Για το γυαλί

Τρόμαξε , γράφει ο Κ Ζούλας στην Καθημερινή όταν είδε «63 (!) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σήκωσαν το χέρι τους στην προχθεσινή Κοινοβουλευτική Ομάδα για να μιλήσουν μετά τον πρωθυπουργό. Προφανώς έχουν κάτι πολύ σημαντικό να πουν, σκέφτηκα και άρχισα να κρατώ σημειώσεις», για να καταλήξει:
«Ε, λοιπόν, παρακολουθώντας όλες τις τοποθετήσεις ξέρετε τι κατάλαβα; Οτι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπροσώπων μας περισσότερο ενδιαφέρεται να αναπαραχθεί στα ΜΜΕ μια δήλωσή τους, παρά για την ουσία των λεγομένων τους. Μεταξύ των δεκάδων τσιτάτων που κατέγραψα ήταν τα εξής: «Πρόεδρε, είμαστε μαζί σου, οι Παπανδρέου δεν φυγομαχούν ποτέ». «Πρόεδρε, οι ηγέτες δεν αφήνουν τη βάρκα στα μισά». «Στις φουρτούνες φαίνεται ο καπετάνιος, πρόεδρε».

Έφυγα με την απορία αν για τον πλήρη εκφυλισμό του πολιτικού διαλόγου φταίμε και οι δημοσιογράφοι. Διότι εμείς είμαστε που επιβάλαμε στους βουλευτές ότι για να «παίξει» μια δήλωσή τους πρέπει να μοιάζει με σύνθημα και να μην υπερβαίνει τα 10 δευτερόλεπτα. Για να μπορεί να ενταχθεί σε ένα βίντεο ή εντός εισαγωγικών σε μια εφημερίδα. Ξέρετε κάτι, όμως; Στην προχθεσινή συνεδρίαση δεν υπήρχαν κάμερες. Και γι’ αυτό η απογοήτευσή μου ήταν μεγαλύτερη. Διότι ακούγοντας απίστευτα βαρετές κοινοτοπίες, εμφανώς ακατέργαστες σκέψεις και κάποια παρωχημένα τσιτάτα, συνειδητοποίησα ότι οι βουλευτές ακόμη και όταν διαβουλεύονται μεταξύ τους, νομίζουν ότι βρίσκονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, παίζοντας μια παράσταση που κανείς πια δεν έχει όρεξη να παρακολουθήσει. Οσο για μας τους «σκηνοθέτες» τους, θα έχουμε την ίδια ακριβώς τύχη αν δεν αντιληφθούμε άμεσα πως το «έργο» έχει αλλάξει και αναζητούνται εναγωνίως από τους πολίτες «πρωταγωνιστές» που έχουν κάτι καινούργιο να τους πουν».

Χρήσιμες πρακτικές

Είναι άραγε διεφθαρμένοι οι χιλιάδες Έλληνες που αναγκάζονται να δώσουν φακελάκι για να επισπεύσουν μια εγχείρηση; Είναι διεφθαρμένοι εκείνοι που εξωθούνται να «λαδώσουν» την πολεοδομία για να πάρουν μια άδεια που δικαιούνται; Είναι διεφθαρμένοι οι επιχειρηματίες που ενδίδουν στην εφορία όταν ωμά τούς εκβιάζει «δώσε τόσα» για να μη χρεωθούν άλλα τόσα; Ή μήπως δεν υπάρχουν χιλιάδες πολίτες, γιατροί, δικηγόροι, δάσκαλοι, δικαστές, δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν εντιμότατα τη δουλειά τους;
Διερωτάται ο Κ. Ζούλας στην σημερινή Καθημερινή.
Η διαφθορά εξετράφη και θέριεψε από τους ίδιους τους «λειτουργούς» της. Οι πολιτικοί την εισήγαγαν στη ζωή μας «ανταλλάσσοντας» ψήφους με διορισμούς και την ανήγαγαν σταδιακά σε καθεστώς πολιτεύεσθαι. Από το να κάνουν «μικροεξυπηρετήσεις» μέχρι να «στήνουν δουλειές» εκατομμυρίων για ημετέρους.
Ο πρωθυπουργός, ισχυρίζεται ο Ζούλας, αντί να διασύρει συλλήβδην τους πολίτες «του», να αναδείξει την εντιμότητα χιλιάδων εξ αυτών που καθημερινά ανθίστανται ή αναγκάζονται να υποστούν τη διαφθορά που οι πολιτικοί τους υπέθαλψαν.

Αντέχουμε όμως...

Πόση ανοησία αντέχουμε; Είναι το ερώτημα που έχει για τίτλο το άρθρο του Κ.Ζούλα στην σημερινή Καθημερινή.

Ακούγοντας τους νέους αυτούς «συναδέλφους» να αναλύουν με περισσή σοβαρότητα πότε θα έρθει το νυφικό της Καλομοίρας και να «διαγκωνίζονται» ποιος έχει το εγκυρότερο «ρεπορτάζ» για τους καλεσμένους της κ. Μενεγάκη, «κόλλησα» στο ίδιο ερώτημα: Αλήθεια, πού ζουν όλοι αυτοί οι «πανελίστες» πριν και μετά τις εκπομπές τους; Στην Ελλάδα ή άλλου; Τους φαντάζομαι να συσκέπτονται κάθε μέρα για να «ιεραρχήσουν» τις «ειδήσεις» τους και πραγματικά απορώ: Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι να θεωρούν -ακόμη και σήμερα (!) - ότι θα βιοποριστούν επαγγελματικά ασχολούμενοι με τη Νάντια τη Μπουλέ;

«Εσύ πόσο gossip αντέχεις» με ρωτούσε λίγο αργότερα μια στιβαρή ανδρική φωνή από ραδιοφώνου, προτρέποντάς με να μπω σε ένα αντίστοιχο site με τα καλύτερα κουτσομπολιά. Θα αντιστρέψω το ερώτημα στον άγνωστο σε μένα «συνάδελφο»: Εσύ τι πρέπει άλλο να συμβεί στη χώρα για να καταλάβεις ότι με... σάχλες δεν βάφονται αυγά;

Είναι η κατάληξη του άρθρου. Βεβαίως και χειρότερα είναι τα πράγματα στο διαδίκτυο. Ρίχτε μια ματιά και θα δείτε κλειδαρότρυπες και ανοησίες σωρό. Η μεγάλη πλάκα είναι ότι όλα αυτά τα όργια είναι τιμητές των πάντων.Το θλιβερότερο όμως είναι ότι όλα αυτά έχουν τεράστια αναγνωσιμότητα και τηλεθέαση. Άρα κάτι σοβαρότερο κρύβεται πίσω από τη σάχλα και το μπανιστήρι.

Από σύμβουλο όλα να τα περιμένεις

"Από σύμβουλος δήμαρχος;" αναρωτιέται ο Κ. Ζούλας στο άρθρο του με τον τίτλο αυτό στη σημερινή Καθημερινή, αναφερόμενος στην περίπτωση του γιού της Ντόρας, ο οποίος διεκδικεί τον Δήμο Καρπενησίου. Ενδιαφέρον έχουν και τα όσα αναφέρει για την ξεφτίλα των κομμάτων που τον υποστηρίζουν.

"Αναζήτησα στο Διαδίκτυο ένα πλήρες βιογραφικό του κ. Κώστα Μπακογιάννη για τη μέχρι σήμερα επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά δεν έβγαλα άκρη. Αναφέρεται ότι έκανε εξαιρετικές σπουδές στο Μπράουν και το Χάρβαρντ τις οποίες μάλιστα συνεχίζει σήμερα στην Οξφόρδη. Και ότι παράλληλα εργάστηκε ως βοηθός ευρωβουλευτή και στην Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι το 2006, τότε δηλαδή που προσελήφθη ως σύμβουλος στη μητέρα του κ. Ντόρα Μπακογιάννη, όταν εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών. Εκτοτε είναι ιδιοκτήτης μιας εταιρείας media (;) με την αδελφή του.

Θα αναρωτιέστε γιατί ασχολούμαι σήμερα με τον 32χρονο υποψήφιο δήμαρχο Καρπενησίου. Διότι μού προκάλεσε τεράστια εντύπωση ότι όλες (μα όλες!) οι υποστηρικτικές δηλώσεις στην υποψηφιότητά του ουδόλως έθιξαν τη «λεπτομέρεια» αν είναι (ή δεν είναι) επαρκή τα προσόντα του να αναλάβει μια τέτοια θέση. «Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι γιος του αείμνηστου Παύλου που υπήρξε μάρτυρας της Δημοκρατίας. Τον τιμούμε. Δεν εντάσσεται ο Κώστας κατ’ ανάγκην σε εκείνους που διαιωνίζουν την οικογενειοκρατία» είπε π. χ. ο κ. Βασ. Μιχαλολιάκος της Ν.Δ., ενώ ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης «συμπλήρωσε»: «Αν και είμαστε κατά της οικογενειοκρατίας ο Κώστας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς είναι ο γιος του Παύλου που έδωσε το αίμα του για την παράταξη».

Συγγνώμη για το ερώτημα, αλλά αυτά είναι τα «νέα» κριτήρια επιλογής ενός δημάρχου για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ; Αρκεί για να γίνει κάποιος δήμαρχος η τιμή στον αδικοχαμένο πατέρα του; Δεν έχει καμία σημασία για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ αν ο υποψήφιος -ο κάθε υποψήφιος- έχει στοιχειώδη, έστω, πείρα δημόσιας διοίκησης; Ποια είναι τα διοικητικά προσόντα του συμπαθούς κατά τα άλλα Κώστα, τους απασχόλησε καθόλου;

Θα αντιτάξετε ευλόγως ότι δήμαρχοι έγιναν (με την ψήφο μας...) ακόμη και τραγουδιστές ή καλαθοσφαιριστές. Βεβαίως, αλλά μήπως και αυτή δεν είναι μια αιτία της πλήρους απαξίωσης του ρόλου της αυτοδιοίκησης;

Η «υποδοχή» που έτυχε η εν λόγω υποψηφιότητα είναι άκρως επιβεβαιωτική του πόσο εξακολουθούν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας οι εκπρόσωποί μας. Διευκρινίζω ότι προσωπικά δεν γνωρίζω τον Κώστα Μπακογιάννη. Διαβάζοντας, όμως, π. χ. ότι εξακολουθεί (προς τιμήν του) και σπουδάζει, θα μου φαινόταν λογικότερο, εφόσον έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική, να διεκδικήσει τη θέση ενός δημοτικού συμβούλου και όχι απευθείας του δημάρχου. Οχι μονον για να αποκτήσει μια στοιχειώδη εμπειρία στη λειτουργία ενός δήμου. Αλλά κυρίως για να αυτονομηθεί επαγγελματικά και να απογαλακτισθεί από το «επώνυμο βάρος» που άθελά του φέρει. Οι προβληματισμοί, όμως, αυτοί δεν φαίνεται να απασχολούν ούτε τον ίδιο ούτε κυρίως όσους τον στηρίζουν για αλλότριους -με τα όποια προσόντα του- λόγους…"

Αυτά!