14ο Διαδικτυακό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας

 

Στον αστερισμό της πρωτόγνωρης για εμάς πανδημίας εκτός από τον χώρο της οικονομίας και των επιχειρήσεων που έχει πάθει μεγάλη ζημιά και ο χώρος του πολιτισμού έχει επίσης υποστεί τεράστιο πλήγμα. Η απαγόρευση των συγκεντρώσεων έχει ως αποτέλεσμα το κλείσιμο των θεάτρων και των κινηματογράφων, όπως και τη ματαίωση των συναυλιών και των άλλων συναφών εκδηλώσεων.

Οι έχοντες την ευθύνη των πολιτιστικών και της παιδείας προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, θεραπευτικής Τέχνης, και διάδοσης πολιτιστικών αγαθών. Στο πλαίσιο αυτό είχαμε για παράδειγμα τη μεγάλη τύχη να απολαύσουμε τον υπέροχο εβδομηνταπεντάρη πλέον Σαββόπουλο, το Σάββατο στο Mega, σε αυτή τη μοναδική τηλεοπτική συναυλία. Να πάρουμε εν τέλει μια καλή ανάσα. Να ρίξουμε και λίγο φως στις μαυρισμένες μας ψυχές, δικαιώνοντας έτσι και τον Τσόρτσιλ όταν υποστήριζε πως «αν δεν πολεμήσαμε για τον πολιτισμό, τότε γιατί πολεμήσαμε;»

Εκτός των άλλων λοιπόν και τα φεστιβάλ κινηματογράφου εφέτος γίνονται μέσω πλατφόρμας διαδικτυακά. Το καλοκαίρι πρώτα το Φεστιβάλ Ιεράπετρας, το Φεστιβάλ Δράμας αργότερα και από 24 μέχρι και 29 Νοεμβρίου σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα (www.docfest.gr/)  παρουσιάζει 90 ντοκιμαντέρ στο 14^ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.

Πιστό, όπως υποστηρίζει αυτό το τελευταίο, «στην προσπάθεια συμβολής και στήριξης της εγχώριας κινηματογραφίας ... των ανεξάρτητων δημιουργών, οι οποίοι με όχημα την διεισδυτική ματιά τους ρίχνουν φως στις σκιές του σύγχρονου κόσμου».

Από την Τρίτη λοιπόν 24 Νοεμβρίου μια σειρά εκδηλώσεων (masterclass, κινηματογραφικό εργαστήριο, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις κ.ά.) μαζί με τις ταινίες, τα αφιερώματα στον Τσέχικο Κινηματογράφο, στη νεανική δημιουργία και τα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, όπως και τις άλλες παράλληλες εκδηλώσεις οι ενδιαφερόμενοι μπορούν με μια απλή εγγραφή στην πλατφόρμα να μπαίνουν και να τις παρακολουθούν.

Η κάθε ταινία συνοδεύεται και από μια τρίλεπτη συνέντευξη του δημιουργού της.

Μεταξύ των ντοκιμαντέρ μικρού μήκους προβάλλεται (Πανόραμα) και η  εννιάλεπτη ταινία μας «Η καρέκλα του Παλαιοπωλείου».

Η πρόσβαση είναι απλούστατη και δεν απαιτεί καμία απολύτως υποχρέωση για τους χρήστες. Στον καιρό του υποχρεωτικού εγκλεισμού, είναι κατά την άποψή μας μια καλή ευκαιρία για ενδιαφέρουσες οπτικές και αποτοξίνωση από τα πολλά τηλεοπτικά σκουπίδια.

Ι. Σταμ.

Το "Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ιεράπετρας" απέσπασαν τα "Φεγγαροκρόσσια"

Από την απονομή

Ιεράπετρα Σάββατο 10 Αυγούστου 2019

Τα "Φεγγαροκρόσσια" στο Φεστιβάλ Ιεράπετρας

Τα "Φεγγαροκρόσσια" στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Ιεράπετρας 2019

http://www.festivalierapetra.gr/index.php/el/…

Φεγγαροκρόσσια, τρέιλερ

Τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "Φεγγαροκρόσσια"

Παραγωγή 2018

Κινηματογράφος & Τουρισμός

Ο μαζικός τουρισμός είναι μια ιδέα που προήλθε από τη μεγάλη άνοδο των εισοδημάτων μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση. Μέχρι τότε, τα ταξίδια πολιτιστικού ή ψυχαγωγικού χαρακτήρα ήταν αποκλειστικό προνόμιο λίγων εκλεκτών περιηγητών, συνήθως αριστοκρατών. Ο τουρισμός, από τα τέλη του 20ου αιώνα, έχει γίνει ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος ψυχαγωγίας, ειδικά στον Δυτικό Κόσμο, ενώ παράλληλα αποτελεί μια πολύ μεγάλη βιομηχανία και σημαντικότατη πηγή εσόδων για παραδοσιακά τουριστικές χώρες όπως είναι η Ελλάδα.

Στην επιλογή του τουριστικού προορισμού καθοριστικό ρόλο παίζουν διάφοροι παράγοντες όπως η απόσταση και η εύκολη πρόσβαση, οι σχέσεις των χωρών προέλευσης και υποδοχής, (όπως είναι οι πολιτικές, πολιτιστικές, ιστορικές, και γλωσσικές), η αποτελεσματική πληροφόρηση, οι φυσικοί και πολιτιστικοί πόροι καθώς και οι προσφερόμενες υπηρεσίες στον τόπο προορισμού.

Ο Άγιος Νικόλαος σήμερα μαζί με τη γειτονική Ελούντα αποτελούν δυο από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Ελλάδα.

Ο επισκέπτης της περιοχής εδώ θα θαυμάσει το μοναδικό φυσικό περιβάλλον, θα απολαύσει την εξαιρετική κουζίνα, θα ευχαριστηθεί τη θάλασσα στα πεντακάθαρα νερά των υπήνεμων κόλπων και θα χορτάσει τον ήλιο στις χρυσές αμμουδιές της.

Ολόκληρη η περιοχή του διευρυμένου δήμου σήμερα είναι γεμάτη από ξενοδοχεία όλων των τύπων. Μικρά, μεγαλύτερα, πανσιόν, ενοικιαζόμενα δωμάτια και συγκροτήματα, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και εξασφαλίζουν αξέχαστη διαμονή στους επισκέπτες.

Η πόλη διαθέτει οργανωμένη μαρίνα και αποτελεί σημαντικό σταθμό όλο το χρόνο για τα πάσης φύσεως κρουαζιερόπλοια της Μεσογείου.

Στον Άγιο Νικόλαο και στην Ελούντα δεν ήταν τα πράγματα έτσι ανέκαθεν. Όπως σε όλα έτσι κι εδώ υπάρχει μια αρχή.

Η προϊστορία της τουριστικής ανάπτυξης άρχισε να γράφεται  στην περιοχή όταν ο Ζυλ Ντασσέν το 1956 επέλεξε την Κριτσά για να γυρίσει την ταινία που είχε τίτλο «Αυτός που πρέπει να πεθάνει». Η ταινία ήταν βασισμένη στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Το φιλμ, στο οποίο εκτός των άλλων μεγάλων ξένων ηθοποιιών πρωταγωνιστούσε και η Μελίνα Μερκούρη, ενθουσίασε το κοινό και τους κριτικούς στις Κάνες την επόμενη χρονιά που παίχτηκε και έκανε γνωστή την περιοχή σε όλο τον κόσμο. Ήταν η πρώτη ξένη μεγάλη παραγωγή που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Στα γυρίσματα απασχολήθηκαν περίπου 1.500 κομπάρσοι και εργάτες πάσης φύσεως, οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους ήταν κάτοικοι της περιοχής.

Όταν ο Ντίσνεϊ ζήτησε τα δικαιώματα από την συγγραφέα Μαίρη Στιούαρτ για να γυρίσει ταινία το βιβλίο της «The Moon Spinners», αυτή του πρότεινε να γυρίσει την ταινία στο χώρο που εμπνεύστηκε την ιστορία, δηλαδή στην Ελούντα. Αυτός συμφώνησε και το φθινόπωρο του 1963 άρχισαν τα γυρίσματα.

Ο Ντίσνεϊ πραγματικά γύρισε την ταινία «The Moon Spinners» στην Ελούντα και τον Άγιο Νικόλαο (το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας) «ρίχνοντας» στην περιοχή περίπου δυο εκατομμύρια δολάρια από τον Ιούλιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 1963.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τραντάς λέει σχετικά: «Η απόφαση του Ντίσνεϊ να γυρίσει «Τα κρόσσια του φεγγαριού» στην Ελλάδα, ισοδυναμούσε το 1963 με την αντίστοιχη ενός επιχειρηματία του σήμερα, που φέρνει μια μεγάλη επένδυση στη χώρα. Ας μη λησμονούμε την οικονομική κατάσταση της χώρας μας το ’63, η οποία χαρακτηρίζονταν από μεγάλες στερήσεις».

Μαζί με τα συνεργεία ήρθε στην Κρήτη και ο φωτογράφος Κωνσταντίνος Μάνος, παιδί ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, ο οποίος αποτύπωσε σε φωτογραφίες την Κρήτη εκείνη την εποχή με μοναδικό τρόπο, εκδίδοντας αργότερα το «Greek Portfolio».

Η ταινία «του φεγγαριού τα κρόσσια» χτίστηκε πάνω σε σίγουρες βάσεις με διαχρονικά, δοκιμασμένα, συστατικά. Όμορφα τοπία, πλούσια σκηνικά, γραφικά έθιμα, μύθο με καλή πλοκή και μυστήριο, ρομάντζο, όμορφους και ταλαντούχους ηθοποιούς, διάθεση άφθονου χρήματος στην παραγωγή και κορυφαίο επαγγελματισμό.

Η ταινία αλλά και όλο το υλικό δημοσίων σχέσεων που τη συνόδευσε κατάφερε να κάνει την περιοχή γνωστή στα πέρατα της οικουμένης. Ήταν η αφορμή για την αρχή της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Η επιτυχία της έκανε παγκοσμίως γνωστό και τον τόπο των γυρισμάτων.

Στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Αγίου Νικολάου η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου με την αρωγή της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Κρήτης και του ΠΑΟΔΑΝ διοργανώνει από 16 Δεκεμβρίου 2018 έως και 16 Ιανουαρίου 2019 έκθεση με φωτογραφίες που αναφέρονται στις παραπάνω ταινίες από τη συλλογή του κ. Νίκου Τραντά.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου και ώρα 19.00. Μετά τις σύντομες ομιλίες στον ίδιο χώρο θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Φεγγαροκρόσσια» του υπογράφοντα, το οποίο βασίστηκε στο χρονικό των γυρισμάτων της ταινίας του Ντίσνεϊ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Ι. Σταμέλος

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας 2017

Ο Καζαντζάκης, ο Ντασέν και η Κριτσά

Τον Αύγουστο του ’56 ήταν που άρχισαν τα γυρίσματα του Ντασέν στην Κριτσά για το έργο του «Αυτός που πρέπει να πεθάνει», το οποίο είναι βασισμένο στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Η ταινία είναι η πρώτη ξένη παραγωγή που γυρίστηκε μεταπολεμικά στην Ελλάδα.

Η Μερκούρη που πρωταγωνιστούσε, στο βιβλίο της «Γεννήθηκα Ελληνίδα», μεταξύ άλλων αναφέρεται και στην συνάντηση που είχαν με τον Ντασέν στην Αντίμπ της Γαλλίας, με τον μεγάλο συγγραφέα και τη γυναίκα του Ελένη, πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Είναι η εποχή όπου ο Καζαντζάκης μένει μόνιμα με τη γυναίκα του εκεί.

Γράφει σχετικά: «Ο Καζαντζάκης μιλούσε για την Ελλάδα με πάθος». Από το πάθος του αυτό «κατάλαβα πόσο δύσκολη έπρεπε να είναι η αυτοεξορία του […] Ύστερα μίλησαν με τον Τζούλι πολλή ώρα για την προσέγγιση του [Ντασέν] στο σενάριο [της ταινίας «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», που επρόκειτο να γυριστεί].

Η Μελίνα μιλώντας για τη σύζυγό του λέει: «Η Ελένη Καζαντζάκη ήταν ένας θαυμάσιος σύντροφος. Ήταν ο φίλος, η παρέα, ο σύντροφος. […] Η Ελένη είχε ετοιμάσει ένα θαυμάσιο γεύμα. Ο Νίκος έφαγε ελάχιστα.

Πριν φύγουμε ο Τζούλι είπε πως είχε σκοπό να γυρίσει την ταινία στην Ελλάδα. Ο Καζαντζάκης κούνησε το κεφάλι του. Οι αρχές δεν θα επέτρεπαν το γύρισμα ενός έργου του στην Ελλάδα, είπε. Ο Τζούλι επέμεινε πως θα αγωνιζόταν για να το πετύχει. «Τότε Ντασενάκη να δοκιμάσεις στην Κρήτη. Ίσως να μην σε ενοχλήσουν εκεί», είπε ο Καζαντζάκης, ο οποίος είχε βαφτίσει τον Ντασέν, Ντασενάκη. Μεταξύ του Ντασέν και του Καζαντζάκη είχε αναπτυχθεί μια αφάνταστη φιλία», γράφει η Μελίνα.

 Ο Ντασέν, πάλι, σε κάποιο ηχητικό απόσπασμα συνέντευξης θυμάται περιγράφοντας τον Καζαντζάκη, πως «περπατούσε πολύ, έγραφε πολύ και γελούσε πολύ». «Αν πρέπει να βρω μια λέξη», λέει, «θα έλεγα ότι ήταν περήφανος. Ήταν σαν γεράκι. Σαν ένα περήφανο πουλί».

Ο θυμός του Καζαντζάκη είχε τη βάση του στα όσα είχαν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, όπου του ασκήθηκε μια πολεμική άνευ προηγουμένου και η οποία συνέβαλε και στη στέρηση του Νόμπελ. Ενδεικτικά, στα ΝΕΑ της 17^ης Φεβρουαρίου 1955 διαβάζουμε ότι «Η κυβέρνησις παραπέμπει ήδη εις τον εισαγγελέα την υπόθεσιν των έργων του Νίκου Καζαντζάκη» [της απαγόρευσης δηλαδή της κυκλοφορίας τους στην Ελλάδα].

Όλα αυτά τον είχαν πικράνει πολύ. Έτσι, όταν ο Ντασέν του είπε να έρθει στην Ελλάδα για να παρακολουθήσει τα γυρίσματα της ταινίας στην Κριτσά αυτός απάντησε: «όχι δεν θα έρθω». «Και για πρώτη φορά μου έδειξε τον πραγματικό του θυμό», λέει ο Ντασέν, «την πίκρα του, την απογοήτευσή του για όλα όσα συνέβησαν [στην Ελλάδα]».

Σχετικά με το χώρο που θα γύριζε ο Ντασέν την ταινία, η Μελίνα έχει πει σε μια εκπομπή του Φρέντι Γερμανού στην ΕΡΤ το 1977, πως ο Ντασέν είχε σκοπό να γυρίσει την ταινία στην Γιουγκοσλαβία και ότι αυτή ήταν τελικά που τον έπεισε να την γυρίσει στην Ελλάδα.

Γύρισαν όλη την Κρήτη, με τη Μελίνα, για να βρουν τον κατάλληλο χώρο. Σε κάθε χωριό της Κρήτης που σταματούσαν και τους έλεγαν τον σκοπό τους, όλοι με ένα στόμα απαιτούσαν, ακούγοντας το όνομα Καζαντζάκης, να γυριστεί εκεί το φιλμ.

Τελικά διάλεξαν την Κριτσά, όπου και γυρίστηκε η ταινία.

Δήμαρχος στην Κριτσά το 1956 ήταν ο Γιάννης Ταβλάς. 21 χρόνια μετά (το 1977) στην εκπομπή του Φρέντι Γερμανού στην ΕΡΤ που προαναφέραμε, ο Γιάννης Ταβλάς ξανασυναντά την Μελίνα και τον Ντασέν και θυμούνται περιστατικά από την Κριτσά της εποχής των γυρισμάτων.

«Όχι μόνο θυμάται η Κριτσά τον Ντασέν», λέει ο Ταβλάς, αλλά «παρακολουθεί ακόμα και το που πηγαίνει. Οι πιο πολλοί Κριτσώτες ξέρουν τη βιογραφία του, όπως και το τι κάνει κάθε φορά. Όπου γύρισες φιλμ [λέει απευθυνόμενος στον Ντασέν] χτίστηκε ξενοδοχείο». Για τη Μελίνα διηγείται ότι ο Ντασέν την εποχή εκείνη έλεγε πως «κοιμόταν σαν έμβρυο, ξυπνούσε σαν μωρό και εργαζόταν σαν Σπαρτιάτισσα, σκληρά».

Και συμπλήρωσε για τον Ντασέν ότι «όλους τους χωριανούς τους αγαπούσε και τον αγαπούσανε. Ήρθε [τότε στην Κριτσά] Γαλλοαμερικανός αλλά έφυγε Έλληνας.

Στην ταινία έλαβαν μέρος 1.500 κομπάρσοι. Όλο το χωριό. Σαρακίνα και Λυκόβρυση».

Η Μελίνα τον διακόπτει για να του θυμίσει ότι οι κομπάρσοι για την ταινία ήταν χωρισμένοι σε δυο ομάδες. «Ήταν οι καλοί και οι κακοί, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Στο σχολείο διαβάζαμε το βιβλίο του Καζαντζάκη και λέγαμε [πως] υπάρχουν οι φτωχοί, υπάρχουν οι πλούσιοι. Και οι πλούσιοι θα δουλέψουνε πιο πολλές μέρες. Και όλοι τότε ήθελαν να ήταν φτωχοί, ακόμα κι αν δουλεύανε λιγότερες μέρες, διότι όλοι δεν θέλανε [ιδεολογικά] να είναι πλούσιοι».

Ο Ντασέν, πάλι, αναφέρει ότι υπάρχουν στην ταινία και ρόλοι Τούρκων. Όμως κανένας δεν ήθελε τότε να παίξει ρόλο Τούρκου.

«Ήταν ένας», λέει ο Ντασέν, «που τον φωνάζαμε Γκάρμπο. Πολύ γέρος». «Ο Παναγιώτης», συμπληρώνει ο Ταβλάς, που είχε πεθάνει το 77. «Ήταν αυτός που κατέβηκε στον τάφο και πήρε τα κόκαλα των προγόνων μαζί με τα εικονίσματα. Ήταν καταπληκτικός».

«Στην Κρήτη», λέει η Μελίνα, «τα γηρατειά φέρνουν μια ιδιαίτερη ομορφιά στους ανθρώπους. Γιατί δεν φοβάσαι το θάνατο εδώ. […] Στην Κρήτη εγώ δεν θα φοβόμουν να πεθάνω. Ούτε θα φοβόμουν μην ασκημύνω, θα ήμουν μια ωραία γριά. Η Κρήτη έχει ένα σεβασμό προς τα γηρατειά. Αυτό είναι απίθανα μεγάλο όταν ζεις στο εξωτερικό, όταν βλέπεις πόσο περιφρονούνε την ηλικία. Στην Κρήτη τα πόδια σου είναι στεριωμένα στη γη και ξέρεις ότι η ζωή και ο θάνατος είναι δεμένα μαζί. Και ότι είναι τίμιο και το ένα και το άλλο».

Αναφερόμενη στη σχέση της με τον Ντασέν, που οριστικοποιήθηκε στην Κριτσά, και έμελλε να τους συνδέσει για πάντα λέει: «Στην Κριτσά με τον Ντασέν περάσαμε ένα δαχτυλίδι έρωτα και δώσαμε υπόσχεση αγάπης και αμοιβαίου σεβασμού».

Η Μελίνα με τον Ταβλά θυμήθηκαν ακόμα το γλέντι που έγινε ένα βράδυ στο [μπαρ] Ριφιφί στα γενέθλια του άλλου πρωταγωνιστή της ταινίας Ρονέ, όπου μεθυσμένοι, έπεσαν όλοι στη θάλασσα, στο λιμάνι μπροστά στο Ριφιφί.

Η ταινία αυτή (πρώτη διεθνής παραγωγής στην Ελλάδα, όπως αναφέρθηκε) έχει συνδεθεί με ένα σωρό ανθρώπους πολύ σημαντικούς. Τον Μάνος Χατζιδάκι, που έγραψε τη μουσική, τον Τσαρούχη που έκανε τα σκηνικά, κ.α. Ενώ η Ελένη Βλάχου της Καθημερινής, έστειλε για πρώτη φορά τότε απεσταλμένο να καλύψει για μήνες τα γυρίσματα και να συντηρεί έτσι το θέμα στην επικαιρότητα.

Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 1956 στην Κριτσά. Το φιλμ προβλήθηκε το 1957. Ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στην Ελλάδα. Έτυχε όμως θερμής υποδοχής στο φεστιβάλ των Κανών και απέσπασε ειδική μνεία από την κριτική επιτροπή. Εκεί το είδε και ο Καζαντζάκης και «το λάτρεψε», όπως λέει χαρακτηριστικά η Μελίνα.

Την Τετάρτη 21 Ιουνίου, στις 20.00, στο Επιμελητήριο Λασιθίου στον Άγιο Νικόλαο, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-αφιέρωμα στην καθημερινότητα του Καζαντζάκη, με αφορμή τα 60 χρόνια από τον θάνατό του. Εκεί θα ξαναθυμηθούμε, μεταξύ των άλλων και μερικά στιγμιότυπα από τα γυρίσματα του Ντασέν στην Κριτσά.

 Ι. Σταμέλος

Στην Ελόντα

Νίκος Κούνδουρος

Τον Νίκο Κούνδουρο είχα συναντήσει στη βίλα του στον Άγιο Νικόλαο στις αρχές Σεπτεμβρίου 2004. Η βίλα του με τη θαυμάσια θέα στον κόλπο του Μιραμπέλου είναι γνωστή και από την ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκης και του Δημήτρη Παπαμιχαήλ «Η αρχόντισα και ο αλήτης», όπου έχει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου γυριστεί εκεί.
Ο Ν.Κούνδουρος υπήρξε μια από τις μεγάλες προσωπικότητες του 20ου αιώνα στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Ήταν πολύ αγαπητός στους κατοίκους του Αγίου Νικολάου.
Με είχε δεχτεί στον κήπο της βίλας του. Έκανε κάτι μερεμέτια και ήταν πολύ πρόχειρα ντυμένος. Παράτησε τις δουλειές του και καθίσαμε να μιλήσουμε για όλα. Μιλάγαμε δυο ώρες. Ήταν πολύ χαρούμενος γιατί του είχε ανακοινώσει ο Μπαμπινιώτης ότι η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών των ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα παμψηφεί. Μου επανέλαβε αρκετές φορές το παμψηφεί. Εγώ του ομολόγησα ότι το βρήκα εντελώς φυσικό και μάλιστα του σχολίασα ότι είχαν αργήσει. Δεν πειράζει μου απάντησε.
Δεν μπορούσαμε να φωτογραφηθούμε έτσι που ήταν και ενώ είπαμε να βρεθούμε σύντομα πάλι για τη φωτογράφηση βρεθήκαμε πολύ αργότερα.
Είχα μαζί μου ένα περιοδικό που του είχε κάνει ένα μικρό αφιέρωμα με μια φωτογραφία από τον "Δράκο". Έδειξε ότι είχε εντυπωσιαστεί από τη μορφή των ερωτήσεων και μου υπέγραψε με το σχόλιο "Έκπληκτος".

Ολόκληρη η συνέντευξη ΕΔΩ

Γιάννης Σμαραγδής στο τελευταίο τεύχος της "Αμάλθειας"

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής κατάγεται από τις Γωνιές Μαλεβιζίου. Μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και το Παρίσι. Την εμφάνισή του στον κινηματογράφο έκανε, το 1972, με την μικρού μήκους ταινία «Δυο τρία πράγματα». Έχει διδάξει στο Πάντειο και σε σχολές κινηματογράφου. Έχει εκδώσει τα βιβλία «Γεωγραφία του μη ορατού» (1995), «Καβάφης-λογοτεχνική μορφή του σεναρίου Καβάφης» (1996) και το διήγημα «Η ελαφίνα της πλατείας Χαλανδρίου» (2006). Έχει γυρίσει τις ταινίες «Κελί Μηδέν» (1975), «Καλή σου Νύχτα κυρ’ Αλέξανδρε» (τηλεταινία) (1981), «Το τραγούδι της Επιστροφής» (1983), «Η δε πόλις ελάλησεν» (σειρά ντοκιμαντέρ) (1993), «Καβάφης» (1996), «El Greco» (2007), «Αναζητώντας τον Ιωάννη Βαρβάκη» (ντοκιμαντέρ) (2009) και «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» (2012).

...

-Οι δοκιμασίες γιγαντώνουν την Ελλάδα; Σε κάποιο άρθρο σας χρησιμοποιείτε μια ρήση του Καζαντζάκη. Λέτε «Όσο για την Ελλάδα – για να γυρίσουμε στον Καζαντζάκη – «αυτή ’ναι αιώνια και θα βγει κι από τούτη τη δοκιμασία, γιγαντωμένη». Πιστεύετε ότι οι δοκιμασίες για την Ελλάδα έχουν προκαθορισμένα αποτελέσματα; Είστε αισιόδοξος;

-Βεβαίως και είναι προκαθορισμένα. Η Ελλάδα είναι αιώνια. Και γιγαντώνεται από τις δυσκολίες. Τo ζήτημα είναι πόσο νωρίς το καταλαβαίνουν οι Έλληνες ώστε να πράξουν το πρεπό, όπως λέμε στην Κρήτη, on time. Στον χρόνο που πρέπει. Συνήθως αργούμε. Για να δούμε αυτή τη φορά, αυτό το βάρβαρο χτύπημα που μας κάνουν οι δανειστές μας μήπως μας συνεφέρουν και αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν ανώτεροι Έλληνες. 

...

-Υπάρχουν καλοί νέοι δημιουργοί του κινηματογράφου στην Ελλάδα σήμερα ώστε να  περιμένουμε μια μεγάλη εκπροσώπηση στο εξωτερικό; Ή η περίπτωση η δική σας και του Λάνθιμου είναι μεμονωμένες, εξαιρέσεις στον γενικότερο κανόνα;

-Ο ελληνικός κινηματογράφος ανθεί. Τα νέα ταλέντα, οι νέοι κινηματογραφιστές, είναι σπουδαίοι, το ξαναλέω, αλλά σε λάθος χωράφι. Όταν θα μπουν στο σωστό χωράφι, όταν θα βρουν τις αγιασμένες ρίζες μας, που είναι η μεγάλη ελληνική θεματολογία, που από μόνη της είναι οικουμενική, τότε θα έχουμε έναν λαμπρό διεθνή κινηματογράφο που θα είναι χρήσιμος στη χώρα μας και στους ανθρώπους της παγκόσμια κοινότητας. Λίγο τα παιδιά είναι με τις μόδες. Είναι φυσικό. Πρέπει κάποια στιγμή να φύγουν κι απ’ αυτές και να σκάψουνε το χωράφι που έχει από κάτω κρυμμένους θησαυρούς.

Η πλήρης συνέντευξη στην "Αμάλθεια"

Γούντι Άλλεν "Athens by night"

Αφού «περιπλανήθηκε» σε Ρώμη, Παρίσι και Βαρκελώνη στόχος του διάσημου σκηνοθέτη Γούντι Άλεν είναι να περιπλανηθεί και στην Αθήνα, συνεχίζοντας τον κύκλο των ταινιών του με θέμα τις ιστορικές πόλεις της Ευρώπης.

Όπως αναφέρει η Real news, ο σκηνοθέτης ετοιμάζει ταινία ύμνο για την Αθήνα, η οποία φέρει τον προσωρινό τίτλο «Athens by night» και θα διηγείται τη ζωή ενός Αμερικανού συγγραφέα που ζει στην Πλάκα γράφοντας ένα επικό μυθιστόρημα για την ελληνική κρίση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τον ρόλο του συγγραφέα θα ενσαρκώσει ο Μπραντ Πιτ, ενώ την Ελληνίδα αγαπημένη του θα υποδυθεί κατά πάσα πιθανότητα η Πενέλοπε Κρουζ.

Μάλιστα εδώ και καιρό βρίσκεται στη χώρα μας το 11μελές συνεργείο των συνεργατών του Γούντι Άλεν για να ολοκληρώσει το ρεπεράζ της ταινίας, ενώ τα περισσότερα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν στην Αθήνα, γύρω από την περιοχή της Πλάκας, στην Κεφαλλονιά, στη Σκιάθο και τη Λέσβο.

Πηγή: Real News

Αντίο Θόδωρε

Γίναμε ακόμα φτωχότεροι...

Μας άφησε ο δημιουργός του "Θίασου"

Αντίο Θόδωρε... 

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Μετά την περσινή θριαμβευτική πορεία του 'Κυνόδοντα' στα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, ο Γιώργος Λάνθιμος, ο Ευθύμης Φιλίππου και οι συνεργάτες τους, βραβεύονται για το σενάριο της ταινίας τους 'Άλπεις' στο 68^ο διεθνές φεστιβάλ της Βενετίας.

Οι Άλπεις «αφορούν μια ομάδα ανθρώπων που προσφέρονται να αντικαταστήσουν νεκρούς ανθρώπους για τους συγγενείς και τους φίλους τους» είχε δηλώσει ο ίδιος ο Λάνθιμος σχετικά με την ταινία του, για την οποία ελάχιστα ήταν γνωστά πριν προβληθεί στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ.

Στην ταινία, που προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 27 Οκτωβρίου, πρωταγωνιστούν οι Αριάν Λαμπέντ, Αγγελική Παπούλια και Άρης Σερβετάλης.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, ο Λάνθιμος δεν παρέλειψε να αναφερθεί στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κινηματογραφιστές στην Ελλάδα.

Το Βραβείο Σεναρίου είναι ακόμα μια αναγνώριση για το νέο Έλληνα σκηνοθέτη, μετά την υποψηφιότητα του «Κυνόδοντα» για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Βραβείο "Μιχάλη Κακογιάννη"

Τη μνήμη του Μιχάλη Κακογιάννη αποφάσισε να τιμήσει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθιερώνοντας βραβείο στο όνομά του. Το βραβείο θα απονέμεται σε ελληνική ταινία.

«Το βραβείο αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στο σκηνοθέτη που άνοιξε το δρόμο για την ελληνική κινηματογραφία στο διεθνές στερέωμα, ενέπνευσε τις νεότερες γενιές δημιουργών και άφησε πίσω του  ένα έργο ανεκτίμητο», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Φεστιβάλ.


Όπως είναι γνωστό οι δεσμοί του Κακογιάννη με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και με το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μετρούν δεκαετίες. Ο μεγάλος σκηνοθέτης, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, στήριξε το θεσμό, τόσο μέσα από την προβολή του έργου του, όσο και με τη διαρκή και ξεχωριστή παρουσία του.

«Ευχή και θέληση του Φεστιβάλ είναι, αυτό το βραβείο να αποτελέσει κίνητρο για τους Έλληνες δημιουργούς, βοηθώντας ουσιαστικά την κινηματογραφική τους διαδρομή και το κοινό να αγκαλιάσει το έργο τους με την ίδια θέρμη που αγκάλιασε το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη» καταλήγει η ανακοίνωση.

Μπράβο τους!

Το τελευταίο αντίο στον Μιχάλη Κακογιάννη

Το τελευταίο αντίο θα πουν σήμερα στον Μιχάλη Κακογιάννη στις 16.00 το απόγευμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Αξίζει να σημειωθεί πως επιθυμία της οικογένειας του Μιχάλη Κακογιάννη και του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης είναι, το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί στη δημόσια δαπάνη της κηδείας του να αποδοθεί στο υπουργείο Πολιτισμού.

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ανακοίνωσε ότι όσοι θα ήθελαν, αντί για στεφάνι, μπορούν να προσφέρουν δωρεά στο ΙΜΚ.

Για τον μεγάλο δημιουργό είπαν:

Θόδωρος Αγγελόπουλος
«Δεν τον ήξερα και πολύ καλά, ξέρω όμως τις ταινίες του. Νομίζω ότι εξακολουθεί και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του χώρου. Η "Στέλλα" είναι από τις ταινίες που αγαπώ. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έδωσε πολύ χρόνο για να γίνει αυτό το 'Ιδρυμα, που αποτελεί μία σημαντική μονάδα πολιτισμού σε αυτή την έρημη Αθήνα».

Νίκος Κούνδουρος
«Κάπου στη δεκαετία του 60, εμφανίζεται μία καινούργια ευρωπαϊκ-αμερικανική, μπορώ να πω, μορφή, στο όνομα του Μιχάλη Κακογιάννη. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που κατάφερε να βγάλει τον ελληνικό κινηματογράφο έξω από τα στενάχωρα και επαρχιώτικα σύνορά μας.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης ήταν ένας από τους τελευταίους πολεμιστές μίας τέχνης που έχει ζήσει τα καλά και τα κακά της. Κυρίως, αυτή την περίεργη δόξα του ελληνικού λαϊκού κινηματογράφου. Γυρίζει τον Ζορμπά και γίνεται θρύλος. Γυρίζει με την Κάθριν Χέμπορν αρχαία ελληνική τραγωδία, εξαιρετική. Γυρίζει την Ηλέκτρα με την Ειρήνη Παπά, εξαιρετική. Ό,τι έκανε μπορούμε να του κολλήσουμε δίπλα τον τίτλο εξαιρετικό, εξαιρετικό, εξαιρετικό.
Έτσι ήταν. Περφεξιονίστ, ευρωπαϊκής κουλτούρας και πολύγλωσσος. Κατασκεύασε εκείνο το περίφημο μέγαρο της τέχνης, ένα συναρπαστικό έργο στη καρδιά της Αθήνας, που θα στεγάσει το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έτσι, φεύγει ήσυχος ότι είχε να κάνει για την πατρίδα του, το έκανε.

Παντελής Βούλγαρης
Ο Μιχάλης Κακογιάννης για τη γενιά τη δική μας, αλλά και για το μεγάλο ελληνικό κοινό, υπήρξε όχι μόνο ένας μεγάλος δάσκαλος, ένας μεγάλος δημιουργός, αλλά και ένας ανήσυχος πολίτης. Αγάπησε τον τόπο αυτόν. Κύπριος, βεβαίως, και αφοσιώθηκε στο να καταγράψει μέσα από την τέχνη του, κυρίως τον κινηματογράφο, την καθημερινότητα, τα προβλήματα των σύγχρονων ανθρώπων, καταφέρνοντας να δημιουργήσει ταινίες που παραμένουν οριακά επιτεύγματα σε αυτή τη δύσκολη τέχνη, αξιοποιώντας ένα πολύ μεγάλο και πολύτιμο καλλιτεχνικό επιτελείο. Από τους ηθοποιούς δεν είναι τυχαίο ότι ίσως οι συναρπαστικότερες ερμηνείες των τριών μεγάλων γυναικών, της Μελίνας, της Έλλης Λαμπέτη και της Ειρήνης Παπά, έχουν καταγραφεί στις δικές του ταινίες.
Επίσης, το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, που είχε αποσυρθεί από την καλλιτεχνική δράση δημιούργησε αυτό το πολύτιμο πολιτιστικό κέντρο στην οδό Πειραιώς, έναν χώρο για νέους δημιουργούς και νέους θεατές, είναι ένα ακόμη δείγμα της σημαντικής του παρουσίας.
Ταξιδεύει τώρα για το μεγάλο ταξίδι για να βρει φίλους στου "παραδείσου τα μπουζούκια" όπως λέει στη "Στέλλα". Θα τον θυμόμαστε πάντα με συγκίνηση.

Μιχάλης Κακογιάννης

Φτωχαίνουμε. Ο πατέρας του Ζορμπά και της Στέλλας, Μιχάλης Κακογιάννης, τη Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011 μας άφησε χρόνους και μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε στην Κύπρο και εκτός από τις διάσημες ταινίες του «Στέλλα» και «Ζορμπάς», «έβαλε» στην μεγάλη οθόνη και τον Ευριπίδη καθώς και την Ελλάδα στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου.

Μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ελληνισμού θα μείνει βαθιά στην καρδιά μας με το σπουδαίο έργο του.

Στη Σπιναλόγκα

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Δυο μέρες μετά την παγκόσμια μέρα του Θεάτρου πέθανε σήμερα ένας από τους σημαντικότερους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σε ηλικία 89 χρονών.
Μας κροροδότησε ένα πλούσιο έργο, κυρίως θεατρικό, αλλά κινηματογραφικό και στιχουργικό.
Είχε γεννηθεί στη Νάξο το 1922.

Άρχισε να γράφει θεατρικά έργα επειδή δεν τον δέχθηκαν στις εισαγωγικές εξετάσεις της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης»
Το 1950 ανέβηκε το πρώτο του έργο: «Ο χορός πάνω στα στάχυα».
Ακολούθησαν τα θεατρικά: «Η ηλικία της νύχτας», «Ο γορίλας και η Ορτανσία», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Η αποικία των τιμωρημένων», «Ασπασία».
Το αντιδικτατορικό έργο, «Το μεγάλο μας τσίρκο», έγινε μεγάλη επιτυχία το 1973, στη διάρκεια της χούντας, με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.

Στη συνέχεια, ο Καμπανέλλης έγραψε, μεταξύ άλλων, «Το κουκί και το ρεβίθι», «Ο εχθρός λαός», «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα», «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Ο επικήδειος, «Ο αόρατος θίασος», «Ο δρόμος περνά από μέσα», «Γράμμα στον Ορέστη», «Ο δείπνος», «Πάροδος Θηβών», «Στη χώρα Ίψεν», «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», «Η τελευταία πράξη», «Μια συνάντηση κάπου αλλού», «Μια κωμωδία», «Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά», «Η αυλή των θαυμάτων».
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, όμως έγραψε και πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, με διασημότερο όλων, τη «Στέλλα», έργο που έγραψε για τη Μελίνα Μερκούρη. Δικά του είναι ακόμα, «Το ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου, «Η αρπαγή της Περσεφόνης» του Γρηγόρη Γρηγορίου και «Κορίτσια στον ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη.
Επίσης, έγραψε και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Γιάννη Σπανού και του Νίκου Μαμαγκάκη.
Τέλος, έγραψε και το «Μαουτχάουζεν», τις αναμνήσεις του από τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, όπου έμεινε δυόμισι χρόνια.

Στην εντατική ο Καμπανέλλης

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς του 20ου αιώνα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, σε άσχημη κατάσταση στην εντατική νοσοκομείου της Αθήνας.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο το 1922, γιος εννεαμελούς οικογενείας που ήρθαν στη δεκαετία του '30 στην Αθήνα.
Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής εντάχθηκε στην εθνική αντίσταση. Συνελήφθη όμως από τους Γερμανούς και μεταφέρθηκε  αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ματχάουζεν όπου και κρατήθηκε. Το "Ματχάουζεν", που μελοποίησε ο Θεοδωράκης  αποτελεί ποίηση που έγραψε με αφορμή τα βιώματά του στο φοβερό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

 Έγραψε τα σενάρια σε δυο από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου: τη "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και τον "Δράκο" του Νίκου Κούνδουρου.
Η ενασχόληση του με το θέατρο ξεκίνησε το 1945, μετά τη γνωριμία του με τον Κάρολο Κουν. Ο ίδιος έλεγε ότι οι παραστάσεις του Κουν τον έκαναν να “δει τον προορισμό του”. Το πρώτο του έργο, ο «Χορός πάνω στα Στάχυα» ανέβηκε στα 1950 από τον θίασο Λεμού.
Μερικά θεατρικά του είναι:
* Χορός πάνω στα στάχυα – Θίασος Αδ. Λεμού, 1950
* Έβδομη μέρα της δημιουργίας – Εθνικό Θέατρο, Β’ Σκηνή, 1955-56
* Αυτός και το παντελόνι του και Κρυφή ζωή (μονόπρακτα) – Βασ. Διαμαντόπουλος, 1957
* Η Αυλή των Θαυμάτων – Θέατρο Τέχνης, 1957-58
* Η ηλικία της νύχτας – Θέατρο Τέχνης, 1958-59
* Ο Γορίλας και η Ορτανσία – Θίασος Ε. Βεργή, 1959
* Παραμύθι χωρίς Όνομα – Νέο Θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου 1959-60
* Γειτονιά των αγγέλων – Θίασος Καρέζη, 1963-64
* Βίβα Ασπασία – Θίασος Καρέζη, 1966-67
* Οδυσσέα γύρισε σπίτι – Θέατρο Τέχνης, 1966-67
* Αποικία των τιμωρημένων – Πειραματικό Θέατρο Ριάλδη, 1970-71
* Ασπασία – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1971-72
* Το μεγάλο μας τσίρκο – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1972-73
* Το κουκί και το ρεβύθι – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1974
* Ο εχθρός λαός – Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1975
* Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα – Θέατρο Τέχνης, 1976-77
* Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού – Θέατρο Τέχνης, 1978-79
* Ο μπαμπάς ο πόλεμος – Θέατρο Τέχνης, 1981
* Ο αόρατος Θίασος – Εθνικό Θέατρο, 1988
* Ο δρόμος περνά από μέσα – 1992

Υπάρχει και άλλη Ελλάδα

Ο Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου είναι υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Μια θέση στην πεντάδα των υποψήφιων για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας κατέκτησε ο «Κυνόδοντας».

Είναι η τέταρτη ελληνική ταινία που κερδίζει υποψηφιότητα για Όσκαρ ξένης ταινίας μετά τις Ηλέκτρα (1963), Ιφιγένεια (1978) του Μιχάλη Κακογιάννη και Κόκκινα Φανάρια (1964), Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1966) του Βασίλη Γεωργιάδη.

Στην πεντάδα για το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας είναι, εκτός από την ελληνική συμμετοχή, υποψήφια τα: Biutiful (Μεξικό), In a Better World (Δανία), Incendies (Καναδάς), Outside the Law (Αλγερία).


Η 83η τελετή απονομής των βραβείων θα διεξαχθεί στις 27 Φεβρουαρίου. Καλή τύχη στον Λάνθιμο και την ταινία του.