Σήμερα, εδώ, στέκομαι μόνο στο αποτέλεσμα εκείνης της σπατάλης που, από την μία μέρα στην άλλη, αποκάλυψε πανηγυρικά ένα προσωπείο ολότελα άδειο, ολότελα κενό.
Για μένα, η μεγαλύτερη και πιο άθλια φούσκα που ζήσαμε, ήταν εκείνη της υποτιθέμενης πολιτιστικής μας ανόρθωσης. Και πουθενά αλλού δεν "θριάμβευσε" αυτή τόσο πολύ, όσο στις λεγόμενες "μεγάλες βραδιές" στο Μέγαρο Μουσικής, και στις καλές θέσεις των Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου, και των παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου.
Η τότε χαρά που έβλεπες πολλά και καινούργια πρόσωπα να "σκοτώνονται" για ένα εισιτήριο, έγινε θλίψη τώρα που με την κρίση αποκαλύφθηκε ότι οι περισσότεροι από εκείνους τους πολλούς, παρόλο που ήταν και οι πιο πλούσιοι (αποφεύγω επί του παρόντος να βάλω εμπρός το πρόθεμα "νεό-"), δεν έχουν τελικά κανένα "ευγενικό υπόστρωμα", καμία μουσική παιδεία, ούτε ελάχιστη σχέση με αυτό που ονομάζουμε "τέχνες και πολιτισμό".
Βλέπεις ακόμα, ότι αυτοί που έμειναν, είναι όσοι και τότε ήσαν παρόντες, αλλά αθόρυβα, όχι στα θεωρεία και τις πρώτες σειρές, και που ήξεραν τί ακούνε ή βλέπουν και γιατί το ακούνε ή το βλέπουν. Έμειναν οι πραγματικά καλλιεργημένοι, και έφυγαν οι πραγματικά άξεστοι.
Η οικονομική στενότης, δυσκόλεψε όλους - ή έστω, σχεδόν όλους. Εάν αγαπάς όμως πράγματι την κλασική μουσική, την όπερα και το μπαλέτο, δεν τα εγκαταλείπεις ποτέ. Μπορεί να μην έχεις την δυνατότητα να δεις όσες παραστάσεις θα ήθελες, αλλά σε κάποιες θα καταφέρεις να πάς, θυσιάζοντας ίσως κάτι πιο πεζό, όπως μια βραδιά σε ακριβό εστιατόριο. Επίσης, η τέχνη και ο πολιτισμός θα συντροφεύουν την κάθε σου μέρα, με έναν τρόπο απολύτως φυσιολογικό, όπως να ανοίγεις φερ’ ειπείν το παράθυρό σου να μπουν φώς και φρέσκος αέρας.
Δεν μπορείς να έχεις δει δέκα κοντσέρτα του Μότσαρτ στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο, και να μην έχεις ακούσει ούτε ένα στο σπίτι σου.
Δεν μπορείς να δείχνεις ότι η ζωή σου έφτασε σε κάποιο "καλό επίπεδο", όταν έχεις χρόνια να διαβάσεις ένα βιβλία, ή όταν δεν έχεις καν επαφή με το τί γίνεται στον θεατρικό κόσμο του τόπου σου και του εξωτερικού. Να μην ξέρεις τι κινείται στην παγκόσμια και εγχώρια λογοτεχνία. Να μην έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται με τα καινούργια ρεύματα σε όλες τις τέχνες.
Τα δύο τελευταία χρόνια, όποτε μπόρεσα να βρεθώ σε ένα κονσέρτο, ή μια παράσταση θεατρική, ένοιωσα ότι οι λίγοι που τιμούσαν τους συντελεστές των έργων (αλλά πρωτίστως τους δημιουργούς των έργων), ήταν άνθρωποι που, και αν σπατάλησαν "τα χρόνια εκείνα" τα χρήματά τους, δεν σπατάλησαν εκείνο το κομμάτι του εαυτού τους όπου κρύβεται ο μεγαλύτερος πλούτος τους. Το καλλιεργημένο κομμάτι. Το αεί εύφορο.
Και το ότι εξαφανίστηκαν τελικά οι "γνωστές φάτσες", μπορεί να μην είναι τόσο καλό για τα ταμεία των θεάτρων, του Μεγάρου, και άλλων συναυλιακών χώρων, αλλά είναι ευλογία για την Τέχνη. Απαλλάχτηκε από τους τυχάρπαστους.

Δυστυχώς,  όπως λέει και ο μαέστρος Ρικάρντο Μούτι (…), όταν η πολιτική, στο όνομα της γρήγορης ανάκαμψης από την κρίση, πολύ εύκολα κατακρεουργεί τον Πολιτισμό, αναπόφευκτα ο τόπος, και μαζί του κι ο λαός, θα πάθει μια άλλου είδους καθίζηση, πολύ χειρότερη από την οικονομική.
Και αυτή η καθίζηση, που είναι ήδη ορατή (αρκεί ο καθένας να κοιτάξει γύρω, στον δικό του μικρόκοσμο, τους φίλους και γνωστούς του), δεν μπορεί να διορθωθεί με μια αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας έξοδό μας στις αγορές, με την έκδοση ενός 5-ετούς ομολόγου. Θέλει χρόνια, και άλλου είδους επενδύσεις που οι πλείστοι κυβερνώντες δεν έχουν καν το μυαλό να τις σκεφτούν».

Με αφορμή την ημέρα «Ασφαλούς Διαδικτύου»

Εκδήλωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λασιθίου

Με αφορμή την ημέρα «Ασφαλούς Διαδικτύου»

Την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου θα εορταστεί για ενδέκατη φορά η «Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου». Στο πλαίσιο της επετείου έχουν προγραμματιστεί σε όλο τον κόσμο διάφορες εκδηλώσεις προκειμένου να ενημερωθούν οι πολίτες για θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφαλή διαχείριση πληροφοριών που διακινούνται μέσω διαδικτύου.

Η επέτειος δίνει, ακόμα, τη δυνατότητα στις διάφορες κοινότητες να αναδείξουν καλές πρακτικές χρήσης αλλά και προβλήματα. Να επισημανθούν οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από τα κοινωνικά δίκτυα που έχουν αναπτυχθεί στο διαδίκτυο, οι παθολογίες από τη μη ελεγχόμενη χρήση, καθώς και θέματα που αφορούν την ποιότητα των πληροφοριών που διακινούνται μέσω αυτών των τεχνολογιών. 

Η έννοια της ασφάλειας γενικά έχει να κάνει με την αίσθηση του κινδύνου και της απειλής. Έτσι, ένα περιβάλλον θεωρείται ασφαλές, όταν μπορεί να διαβεβαιώσει εκείνους που το χρησιμοποιούν ότι δεν διατρέχουν κάποιο κίνδυνο ή απειλή από ανταγωνιστές τους, από κακόβουλους ή άλλους που έχουν κάποιους ειδικότερους λόγους ενδεχομένως, οι οποίοι δεν μπορούν να προσδιοριστούν επαρκώς στο παρόν.

Η όποια ενέργεια που γίνεται με σκοπό την άρση των κανόνων ασφαλούς λειτουργίας έξω από το ισχύον πλαίσιο, αποτελεί παραβατική συμπεριφορά και σε πολλές περιπτώσεις εγκληματική ενέργεια.

Η παραβατικότητα στο διαδίκτυο μπορεί να αφορά συμβατικές μορφές εγκληματικής συμπεριφοράς, όπως η συκοφαντική δυσφήμηση με αποστολή e-mail, η αντιγραφή τραγουδιών, ταινιών, βιβλίων, εικόνων κλπ. Μπορεί όμως να αφορά περιπτώσεις που απαντώνται αποκλειστικά στο διαδίκτυο, όπως η αντιγραφή προγραμμάτων ή η αλλοίωση προσωπικών δεδομένων, ενώ ενδέχεται να είναι και μικτές, όπως για παράδειγμα η διακίνηση πορνογραφικού υλικού μέσω διαδικτύου κλπ

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο είναι ένα θέμα που αφορά όλους όσοι διαχειρίζονται πληροφορίες μέσω διαδικτύου. Δηλαδή μεμονωμένα άτομα, επιχειρήσεις, τη δημόσια διοίκηση ακόμα και τις υπηρεσίες πληροφοριών, τον στρατό και την αστυνομία.

Η παραβατικότητα στο διαδίκτυο

Το έγκλημα στο διαδίκτυο έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Είναι γρήγορο και πολλές φορές δεν το αντιλαμβάνεται το θύμα. Γίνεται εύκολα από τους έχοντες τις γνώσεις, οι οποίες δεν είναι τις περισσότερες φορές πολύ εξειδικευμένες. Οι δράστες συνήθως ενεργούν από τους υπολογιστές τους στο σπίτι, τη δουλειά ή τα ίντερνετ καφέ. Όταν οι δράστες ανήκουν σε ειδικές ομάδες (παιδόφιλοι, διακινητές παιδικής πορνογραφίας κ.α.), ενημερώνονται γρήγορα από σχετικές ομάδες συζήτησης και λαμβάνουν έτσι διάφορα μέτρα αυτοπροστασίας. Τα εγκλήματα διαδικτύου είναι χωρίς πατρίδα, αφού δύσκολα μπορεί να προσδιοριστεί ο τόπος τέλεσής τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτείται διεθνής συνεργασία. Οι περιπτώσεις των καταγγελιών στον κυβερνοχώρο είναι ελάχιστες σχετικά με όσα διαπράττονται σύμφωνα με στοιχεία ερευνών και αυτό, για να μην θιγεί η αξιοπιστία των παθόντων που μπορεί να είναι εταιρείες ή τράπεζες κλπ. Η διερεύνηση από τις αστυνομικές υπηρεσίες είναι πολύ δύσκολη λόγω των εξειδικευμένων γνώσεων που απαιτούνται γι’ αυτό. Ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι δικαστές και οι νομικοί με τα ισχύοντα νομικά πλαίσια, τα οποία απαιτούν διαρκή εκσυγχρονισμό.

Βασικές Αρχές του όρου «ασφάλεια» στο Διαδίκτυο.

Τα προσωπικά δεδομένα δεν μπορούν να διακινούνται είτε με τη μορφή του κειμένου είτε με άλλες μορφές (εικόνα, βίντεο, ήχος) χωρίς τη συναίνεση των εμπλεκομένων. Δεδομένα τέτοιου τύπου μπορεί να είναι η ηλικία, οι ιδιαιτερότητες, οι ασθένειες, φωτογραφίες μαθητών στις οποίες φαίνονται ευκρινώς τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους κ.α.

Στη διακίνηση των πληροφοριών πρέπει να διασφαλίζεται το απόρρητο και το απαραβίαστο της ιδιωτικότητας στην επικοινωνία.

Είναι αλήθεια, βέβαια, πως με τη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, τα νομικά κενά που προκύπτουν είναι συνεχή και επομένως απαιτείται συνεχής επικαιροποίηση και συμπλήρωση του νομικού πλαισίου. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ηλεκτρονική υπογραφή, τη νομιμότητα των εγγράφων που διακινούνται με e-mail κ.α.

Οι νόμοι που αφορούν το διαδίκτυο, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν μπορούν να αφορούν εθνική κλίμακα. Απαιτείται διακρατική συνεργασία και εναρμόνιση των σχετικών νόμων. Όσοι ψάχνουν στίχους τραγουδιών, για παράδειγμα, θα έχουν παρατηρήσει ότι τα χαρακτηριστικά στοιχεία των ιστοτόπων που τα διακινούν αφορούν χώρες με «χαλαρές» διατάξεις για τα πνευματικά δικαιώματα.

Αντιμετώπιση

Και ασφαλώς με τη δαιμονοποίηση δε λύνονται τα προβλήματα. Η απόρριψη της σχετικής τεχνολογίας προκειμένου να αποφύγουμε τις όποιες παρενέργειες είναι λουδιτισμός. Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν νεολουδίτες… Η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι η αξιόπιστη, σοβαρή και έγκαιρη ενημέρωση από υπεύθυνους φορείς. Και ο καλύτερος τρόπος είναι τα σχολεία. Δηλαδή το δημοτικό και το γυμνάσιο, αφού σχεδόν όλοι οι μαθητές, κατά μόνας ή στο πλαίσιο των εργασιών που τους ανατίθενται, αξιοποιούν το ίντερνετ.

Το Υπουργείο Παιδείας και τα σχολεία θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος της εκπαίδευσης των μαθητών κατά προτεραιότητα. Και όσο αυτό δεν γίνεται με οργανωμένο τρόπο κεντρικά, οφείλουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές με υπευθυνότητα, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, να αναλάβουν σχετικές πρωτοβουλίες.

Η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λασιθίου συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις της ημέρας του «Ασφαλούς Διαδικτύου» και με τη συνεργασία του Συλλόγου Καθηγητών Πληροφορικής Ανατολικής Κρήτης διοργανώνει εκδήλωση τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου και ώρα 19.00 στο Επιμελητήριο Λασιθίου.

Τα θέματα που θα αναπτυχθούν είναι: α) ασφαλές διαδίκτυο, β) δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, γ) προβλήματα εθισμού που μπορούν να δημιουργηθούν από την αλόγιστη χρήση του διαδικτύου και δ) ποιότητα των πληροφοριών που διακινούνται μέσω διαδικτύου. Ομιλητές θα είναι οι Υπεύθυνοι του τμήματος Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών κκ Βασίλης Ορφανάκης και Μιχάλης Φαρσάρης, η Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας κ. Φιλίτσα Πεδιαδίτη και ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας κ. Ιωάννης Σταμέλος.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε όλους τους πολίτες και τους μαθητές των σχολείων και θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

Ιωάννης Ευαγγ. Σταμέλος

stamelosioa@gmail.com

Εκδήλωση για το "Ασφαλές Διαδίκτυο"

Ομιλητές θα είναι:

Οι υπεύθυνοι ΠΛΗΝΕΤ Λασιθίου Β. Ορφανάκης και Μ. Φαρσάρης

Η υπεύθυνη Αγωγής Υγείας Λασιθίου Φ. Πεδιαδίτη και

Ο Δ/ντης Β/θμιας Εκπ/σης Λασιθίου Ι. Σταμέλος

Τα 14 για το ’14 του Πετρουλάκη

Γράφει ο Πετρουλάκης (ο σκιτσογράφος) στο protagon.gr για τις 14 ελπίδες του 2014: Απαριθμώντας τις:

1. Η στιγμή που οι πραγματικοί σταρ της εποχής θα βρουν τη δικαίωση που αξίζουν. Στις εκλόγιμες θέσεις των ψηφοδελτίων ευρωβουλής και αυτοδιοίκησης δεν θα έχει πια αθλητές, τραγουδιστές, ηθοποιούς κ.λπ., αλλά τους γενναίους της νέας εποχής. Τους μάγειρες

2. Η στιγμή που κάποιος τελειωμένος ποπ σταρ θα εκφράσει τον θαυμασμό του στη Χρυσή Αυγή και δεν θα απαντήσει κανείς.

3. Η στιγμή που κάποια μαμά θα ποστάρει φωτογραφία της με την κόρη της στο facebook και δεν θα βρεθεί ούτε ένας να γράψει από κάτω «κούκλες».

4. Η στιγμή που η Μαρία Ρεπούση θα κάνει κάποια δήλωση και δεν θα βρεθεί ούτε ένας που θα της απαντήσει με λογοπαίγνιο με τη λέξη «συνωστισμός».

5. Η στιγμή που η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συμμετάσχει σε οποιαδήποτε ομάδα (επιτροπή, εργασίας, κομματική, κ.λπ.) και θα μιλήσει λιγότερο από κάποιον άλλον.

6. Η στιγμή που θα γίνει ένα μεγάλο μπάχαλο και δεν θα πει κανείς «όπως έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα».

7. Η στιγμή που ο Πρωθυπουργός θα πραγματοποιήσει την επανάστασή του και θα κάνει επιτέλους κάτι μόνος του, χωρίς τη βοήθεια της Παναγιάς.

8. Η στιγμή που θα απαντηθούν τα δύο συμπαντικά ερωτήματα: Υπάρχει σωματίδιο Χιγκς; Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση της Ραχήλ Μακρή;

9. Η στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας θα πει κακή κουβέντα για κάποιον ΑΝΕΛ.

10. Η στιγμή που θα εκδηλωθεί η κίνηση των 29 που θα είναι η νεολαία των 58.

11. Η στιγμή που θα γίνεται μια μεγάλη δίκη και δεν θα ακουστεί από κανέναν «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη»

12. Η στιγμή που ο κ. Κεδίκογλου θα κάνει δήλωση για τον ΣΥΡΙΖΑ με λιγότερα από οκτώ κοσμητικά επίθετα.

13. Η στιγμή που θα βρεθεί δημοσιογράφος που θα διακόψει τον φιλολαϊκό οίστρο του κ. Νικήτα Κακλαμάνη για να τον ρωτήσει «πόσα λεφτά ξοδεύονταν για τον 9.84 και την Τεχνόπολη στις μέρες σας και πόσα τώρα;»

14. Το κυριότερο, η στιγμή του πραγματικού πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν δηλαδή θα δούμε το αλάθητο σημάδι ότι μας περισσεύουν λεφτά, το οποίο είναι φυσικά η (79η) ανάπλαση της Ομόνοιας.

Μαρία Κάλλας

Στην μεγάλη ελληνίδα ντίβα της όπερας, Μαρία Κάλλας, είναι αφιερωμένο το σημερινό doodle της Google, με αφορμή την 90ή επέτειο από τη γέννησή της. 
Η Μαρία Κάλλας (Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Δεκεμβρίου 1923 και πέθανε στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου 1977. Η Κάλλας υπήρξε κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας.
Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο.

Ικανή και αναγκαία συνθήκη

"Εάν οι πολιτικοί διάβαζαν κάθε βράδυ ένα μόνο άρθρο του Συντάγματος, όπως αντίστοιχα κάνουν, φερ ειπείν, οι πιστοί Χριστιανοί που πριν κοιμηθούν διαβάζουν ένα κεφάλαιο από την Αγία Γραφή, μπορεί να εμφυτευόταν στη καρδιά και στο νου τους μία επιθυμία, που θα την έλεγα ακόμα και λαχτάρα, να υπηρετήσουν τον τόπο και τον λαό τους με πάθος, με αφοσίωση, με εντιμότητα.

Τι κάθομαι και λέω, μωρέ! Σαν ν' ακούω τον εαυτό μου να κοροιδεύει το εαυτό του! 

Πάλι, όμως, θέλω να πιστεύω πως δεν έχει εκλείψει το "είδος". Κι' ακόμα: όσα λέω για τους πολιτικούς, τα επαναλαμβάνω και για μας, τους πολίτες. Δεν πιστεύω ότι οι βουλευτές που μας εκπροσωπούν επελέγησαν μόνο από ψηφοφόρους περιορισμένης μόρφωσης και κρίσης. Δεν το πιστεύω με τίποτα. Αντίθετα, έχω απτά παραδείγματα πολλών σπουδασμένων, που οι επιλογές τους σε πρόσωπα με κάνουν σοβαρά να αμφιβάλλω εάν αυτό που λέμε "μόρφωση" είναι "ικανή και αναγκαία συνθήκη" για να αναγράφεται η λέξη Πολίτης έτσι, με κεφαλαίο "Π".

Κι από την άλλη, έχω γνωρίσει στη ζωή μου αμέτρητους αγράμματους ανθρώπους, που όμως η εσωτερική τους Παιδεία (απόκτημα σωστής ανατροφής, το περισσότερο) τους κάνει να ξεχωρίζουν από εκείνους που ονομάζω "αστοιχείωτους", και να είναι πιο σοβαροί στις κρίσεις και στις αποφάσεις τους".

Γράφει ο Χ. Μιχαηλίδης αναφέροντας και το άρθρο 116 του Συντάγματος.

Νομοθεσία και πραγματικότητα

Πόσο εύκολο είναι για ένα κράτος στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης του διαδικτύου να εμποδίσει τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων μιας δημοσκόπησης; Για όσους ξέρουν η απάντηση είναι απλούστατη. Καμία.
Τι νόημα έχει λοιπόν η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των δημοσκοπίσεων 15 μέρες πριν τις εκλογές;
Αντί για έναν παραπληροφορημένο από φήμες που κυκλοφορούν εδώ κι εκεί, πιο καλός δεν είναι ο πολίτης που έχει  πρόσβαση σε όλες τις έγκυρες πληροφορίες;
Θα πρέπει κάποια στιγμή η νομοθεσία να μην εθελοτυφλεί. Να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Της Κορέας

Απίστευτους τρόπους έχουν εφεύρει για να ανεβάζουν τα νούμερα των επισκεπτών τους πολλά Ελληνικά portals που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις του καταλόγου.

Ενδεικτικά στις θέσεις 636 662 αλλά και σε άλλες θέσεις της Κορέας βρίσκονται Ελληνικά portals. Με βάση το alexa.com η Κορέα πρέπει να έχει πέντε έξι εκατομμύρια Έλληνες ή να άρχισαν να μιλάνε Ελληνικά και να διαβάζουν Ελληνικά websites οι Κορεάτες.

Επειδή βέβαια η επισκεψιμότητα συνδέεται με τη διαφήμιση … Καταλάβατε τι γίνεται: «Δακτυλέρο κράμπα» που έλεγε και η σχετική διαφήμιση.

Τα σχόλια στις αναρτήσεις άρθρων γνώμης

Σε κάθε άρθρο αναγνωρίσιμου στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των άλλοτε μεγάλων εφημερίδων μπορεί κανείς να διαβάσει ένα σωρό σχόλια. Ειδικά όταν το άρθρο (γνώμης) έχει κατεύθυνση αποκλίνουσα από το «λαϊκό» αίσθημα για τα γεγονότα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ευκαιριακοί σχολιαστές κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα. Στις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων δεν δημοσιεύονται επιστολές χωρίς να έχουν ελέγξει τουλάχιστον το όνομα του αποστολέα τους. Στις ηλεκτρονικές σχεδόν όλα δημοσιεύονται, τουλάχιστον όσα δεν δημιουργούν νομικά προβλήματα.

Ορισμένα σχόλια, επικριτικά ή και εγκωμιαστικά, πλουτίζουν τον διάλογο. Άλλα θυμίζουν τη χυδαιότητα διαφόρων ακροδεξιών και ακροαριστερών μπλόγκς. Το περιεχόμενο αυτών των συγκεκριμένων σχολίων είναι πολύ συχνά κοινό καθώς και το λεξιλόγιό τους.

Γράφει ο Σωμερίτης στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ σχετικά: Τα «επιχειρήματα» διαφωνούντων με τις απόψεις μου «σχολιαστών» είναι πολύ συχνά τα ίδια. Είμαι  «παπαγαλάκι», όργανο διαφόρων ελληνικών και κυρίως ξένων συμφερόντων, «μισώ» (μάλιστα) την Ελλάδα και τους Έλληνες, είμαι βαλτός από το ΠαΣοΚ ή από τον Σύριζα ή από το κουκουέ, παραπληροφορώ, είμαι διαπλεκόμενος. Ακόμα χειρότερα: ορισμένοι (λίγοι είναι αλήθεια) φαίνεται να πιστεύουν ότι η καταγωγή μου δεν είναι «καν» ελληνοορθόδοξη.

Τους μεν τους μπερδεύει το «Ριχάρδος» (κάποτε, θρησκευτικό περιοδικό με είχε χαρακτηρίσει «ρωμαιοκαθολικό δημοσιογράφο») άλλους τους μπερδεύει το επώνυμο Σωμερίτης. Υποψιάζονται ότι κρύβει το εβραϊκό Somers οπότε όλα εξηγούνται. Ανησύχησα και το έψαξα : άλλη είναι η οικογενειακή μου κληρονομιά !!

Το χειρότερο είναι ότι μερικοί με εγκαλούν γιατί ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν «αδιαφόρησα» για το ένα και «υποστήριξα» το άλλο αποκαλύπτοντας έτσι ότι ναι μεν με «ανακάλυψαν» πρόσφατα χωρίς αυτό να τους αφαιρεί το «ελεύθερο» της κακοήθους αρλούμπας...

Ορισμένοι προσπαθούν να με κατατάξουν κάπου. Συνήθως δεν το καταφέρνουν. Εδώ θα σημειώσω μόνο, για να τους βοηθήσω, ότι πήρα μέρος στην Αντίσταση (ΕΠΟΝ) και αργότερα, από το 1967 και μετά, στον αντιχουντικό αγώνα, ότι έφαγα ξύλο για την Κύπρο αλλά πιστεύω τώρα πια, που τα κάναμε θάλασσα, σε λύση ισότιμης ομοσπονδίας των δύο κοινοτήτων, ότι εκτιμούσα βαθύτατα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του Παρισιού και του 1974, ότι εκτιμώ βαθύτατα τον Κώστα Σημίτη αλλά δεν δίστασα και να εναντιωθώ μαζί τους, ότι είμαι από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ευρωπαϊστής, και «παιδιόθεν» πολιτικά φιλελεύθερος και κοινωνικά δημοκράτης σοσιαλιστής ή αν προτιμάτε κεντροαριστερός. Αυτά και πολλά άλλα - τα περισσότερα με κόστος, οικογενειακό και προσωπικό.

Συνεπώς, αγαπητοί φίλοι ανώνυμοι συκοφάντες και υβριστές σας συνιστώ κάποιο προσωπικό κουράγιο που φαίνεται σπανίζει σε τόσους ανένδοτους επαναστάτες και υπερπατριώτες λες και ζούμε στο καθεστώς ανελευθερίας που ορισμένοι από αυτούς ονειρεύονται: η κριτική σας με το ονοματάκι σας!

Μήπως όμως και αυτά είναι χρήσιμα διότι αποκαλυπτικά του πού φτάσαμε; Ίσως, αλλά όχι όσο τα σχόλια ουσίας που ανεξάρτητα από το αν αντικρούουν τις απόψεις μου ή τις επικροτούν προκαλούν τη χαρά και το ενδιαφέρον ενός διαλόγου, κλεινει το σημείωμά του ο Σωμερίτης.

Δυστυχώς η λογική των κομματικών συναθροίσεων και του καφενείου εν πολλοίς έχει μεταφερθεί στα περισσότερα σχόλια σε άρθρα γνώμης. Και θα μου πείτε που είναι η είδηση; Ο καθένας μας διαχειρίζεται το λόγο και τη σκέψη του όπως έχει μάθει…

Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τη διάλεξη της blogger «ψιλικατζούς» σε σχετική διάλεξή της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: X-PSILIKATZOY

·         Πλέον διαβάζουμε

·         Πλέον γράφουμε

·         Πλέον σχολιάζουμε

Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

·         Πλέον κάνουμε διάλογο

Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

·         Πλέον διασταυρώνουμε

·         Πλέον συνομιλούμε με όλους

·         Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά

Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.
Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.
Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.
Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.
Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.
Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.
Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.
Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.
Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.
Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.
Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;

Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;

Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;

Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;

Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;

Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.
Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.
Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;
Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.
Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.
Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.
Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

Γεροντάκου επισημάνσεις

Στάχτες και διαμάντια. Σαβούρα-πάμπολλη- και άρθρα εξαιρετικά μπορεί να βρει κανείς στο διαδύκτιο. Στο μπλογκ "Γεροντάκος" βρήκαμε το παρακάτω απόσπασμα του Μάρκου Αυρήλιου, σε μετάφραση "Γεροντάκου", με τίτλο "Οι άνθρωποι κάνουν σαν σκυλάκια":

32. "Γιατί οι αγροίκες και αστοιχείωτες ψυχές αναστατώνουν
τον καλλιεργημένο και μορφωμένο άνθρωπο; Ποια όμως ψυχή
είναι καλλιεργημένη και έχει βαθιές γνώσεις; Μα αυτή που
γνωρίζει την αρχή και τον τελικό σκοπό των πραγμάτων και
το λόγο το σύμπαντος, που διαπερνά όλη την ουσία των πραγμάτων και , μέσω όλου του χρόνου κατά ορισμένες περιόδους, διέπει το παν.
 
33. Στάχτη θα είσαι σε λίγο ή σκελετός, είτε με όνομα είτε χωρίς΄
το όνομα όμως δεν είναι τίποτε άλλο παρά απλός ήχος και αντήχηση.
Όσα θεωρούνται πολύτιμα στη ζωή που ζούμε, στην πραγματικότητα είναι άδεια μέσα τους , σάπια και μηδαμινά , ενώ οι άνθρωποι κάνουν σαν σκυλάκια που αλληλοδαγκώνονται και σαν παιδιά που τσακώνονται,πρώτα γελώντας κι αμέσως μετά βάζοντας τα κλάματα. Η δε πίστη κι η ντροπή , η δικαιοσύνη κι η αλήθεια "το 'σκασαν για τον Όλυμπο από τη γη με τους πλατείς δρόμους" (*).

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ (121-180), "Εις εαυτόν", Βιβλίον Ε' [Μετάφραση: Gerontakos]

* Στίχος του Ησιόδου από το "Έργα και Ημέραι"

Της μουρλής

Τι μπορεί να φανταστεί μια προχωρημένη φαντασία... Ε, ρε και να υπήρχε Wikileaks στην Ελλάδα και να αποφάσιζε κανένας Πανάρετος να αποκαλύψει στο µέγα Πανελλήνιο την ηλεκτρονική αλληλογραφία του Γιώργου Παπανδρέου µε υπουργούς και συνεργάτες του. Εκεί θα βλέπατε εκτιµήσεις, χαρακτηρισµούς και αλληλοκαρφώµατα, καθώς και το email του Πρωθυπουργού προς την Κατσέλη – «Λούκα µου…» – εξ αφορµής της επιλογής της να αρθρογραφήσει για τα εργασιακά ένα Σαββατοκύριακο κατά το οποίο οι «τροϊκανοί» ήταν ακόµη στη χώρα.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Οι πεινασµένοι της αποκαλυπτικής δηµοσιογραφίας καρβέλια ονειρεύονται. Ωστόσο, εκτός ελληνικών συνόρων γίνεται της µουρλής με την ιστοσελίδα Wikileaks η οποία δίνει όλα τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτµεντ στον λαό τριάντα χρόνια νωρίτερα. Στην τριακονταετία δίνονται κατά νόµον στη δηµοσιότητα επιλεγµένα δηµόσια έγγραφα. Ουδείς όµως θα διάβαζε ποτέ για την έλλειψη δηµιουργικότητας της Μέρκελ, τα συµπλέγµατα του Πούτιν και τη συνήθεια του Νετανιάχου να δίνει υποσχέσεις που να δεσµεύουν µόνον όσους τις λαµβάνουν. Οποιος πίστευε ότι οι πρεσβείες των ΗΠΑ ανά τον κόσµο είναι γεµάτες νερόβραστους ξανθοµάλληδες που παίζουν τένις και πνίγουν τη βαρεµάρα τους σε ένα τζιν τόνικ, πρέπει µάλλον να αναθεωρήσει την άποψή του.

Σημειώνει μεταξύ άλλων στο άρθρο του "Επαναλήψεις" ο Δ. Μητρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

Τα Νέα του Μεραμβέλλου

Το πολύ ενδιαφέρον blog της Ανατολικής Κρήτης ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΥ μας έκανε την τιμή να φιλοξενήσει στις ιστοσελίδες του μια συνέντευξη, την οποία αναδημοσιεύουμε παρακάτω.

Διαδικτυακή συνέντευξη με έναν αγιονικολιώτη blogger

Αυτές τις ημέρες διαβάζουμε συνεχώς τις απόψεις και τις θέσεις των παράξεων και των υποψηφίων που εμπλέκονται στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Σκεφτήκαμε όμως ότι αξίζει να διαβάσουμε και τις απόψεις ενός blogger, που δεν εμπλέκεται άμεσα στην όλη διαδικασία, έχει όμως ενδιαφέρουσες απόψεις, τις οποίες εκφράζει δημοσίως μέσω του προσωπικού ιστολογίου του.
 Ο Ιωάννης Σταμέλος είναι καθηγητής Μαθηματικών, πρόεδρος του παραρτήματος Λασιθίου της Μαθηματικής Εταιρίας και είναι ένας από τους πρώτους blogger στην περιοχή μας. 
Μέσω   e-mail του ζητήσαμε μια διαδικτυακή συνέντευξη  με ερωτήσεις για διάφορα θέματα και εκείνος ανταποκρίθηκε στέλνοντας μας τις ενδιαφέρουσες απαντήσεις του:

-Ποια είναι η γνώμη σας για το προεκλογικό κλίμα στο Δήμο Αγίου Νικολάου;

-Καλό και πολιτισμένο, νομίζω. Μέχρι τώρα δεν διαπίστωσα καμία ακρότητα από αυτές που συνήθως «επιτρέπονται» στους προεκλογικούς αγώνες. Ελπίζω οι επόμενες μέρες μέχρι να κλείσουν οι κάλπες να μη με διαψεύσουν. Ίσως βοηθάει σ’ αυτό η αίσθηση ότι δεν έχουν δημιουργηθεί λεπτές ισορροπίες στα αντίπαλα στρατόπεδα. 

-Χιούμορ και πολιτική συμβιβάζονται;

-Από την μια  είναι θέμα οπτικής… Όλα αυτά  που βλέπουμε γύρω μας μπορούν  να εκληφθούν και ως χιούμορ (καλόγουστο ή κακόκουστο). Μπορεί να τα εκλάβει κανείς ως φάρσα ή κωμωδία. Από την άλλη το χιούμορ είναι θέμα προσωπικότητας. Αρκετοί από αυτούς που ασχολούνται με τα κοινά είτε στην κεντρική πολιτική σκηνή είτε στην αυτοδιοίκηση, έχουν έντονη την αίσθηση του χιούμορ. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές το κρατούν για τον ιδιωτικό τους χώρο και στη δημόσια εικόνα τους βγάζουν ξινίλα. Κλασσικές περιπτώσεις παγκόσμια ο Τσόρτσιλ και ο Λίνκολ. Στους δικούς μας ιδιαίτερες περιπτώσεις ο Γεώργιος (προσοχή Γεώργιος) Παπανδρέου, ο Θανάσης Κανελλόπουλος, ο Ηλιού κ.α.  

-Είστε ένας από τους πρώτους blogger στην περιοχή. Ποια η γνώμη σας για τη χρησιμότητα των μπλογκς  στη ζωή μας;

-Το blog σημαίνει ελευθερία στη διατύπωση άποψης. Προσωπικά μου δίνουν μια αίσθηση για το πώς θα ήταν η άμεση δημοκρατία, όπου οι πολίτες θα μπορούσαν να τοποθετούνται για οποιοδήποτε θέμα και κυρίως γι αυτά που τους αφορούν άμεσα. Λείπει η ψηφοφορία. Πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα το δούμε κι αυτό. 
Τα blog στις δημοκρατίες δυτικού τύπου αν δεν τα είχαμε θα έπρεπε να τα ανακαλύψουμε. Μπορούν να αποτελέσουν μέσο δημόσιου διαλόγου και το κάνουν σε πάμπολλες περιπτώσεις. Ακόμα και σε χώρους που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να αξιοποιούνται έχουν χρησιμότητα. Στην εκπαίδευση για παράδειγμα η δημιουργία κοινοτήτων μάθησης με τη βοήθεια blog είναι ένας θεσμός που αξιοποιεί μοντέρνες παιδαγωγικές, βοηθάει τους μαθητές στην κριτική σκέψη και την εμπέδωση του διαλόγου. 
Αυτό που βλέπω πχ στο μπλογκ το δικό σας είναι πρωτόγνωρο –ομολογώ ότι με έχει ξαφνιάσει πολύ ευχάριστα και ήθελα να γράψω κάτι, που με αυτή τη συνέντευξη με προλάβατε. Εννοώ τη μεγάλη συμμετοχή των επισκεπτών με την κατάθεση σχολίων. Νομίζω ότι αυτό είναι υγεία. Πάρα πολλά από αυτά, κατά την προσωπική μου άποψη, προάγουν τον διάλογο και καταθέτουν κριτική σκέψη και απόψεις. 
Είμαι βέβαιος με την διάδοση του διαδικτύου ότι στο μέλλον τα σχόλια, όπως αυτά που γίνονται σε πολλές αναρτήσεις σας, δεν θα περνούν και τόσο απαρατήρητα. Πιστεύω ότι αυτοί που έχουν θεσμικό ρόλο θα πρέπει να αφουγκράζονται το δημόσιο αίσθημα όταν παίρνουν αποφάσεις που αφορούν κοινωνικές ομάδες (πχ τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους).
 Και όπως εξελίσσεται το σχόλιο στα blog, μαζί με τις αναρτήσεις, εκφράζουν ένα σημαντικό μέρος αυτού που αποκαλούμε «δημόσιο αίσθημα». Το blog είναι λαϊκό μέσο, δεν αφορά πλέον μικρές ομάδες. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός τους, η επισκεψιμότητα, καθώς και η συνεχής ενημέρωσή τους το επιβεβαιώνουν. Κατατίθενται απόψεις που από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, για διαφόρους λόγους, δεν προβάλονται. Υλοποιούν την πολυφωνία και την διαφορετικότητα. 

-Πιστεύετε ότι η ανωνυμία στα μπλογκς πρέπει να αρθεί;

-Όχι. Η ανωνυμία  είναι κακή γιατί επιτρέπει  τις κακοήθειες και μπορεί να λειτουργήσει ως κουκούλα, το είδαμε κι αυτό. Από την άλλη όμως επιτρέπει την κατάθεση απόψεων που σε μικρούς χώρους όπως ο δικός μας, θα ήταν αδύνατο για προφανείς λόγους, να κατατεθούν δημόσια. Οι διαχειριστές των μπλογκ θα πρέπει να είναι προσεκτικοί όταν κατατίθενται σχόλια επί προσωπικού, ρατσιστικά, ρουφιανιές κλπ  

-Νομίζετε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη στέγαση των σχολείων   στην περιοχή μας;

- Ναι. Είναι  κοινό μυστικό. Το 3^ο Γυμνάσιο και το 2^ο Λύκειο θα πρέπει να βρούνε αυτόνομη στέγη το συντομότερο. Το τετράγωνο του Ξηρόκαμπου φαίνεται ότι λύνει κάποια προβλήματα όπως πχ του παρκινγκ αλλά δημιουργεί και κάποια άλλα όπως η κυκλοφοριακή συμφόρηση και η εξωσχολική παρεμβατικότητα η οποία δεν γνωρίζουμε πως μπορεί να εξελιχτεί με τα μεγάλα συγκροτήματα σχολείων. 

-Με το νόμο "Καλλικράτη' η σχολική στέγη περνά εξ ολοκλήρου στους δήμους. Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της σχολικής στέγης στην   περιοχή;

-Λυπάμαι αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία όχι μόνο στη σχολική στέγη, που ενδεχομένως να μην έχει βιώσει και τα χειρότερα προβλήματα από αυτά που βιώνουμε καθημερινά στις πόλεις, δεν με κάνει αισιόδοξο.  

-Τα μαθηματικά έχουν σχέση με την πολιτική;

-Με την εξουσία  γενικότερα. Όπως θα γνωρίζετε  ενδεχομένως, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν τα μαθηματικά οδηγούν στην εύρεση λύσεων. Οδηγούν σε αποτέλεσμα. Κάτι που είναι ζητούμενο στην πολιτική και στην διαχείριση της εξουσίας σε κάθε μορφή της. Οι μαθηματικοί δίνουν λύσεις. Τώρα μπορεί κάποιος να πει καλές ή κακές… Νομίζω όμως ότι τα περισσότερα από τα προβλήματα που βιώνουμε γύρω μας είναι κυρίως γιατί δεν θέλουμε ή δεν τολμάμε να τα ακουμπήσουμε.

Παρεμπιπτόντως, τον προηγούμενο Γενάρη φιλοξενήσαμε στην πόλη μας την Καθηγήτρια του ΕΜΠ Χριστίνα Φίλη η οποία έχει εκδώσει ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο σχετικά το «Μαθηματικά και Εξουσία» για όποιον ενδιαφέρεται. (Είχα γράψει και στην Ανατολή). Τα μαθηματικά βοηθούν εκτός από την διαχείριση και στη δημιουργία οράματος. Η αφαιρετική σκέψη και ο επαγωγικός τρόπος γαρ. Όμως ας μην είμαστε υπερβολικοί. Η όλη κουλτούρα του ανθρώπου, το αίσθημα του πολίτη, της ψηφίδας στην κοινωνία είναι επίσης πολύ σημαντικοί παράγοντες  

-Πώς βλέπετε το μέλλον του δημόσιου σχολείου τα επόμενα χρόνια;

-Το δημόσιο  σχολείο πρέπει να στηριχθεί  με κάθε τρόπο. Είναι κατάκτηση  της κοινωνίας. Δεν είναι απλά μια παροχή. Είναι θεσμός των τελευταίων αιώνων που έχει κατακτηθεί από την κοινωνία. Δυστυχώς έχει καταντήσει στις μέρες μας σε παρκινγκ παιδιών στις  περισσότερες περιπτώσεις. Όμως αυτό θίγει κυρίως τα παιδιά και τους πολίτες που δεν μπορούν να πληρώσουν καλά σχολεία και να βρουν άλλους τρόπους εκπαίδευσης. 
Το δημόσιο σχολείο όμως, εκτός από εκπαίδευση που μπορεί να αγοραστεί, δημιουργεί Παιδεία. Δηλαδή διαμορφώνει την κοινωνία του αύριο. Το δημόσιο σχολείο είναι ο βασικότερος θεσμός που μπορεί να δημιουργεί επίσης κοινωνική κινητικότητα. Να αλλάζει δηλαδή τον τρόπο ζωής προς το καλύτερο των ανθρώπων. Αλλιώς ο καθένας μας θα γεννιόταν και θα πέθαινε στην κοινωνική τάξη των γονιών του. Θα ήταν καταδικασμένος σε μεγάλο βαθμό αφού λίγοι είναι εξ αυτού προνομιούχοι. 
Όμως στο σχολείο της κάθε εποχής αντικατοπτρίζεται και η κοινωνία του. Δεν λειτουργεί το δημόσιο σχολείο σε κοινωνικό κενό. Οι κοινωνικοί φορείς (επιστημονικές ενώσεις, σύλλογοι γονέων, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ) θα πρέπει να δημιουργούν αναχώματα στην όποια κατρακύλα. Δυστυχώς τα μέτρα που μπορεί να πάρει η πολιτεία προς την καλύτερη ποιότητα δεν είναι άμεσα εξαργυρώσιμα  σε ψήφους, γι αυτό μιλάω για τους κοινωνικούς φορείς. 
Ιδανικό συμπλήρωμα η πόλη σχολείο που μπορεί να δημιουργηθεί από τη συμπεριφορά των αρχόντων, των πολιτών και των πολιτιστικών εκδηλώσεων (υπαρκτό το μοντέλο της αρχαίας Αθήνας). Εδώ όπως αντιλαμβάνεστε πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η τοπική αυτοδιοίκηση. 

Αναρτήθηκε από ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΥ στις 12:09 μ.μ.

To μανιφέστο των blogger

1. Τα blogs είναι διάλογος ελεύθερος και ανεμπόδιστος μεταξύ πολιτών.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από ειλικρινής φωνές ακόμα κι αν ανάμεσά τους κυκλοφορούν και λαμόγια.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να καταθέσει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι μαθαίνουμε, όπως και στον κοινωνικό εποικοδομητισμό.

5. Μερικά blogs γράφονται από επαγγελματίες αλλά στην πλειοψηφία τους συντηρούνται από απλούς πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να καταθέτει και την δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να την υπαγορεύουν.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

10. Δικαίωμα και υποχρέωση του οποιουδήποτε να καταθέτει την αντίθετη άποψη για οποιαδήποτε ανάρτιση εφόσον υπάρχει τέτοια.

Αντέχουμε όμως...

Πόση ανοησία αντέχουμε; Είναι το ερώτημα που έχει για τίτλο το άρθρο του Κ.Ζούλα στην σημερινή Καθημερινή.

Ακούγοντας τους νέους αυτούς «συναδέλφους» να αναλύουν με περισσή σοβαρότητα πότε θα έρθει το νυφικό της Καλομοίρας και να «διαγκωνίζονται» ποιος έχει το εγκυρότερο «ρεπορτάζ» για τους καλεσμένους της κ. Μενεγάκη, «κόλλησα» στο ίδιο ερώτημα: Αλήθεια, πού ζουν όλοι αυτοί οι «πανελίστες» πριν και μετά τις εκπομπές τους; Στην Ελλάδα ή άλλου; Τους φαντάζομαι να συσκέπτονται κάθε μέρα για να «ιεραρχήσουν» τις «ειδήσεις» τους και πραγματικά απορώ: Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι να θεωρούν -ακόμη και σήμερα (!) - ότι θα βιοποριστούν επαγγελματικά ασχολούμενοι με τη Νάντια τη Μπουλέ;

«Εσύ πόσο gossip αντέχεις» με ρωτούσε λίγο αργότερα μια στιβαρή ανδρική φωνή από ραδιοφώνου, προτρέποντάς με να μπω σε ένα αντίστοιχο site με τα καλύτερα κουτσομπολιά. Θα αντιστρέψω το ερώτημα στον άγνωστο σε μένα «συνάδελφο»: Εσύ τι πρέπει άλλο να συμβεί στη χώρα για να καταλάβεις ότι με... σάχλες δεν βάφονται αυγά;

Είναι η κατάληξη του άρθρου. Βεβαίως και χειρότερα είναι τα πράγματα στο διαδίκτυο. Ρίχτε μια ματιά και θα δείτε κλειδαρότρυπες και ανοησίες σωρό. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι όλα αυτά τα όργια είναι τιμητές των πάντων.Το θλιβερότερο όμως είναι ότι όλα αυτά έχουν τεράστια αναγνωσιμότητα και τηλεθέαση. Άρα κάτι σοβαρότερο κρύβεται πίσω από τη σάχλα και το μπανιστήρι.

Σύγχρονη Ζωολογία

Μαθήματα Ζωολογίας

Σήμερα θα δανειστούμε από το blog «Μπούρμπερη» την σημαντικά εμπεριστατωμένη ανάρτηση «Το κομματόσκυλο. Ορισμός και προέλευση» για να αναφερθούμε στο αρκετά διαδεδομένο είδος ζώου που ταλανίζει την κοινωνία μας. Αναφέρει λοιπόν σχετικά το άρθρο:

«Ημίαιμη ράτσα, που αποτελεί σπάνια διασταύρωση κομματικών - και όχι μόνο - στελεχών με μπουλντόγκ. Είναι άγριο και επιθετικό. Λόγω της μαχητικότητας και της αφοσίωσης του χρησιμοποιείται με επιτυχία σε δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές.

Είναι μοχθηρό αλλά και πολύ υπάκουο στις προσταγές των αφεντικών του.

Έχει επιλεκτική μνήμη και η όραση του είναι μέτρια. Συναντάται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας αλλά με κυρίαρχη παρουσία στις συγκεντρώσεις των πολιτικών κομμάτων, τα πολιτικά γραφεία, και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Οι πολιτικοί τα χρησιμοποιούν με τεράστια επιτυχία τις τελευταίες δεκαετίες και αποτελούν τους πιο πιστούς τους συντρόφους. Η πιο παραγωγική και δραστήρια περίοδος της ζωής τους είναι συνήθως η περίοδος των βουλευτικών και των νομαρχιακών εκλογών ενω το υπόλοιπο διάστημα λόγω της οκνηρότητας τους αναλώνονται σε βασικές λειτουργικές τους ανάγκες όπως : ρουφιανέματα, καταγγελίες, δολοπλοκίες, εκβιασμούς και απειλές. Ενίοτε μεσολαβούν και σε διορισμούς της συγγενικής τους ράτσας, των κοπρόσκυλων».

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: αν σας θυμίζει κάποιον γνωστό σας δηλώνουμε ευθαρσώς ότι αυτό είναι εντελώς συμπτωματικό.

Διαβάζουμε, όπως ζούμε

Ο χρόνος και η σωστή διαχείρισή του, είναι το θέμα του άρθρου στα σημερινά ΝΕΑ της Κατερίνας Βουτσινά. Μεταξύ άλλων αναφέρει:

"Διαβάζοντας πρόσφατα το αµερικανικό περιοδικό «Τhe Αtlantic» µαθαίνω ότι η σχέση µας µε τον χρόνο έχει επηρεαστεί ακόµα και από τον τρόπο που διαβάζουµε ειδήσεις στο Διαδίκτυο. Εχουµε γίνει πιο ανυπόµονοι, παρατηρεί ο συντάκτης Νίκολας Καρ, συµπληρώνοντας ότι ο τρόπος που το βλέµµα µας µεταπηδά στιγµιαία από τη µία ιστοσελίδα στην άλλη και από τη µία αναζήτηση στο Google σε µία δεύτερη, αντανακλάται σε εκείνον µε τον οποίο διαβάζουµε, σκεφτόµαστε και αντιδρούµε. Γρήγορα, όπως ακριβώς διαβάζω και εγώ το συγκεκριµένο άρθρο – το οποίο παραείναι τεχνικό και κουραστικό – επιβεβαιώνοντας τον κανόνα.

Διατρέχοντάς το στάθηκα στο εξής: «Η επιρροή του Διαδικτύου δεν σταµατά στην οθόνη του υπολογιστή», γράφει ο Καρ. «Δεν υπήρξε κανένα άλλο µέσο επικοινωνίας που να έπαιξε τόσους πολλούς ρόλους στη ζωή µας – ή να έχει τόση µεγάλη επιρροή στις σκέψεις µας – όσο το Διαδίκτυο σήµερα», λέει συµπληρώνοντας πως ύστερα από την ευφυέστατη ανακάλυψη του Google το µυαλό µας έχει αρχίσει σιγά σιγά να εκπαιδεύεται στο να καταναλώνει µόνο σύντοµες, απλοποιηµένες ειδήσεις στο Ιντερνετ, επηρεάζοντας και τα άλλα µέσα επικοινωνίας. Στην τηλεόραση τα ρεπορτάζ µικραίνουν, στις εφηµερίδες και τα περιοδικά τα άρθρα απλοποιούνται και συµπτύσσονται ανάµεσα σε φωτογραφίες, αναφέρει ο Καρ.

Και πράγµατι, ο τρόπος που διαβάζουµε θυµίζει εκείνον µε τον οποίο ζούµε: µε ταχύτητα, πολλές επιλογές και συχνά λίγη ουσία. Κι αν πάντοτε – και ιδιαίτερα κάθε Σεπτέµβριο και Ιανουάριο – είχαµε την αίσθηση ότι ο χρόνος περνά γρήγορα, σήµερα περισσότερο από ποτέ η ταχύτητά του οφείλεται στον τρόπο µε τον οποίο εµείς τον διαχειριζόµαστε".