Είμαστε όλοι σκιτσογράφοι

Εις Μνήμην

Je Suis Charlie=Είμαστε με το Σαρλί

Μεγαλοϊδεατισμοί και ιστορικά ατοπήματα

Εγυαλίσαν τα κουμπιά γυάλισαν τα γαλόνια. Και πήγανε περίπατο με τα κανόνια...

Μέσα από τους μηχανισμούς της ωραιοποίησης του παρελθόντος που δεν το ξέρουμε, που το αγνοούμε ή που μας το έχουν φυτέψει στο κεφάλι διάφοροι ως χολιγουντιανό υπερθέαμα με μπόλικη δάφνη (παιδεία, στερεότυπα, κρατούσα κουλτούρα) αναπολούμε τα «δοξασμένα χρόνια» κατά τα οποία ο πόλεμος ήταν μια ευχάριστη ενασχόληση και η οποία το βράδυ οδηγούσε στην αγκαλιά μιας ομορφούλας. Και δώστου από την αρχή την επομένη σε μια διαδικασία καμάτου ευκάματου: να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά και να κρατάω τις νύχτες με τ' άστρα μια ομορφούλα αγκαλιά... Τι ωραία χρόνια!..

Όπου, σε μια άλλη εκδοχή, η λεβεντιά και η υπερηφάνεια των αδούλωτων ψυχών απεικονίζονταν στη σημαία με το τούρκικο άστρο στη γωνία του λαβάρου, που επέβαλε ο σουλτάνος για να δείξει την επικυριαρχία του... Άσχετα αν οι αγωνιστές του Θερίσου ύψωσαν την άλλη χωρίς το τούρκικο μίασμα στο τιμημένο σύμβολο για να κηρύξουν την Ένωση εκφράζονταν το σύνολο του Κρητικού λαού…

Η πολλή Ιστορία τρώει τον αφέντη σκέφτηκαν και τα ρομαντικά μέλη του συλλόγου που μεγαλόστομα, αλαζονικά και υπερφίαλα υιοθέτησαν τα σύμβολα των Βενετσιάνων κατακτητών για έμβλημα του … πολιτιστικού εκ προσωπικοτήτων συλλόγου τους. Τα λαομίσητα δηλαδή σύμβολα, αφού στα μάτια των υπόδουλων ταυτίζονταν με τον κατακτητή.

Με τόσα πυροτεχνήματα και θόρυβο ποιος να ακούσει τα κόκαλα των ηρωικών προγόνων μας που τρίζουν...

Ο λαός τραγούδι θέλει, φτάνουν τα προβλήματα, χόρεψε το τσιφτετέλι κι όλα πια βλαστήματα…Ήλθαν, είδαν. Θα μάθουν κάποτε;

Και πάλι πικρά

Όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε, όταν ερμηνεύουμε τον κόσμο όπως μας βολεύει και όταν αδιαφορούμε όταν πριονίζουμε το κλαρί που καθόμαστε, θα έρθει η ώρα που θα βρεθούμε απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα. Και δεν θα μας φταίνε οι κουτόφραγκοι που μας έχουν πάρει είδηση. Ο λόγος; Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο για όσους θυμώνται τον αλήστου μνήμης Ασλανίδη. Η σύγχρονη εκδοχή σε ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΤΕΙ...

"Ποιος μπορεί όμως να θεωρεί ότι η ανώτατη εκπαίδευση σε μια χώρα είναι ένα μέσο για να νοικιάζουν δωμάτια οι τοπικές κοινωνίες και να πουλάνε καφέδες οι τοπικές καφετέριες; Μόνο βουλευτές που ψαρεύουν σταυρούς σε τοπικές κοινωνίες και τοπικές καφετέριες! Ξέρετε κάτι; Αυτό ακριβώς είναι το κράτος που χρεοκόπησε. Ενα κράτος άχρηστο, σπάταλο αλλά κυρίως φαύλο. Ενα κράτος που έφτιαχνε πανεπιστήμια για να μαζέψει ψήφους. Ενα κράτος που χρειάζεται πλέον να συμμαζευτεί και να οργανωθεί σχεδόν από την αρχή.
Μόνο που, αντί οι πρωτεργάτες της χρεοκοπίας να συναισθανθούν τις ευθύνες τους, αντί να δείξουν μια στοιχειώδη ντροπή και μεταμέλεια, έρχονται τώρα να βαφτίσουν τη φαυλότητα «οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη»- όταν δεν τη βαφτίζουν «κοινωνική ευαισθησία»! "

Γιατί ο Πρετεντέρης δεν έχει δίκιο που τα γράφει αυτά στο σημερινό ΒΗΜΑ; Γιατί είναι μεγαλοδημοσιογράφος; Γιατί εργάζεται στον ΔΟΛ; Δηλαδή ποιοι είναι αυτοί που δικαιούνται δια να ομιλούν σ' αυτή τη χώρα; Όσοι χαϊδεύουν αυτιά; Ή όσοι κατεβάζουν γραμμές; 

Έεε... όχι κι έτσι

Άκου να δεις... Που πήγαν τα λεφτά; Ρωτάει ο αφελής.
-Μα τα φάγαμε μαζί, λέει κοτζάμ αντιπρόεδρος.
Πότε τα φάγαμε μαζί ρε μάγκα και δεν το πήραμε εμείς τουλάχιστον είδηση; Εμείς που ήμασταν; Κοιμόμασταν μήπως;
Κρίμα. Και ντροπή σας.

Όχι άλλοι "καταξιωμένοι"

Απορία: Ποιός βάζει αριθμούς μπροστά από μηδενικά;

 Quiz: Ποιός είναι ο λαός των κοψοχέρηδων;

Κι άλλο quiz: Σε ποιο μέρος του κόσμου υπάρχουν οι περισσότεροι ιχθυέμποροι;

Ελλάδα Αύγουστος 2010

Η Πανσέληνος του Αυγούστου στην ωραιότερη χώρα του κόσμου

Γήπεδο Πανιωνίο: Καταστάφηκε τη νύχτα από οπαδού του Πανιωνίου για να μην παίξει η ΑΕΚ που το δήλωσε ως έδρα επειδή το ΟΑΚΑ είναι κατεστραμμένο.

Η είδηση: Εκτός ελέγχου βγήκαν δεκάδες οπαδοί του Πανιωνίου που έκαναν κατάληψη και του γηπέδου διαμαρτυρόμενοι για την παραχώρηση του σταδίου στην ΑΕΚ, για τον αγώνα της Πέμπτης με τη Νταντί για το Europa League.

Προχώρησαν σε καταστροφές στον αγωνιστικό χώρο και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα, μετά την κατάληψη στα γραφεία του Ερασιτέχνη, μπήκαν στο γήπεδο, έσκαψαν τον αγωνιστικό χώρο, ενώ έσπασαν πάγκους και καθίσματα, φέρνοντάς σε αντίστοιχη μοίρα με το ΟΑΚΑ!

Η Αστυνομία δεν επενέβει καθώς όταν έφθασε είχαν όλα τελιώσει, ενώ δεν προχώρησε και σε συλλήψεις.

Ετσι η ρεβάνς της ΑΕΚ με την Νταντί Γιουνάιτεντ είναι στον αέρα καθώς ο αγωνιστικός χώρος δεν είναι σε κατάσταση για να... υποδεχτεί αγώνα!

Oι πληροφορίες λένε ότι θα γίνει αγώνας δρόμου ακόμα και μέσα στη νύχτα για την απόκατασταση των ζημιών. Αν όμως δεν εγκριθεί από το κλιμάκιο της UEFA (θα επιθεωρήσει αύριο, 25/8) το γήπεδο, τότε η ΑΕΚ έχει έρθει σε συμφωνία με τον Ολυμπιακό για την παραχώρηση του Σταδίου Καρασϊσκάκη, όπου όμως θα αγωνισθεί χωρίς την βοήθεια των φιλάθλων της.

Η «Ενωση», ωστόσο, δεν έχει πρόβλημα τιμωρίας από την UEFA μιας και από την στιγμή που η ομοσπονδία έχει λάβει έγγραφο από τον Ερασιτέχνη Πανιώνιο, τότε υπεύθυνος είναι αυτός.

Το τρελοβάπορο

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ

τέτοιο τρελό βαπόρι, τρελοβάπορο...

Ο. Ελύτης

Ο χειρότερος πρώτος. Θα σηκωθούν κι οι πέτρες... Ποια δικαιοσύνη; Ποια συλλογικότητα; Ποια μόρφωση ο αμόρφωτος;... Αλήτες, ανίκανοι και γλύφτες να μιλάνε για αξίες. Ποιές αξίες; Το γλείφειν, η ίντριγκα, ο κομματισμός, η ημετεροκρατία, οι απειλές, οι εκβιασμοί και η αποθέωση της ανικανότητας; Ή είναι τόσο ηλίθιοι ορισμένοι ή τόσο θρασείς.

Ένας γάμος και πάμπολλες κηδείες

Οι επιλογές στελεχών εκπαίδευσης ανέδειξαν και πάλι την διαχρονική κακοδαιμονία του πολιτικού συστήματος.
Η υπουργός βιάστηκε και απ' ότι φαίνεται έκαψε τα νέα στελέχη αφού οι τελικές επιλογές των νέων στελεχών εκπαίδευσης διέψευσαν παταγωδώς τις εξαγγελίες της για αξιοκρατία και διαφάνεια. Τι το ήθελε το δελτίο τύπου; (Δες στο τέλος της ανάρτησης).

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1. Οι συνδικαλιστές για άλλη μια φορά έπαιξαν το ρόλο τους: σε διατεταγμένη υπηρεσία.
2. Ο σύμβουλος που έστριψε όταν "ο δικός μας" μπορούσε να καλύψει τη διαφορά των αντικειμενικών μορίων με το άριστα της συνέντευξης και να πάρει θέση εκλογής.
3. Το πρόβλημα δεν είναι αν ο τρίτος γίνει τέταρτος ή έβδομος όταν δίνονται τρεις θέσεις.
4. Οι πανεπιστημιακοί χα, χα ... σε ωραίους δασκάλους στέλνουμε τα παιδιά μας. Όταν τους έχεις στο πανεπιστήμιο κλαίνε με μαύρο δάκρυ για την αξιοκρατία και τη διαφάνεια και κατά της ευνοιοκρατίας κλπ κλπ Πώς δεχονται οι ξεφτίλες το ρόλο του τσάτσου στις επιτροπές;... Για φαντάσου... να δίνει ως πανεπιστημιακός άριστα και ως μέλος σε διατεταγμένη υπηρεσία ανεπάρκεια. Φτου σας! (Δες παρακάτω τα ονόματα αυτών που δίνουν κύρος στις διαδικασίες).
5. Οι άλλοι γέροι άνθρωποι -δηλαδή ώριμοι- να δέχονται να κάνουν τους τσάτσους αγραμμάτων. Ωραίοι δάσκαλοι για τα παιδιά του κοσμάκη. Με ποιο τρόπο θα αντικρύσουν τους συναδέλφους τους στα σχολεία; Πόσο θράσος θα πρέπει να έχουν για να τους μιλήσουν για αξιοκρατία και να τους βάλουν να κάνουν αξιολόγηση. Να μιλήσουν για αξίες στους νέους επιστήμονες που έρχονται να υπηρετήσουν την εκπαίδευση.
6. Πολύ πλάκα θα έχει να έρθουν αυτοί που στη στροφή την έκαναν και να χύνουν μαύρο δάκρυ για την αξιολόγηση.
7. Αφού είχαν σκοπό να κάνουν τοποθετήσεις με σημειώματα βουλευτών τι τις ήθελαν τις προκηρύξεις και τη "διφάνεια" και την "αξιοκρατία" και την ξυνή κλαίουσα στο Mega;
8. Το ξαναείδαμε βέβαια το σήριαλ με τις θέσεις των γραμματέων στα υπουργεία που βάλλανε τον κόσμο να κάνει αιτήσεις για να πάρουν τους αποτυχημένους κομματικούς και πολιτευτές.
9. Το ξαναείδαμε με τις τοποθετήσεις στις περιφέρειες: Τέσσερις στην τελική σειρά αλλά η θέση δίνεται στον πέμπρο που ήρθε από το πουθενά με μόνο προσόν ότι ήταν δικός μας συνδικαλιστής.
10. Τι θα κάνουνε τώρα στις κρίσεις των νέων διευθυντών τα νέα στελέχη; Δεν θα διαχειριστούν το προσωπικό τους όπως έγινε με τη δική τους επιλογή; Δεν θα θεωρούν φυσιολογικό και νόμιμο να βάζουν και να βγάζουν τους υπαλλήλους στην υπηρεσία τους όπως τους έβαλαν αυτούς;
11. Με ποιο κύρος θα διοικήσουν και θα δίδουν οδηγίες και εντολές σε υπαλλήλους που θα γελάνε από πίσω τους;

Το Συμβούλιο Επιλογής των Προϊσταμένων των Διευθύνσεων Β/βάθμιας Εκπαίδευσης αποτέλεσαν οι:

Παναγιώτης Παπακωνσταντίνου , μέλος ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων - Αλεξάνδρα Κορωναίου, μέλος ΔΕΠ του Παντείου Πανεπιστημίου - Αθανάσιος Τζιμογιάννης , μελος ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου - Αδάμ Αγγελής , Μόνιμος Πάρεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου - Φωτεινή Κομσέλη, μέλος Επιστημονικού Προσωπικού του ΕΚΔΔΑ και οι Αιρετοί Δημήτρης Καρλάφτης (ΝΔ) - Θεοφιλος Σακαλίδης (ΠΑΣΟΚ).


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Δες σχετικά
Υπουργείο Παιδείας: Δημοσιότητα, διαφάνεια και αξιοκρατία στις επιλογές των Διευθυντών για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

20/07/2010 - 16:45

Δελτίο Τύπου


Δημοσιότητα, διαφάνεια και αξιοκρατία στις επιλογές των Διευθυντών για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση


Την Παρασκευή 16/7/2010, κοινοποιήθηκαν από τα Συμβούλια Επιλογής Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, οι πίνακες με τις αξιολογικές μονάδες των υποψηφίων που προέκυψαν από τα στοιχεία των φακέλων που υπέβαλαν με βάση το νόμο 3848/2010. Οι πίνακες αυτοί έχουν ήδη σταλεί στις κατά τόπους Διευθύνσεις και Γραφεία Εκπαίδευσης και έχουν κοινοποιηθεί στους υποψηφίους.

Η κοινοποίηση των πινάκων σε όλους τους υποψήφιους με τα μόρια όλων των συνυποψηφίων γίνεται για πρώτη φορά, ώστε και με αυτό τον τρόπο να διασφαλίζεται η διαφάνεια και η εγκυρότητα των μοριοδοτούμενων κριτηρίων. Τα Συμβούλια Επιλογής εργάστηκαν με υψηλό αίσθημα ευθύνης και συνέπειας και έφεραν σε πέρας ένα πραγματικά δύσκολο έργο με όρους αξιοκρατίας και αντικειμενικότητας.

ΤΕΛΟΣ ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

18 μέρες το αντέξανε...

Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν στείλανε την εγκύκλιο στα σχολεία για την προκήρυξη των θέσεων διευθυντών ζήτησαν να λάβουν γνώση ενυπόγραφα όλοι οι εκπαιδευτικοί !!!

Και μια Σπανιόλα να μου φωνάζει ολέ!

Θέλω πολλές, γυναίκες θέλω πολλές, θέλω πολλές κι απ’ όλες τις φυλές, λέει το γνωστό ρεμπέτικο.

Από χθες ο Τοµάζο Πάντοα Σιόπα ανέλαβε καθήκοντα συµβούλου του Γιώργου Παπανδρέου σε όλα τα θέµατα της οικονοµίας, λέει η είδηση. Ενώ ο γιός του Πάλμε θα ηγηθεί επιτροπής που θα αξιολογήσει το προνοιακό σύστηµα της χώρας μας. Οι επιλογές είναι προσωπικές του πρωθυπουργού πάντα κατά την ειδησεογραφία.

Είχα ένα γνωστό ο οποίος ισχυριζόταν σε ανύποπτους χρόνους ότι για να ακούσουμε καλή λαϊκή μουσική θα πρέπει να επιστρατέψουμε τα παιδιά του Χιώτη, του Βαμβακάρη, του Παπαϊωάνου κλπ Νόμιζε ο φουκαράς ότι η μουσική είναι θέμα ονόματος.

Τώρα θα μου πείτε γιατί ο γιός του Αντρέα, η κόρη του Μητσοτάκη, ο ανιψιός του Καραμανλή … Κατ’ επέκταση γιατί ο γιός του Πάλμε να είναι καλός σύμβουλος για να ηγηθεί επιτροπής που θα αξιολογήσει το προνοιακό σύστηµα της χώρας μας… Τι να να σας απαντήσω, με φέρνεται σε δύσκολη θέση. Κατά το ρεμπέτικο υπάρχει κάποια λογική. Η Τουρκάλα για παράδειγμα γνωρίζει να πατάει τον αργιλέ και η Σπανιόλα γνωρίζει άριστα την κατάλληλη στιγμή να ξεφωνίζει ολέ!

Τα ξαδέλφια της Ελένης

Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick. Στο άρθρο του με τίτλο «Φον Φούφουτοι» ή κατσαπλιάδες; (Καθημερινή, 1.7.10) υπενθυμίζει κάποιες αλήθειες που δεν θα πρέπει να ξεχνάμε εύκολα.

Τι θα γινόταν πιθανώς αν στις 6.5.2010 δεν είχε η ελληνική κυβέρνηση υπογράψει το μνημόνιο; Θα συνεχιζόταν το προσφιλές μας σπορ, η λεηλασία των κοινών σημειώνει. «Οι πολιτικάντηδες, μετρ της ανικανότητας και της φαυλότητας, θα συνέχιζαν τα ρουσφέτια τους, τις δωροληψίες τους, τις μίζες τους. Οι πολίτες, πρωταθλητές του μικροαστικού ωχαδερφισμού, θα συνέχιζαν να βρίζουν το κράτος, να φοροδιαφεύγουν, να χτίζουν αυθαίρετα, αλλά να απαιτούν και μια θεσούλα στο Δημόσιο. Και, φυσικά, με την ίδια άνεση που οι πολίτες εξαπατούν το κράτος, αυτό θα εξακολουθούσε να εξαπατά τους εταίρους του. Ολα είναι κύκλος. Μια λέξη αποδίδει την κυρίαρχη κουλτούρα της μεταπολίτευσης: λαθρεπιβασία - πώς να καρπώνεσαι ιδιωτικά οφέλη, αλλά να πληρώνει άλλος τον λογαριασμό!» Και ξαφνικά ανακαλύψαμε το νόμο της βαρύτητας: «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Δεν μπορείς να μεταθέτεις τα προβλήματά σου στο μέλλον εσαεί. Δεν μπορείς να εξαπατάς και να αυταπατάσαι στο διηνεκές. Υπάρχουν όρια. Η «αρχή της πραγματικότητας» δεν εξαφανίστηκε επειδή την περιφρόνησες.

Οι λαϊκιστές ηγέτες χάιδεψαν το εγώ μας. Μας έπεισαν ότι μπορούμε να ικανοποιούμε όλες μας τις επιθυμίες. Καταπιεσμένοι ποικιλοτρόπως στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, δίχως ελευθερία στη χουντική επταετία, θεωρήσαμε μετά στη μεταπολίτευση ότι η δημοκρατία είναι το πολίτευμα του κάνω-ό, τι-γουστάρω. Οι λαϊκιστές πολιτικοί, κολακεύοντας το πόπολο, εξέθρεψαν τον ναρκισσισμό του, εκμαύλισαν το ήθος του, του πρόσφεραν «συμμετοχή» σε όλα, ακόμα και στη διαφθορά. Οι θεσμοί ταυτίστηκαν με τον μυθοποιημένο «λαό»: αποδυναμώθηκε η διηθητική λογική τους, χαλάρωσαν οι κανόνες τους. Εννοιες κλειδιά ανασημασιοδοτήθηκαν: ο νόμος θεωρήθηκε αυθαίρετος περιορισμός, η νόμιμη εξουσία μεταφράστηκε σε παράλογη καταπίεση, η οικονομία εκλήφθηκε ως μια δευτερεύουσας σημασίας δραστηριότητα. Αντε τώρα να τα μαζέψεις…

Προσέξτε πόσο δύσκολα, ακόμα και τώρα, ξηλώνονται οι «βαθιές δομές» που καθηλώνουν τη χώρα. Παρά τη χρεοκοπία, οι κυανέρυθροι λαϊκιστές κηρύσσουν την έναρξη ανένδοτου αγώνα «απαλλαγής» από το Μνημόνιο! Διεκτραγωδούν τη «μείωση της εθνικής κυριαρχίας», μιλάνε για «κατοχική» κυβέρνηση και άλλα φαιδρά. Το μοτίβο της «εθνικής αντίστασης» αναβιώνει. Στη λαϊκιστική φαντασία ο «λαός» υπάρχει κυρίως ως «θύμα». Αυτή είναι η αγαπημένη εθνική μας αφήγηση, δεν μάθαμε άλλη...

Εχοντας επιδοθεί με ζήλο στη λαθρεπιβασία, συρρικνώσαμε τον χρόνο στο «εδώ και τώρα». Αποφύγαμε επώδυνα διλήμματα και επιλογές. Οταν συνωστίζονταν πολλοί στην πόρτα, τη μεγαλώναμε για να περάσουν όλοι - αρκεί να μην επιλέξουμε. Ετσι και τώρα: απωθώντας την «αρχή της πραγματικότητας», οι λαϊκιστές αρνούνται τη διλημματική φύση της κρίσης: χρεοκοπία ή επώδυνα μέτρα; Γι’ αυτούς διλήμματα δεν υπάρχουν, είναι φανταστικά ή προϊόντα συνωμοσίας. Στο λαϊκιστικό σύμπαν δεν υπάρχει τριβή, όλα είναι ελαστικά και ακόπως αντιστρέψιμα. Οι πράξεις αποσυνδέονται από τις συνέπειές τους. Η φαντασίωση μετατρέπεται σε πραγματικότητα.

Η οικονομία ήταν ανέκαθεν ο κατ’ εξοχήν χώρος που συντρίβονται οι αυταπάτες. Ξέρετε γιατί; Διότι ζούμε σε έναν πεπερασμένο κόσμο, στον οποίο είμαστε καταδικασμένοι και να επιλέγουμε και να υφιστάμεθα τις συνέπειες των επιλογών μας. Αν δεν είσαι νοικοκύρης, μοιραία θα σε κυνηγούν οι δανειστές σου. Για να μπορείς να είσαι κυρίαρχος της ζωής σου, πρέπει να δημιουργήσεις τις αντίστοιχες προϋποθέσεις. Η αυτο-κυριαρχία και η αξιοπρέπεια κοστίζουν. Αν θέλεις να αποφύγεις δυσάρεστα διλήμματα, πρέπει να ενεργήσεις με προβλεπτικότητα.

Οπως ένας επαίτης χάνει το δικαίωμα της επιλογής, μια χρεοκοπημένη χώρα χάνει ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας της. Ας πρόσεχε… Οσο πιο πρωτόγονες είναι οι ανάγκες μας τόσο πιο χονδροειδή είναι τα διλήμματά μας».

Στο ερώτημα «τι μέλλει γενέσθαι;» ο Τσούκας υποστηρίζει: «Αν πρέπει να απαλλαγούμε από κάτι, αυτό είναι οι χρόνιες κακές μας συνήθειες. Το Μνημόνιο είναι ιδιαιτέρως επώδυνο επειδή άργησε τόσο. Ας προσέχαμε… Δεν είχαμε το θάρρος να υπερβούμε τη χρόνια ακρασία μας και το πληρώνουμε. Ολα κοστίζουν. Το «έλλογο εγώ», λέει ο Φρόιντ, δεν κυβερνάται από την «αρχή της ηδονής», αλλά από την «αρχή της πραγματικότητας». Εμείς την αγνοήσαμε.

Ουδόλως με στενοχωρεί να με κυβερνούν οι Βορειοευρωπαίοι «Φον Φούφουτοι», αφού οι δικοί μου εκπρόσωποι αποδείχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια Βαλκάνιοι κατσαπλιάδες. Δεν μειώνεται καθόλου η αξιοπρέπειά μου αν αύριο τις διοικήσεις των νοσοκομείων τις επιλέξει η τρόικα, αφού η δική μου υπουργός διαιωνίζει την παράδοση του φαύλου κομματισμού. Δεν με ενοχλεί καθόλου αν οι αλλοδαποί δανειστές μου εγκαταστήσουν επιτρόπους στις ΔΕΚΟ και τους ΟΤΑ, αφού οι δικοί μου νοιάζονται κυρίως για τη μίζα, την ψηφοθηρία και το ρουσφέτι. Ξέρετε γιατί; Διότι ξέρω ότι, ενίοτε, τα διλήμματά μου δεν τα επιλέγω - μου τα θέτουν τα γεγονότα…

Οχι, δεν πενθώ για την Ελλάδα που χάνεται. Ντρέπομαι μόνο για την ανικανότητά μας να δημιουργήσουμε την Ελλάδα που ονειρευτήκαμε το 1974».

Στην Ελλάδα που δεν υπάρχουν τίτλοι ευγενείας οι «Φον Φούφουτοι» είναι σκέτοι Φούφουτοι και έχουν ξαδέλφη την Ελένη, όπως άκομψα, ομολογουμένως, και σκληρά λένε στους ανά την επικράτεια καφενέδες για να θυμηθούμε και τον μακαρίτη τον Μπουσμπουρέλη.

Σύγχρονοι Μαυρογιαλούροι

Γράφει η Πόπη Διαμαντάκου στα ΝΕΑ (7-7-10) για το σίριαλ που παίχτηκε στα κανάλια με τον τ. Υπουργό κ. Χατζηγάκη: «Η πιο σπαρταριστή στιγµή πάντως αυτού του θεάτρου του παραλόγου ήταν όταν ο ο κ. Χατζηγάκης αποπειράθηκε να πει ότι πίσω από τις καταγγελίες του κ. Πάγκαλου κρύβεται σκοτεινό σχέδιο. «Να δούµε τι κρύβεται από πίσω» λέει στον Γιάννη Πρετεντέρη, λες και τα ρουσφέτια ήταν άνευ σηµασίας. «Οχι να δούµε πρώτα το µπρος» του απαντάει ατακαριστά εκείνος, υπογραµµίζοντας την επιθεωρησιακή διάσταση µιας συζήτησης που επιβεβαίωνε ότι η ζωή του τόπου δεν έχει µετακινηθεί ρούπι από την εποχή του κινηµατογραφικού Μαυρογιαλούρου.

Η συνέχεια του θεάµατος την εποµένη στους Καµπουράκη - Οικονοµέα απογείωσε την «επιθεώρηση ΑΓΡΟΓΗ», προσθέτοντας µοναδικές στιγµές πολιτικάντικης αφασίας, µε τον κ. Χατζηγάκη να επιµένει σε επιχειρήµατα πέραν της λογικής, όπως ότι ιδιοκτήτης µπαρ στα Τρίκαλα είχε τα προσόντα να προσληφθεί στην ΑΓΡΟΓΗαλλά παραιτήθηκε γιατί τον έστειλαν στην Κρήτη και αυτό ήταν «πράξη για να τον εξοντώσουν» – δηλαδή, έπρεπε να τον αφήσουν στα Τρίκαλα για να φροντίζει την επιχείρησή του. Γελάει κανείς για να µην κλάψει. Οπως και όταν τηλεφωνεί στην εκποµπή ο βουλευτής της Ν.Δ. κ. Κωνσταντόπουλος για να πει ότι δεν έχει συγγενική ή άλλη σχέση µε κυρία που προσελήφη στην ΑΓΡΟΓΗ, απλώς της είχε δώσει συστατική επιστολή για να την προσλάβουν «γιατί αυτός είναι ο ρόλος των πολιτικών γραφείων».

Η νοοτροπία που οδήγησε τον τόπο στην καταστροφή, τους πολίτες στα πρόθυρα της τρέλας, η νοοτροπία που θέλει στη θέση των θεσµών και της αξιοκρατίας ψηφοθηρικά ρουσφέτια ξεδιπλωνόταν µε τέτοιο κωµικό θράσος που ακόµη και για τις ελληνικές ιδιαιτερότητες έµοιαζε πέραν κάθε λογικής. Τι απαντούσε ο κ. Χατζηγάκης για συνεργάτες του που βρέθηκαν να έχουν προσληφθεί; Μα, είχαν τα προσόντα. Αλλος γυµναστής, άλλος µπάρµαν, ε, δεν πειράζει, όλοι σε αυτό τον τόπο άλλα σπουδάζουν και άλλες δουλειές κάνουν».

Και στο μπάσκετ...

Μήπως αυτά που έγιναν και στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακού Παναθηναϊκού είναι σε αναντιστοιχία με την παρακμή που βιώνει η χώρα; Την κακής ποιότητας παιδεία που έχουν υποστεί οι πολίτες της;

Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν στις Σέρρες

Μια ακόμη θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες κατέκτησαν οι Σέρρες λέει η σημερινή είδηση (6-6-10). Το ρεκόρ –λέει η είδηση- επετεύχθη κάτω από πραγματικά δύσκολες συνθήκες. Σημειώνεται πως παρά την πρωινή ηλιοφάνεια, η ξαφνική βροχόπτωση δυσκόλεψε αρκετά τη διαδικασία της ολοκλήρωσης και της καταμέτρησης του μεγάλου αυτού επιτεύγματος που κατάφεραν οι Σερραίοι έχοντας συμμάχους τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους που δεν πτοήθηκαν από την καταρρακτώδη βροχή. Ποιο όμως ήταν το επίτευγμα; «Πρόκειται για το μεγαλύτερο ρυζόγαλο του κόσμου, το οποίο παρασκευάστηκε σε καζάνι 2,50 μέτρων διάμετρο και 1 μ. ύψος, ενώ για την παρασκευή του χρησιμοποιήθηκαν 300 κιλά ρύζι, 2 τόνοι γάλα, 400 κιλά ζάχαρη, 1200 λίτρα νερό, 60-70 κιλά κορν φλαουρ και μπόλικη κανέλλα.
Η διαδικασία παρασκευής του ρυζόγαλου ξεκίνησε στις 11:00 και ολοκληρώθηκε το μεσημέρι».
Οι Σερραίοι έχουν ήδη καταφέρει-λέει η είδηση- να μπουν στο βιβλίο Γκίνες παρασκευάζοντας τη μεγαλύτερη μπουγάτσα του κόσμου που έφτασε περίπου τα 20 μέτρα και 250 κιλά βάρος, ενώ πέρυσι κέρδισαν μία επιπλέον θέση στο βιβλίο Γκίνες, αφού κατάφεραν μέσα σε τέσσερις ώρες να τηγανίσουν χιλιάδες μπιφτέκια από βουβαλίσιο κρέας, τελικού βάρους 312,5 κιλών.
Εμείς εδώ στην Ιεράπετρα κάνουμε ντοματοσαλάτες για το Γκίνες, λέει άλλη είδηση.
Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο πιο σοβαρό φτιάχνουμε ρυζόγαλα, κόβουμε ντομάτες και κάνουμε μπουγάτσες. Και κοντά σ’ αυτούς που νομίζουν ότι κάνουν κάτι σπουδαίο και οι άλλοι των μέσων ενημέρωσης που δεν αφήνουν την ευκαιρία να προβάλλουν κάθε ανοησία.

Βοήθειά μας

Γι’ αυτό φωνάζουμε ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως πρόβλημα αναξιοκρατίας και ασχετοσύνης των στελεχών σε όλους τους τομείς του δημοσίου σ’ αυτή τη χώρα. Οτιδήποτε αποφασίζεται φυσικά και δεν πρόκειται να υλοποιηθεί. Γιατί; Διότι το μάνατζμεντ στον δημόσιο τομέα έχει ανατεθεί σε αποφοίτους της Σχολής Διακονισσών της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και σε ανθρώπους που εξαργυρώνουν τα γραμμάτια «φτυσίματος» που έτρωγαν χρόνια κατεβάζοντας κομματικές γραμμές.( Τη δικαιούμαι τη θέση, φέρεται ειπών διευθυντάρας. Επί 20 χρόνια με φτύνανε οι πάντες μ’ αυτά που με βάζατε να λέω).
Ποιοι λοιπόν θα εφαρμόσουν τα μέτρα; Και πώς; «…όταν στις διοικήσεις των νοσοκοµείων (όπου και αν έχουν διοριστεί...) πρωταγωνιστούν µέλη Νοµαρχιακών Επιτροπών, συνεργάτες βουλευτικών γραφείων, πρώην υποψήφιοι, συνδικαλιστές και συγγενείς βουλευτών;

Προσφάτως έγινε µεγάλη κουβέντα επειδή σε νοµαρχιακό νοσοκοµείο της Θεσσαλίας διορίστηκε διοικητής µια κυρία, για την οποία αναφέρεται ότι τυγχάνει απόφοιτος της Σχολής Διακονισσών της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος!

Αντιλαμβάνομαι ότι ο «Θεός της Ελλάδας» είναι µεγάλος και ότι συχνά χρειάζεται να βάλει το χέρι του, αλλά έχω την αίσθηση πως η καθ’ όλα αξιέπαινη φοίτηση σε Σχολή Διακονισσών δεν αποτελεί αδιαµφισβήτητη εγγύηση για την αποτελεσµατική διοίκηση ενός µεγάλου νοσηλευτικού ιδρύµατος. Ισως γι’ αυτό το υπουργείο Υγείας φρόντισε να διορίσει στο Δ.Σ. του ίδιου νοσοκοµείου και την αδελφή της γυναίκας του τοπικού βουλευτή.

Ποιοι, λοιπόν, από αυτούς θα εφαρµόσουν τις περικοπές και µε τι προσόντα θα διοικήσουν τα νοσοκοµεία και τους οργανισµούς; Θα βάλουν τάξη στο χάος ή θα εξυπηρετούν κοµµατικούς κολλητούς;

Η απάντηση είναι σχεδόν αυτονόητη. Μόνο που το συµπέρασµα δεν είναι. Διότι, αν πέσουν έξω τα νοσοκοµεία, δεν θα την πληρώσουν ούτε οι ίδιοι ούτε το κόµµα τους ούτε τα κονέ που τους έβαλαν στις διοικήσεις. Θα την πληρώσει η χώρα. Και τότε, ίσως χρειαστούµε πραγµατικά την Αποστολική Διακονία για τα συσσίτια» γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ (1/6/10).
Βοήθειά μας!

Το αβάσταχτο βάρος της γνώσης

Του Γιάννη Μανουσάκη

(Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Παρίσι, yannis@lri.fr)

Δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία της 6ης Απριλίου 2010

«Η μοιρολατρία θριαμβεύει μονάχα εάν πιστέψεις σ' αυτήν»

Simone de Beauvoir

Πώς κατάντησε έτσι το ελληνικό σχολείο; Πού είναι ο Πλάτωνας, ο Ξενοφώντας, ο Αριστοτέλης; Είναι σίγουρο ότι όλους αυτούς τους σκεπάζει χώμα ελληνικό; Πυθαγόρας, Ιπποκράτης, Ευκλείδης... Τι γυρεύουν τόσα λαμπρά κρανία σ' ένα τέτοιο έρημο μέρος;

Εμείς, «οι μη βάρβαροι», ανοίξαμε διακριτικά την πόρτα και χαθήκαμε μέσα στη νύχτα χωρίς καν να κοιτάξουμε πίσω μας. Τελευταία στις γνώσεις βρίσκονται μόνιμα τα Ελληνόπουλα στη διεθνή κατάταξη κατά τις μελέτες PISA του ΟΟΣΑ. Αφήνοντας πίσω μόνον την Τουρκία και το Μεξικό ανάμεσα από τα 30 κράτη-μέλη του διεθνούς οργανισμού. Ομως η επιστήμη προχωράει. Εξισώσεις, πλανήτες, ενέργεια, δύναμη, ηλεκτρόνια, φωτόνια, Big Bang... Ο άνθρωπος είναι η ταυτοποίηση του δημιουργικού συναγωνισμού, της μόνιμης πάλης για γνώση, για παραγωγή. Αλλα εμείς φαίνεται κουραστήκαμε να σκεφτόμαστε, να παράγουμε. Μας στέρεψε η επιθυμία για ακραία πειράματα, εξαντλήσαμε τους μαθηματικούς συνδυασμούς. Το βάρος των ανακαλύψεων μας λύγισε. Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να παρατήσουμε τις υπέρμετρες υποχρεώσεις, τις μεγαλειώδεις φιλοδοξίες; Να υιοθετήσουμε μια πιο... ήσυχη ζωή;

- Αντίο φαντάσματα, η Ελλάδα δεν σας χρειάζεται άλλο. Πληρώσαμε τον βαρκάρη να σας περάσει στην απέναντι όχθη. Μην πληρώσουμε τώρα και την επιστροφή! Φτάνουν οι αργοναυτικές εκστρατείες στα ανεξερεύνητα της γνώσης. Οχι άλλες τύψεις για τις περασμένες δόξες. Οι μεγαλειώδεις τριήρεις γεμάτες σοφία και πολιτισμό ναυάγησαν, οι φωτεινές λάμπες απολαμπίζουν, τα ένδοξα έργα έφυγαν από τη θέση τους. Οι τριήρεις ας μείνουν στα γαλάζια βάθη των αιώνων, οι λάμπες χωρίς λάδι, τα έργα πεσμένα στο έδαφος. Αντίο κι εσύ μέλλον, έπαψες να μας απασχολείς. Κι ας γυρίζει ο μύλος της καινοτομίας ασταμάτητα. Το μέλλον χρειάζεται ελπίδα. Αλλά τελικά με τι όραμα να μαθαίνεις, να δημιουργείς, αφού η ελευθερία πνίγεται, τα ιδανικά βρίζονται, η αξιοκρατία κατακουρελιάζεται. Καλός μαθητής, καλή συμπεριφορά, καλοί νόμοι, καλή διατροφή, καλό περιβάλλον, καλός πολίτης. Λέξεις όλο υποκρισία και ψέμα...

Ετσι αθόρυβα ξεθώριασε το παρελθόν, διαγράφτηκε το μέλλον. Εμεινε όμως το «σήμερα». Μισοζαλισμένος, όπως όλοι, μέσα σ' αυτό το ελληνικό σήμερα, περνώ τελευταία μπροστά από την «Ακαδημία του Πλάτωνα». Αλλά δεν τολμώ να μπω μέσα. Πάνω από την είσοδο γράφει ότι αυτοί που δεν ξέρουν γεωμετρία να απομακρυνθούν από τον χώρο. Κι εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρω γεωμετρία. Ούτε και για τους υπόλοιπους είμαι πλέον σίγουρος. Γιατί το έγραφε αυτό ο Πλάτωνας; Μπορεί από υπέρμετρο εγωισμό• ίσως γιατί ήταν ενάντια στην αμάθεια. Μπορεί ακόμη να ήταν επηρεασμένος από τον ελιτισμό του Σωκράτη, που θεωρούσε ότι η πρωτοπορία και το σχολείο πάνε μαζί. Δεν έχει σημασία πια. Ομως μάλλον πρέπει όλοι να απομακρυνθούμε απ' αυτό τον χώρο. Οι διάδρομοι του καλλιμάρμαρου κτιρίου στένεψαν επικίνδυνα. Αλλωστε απέναντι υπάρχει η μεγάλη της Ελλάδος πύλη. Που γράφει αυτό που επιτρέπει στους περισσότερους να σεργιανίσουν ελεύθερα στους κήπους της: τηλεόραση, καφενείο, διαφθορά, αυτοκίνητο, τράπεζα, ταβέρνα, βία, πλουτισμός, κομμωτήριο, γυμναστήριο... Μέσα σε μια τέτοια «φιλοσοφημένη» καθημερινότητα δεν παραλείψαμε να ληστέψουμε και τη νιότη των παιδιών μας.

Το πρωί σε σχολεία που θυμίζουν πάρκινγκ αυτοκινήτων. Παιδαγωγικές μέθοδοι χωρίς αποτελέσματα και καθηγητές χωρίς όρεξη. Το απόγευμα σαν τρελά από το ένα φροντιστήριο στο άλλο. Το βράδυ εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τα πάρει ο ύπνος. Το χάπι για το άγχος, η ηλεκτρονική κονσόλα. Οποιος σημερινός μεσήλικας έκανε αυτή την άχαρη ζωή σαν παιδί, να σηκώσει το χέρι.

Σίγουρα η οικονομική κρίση μάς λύγισε. Οι κρίσεις των αξιών, του περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς, της πολιτικής μάς περικύκλωσαν. Ομως η κρίση του πνεύματος και της διανόησης, πανούργα και διπρόσωπη, άπλωσε τα πλοκάμια της και μας άρπαξε από τον λαιμό. Αυτή είναι το όπλο, σφαίρες οι υπόλοιπες κρίσεις. Εμείς «οι διαφορετικοί» ας καταλάβουμε επιτέλους ότι κανένας λαός δεν γεννιέται με προδιάθεση να κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Οτι ο κάθε πολιτισμός είναι θνητός, εύθραυστος όπως η ζωή. Αυτοκρατορίες με βασιλιάδες, με σκλάβους, με πολεμικές μηχανές βούλιαξαν αύτανδρες. Και μαζί τους, εκεί στα βάθη του παρελθόντος, παρέσυραν θεούς, νόμους, γλώσσες, τέχνες, αγάλματα. Αλλοι πήραν τη θέση τους.

Οι λεωφόροι της Ιστορίας είναι μεγάλες για να παρελάσουν όλοι. Η γη είναι γεμάτη τέτοιες στάχτες• αλλά ακόμη κι αυτές οι στάχτες έχουν κάποια προειδοποίηση να στείλουν. Ως λαός, δεν εξαντλήσαμε μονάχα τα χρηματικά μας αποθέματα αλλά και τα ιστορικά. Ας μην ψάχνουμε συστηματικά στο μέλλον αυτά που βρίσκονται οριστικά στο παρελθόν. Τα παλιά ένδοξα έργα δεν μας προστατεύουν πια. Γιατί έπαψαν να μας ανήκουν. Ανήκουν στην ανθρωπότητα. Πέρασαν στην αιωνιότητα, ενώ εμείς παραμένουμε θνητοί. Για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, να δημιουργούμε. Η χειμερία νάρκη κράτησε αιώνες, ο χειμώνας έπαψε να 'ναι η δικαιολογία. Η άνοιξη δεν είναι μακριά, ώρα να την πάρουμε στα χέρια μας.

Αξιοκρατίας συνέχεια

Αφού ήρθε η Ανάσταση, μέσα στην τόση κρίση,
το όνειρο τσ΄ ελπίδας μας, δεν πρόκειται να σβήσει
Ευσεβείς πόθοι...
Με αυτή τη μαντινάδα κλείνει το αρθρίδιό της η Μ. Κατσανοπούλου στα σημερινά ΝΕΑ με τίτλο «το σαθρό οικοδόμημα».
Περί τίνος πρόκειται;
Ηλεκτρολόγος μηχανικός του ΕΜΠ με άριστα στο πτυχίο συνεταιρίζεται με άλλον επιστήμονα αναλόγων προσόντων και ανοίγουν σε νησί μας καφετέρια σερβίροντας βαρύ γλυκούς με ναι και όχι, τα βαριά πεπόνια και τα ξέκωλα που έρχονται τα Σαββατοκύριακα από την Αθήνα.
Ο λόγος; Η κονόμα; Ιδιοτροπία; Όχι. Οι πόρτες δεν ανοίγουν αν δεν πάει το μπιλιετάκι του βουλευτή Καλοχαιρέτα, του κομματάρχη Γκρούεζα, του κολλητού του Φούφουτου. Δεν πα να έχει 11 στο πτυχίο, δεν πα να είσαι η γάτα της γάτας.
«Στη μελαγχολική συζήτηση που ακολούθησε, συμφωνήσαμε τελικά όλοι ότι το μεγαλύτερο- βαθιά ριζωμένο στα γονίδια- πρόβλημα της χώρας δεν είναι η οικονομία, αλλά η έλλειψη αξιοκρατίας. Αυτή έχει προκαλέσει και το οικονομικό ρεζιλίκι μας, την κακή ποιότητα ζωής μας, τα χίλια κακά της νεοελληνικής μοίρας μας. Σχεδόν κανείς δεν είναι στην κατάλληλη θέση, από τους πιο χαμηλούς έως τους πιο υψηλούς «ορόφους» του οικοδομήματος. Δεν είναι οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είναι συνήθως οι πολιτικοί και οι βουλευτές (πόσοι σωστοί άνθρωποι ασχολούνται, άλλωστε, πια με την πολιτική;), δεν είναι οι κατέχοντες τα κρίσιμα πόστα στη Δικαιοσύνη και την Υγεία, δεν είναι οι «κεφαλές» των Πανεπιστημίων» γράφει η Κατσανοπούλου.
Είπατε τίποτα;

Χάσαμε τον μαθητικό τουρισμό

Πριν από μέρες είχαμε αυτή την κουβέντα σε μια παρέα. Οι φίλοι μας γύρω και οι συμπολίτες μας ζουν από τον τουρισμό. Και η Ελλάδα από τον τουρισμό περιμένει να βγάλει τα σπασμένα.

Πως λοιπόν κύριε διαμαρτύρεσαι για τους Γερμανούς, τους Άγγλους τους Αμερικανούς τουρίστες που δεν έρχονται στον τόπο σου να αφήσουν τα χρήματά τους τη στιγμή που τα παιδιά σου τα στέλνεις πενταήμερη στην Πράγα και στη Βαρκελώνη;

Μα είναι πιο φτηνά να πάνε στην Πράγα ή στη Βαρκελώνη απ’ ότι στη Θεσσαλονίκη είναι ο αντίλογος. Και λοιπόν; Εκεί είναι το πρόβλημα; Τα 20 € ή τα 30 €;

Όταν και οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν το δρόμο των παιδιών σας θα δούμε τι θα κάνετε…

Εγώ, μου είπε κάποιος συνάδελφος, στο σχολείο μου τους το έθεσα. Η απάντηση: ελα μωρέ… σιγά μη περιμένει η ελληνική οικονομία από το 15^ο Λύκειο Κωλοπετεινίτσας.

Φυσικά και δεν περιμένει από το συγκεκριμένο, αλλά από το σύνολο των Λυκείων περιμένει. Το ίδιο και ο κλέφτης καφετζής, ο εστιάτορας, ο ξενοδόχος… Να δούμε όμως τι θα γίνει όταν πάρουνε όλοι μαζί την κατρακύλα με τέτοιες συμπεριφορές.

Όταν ενδυναμώνονται οι ανταγωνιστές με χρήματα δικά μας και όταν η νοοτροπία μας δείχνει τον δρόμο που χαράζει η κουτουπονηριά μας μην ψάχνουμε για συνομωσίες. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών.

Και αν νομίζετε ότι το πράμα σταματάει εκεί πλανάστε πλάνην οικτράν. Σήμερα θίγουν το θέμα τα ΝΕΑ. Στο δημοσίευμα μαθαίνουμε ακόμα ότι το υπουργείο Παιδείας για τις εκδρομές των μαθητών στο εξωτερικό δίνει ακόμα μια μέρα άδεια, από τον μέγιστο αριθμό ημερών που προβλέπεται.

Ο μαθητικός τουρισμός και όλα τα άλλα που χάνονται ένα ένα, χάνονται γιατί έχουμε χάσει τον μπούσουλα.

Τέλος;

Ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ (26-3-10) κατηλήγει στο άρθρο του που έχει θέμα: "Μόνοι μας..."

"Το «ΤΕΛΟΣ καλό, όλα καλά» δεν μπορώ, βεβαίως, να το πω ακόμη. Δεν ξέρω αν το τέλος ήταν καλό ούτε αν όλα εφεξής θα γίνουν καλά.

ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΜΩΣ, με απόλυτη βεβαιότητα, ένα πράγμα: ότι η χώρα υπέστη μια δοκιμασία, η οποία θα πρέπει τουλάχιστον να λειτουργήσει ως μάθημα για πολλές γενιές.

ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ και χωρίς καμία βοήθεια φτάσαμε να περιφερόμαστε μεταξύ Τρισέ και ΔΝΤ, μόνοι μας γίναμε στόχος της Μέρκελ και των υπολοίπων. Μπορούμε να κουβεντιάζουμε όσο θέλουμε για όλους αυτούς, για τα συμφέροντα και τις σκοπιμότητές που υπηρετούν, για τις σωστές ή τις λάθος αποφάσεις τους, αλλά μόνοι μας υπαχθήκαμε στην κρίση τους. ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ μας θα σηκώσουμε ή δεν θα σηκώσουμε κεφάλι. Διότι ούτε που διανοούμαι τι θα συμβεί αν φτάσει ο Ιούνιος ή ο Σεπτέμβριος και διαπιστώσουμε ότι τα μέτρα δεν αποδίδουν".

Αν όλα αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό δεν αποτελέσουν αφορμή για να σταματήσουν οι χιλιάδες κακές πρακτικές σ' αυτή τη χώρα φοβάμαι ότι θα ζήσουμε κι άλλα μεγαλεία.

Οι πλειοψηφίες και τα οικονομικά

Αν η Ελλάδα ήταν φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου, γράφει ο Λακόπουλος στα χθεσινά ΝΕΑ θα ήταν όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ως... Λάζαρος Χατζηφλόκας!

Πτωχεύσαμε γιατί είχαμε τα πάντα, ισχυρίζεται. Και αυτό που έγινε εδώ δεν έχει προηγούμενο πουθενά: καταστράφηκε η ελληνική οικονομία λόγω εισροής πόρων. Αστείο; Κάθε άλλο! «Κάθε χώρα, όπως έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν, τους συνδικαλιστές, τους δημοσιογράφους, τους επιχειρηματίες, τα ΜΜΕ, έτσι έχει και το δημοσιονομικό προφίλ που της αξίζει. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχει το ανάγλυφο της κοινωνίας της. Οι Έλληνες βάζουν και σ΄ αυτό τη σφραγίδα της αντινομίας τους. Στη χρεοκοπία και την οικονομική κατάρρευση δεν φτάσαμε γιατί μας έλειψαν οι πόροι και οι ευκαιρίες. Αντίθετα, τα τελευταία τριάντα χρόνια η χώρα υπερενισχύθηκε με κονδύλια. Και τα επιμέρους συστήματά της που τώρα καταρρέουν- Υγεία, Εκπαίδευση, Διοίκηση, Πρόνοια, Γεωργία κ.λπ.- υπερχρηματοδοτήθηκαν. Και... γι΄ αυτό καταρρέουν» γράφει.
«Πίσω από την οικονομική διαχείριση που απέληξε σε χρέη και ελλείμματα υπάρχουν οι πηγές της κακοδαιμονίας (…) συμπεριφορές, νοοτροπίες, πολιτικές! Το ένα τροφοδοτούσε το άλλο και όλα μαζί το πολιτικό κλίμα που άνοιγε ανέμελα τη λεωφόρο της καταστροφής. Όλα έγιναν με τη συγκατάθεση της πιο ευτυχισμένης κοινής γνώμης της Ευρώπης! Οι κυβερνήσεις που διάλεγαν τον εύκολο δρόμο είχαν μαζί τους την πλειοψηφία του λαού» αγνοώντας την παρατήρηση του Γκαλμπρέιθ ότι «στα οικονομικά η πλειοψηφία είναι πάντα λάθος».

Τι μέλει γενέσθαι;

Ο Βέλτσος σε άλλη στήλη επισημαίνει: «Να γίνουμε οι «κακοί», χωρίς πολλές χειραψίες με τους πολιτικούς, [χωρίς] αβάντες στους συναδέλφους, [χωρίς] παραπομπές αναμεταξύ μας και κυρίως χωρίς πολλά τηλεφωνήματα».

Ο Προβόπουλος στην έκθεσή του ως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τον οποίο επικαλείται ο Λακόπουλος περιορίζει το πρόβλημα σε 16 λέξεις: ««Οριστική απομάκρυνση από τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες και τις πολιτικές που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση».

Κι όποιος θέλει μπορεί να το ψάξει περισσότερο ...

Θ. Τάσσιος, σκέψεις...

Το χρέος μας, όπως δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της 10-1-2010

Αποσπάσματα από το άρθρο του Θ. Τάσσιου που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της 7-2-2010

(…) «ο Λαός-μας όλο και περισσότερο θέλγεται από υπεραπλουστευτικές ερμηνείες και αντίστοιχα λεξιμαγικά αιτήματα- όλα απότοκα μιας ανεπαρκέστατης πολιτικής μόρφωσης». Ενώ οι λαϊκόφιλες (αλλ΄ αντιλαϊκίστικες) φωνές διαπίστωναν ότι «οι μυωπικές προτεραιότητες τις οποίες κραυγαλέως υπαγορεύομε στους πολιτικούς μας, εκδηλώνονται με σαφέστατα φαινόμενα υπανάπτυξης». (Το Βήμα, Φεβρ. 2009). Αλλά υπανάπτυξη και «ευμάρεια» σημαίνει μαθηματικώς «Δανεικά».

Με συμπαθάτε που θα στεναχωρηθεί ο πάναγνος λαός-μας, αλλά όλο τούτο το τριακονταετές ρεζιλίκι, σαφέστατα υποδεικνύει τη μόνη εφικτή διάγνωση: «Δυστυχώς Ηθοπτωχεύαμε Σταδιακώς».

Εξ ού και μιά απ΄ τις παλαιότερες φωνές εγρήγορσης έλεγε «Χρειάζεται να διδάξομε Μπέσα» (Βήμα, 07.10.2007), μέσω ενός 15-ετούς πλάνου Ηθοπαιδείας σε εθνική κλίμακα- ενός πλάνου κατεξοχήν πολιτικού (και δυσχερέστατου, φυσικά): Διότι δέν πρόκειται για εύκολη μετακένωση γνώσεων από καθέδρας, αλλά για απόκτηση πρακτικής ηθοπολιτικής δεξιότητας, μέσω μεθοδευμένης Μαθητείας και Συγχρωτισμού με το Παράδειγμα. Πάντα περιμένω το ραντεβού που ζήτησα προς τούτο απ΄ τον τότε πρόεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου...

Ολόκληρο το άρθρο: «…δυστυχώς ηθοπτωχεύσαμε»