Νομοθεσία και πραγματικότητα

Πόσο εύκολο είναι για ένα κράτος στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης του διαδικτύου να εμποδίσει τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων μιας δημοσκόπησης; Για όσους ξέρουν η απάντηση είναι απλούστατη. Καμία.
Τι νόημα έχει λοιπόν η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των δημοσκοπίσεων 15 μέρες πριν τις εκλογές;
Αντί για έναν παραπληροφορημένο από φήμες που κυκλοφορούν εδώ κι εκεί, πιο καλός δεν είναι ο πολίτης που έχει  πρόσβαση σε όλες τις έγκυρες πληροφορίες;
Θα πρέπει κάποια στιγμή η νομοθεσία να μην εθελοτυφλεί. Να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Για 1300 λίτρα μόνο;

Αυτά που επικαλείται ο καταδικασθείς τέως νομάρχης τα επικαλούνται όλοι όσοι βρίσκονται σε δημόσια αξιώματα και κάνουν «μαγκιές».

Ερμηνεύουν δήθεν τους νόμους με κριτήρια καρδιάς και δικαιολογούν τις άνομες πράξεις με μοναδικό κριτήριο –λαϊκισμού- τον κυρίαρχο λαό εναντίον του οποίου λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις. Το δημόσιο συμφέρον άραγε δεν είναι το συμφέρον του κυρίαρχου λαού; Τα «μόνο» 1300 «συνολικά» λίτρα νοθευμένου πετρελαίου που θα πήγαιναν; Στους εχθρούς του έθνους; Ακόμα κι έτσι, που είμαστε, στο κράτος του Δικαιόπολη; Εξελέγη ο «εκλεκτός του λαού» για να κάνει κοινωνική πολιτική και πολιτική δημοσίων εμφανίσεων γενικώς και ειδικώς στα τηλεοπτικά παράθυρα ή για να ασκήσει συγκεκριμένα καθήκοντα και αρμοδιότητες; Και αυτοί που έβαλαν στα αυτοκίνητά τους τα νοθευμένα καύσιμα και έπαθαν ζημιές που θα βρουν το δίκιο τους; Ο κύριος αυτός αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός φαινομένου δημοσίων προσώπων κυρίως της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι ασκούν αυτόνομη πολιτική και μια εξουσία η οποία δεν τους ανετέθη από κανέναν και η οποία επίσης δεν προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν. Δυστυχώς εκμεταλλεύονται την ανοχή των κοινωνιών και την ολιγωρία των ελεγκτικών μηχανισμών. Επικαλείται και διάφορα άλλα για να κάνει συμψηφισμό ο πονηρός. Αφού δεν τιμωρούνται αυτοί που κάναν αυτά εκείνα και τα άλλα, ο καθένας από εμάς νομιμοποιείται να κάνει ότι του γουστάρει... Να τον χαίρονται αυτοί που τον επέλεξαν. Τη γλώσσα ας τη βγάλει σ' αυτούς, για μας τους υπόλοιπους του πάει πολύ.

Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τη διάλεξη της blogger «ψιλικατζούς» σε σχετική διάλεξή της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: X-PSILIKATZOY

·         Πλέον διαβάζουμε

·         Πλέον γράφουμε

·         Πλέον σχολιάζουμε

Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

·         Πλέον κάνουμε διάλογο

Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

·         Πλέον διασταυρώνουμε

·         Πλέον συνομιλούμε με όλους

·         Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά

Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.
Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.
Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.
Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.
Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.
Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.
Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.
Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.
Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.
Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.
Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;

Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;

Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;

Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;

Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;

Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.
Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.
Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;
Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.
Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.
Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.
Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

Σολομώντειος λύση

Ας πλακωθούν με τις πέτρες μεταξύ τους οι τηλεδημοσιογράφοι και οι βουλευτές και ας νικήσει ο καλύτερος!

Της μουρλής

Τι μπορεί να φανταστεί μια προχωρημένη φαντασία... Ε, ρε και να υπήρχε Wikileaks στην Ελλάδα και να αποφάσιζε κανένας Πανάρετος να αποκαλύψει στο µέγα Πανελλήνιο την ηλεκτρονική αλληλογραφία του Γιώργου Παπανδρέου µε υπουργούς και συνεργάτες του. Εκεί θα βλέπατε εκτιµήσεις, χαρακτηρισµούς και αλληλοκαρφώµατα, καθώς και το email του Πρωθυπουργού προς την Κατσέλη – «Λούκα µου…» – εξ αφορµής της επιλογής της να αρθρογραφήσει για τα εργασιακά ένα Σαββατοκύριακο κατά το οποίο οι «τροϊκανοί» ήταν ακόµη στη χώρα.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Οι πεινασµένοι της αποκαλυπτικής δηµοσιογραφίας καρβέλια ονειρεύονται. Ωστόσο, εκτός ελληνικών συνόρων γίνεται της µουρλής με την ιστοσελίδα Wikileaks η οποία δίνει όλα τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτµεντ στον λαό τριάντα χρόνια νωρίτερα. Στην τριακονταετία δίνονται κατά νόµον στη δηµοσιότητα επιλεγµένα δηµόσια έγγραφα. Ουδείς όµως θα διάβαζε ποτέ για την έλλειψη δηµιουργικότητας της Μέρκελ, τα συµπλέγµατα του Πούτιν και τη συνήθεια του Νετανιάχου να δίνει υποσχέσεις που να δεσµεύουν µόνον όσους τις λαµβάνουν. Οποιος πίστευε ότι οι πρεσβείες των ΗΠΑ ανά τον κόσµο είναι γεµάτες νερόβραστους ξανθοµάλληδες που παίζουν τένις και πνίγουν τη βαρεµάρα τους σε ένα τζιν τόνικ, πρέπει µάλλον να αναθεωρήσει την άποψή του.

Σημειώνει μεταξύ άλλων στο άρθρο του "Επαναλήψεις" ο Δ. Μητρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

Η Λώρη και η Φώφη

Η Λώρη Κέζα για την Φώφη στο σημερινό Βήμα:

Κάτι έπρεπε να την κάνουν την κυρία Φώφη Γεννηματά. Από τις αυτοδιοικητικές εκλογές περίσσεψε, από τον ανασχηματισμό περίσσεψε (προοριζόταν για το υπερυπουργείο Εργασίας - Υγείας), οπότε μπήκε εμβόλιμη μεταξύ υπουργού και υφυπουργών Παιδείας. Η ιδιότητα της αναπληρώτριας υπουργού τής επιτρέπει να έχει απευθείας επαφή με τον Πρωθυπουργό. Δεν λέμε κάτι κακό, ότι δηλαδή θα περιφρονήσει την προϊσταμένη της, ότι θα εκμεταλλευτεί την προσωπική σχέση με τον κ. Γ. Παπανδρέου για να μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου. Απλά επισημαίνουμε ότι αν είχε διοριστεί ως υφυπουργός, δεν θα είχε το τυπικό δικαίωμα να κάνει του κεφαλιού της. Ως αναπληρώτρια μπορεί να νομοθετεί αυτόνομα.

Στο υπουργείο Παιδείας υπάρχει ένας βασικός επικοινωνιακός προβληματισμός. Να μη φανεί ότι τρεις δυναμικές γυναίκες μαλλιοτραβιούνται πάνω από τα νομοσχέδια. Εξ ου και τα χαμόγελα, οι εμφατικές δηλώσεις, η αγωνία να προβληθεί η εγκαρδιότητα. Βέβαια, υπάρχει περίπτωση να παγώσουν τα χαμόγελα, τη στιγμή που θα μοιραστούν οι αρμοδιότητες. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου με την κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου έχουν προχωρήσει σε ορισμένα θέματα που θα απασχολήσουν το Κοινοβούλιο προσεχώς. Αναμένεται το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, επίκεινται οι συγχωνεύσεις των οργανισμών του υπουργείου, θα προχωρήσουν οι αλλαγές στην τεχνική εκπαίδευση και στα προγράμματα για ελληνόπαιδες του εξωτερικού. Σε περίπτωση που η κυρία Γεννηματά χρεωθεί αυτόνομα κάποιο από αυτά τα θέματα, σε περίπτωση που αναλάβει ανεξάρτητα έναν νευραλγικό τομέα, τι θα γίνει; Οι άλλες δύο θα χοροπηδούν από τη χαρά τους;

Ας μην κατεδαφίσουμε τη νέα αναπληρώτρια υπουργό. Θα μεταφέρουμε λοιπόν τα θετικά που της προσδίδει το σινάφι της. Μας είπαν λοιπόν ότι είναι πολύ καλή με τον κόσμο, έχει χάρισμα στην επικοινωνία, έχει άριστο πολιτικό ένστικτο και είναι άριστη μάνα τριών παιδιών. Αυτά βέβαια αφορούν την προσωπικότητα. Για το έργο της λένε ότι κέρδισε άνετα την έδρα στην Α΄ Αθήνας (2000) και πήρε επάνω της δύο φορές τις εκλογές της υπερνομαρχίας. Εκεί έχουμε φτάσει, να μπερδεύουμε τις νίκες με το έργο. Επειδή βέβαια πολύ την αγαπούν μέσα στο ΠαΣοΚ, την αδράνεια ως αρχόντισσας Αττικής την αποδίδουν στις περιορισμένες αρμοδιότητες. Δεν έφταιγε το πρόσωπο, έφταιγε η θέση. Είναι και ξεχασιάρα: αμέλησε να ενημερώσει στη δουλειά της ότι είναι αλλού, οπότε συνέχισε να πληρώνεται κανονικά από την Εθνική Τράπεζα.

Τη χλωμή θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ήρθαν να ταράξουν οι εθνικές εκλογές. Χωρίς να υπάρχει ένδεια στελεχών, στο ΠαΣοΚ προτιμήθηκε ως επικεφαλής του Επικρατείας η πιο επικοινωνιακή. Πλην όμως ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι υπάρχει κώλυμα με τη συμμετοχή της καθώς τα αιρετά πρόσωπα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές. Τότε ξεκίνησε ένα ρεσιτάλ αμετροεπών δηλώσεων, από την ίδια και τους συντρόφους της. Το συνταγματικό πρόβλημα ερμηνεύτηκε ως «δικαστικό πραξικόπημα» και η κυρία Γεννηματά μίλησε για «παλιά, αδίστακτη Δεξιά». Δεν έγινε καμία νύξη για την κομματική προχειρότητα ούτε για το περιεχόμενο του άρθρου 56 του Συντάγματος. Από ατυχία η κυρία Γεννηματά έμεινε έξω από τη Βουλή. Δεν έχει παράπονα, διορίστηκε υφυπουργός Υγείας, όπου και εκεί έλαμψε επικοινωνιακά και από έργο τίποτε. Τι σημασία έχουν τα μηδαμινά αποτελέσματα στον τομέα της Υγείας όταν οι μετρήσεις τη βγάζουν ξανά και ξανά λαοφιλή; Ηταν λοιπόν αναμενόμενο ότι θα την παρουσιάσουν ως σωτήρα για τις δημοτικές εκλογές. Λέγεται ότι αρνήθηκε την υποψηφιότητα επειδή δεν ήθελε για περιφερειάρχη τον κ. Σγουρό - προτιμούσε τον κ. Μίχα με τον οποίο έχει συνεργαστεί.

Είπαμε, έχει πολιτικό ένστικτο. Κάτι κακό θα διαισθάνθηκε απέναντι στον κ. Κακλαμάνη. Με τούτα τα δεδομένα το πιο πιθανό είναι οι τρεις κυρίες της Εκπαίδευσης να τα πάνε περίφημα μεταξύ τους. Η κυρία Γεννηματά θα αφήσει τις άλλες να δουλέψουν χωρίς να παρενοχλεί με πολλές πρωτοβουλίες.

Χαστούκια

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο τις επόμενες μέρες από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή των μαθητών στα πανεπιστήμια πολλοί μαθητές να δημοσιεύουν στον τοπικό τύπο ευχαριστίες προς τους φροντιστές τους ονομαστικά και σπανίως προς τους "καθηγητές" τους γενικά. Πολλά από τα δημοσιεύματα αυτά προκαλούνται για διαφημιστικούς λόγους από τους ίδιους τους διαφημιζόμενους.

Αυτό που είδαμε σήμερα στην πρωινή εκπομπή του ΜEGA ήταν κάτι άλλο. Ο δημοσιογράφος κ Τάκης παρουσία της Υπουργού Παιδείας Διαμαντοπούλου έβγαλε στο γιαλί την πρώτη των πρώτων από τους επιτυχόντες στις φετεινές εξετάσεις η οποία δήλωσε παρουσία της αλαζονικής υπερασπίστριας της δημόσιας παιδείας: Ευχαριστώ τους φροντιστές μου για την μεγάλη μου επιτυχία.

Συγχαρητήρια στην μαθήτρια για την επιτυχία της και στην υπουργό για την αποδοχή του έργου της από τους μαθητές.
Ποιος είπε ότι μια λέξη δεν κάνει χίλιες (λαμόγικες) τηλεοπτικές εκπομπές;

Το όνομα και η χάρη

Ο Στάμος Ζούλας στη σημερινή (22-7-10) Καθημερινή γράφει για τη στάση και τη συμπεριφορά πολλών δημοσιογράφων με ή χωρίς εισαγωγικά:
«… Η δολοφονία Γκιόλια έγινε αφορμή να γράφονται ξανά δεκάδες λίβελοι κατά του δημοσιογραφικού κόσμου. Ειδικώς το Ίντερνετ έχει γεμίσει με οχετούς ανωνύμων σχολίων κατά επωνύμων στόχων. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι πολλοί εξ αυτών που υβρίζουν είναι οι ίδιοι που, όταν αισθάνονται εν γένει ότι αδικούνται, απειλούν τους υπαλλήλους ότι θα φωνάξουν τα κανάλια...
Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι πολλά πράγματα λέγονται πια με το όνομά τους. Πόσο υποκριτικό είναι αλήθεια να αξιώνει μια ολόκληρη κοινωνία από τους δημοσιογράφους να γίνουν ξαφνικά άγγελοι ή εξωγήινοι; Και πόσο παράλογο είναι να απαιτούν οι πολίτες να αναδειχθούμε αίφνης σε πρωταγωνιστές μιας ουτοπικής κάθαρσης σε μια τόσο διαβρωμένη χώρα που ακόμη και παπάδες της απεδείχθη προσφάτως ότι ξέπλεναν μαύρο χρήμα με «όχημα» δωρεές πολιτών σε εκκλησίες;
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπάρχουν και «συνάδελφοι» που επώνυμα γράφουν ή και προπαγανδίζουν μια άποψη η οποία εξυπηρετεί δικά τους ή και αλλότρια συμφέροντα με το «λειτούργημά» μας. Σε κάθε περίπτωση και αυτοί, αλλά και όσοι τέλος πάντων αποφασίσαμε να δηλώσουμε στις ταυτότητές μας «δημοσιογράφοι», επιλέξαμε εν πλήρει γνώσει να εκθέτουμε καθημερινά στην κρίση σας την ίδια την αξιοπρέπειά μας. Για τον λόγο αυτόν ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όσοι αισθάνονται ότι έχουν κάτι να προσφέρουν στον δημόσιο λόγο δεν το λένε επώνυμα. Όπως πολύ περισσότερο δεν αντιλαμβάνομαι και όσους μας τσουβαλιάζουν. Το επιχείρημα «όλοι ίδιοι είστε» μού ακούγεται όσο φαιδρή είναι και η ανάλογη μομφή για τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους ταξιτζήδες. Δόξα τω θεώ, ακόμη και οι τελευταίοι έχουν υποχρέωση πλέον να τοποθετούν το όνομά τους σε εμφανές σημείο δίπλα στο ταξίμετρο...».
Θα μας επιτρέψετε κύριε Ζούλα, η δεοντολογία και οι κανόνες είναι το πρόβλημα και λιγότερο το όνομα κατά τη γνώμη μας. Βεβαίως υπάρχει πρόβλημα όταν δεν τηρούνται αλλά πιστεύουμε ότι η καφρία ο κιτρινισμός και ο βούρκος αργά ή γρήγορα θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει.

Διάσημα μπλογκ

Το είχαμε διαπιστώσει από την πρώτη στιγμή με το μπλογκ που έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Ένα μπλογκ μεσημεριανάδικο. Ένας χώρος «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω». Στη μια ανάρτηση να βρίζει καταστάσεις και στην αποκάτω της να τις αναπαράγεις. Το μεγάλο του ατού η συνεχής ροή ειδήσεων. Συνήθως στάχτες και πολύ σπάνια κάτι καλύτερο. Καταγγελίες ανώνυμες, ατεκμηρίωτες, καρφώματα και όποιον πάρει ο Χάρος. Γιατί μη μου πείτε ότι είναι δημοσιογραφία το ανέβασμα στο διαδίκτυο οτιδήποτε στέλνεται και τραβιέται με την κάμερα του κινητού από τον οποιονδήποτε…

Ρηχή παράθεση καταγγελιών χωρίς διασταύρωση και χωρίς σχόλια ή με σχόλια του τύπου «για δες τι πάθαμε εμείς οι κακομοίρηδες».

Με αφορμή τη δολοφονία του Γκιόλια διαβάσαμε και κάποιες απόψεις πιο ψύχραιμες. Ο Π. Δούκας για παράδειγμα αναφερόμενος στην δημοσιογραφία τύπου «Τρωκτικού» επισημαίνει: «Αυτή η λαϊκίστικη προσέγγιση έχει κατά βάση ως μεθόδευση να προσεταιρίζεται τον “απλό, ανυπεράσπιστο πολίτη”, του οποίου υποτίθεται τα συμφέροντα υπερασπίζεται, αλλά στην ουσία εξυπηρετεί τις απόλυτα ωφελιμιστικές επιδιώξεις της προσωπικής εξουσίας ή ακόμα και του προσωπικού πλουτισμού. Στην τελευταία περίπτωση, η μέθοδος είναι απλή: Είτε ο θιγόμενος ειδοποιείται για τα κατασκευασμένα “ρεπορτάζ” και καλείται να πληρώσει για να μην δημοσιευτούν είτε αυτός που θέλει να βλάψει κάποιον, πληρώνει για επαναληπτικά (και ανεξήγητα) δημοσιεύματα. Στις υπόλοιπες, αρκεί η κατατρομοκράτηση από την εξουσία του “καταγγέλλοντος”.
Δυστυχώς, αυτή η λαϊκίστικη, νέου τύπου “δημοσιογραφία” επιβραβεύθηκε πλήρως από το κοινό, που την εκτόξευσε στην κορυφή της κυκλοφορίας. Και ούτε βεβαίως η έκπτωση της “παραδοσιακής” δημοσιογραφίας μπορεί να δικαιολογήσει τη στροφή, σε μια χειρότερη και μεταλλαγμένη εκδοχή της. Ομολογώ οτι εξακολουθώ να απορώ για το πόσο διχάζει την κοινωνία η ανάγκη καταδίκης της τελευταίας...
Κατά την άποψη μου, δημοσιογραφία είναι η ικανότητα παρουσίασης (και κυρίως αξιολόγησης), με συγκεκριμένα δεοντολογικά εργαλεία, της πληθώρας των πληροφοριών που συνθέτουν την πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να αφίσταται της προσωπικής οπτικής και του συστήματος αξιών του καθενός. Ακριβώς όμως αυτές οι αξίες καθορίζουν και την ανάγκη ύπαρξης (αλλά και την αξιοπιστία) της δημοσιογραφίας. Η λεγόμενη “ερευνητική δημοσιογραφία”, απαραίτητη για την αποκάλυψη των κακώς κειμένων, οφείλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες δεοντολογίας, έτσι όπως ορίζονται σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή - και μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές αποκαλύψεις κρίσιμου μεγέθους μπορεί ο νομικός μας πολιτισμός να δεχθεί παραβίαση κάποιων κανόνων, αν το αγαθό της αποκάλυψης υπερβαίνει κατά πολύ σε σημασία την όποια παραβίαση. Για όσους αμφιβάλλουν οτι οι αποκαλύψεις μπορούν να είναι αποτελεσματικές “με το σταυρό στο χέρι”, να θυμίσω οτι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, το Watergate, αποκαλύφθηκε με πλήρη σεβασμό των κανόνων δεοντολογίας.

Ο Old-boy πάλι επισημαίνει: «Ο λαός είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην αισθητική του Τρωκτικού, είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην ηθική του Τρωκτικού και φυσικά στον -ευρύ εκείνο- χώρο που η αισθητική είναι ταυτόχρονα ηθική και η ηθική είναι ταυτόχρονα αισθητική.

Η λατρεία για το εύκολο, η έλλειψη κρίσης για τους ιθύνοντες νόες του μπλογκ, η έλλειψη κρίσης γενικά, ένας λαός ακαταμάχητα ανοχύρωτος πνευματικά, που μετά από μια εικοσαετία ιδιωτικής τηλεόρασης θα ερχόταν η εποχή που θα του φαινόταν ακόμη και αυτή δύσκολη.

Αν ο δικομματισμός υπήρξε σε ένα βαθμό λύση ανάγκης και απόρροια της έλλειψης κατάλληλα μακιγιαρισμένων εναλλακτικών, ο θρίαμβος των ειδησεογραφικών μπλογκ μαρτυρά πολύ πειστικότερα το πολιτικό επίπεδο του μέσου ψηφοφόρου.

Σε κάθε περίπτωση, το «πατέρας ενός αγοριού δύο ετών» βάζει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση, στη σωστή τους δηλαδή διάσταση, μια διάσταση που δεν ήταν όμως η πρώτη που ήρθε στο νου, εξ ου και το ποστ».

Και επί πλέον δεν θα πρέπει να αγνοούμε που έχει μαθητεύσει ο καθένας μας…

Μια σαλάτα ... μα τι σαλάτα!

Στην Ιεράπετρα παρασκευάστηκε η μεγαλύτερη σαλάτα στον κόσμο χάρη στην μεγάλη προσπάθεια των διοργανωτών και των 600 περίπου εθελοντών.

Στην ομάδα που έκοψε τα πρώτα προϊόντα μετείχαν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, ο Υφυπουργός κ. Μιχάλης Καρχιμάκης, ο Δήμαρχος Ιεράπετρας Μανώλης Μαστοράκης, οι Αντιδήμαρχοι Ιεράπετρας Σπύρος Τσικαλουδάκης και Μάνος Μαρκόπουλος, ο δημοτικός σύμβουλος κ. Νεκτάριος Παπαβασιλείου και ο νομαρχιακός σύμβουλος κ. Μανόλης Κλώντζας. Σε ρόλο ομαδάρχη ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κ. Νίκος Κοϊνάς έριξε στο σκεύος τις προβλεπόμενες ποσότητες αλατιού, ρίγανης και ελαιόλαδου. Και το σύνθημα για να ξεκινήσουν και οι άλλες ομάδες δόθηκε!
Τα προϊόντα, η σαλάτα και το σκεύος... Πώς το 'λεγε ο Σακελλάριος: ανεβαίναμε την Ακαδημίας εγώ ο Γιαννακόπουλος και το όμποε...
Και μια απορία: Ο σεβασμιότατος, ο υφυπουργός και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις κόβουν αυτοπροσώπως στο σπίτι τους τη σαλάτα;

Με έδειξαν, άρα υπάρχω

Στις μέρες μας με τα τόσα μέσα ενημέρωσης και την ανάγκη για κατανάλωση ειδήσεων η δημοσιότητα για κάποιους άλλοτε μπορεί να δικαιολογείται και άλλοτε να είναι κατασκευασμένη και επινοημένη.

Ο Νιάρχος στα σημερινά ΝΕΑ σημειώνει σχετικά: «Όταν η δηµοσιότητα µπορεί να περιλάβει, εξίσου, την Κική Δηµουλά, τον Στέλιο Ράµφο, την Αντζελα Γκερέκου ή την Τζούλια Αλεξανδράτου, µ’ όλες τις αβυσσαλέες τους διαφορές, το ίδιο αποδεκτοί µπορεί να γίνονται όλοι τους, αφού η δηµοσιότητα λειτουργεί ως ένα αυταπόδεικτο στοιχείο που τους νοµιµοποιεί. Χωρίς κανείς να προσβάλλεται, αν συµβεί να οµολογήσει πως τον αφήνει αδιάφορο ο Ράµφος ή τον απασχολεί (βεβαίως σαρκαστικά!) η Αλεξανδράτου».

Ναι ,αλλά, θα πει κάποιος ότι απευθύνονται σε άλλο κοινό ο καθένας τους. «Λάθος, το κοινό είναι ένα και όσο µάλιστα πιο πνευµατικό φαίνεται τόσο πιο ευάλωτο παραµένει, αφού η ιντελιγκέντσια διατηρεί ενοχές, όσον αφορά στη χυδαιότητα, σε βαθµό που την κάνει να φλερτάρει µαζί της, ενώ ο πολύς κόσµος τις ενοχές αυτές δεν θα τις διανοηθεί καν για τα προϊόντα της ιντελιγκέντσιας. Το δυστύχηµα είναι πως δεν έχουµε να κάνουµε µε την ευγένεια της ιντελιγκέντσιας από τη µια και τη χυδαιότητα των προσώπων που, προκειµένου να τα εγκολπωθεί η δηµοσιότητα, ξεβρακώνονται, κυριολεκτικά και µεταφορικά, από την άλλη. Το δυστύχηµα είναι ότι η δηµοσιότητα έφτασε πια σε τέτοιο βαθµό να µπορεί να επινοηθεί, ώστε όλοι όσοι θα έπρεπε να κρύβονται, τουλάχιστον ιδιωτικώς, να αισθάνονται ότι απλά έχουν καταξιωθεί κοινωνικά» καταλήγει ο Νιάρχος στα σημερινά ΝΕΑ.

Ειδήσεις

Ξέρουμε τον ορισμό της είδησης: «Καρπούζι μαχαίρωσε μανάβη». Όλοι; Μπα. Ο δημοσιογράφος τελικά είναι σαν τον δάσκαλο: τίτλος τιμής. Άλλο δημοσιεύω ότι μου γουστάρει, τα δελτία τύπου και άλλο αξιολογώ την είδηση. Άλλο δημοσιεύω για να γλείψω και άλλο δημοσιεύω αυτό που προάγει την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Τι κρύβεται πίσω από αυτά που δημοσιεύονται; Ένας Θεός ξέρει. Δυστυχώς υπάρχει αλήθεια στην άποψη που θέλει τους δημοσιογράφους πολλές φορές εκτός από τη δουλειά τους να κάνουν και τις δουλειές άλλων.

Από που κι ως που ρε μάγκα ειδήσεις είναι οι κινήσεις των αναγνωρίσιμων –και μόνο τοπικής εμβέλειας- τοπικών παραγοντίσκων; Ο πολιτισμός, η παιδεία, οι εκδηλώσεις, ο κόσμος, η Ελλάδα, η Κρήτη, ο νομός, το περιβάλλον, η παιδεία, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός είναι που πήγε ο τάδε και τι έκανε ο δείνα που σχετίζεται με τις θέσεις εξουσίας;

Γι’ αυτό σας έχουν σε ανυποληψία: Οι γιορτές των βοσκών, τα φεστιβάλ ταβλιού πέρα στους Πέρα Κάμπους και τα θρησκευτικά κηρύγματα είναι ειδήσεις επειδή συνδέονται με αυτούς που ασκούν εξουσία. Και μετά διαμαρτύρεστε που μας έχουν όλους μαζί γραμμένους οι γείτονες και όσοι δεν γελάνε με αυτά που βλέπουν για δραστηριότητες.

Ασημαντότητες, σκουπίδια, λαμογιά. Όχι τι μας ήρθε με το e-mail και το ταχυδρομείο. Όχι τι μας έστειλε η προπαγάνδα και οι δημόσιες σχέσεις. Όχι τι μας έστειλε ο κάθε πικραμένος. Αλλά τι αποτελεί καρπό σοβαρής έρευνας, κρίσης, ανάλυσης και σύνθεσης πέρα από σκοπιμότητες. Δείξε μου τα δημοσιεύματά σου να σου πω ποιος είσαι.

Γεγονότα 2009

Οι ανασκοπίσεις στο τέλος των περιόδων και ενδιαφέρουσες είναι και χρήσιμες. Τα σημαντικότερα γεγονότα το 2009, σύμφωνα με τη δημοσιογραφική ομάδα της δικτυακής πύλης in.gr είναι τα ακόλουθα:

• Οι φωτιές το καλοκαίρι στην Αττική
• Η γρίπη των χοίρων
• Η οικονομική κρίση και το τεράστιο δημόσιο χρέος της Ελλάδας
• Η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ
• Η επανεμφάνιση της τρομοκρατίας στη χώρα μας
• Η συνθήκη της Λισαβόνας που εγκρίθηκε από όλες τις χώρες της Ε.Ε.
• Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης
• Η επέτειος της πτώσης του τείχους του Βερολίνου
• Οι μετανάστες, τις Γης οι κολασμένοι
• Τα επιτεύγματα του Μπερλουσκόνι
• Η πρόκριση της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στα τελικά του Μουντιάλ 2010.
• Τα τρία τρόπαια (2 εθνικά και 1 πανευρωπαϊκό) της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού.
• Ο θάνατος του Μάικλ Τζάκσον
• Οι «βαλτωμένοι» στο Αφγανιστάν.
• Η διάσκεψη για το περιβάλλον στην Κοπεγχάγη.

Στην πρώτη σελίδα του site μπορείτε να επιλέξετε σχετικά και να ψηφίσετε το σημαντικότερο κατά τη γνώμη σας.

Τι είπε ο Πρόεδρος;

Στα ΝΕΑ (15-9-09) δημοσιεύτηκε η είδηση σχετικά με την απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος Ομπάμα σε 15-χρονο μαθητή που του υπέβαλλε την ερώτηση: «τι πρέπει να κάνει κανείς για να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ»;

Εμείς εδώ που ξέρουμε … θα του λέγαμε «να προσέχει τις συναναστροφές του». Ο Πρόεδρος όμως –τι Πρόεδρος θα ήταν αν έλεγε αυτά που θεωρούμε εμείς αυτονόητα- είχε την εξής άποψη:

«Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα όλοι εδώ να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν στέλνετε μηνύματα στο Facebook, γιατί στην εποχή του YouTube, ό,τι και να κάνετε ό,τι και να γράφετε μπορεί κάποιος να το ανασύρει αργότερα. Και όταν είστε νέοι, κάνετε λάθη και ορισμένες ανοησίες. Και έχω ακούσει πολλούς νέους ανθρώπους, να στέλνουν διάφορα στο Facebook και μετά ξαφνικά να υποβάλουν αίτηση εργασίας και κάποιος να αρχίζει να ψάχνει».

Πραγματικά σύμφωνα με το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ «μια έρευνα που διεξήχθη τον Ιούνιο από την εταιρία careerbuilder. com αποκάλυψε ότι το 45% των εργοδοτών ανατρέχουν στις ιστοσελίδες κοινωνικών επαφών για βρουν στοιχεία των υποψηφίων υπαλλήλων τους». Στο ίδιο δημοσίευμα προστίθεται ακόμα ότι «ο Λευκός Οίκος επί προέδρου Ομπάμα, συχνά, χρησιμοποιεί το Facebook, το Twitter και άλλους τόπους κοινωνικών επαφών του διαδικτύου για να παρακάμπτει τα μέσα ενημέρωσης και να επικοινωνεί απευθείας με τους Αμερικανούς».

Προσοχή λοιπόν εκτός από τις κακές συναναστροφές και στο τι αναρτάτε στο διαδίκτυο. Παραφράζοντας το γνωστό scripta manet θα λέγαμε σήμερα τα χρόνια περνούν όμως οι αναρτήσεις μένουν.

Σημαντικότητα

Τι είναι σημαντικό για να προβληθεί σχετικά με τις υποψηφιότητες; Ο Ψινάκης ή ο Κοραντής;

Ο Κοραντής υπήρξε ένας από τους 10 πιο έμπιστους του πρωθυπουργού της χώρας. Του εμπιστεύτηκε την αρχηγία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Τον Ιούλιο τον αντικατέστησε και τον Σεπτέμβριο ο κύριος αρχηγός και εξ απορρήτων του πρωθυπουργού εμφανίζεται ως υποψήφιος άλλου κόμματος. Ποιος; Ένας από τους πιο έμπιστους του πρωθυπουργού.

Ο Ψινάκης έγινε γνωστός ως μάνατζερ του Ρουβά αρχικά και κατόπιν γνωστότερος ως μέλος επιτροπής τηλεοπτικών προγραμμάτων "ανάδειξης" νέων τραγουδιστών. Έχει ταυτιστεί με μια εικόνα ενός ανθρώπου που χρησιμοποιεί προκλητικό ντύσιμο, χειρονομίες και μια γλώσσα που κινείται στα όρια του προκλητικού και του χυδαίου. Τις τελευταίες μέρες κυριαρχεί στις τηλεοπτικές συζητήσεις η πρόταση που του έγινε, από το ίδιο κόμμα που προσέφερε στέγη στον κύριο Κοραντή, να κατέβει ως υποψήφιος βουλευτής.
Στις ίδιες συζητήσεις για τον Κοραντή γίνεται απλή αναφορά ενώ για τον Ψινάκη αναλώνεται ο μεγαλύτερος χρόνος της συζήτησης.
Το τι είναι σημαντικότερο για να απασχολήσει την κοινή γνώμη κατά εκείνους που την διαμορφώνουν εν μέρει είναι προφανές.

Ευχαριστώ, άρα υπάρχω

«Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να τραγουδήσω Μίκη Θεοδωράκη», είχε δηλώσει ο Πάριος. «Ευχαριστώ τη μαμά μου», ακούμε συχνά να δηλώνουν τα λαϊκά είδωλα. «Ευχαριστώ τη Δήμητρα», είχε πει δημοσίως ο αείμνηστος Ανδρέας. «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», επίσης, από του βήματος της βουλής, ο τέως πρωθυπουργός Κ. Σημίτης.

«Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι βοήθησαν και ιδιαίτερα τους…» είναι η στάνταρ δήλωση που γίνεται κατά το κλείσιμο των εργασιών, εκδηλώσεων κλπ.

Όμως συχνά το πράμα γίνεται ακόμα πιο θρίλερ: «Θέλουμε να ευχαριστήσουμε [ και ποιος μπορεί να σας σταθεί εμπόδιο; Ποιος είναι ικανός να σας κρατήσει… χο, χο !] όσους βοήθησαν με οποιοδήποτε τρόπο στην έγκαιρη … κάτω από δύσκολες … συνθήκες, την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα. Ευτυχώς η έγκαιρη παρουσία … και η έγκαιρη ειδοποίηση βοήθησε στο να … Ευχαριστώ τον έμπειρο Διοικητή … και το προσωπικό του σώματος, την αστυνομία, την «Ομάδα …» με επικεφαλής τον κ. …, τους αντιδημάρχους ... , τους δημοτικούς συμβούλους … και όλους όσοι βοήθησαν … Επίσης, ευχαριστώ τις κυρίες ... και την κυρία … υπεύθυνες για την …». Χαμός! Ποταμός! Χείμαρρος ο εκλαμπρότατος!

Στις τοπικές εφημερίδες μπορεί κανείς να διαβάσει διάφορες ευχαριστίες: «Ευχαριστούμε όσους μας συμπαραστάθηκαν στο πένθος, στις δύσκολες ώρες που περάσαμε, κλπ»

Αλλά και προβοκατόρικες ευχαριστίες, διαφημιστικές, αβανταδόρικες: «Ευχαριστούμε τον δημοτικό σύμβουλο, τον νομάρχη, τον δήμαρχο, τον σεβασμιότατο, τον βουλευτή, τον υπουργό, τον προϊστάμενο, τον γιατρό, τον μαθηματικό, τον φιλόλογο, τον φυσικό, τον χημικό κλπ» πάντα μετά την ιδιότητα και τον τίτλο ακολουθεί καθαρά και έντονα το όνομα του Κυρίου Κυρίου.

Οι πράξεις αυτού του είδους δείχνουν δήθεν αθώες, αποτέλεσμα πολιτισμού αλλά δεν είναι. Σχεδόν πάντα έχουν διπλή σκοπιμότητα: Δηλώνουν την ύπαρξη αυτού που κάνει τη δήλωση και αφ’ ετέρου δημοσιοποιείται η αιτία της. Δηλαδή δημοσιοποιεί την «πράξη», τη δραστηριότητα και το όνομα του προσώπου που ενήργησε. Λειτουργεί διαφημιστικά σε κάθε περίπτωση αφού μπορεί να λέει ο καθένας ότι θέλει αρκεί να γράφονται σωστά τα ονόματα...

Τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιος κώδικας δεοντολογίας ευχαριστιών ο καθένας μπορεί να ευχαριστεί όποιον θέλει και για όποιον λόγο κρίνει απαραίτητο. Δυστυχώς όμως για πολλούς θεσμικούς παράγοντες αυτό εκλαμβάνεται ως άλλοθι για να δηλωθεί η ξεχασμένη τους παρουσία στο θεσμικό τους ρόλο. Ευχαριστώ, άρα υπάρχω.

Όμως υπάρχει και άλλη διάσταση στο θέμα «έκφραση δημοσίων ευχαριστιών». Είναι αυτή της αποκάλυψης «των δικών μας ανθρώπων». Δηλαδή το αποτέλεσμα της μεγάλης χαράς του ευεργετηθέντος, ο οποίος έλαβε κάτω από το τραπέζι τις διάφορες «ευεργεσίες». Ως κοινωνικό ον δεν μπορεί τη μεγάλη χαρά να την κρατήσει για τον εαυτό του, θέλει να την μοιραστεί με τους συνανθρώπους του. Το τεράστιο βάρος των σχετικών συναισθημάτων που τον πλημμυρίζουν τον κάνει να μην μπορεί να σκεφτεί ότι η δημόσια ευχαριστία «καίει» τον ευεργέτη του. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί κ.α. την έχουν πατήσει από ανθρώπους που θα έπρεπε να κρύβονται και να προστατεύουν τους «ευεργέτες» τους αλλά σαν τη γνωστή εκδιδόμενη η χαρά δεν τους άφησε.

«Σε ευχαριστώ ω Εταιρεία! Εν αφθονία μου παρέχεις στέγη, τροφή και προστασία» είχε τραγουδήσει αυτοσαρκαζόμενος ο Σαββόπουλος, εκφράζοντας δημοσίως την ευγνωμοσύνη του προς την εταιρεία που εξέδιδε τους δίσκους του. Βεβαίως οι ευχαριστίες αποτελούν έκφραση ευγνωμοσύνης αλλά και ευγένειας. Δείχνουν λεπτό ήθος. Ναι, αλλά μπορεί και να είναι και ο μοναδικός λόγος για να δηλώσει κανείς την ύπαρξή του. Και είναι διπλό το κακό αν έχει θεσμικό ρόλο.

Κουβέντες κρότου-λάμψης

Θυμάστε την περίφημη συνέντευξη του Ρίτσου στον Λιάνη, κάπου στα ’77 στα ΝΕΑ, όπου τα ρώσικα τανκς χόρευαν στην Πράγα, όταν κατέπνιξαν την γνωστή άνοιξη;
Τον Βασιλικό με την επίσης μεγάλου κρότου δήλωση που είχε κάνει για την κρατικοποίηση της φωνής του Καζαντζίδη;
Το «ένας είναι ο θεσμός ο κυρίαρχος λαός» του Αντρέα Παπανδρέου;
Ο πρώτος ενδεχομένως να ήθελε να κρυφτεί αλλά δεν τον άφηνε η χαρά. Δεν μπορούσε να κρύψει τα φιλοσοβιετικά του αισθήματα. Ίσως όμως η κουβέντα να έγινε σε ελεύθερο τέμπο και η έμφαση να δόθηκε από τον Λιάνη, που επίσης δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί. Ποιος ξέρει;…
Ο Βασιλικός ήταν φίλος του Καζαντζίδη μέχρι που τον πήρε η μπάλα κι αυτόν, όπως σχεδόν όλους με τους οποίους συναναστρεφόταν κατά καιρούς ο βάρδος, και βγήκε ο μακαρίτης και τον έβρισε για το βιβλίο του «η ζωή μου όλη» που τον αφορούσε. Ο Βασιλικός είχε κάνει τη γνωστή δήλωση για το «χρυσό λαρύγγι», μάλλον «ποιητική αδεία» αλλά όταν έχεις να κάνεις με κάποιον επώνυμο θα βρεθούν σίγουρα κάποιοι που δεν θα αφήσουν τίποτα να πέσει κάτω.
Η περίπτωση του μακαρίτη Ανδρέα ήταν δείγμα αλαζονικής συμπεριφοράς πρωθυπουργού που έχοντας την εξουσία μπορούσε να λέει, χωρίς καμία συνέπεια, ότι ήθελε. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν ήταν ακαδημαϊκός με δάφνες και καλός χειριστής του λόγου και ως εκ τούτων δεν είχε κανένα ελαφρυντικό γι’ αυτή τη μεγάλη χοντράδα που ξεστόμισε.
Πάρα πολλές φορές οι επώνυμοι πέφτουν θύματα της αναγνωρισιμότητάς τους με θύτες διάφορους δημοσιογράφους που εκλαμβάνουν την όποια υπερβολή ή χαζομάρα λέγεται μπροστά σε ένα μικρόφωνο ή μια κάμερα τοις μετρητοίς. Πως θα το κάνουμε, όταν μιλάς πολύ θα πεις και ανοησίες. Αν οι δάφνες σου μάλιστα οφείλονται στην ΤV πρέπει να είσαι περισσότερο επιφυλακτικός και υποψιασμένος γι’ αυτό.
«Να απαγορευτεί στους Εγγλέζους η είσοδος στο Μουσείο της Ακρόπολης μέχρι να επιστρέψουν τα κλεμμένα Μάρμαρα» λέει ο ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης σε συνέντευξή του στην Χρυσούλα Παπαϊωάννου στο «Ποντίκι» της 13ης/08/09. Η δήλωση σε πλαίσιο στο περιοδικό. Μάλλον το είπε εν τη ρύμη του λόγου ο Αποστολίδης. Το «Ποντίκι» γιατί του έκανε αυτή την επισήμανση; Τι είδαν δηλαδή στη δήλωση αυτή εκτός από μια υπερβολική μπούρδα που δεν βλέπουμε εμείς; Το εφικτό της πρότασης; Το δίκαιο; Την τιμωρία του ένοχου έθνους; Βεβαίως και έχει δικαίωμα να λέει ο καθένας ότι θέλει. Και όλοι οι άλλοι επίσης έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε και να καταθέτουμε τις ενστάσεις μας, ενίοτε και με άκομψο τρόπο χαρακτηρίζοντας τους αναγνωρίσιμους που μιλάνε χωρίς να σκέπτονται πριν γι’ αυτά που λένε, μπουρδολόγους.

Γαβράς μείον δώδεκα

Η Εκκλησίας της Ελλάδος θεώρησε ότι η σκηνή με τους ρασοφόρους που καταστρέφουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα είναι ανακριβής και την θίγει. Απαίτησε γι’ αυτό από το υπουργείο Πολιτισμού να αφαιρεθεί από το φιλμ που προβαλλόταν στους επισκέπτες του νέου μουσείου η επίμαχη σκηνή. Οι υπεύθυνοι του μουσείου αφαίρεσαν την σκηνές από το φιλμ (συνολικής διάρκειας 13 λεπτών, εκ των οποίων 1 λεπτό και 40 δευτερόλεπτα υπογράφονται από τον Κώστα Γαβρά). Όμως όπως γράφουν τα ΝΕΑ σήμερα (28-7-09) η πράξη τους αυτή έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. «Καθώς η είδηση της περικοπής- υπενθυμίζει καταστροφές 18 αιώνων που έχει υποστεί και από χριστιανούς η Ακρόπολη, και ιδιαίτερα ο Παρθενώνας, ο οποίος μετατράπηκε σε ορθόδοξο ναό, καθολικό ναό και μετά την Άλωση σε τζαμί- αναπαράγεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, φωτίζοντας εκείνο ακριβώς που θέλησε να αποσιωπήσει η Εκκλησία» γράφει η Μ. Αδαμοπούλου (ΝΕΑ 28-7-09).

Ο Κώστας Γαβράς 27-7-09 δήλωσε:

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος. Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα".

Ο Καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής, δήλωσε:

Απαντώντας, μάλιστα, στον διευθυντή του Μουσείου της Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή -ο οποίος υποστήριξε πως «προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων, το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία»- ο κ. Γαβράς λέει:

«Λυπάμαι πολύ τον φουκαρά τον διευθυντή του μουσείου, γιατί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Προφανώς εξετέλεσε άνωθεν υπουργικές εντολές. Θα μπορούσε, όπως θα γινόταν σε κάθε δημοκρατική χώρα, να με πάρει τηλέφωνο και να το κουβεντιάσουμε».

Το υπουργείο Πολιτισμού

Το υπουργείο Πολιτισμού από την πλευρά του ένιπτε τας χείρας του, εξηγώντας στα «ΝΕΑ» (28-7-09) πως «η απόφαση για την περικοπή του βίντεο ανήκει στη διοίκηση του Μουσείου». Την ίδια ώρα ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων δήλωνε πως είναι «εναντίον οποιασδήποτε λογοκρισίας. Πρόκειται για αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε τι έγινε τον 4ο αιώνα μ.Χ. με τη νοοτροπία του 2009».

Σε κάθε μουσείο τα εκθέματά του μιλάνε για τον πολιτισμό της εποχής τους και των ανθρώπων από τους οποίους προέρχονται. Τα ίδια τα μουσεία, όμως, μιλάνε για τον πολιτισμό εκείνων που τα έχτισαν και τα λειτουργούν. Εμείς σήμερα μετά τη δημιουργία και τα εντυπωσιακά εγκαίνια ξαναεπιστρέψαμε στη γνωστή μας καθημερινή πρακτική: υποκρισία, κουτοπονηριά και ήξεις αφίξεις. Ποια «μάρμαρα καλούν τα μάρμαρα» και τρίχες κατσαρές; Φασαρία χωρίς ουσία και λόγια εκ του ασφαλούς: δεν είμαι αρμόδιος, δεν υπάρχουν τεκμήρια, μόνο 12 δευτερόλεπτα και πράσινα άλογα. Κρίμα ρε Παντερμανλή και σε είχαμε για σοβαρό.

Ποιοι τελικά σ’ αυτή τη χώρα φοράνε παντελόνια; Ο λογιστάκος Σημίτης, ο Πάγκαλος, ο μακαρίτης ο Μάνος Χατζιδάκις και παντελόνια τέλος. Έτσι για να μην ξεχνάμε. Ποιος άλλος από αυτούς που άσκησαν εξουσία σήκωσε ανάστημα στους δογματικούς των διαφόρων «-ισμών» σ’ αυτή τη χώρα διακινδυνεύοντας την καριέρα του; Διότι άλλο είναι να μη διακινδυνεύεις τίποτα και να μιλάς εκ του ασφαλούς και άλλο να μιλάς με το κεφάλι στον πάγκο του χασάπη.

Την πατήσανε γιατί θέλανε να πουλήσουνε μούρη με τον Γαβρά. Όπως ήθελε παλιότερα και ο Τσαλδάρης και ο Κοσκωτάς με τον Χατζιδάκι. Ναι αλλά άμα γίνει η στραβή ούτε ο Χατζιδάκις, ούτε ο Γαβράς ούτε και κανένας επώνυμος που σέβεται το όνομά του θα αρνηθεί τη δουλειά του γιατί ο Παντερμαλάκος μασάει και τρώει και τα κουκούτσια, ο φουκαράς. Κι ο Σαμαράς του Χάρβατ μαζί του. Αν είχανε προνοήσει να αναθέσουν σε κανέναν σκηνοθετάκο της παρέας τους το φιλμάκι ποιος θα έπαιρνε είδηση τα 12 δευτερόλεπτα;… Αυτοί ας πρόσεχαν και εμείς βοήθειά μας μ’ αυτούς που έχουμε για να προβάλουνε το θετικό πρόσωπο της χώρας μας.

Γνώριζαν όλοι

Στο σημερινό ΒΗΜΑ (19-7-09) η Μ. Παπαματθαίου τιτλοφορεί το άρθρο της «Γνώριζαν όλοι το σκάνδαλο και σιωπούσαν». Αναφέρεται στο σκάνδαλο με τις στημένες επιλογές υποψηφίων στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών σε κάποιο τμήμα, κάποιου ελληνικού πανεπιστημίου. Επιλογές που γίνονταν με βάση λίστα υποψηφίων με πολιτικές διασυνδέσεις, η οποία συντάσσονταν από εκπροσώπους των φοιτητικών παρατάξεων της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ.

Σημειώνεται στο άρθρο: «Ήξεραν όλοι και σιωπούσαν. 'Τι μπορούμε να κάνουμε; Πρόκειται για ένα πρόσωπο που εκθέτει ολόκληρο το πανεπιστήμιο. Δεν ξέρουμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε...'. Φράσεις όπως αυτές αποτελούν την κοινή 'υπερασπιστική γραμμή' σχεδόν όλων των εκπροσώπων του συγκεκριμένου (… πανεπιστημίου …), που μίλησαν στο «Βήμα», προσπαθώντας να δικαιολογήσουν (αλλά και να απομονώσουν από τα τεκταινόμενα στο Πανεπιστήμιο). (…). Όλοι οι ακαδημαϊκοί παράγοντες, πανεπιστημιακοί, φοιτητές, αλλά και ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος του συγκεκριμένου ανεπιστημιακού ιδρύματος (…) θεωρούσαν λίγο-πολύ καθεστώς στο συγκεκριμένο τμήμα αυτό που όλοι οι άλλοι ανακάλυψαν, με στοιχεία, όταν η επίμαχη λίστα παράπεσε σε... ξένα χέρια: Ότι μέλη φοιτητικών παρατάξεων του (συγκεκριμένου πανεπιστημίου), με κριτήρια που καμία σχέση δεν είχαν με τις ακαδημαϊκές περγαμηνές των υποψηφίων, συνέτασσαν λίστες με ονόματα υποψηφίων για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο (συγκεκριμένο τμήμα της συγκεκριμένης σχολής), προτείνοντας να γίνουν δεκτοί σε αυτό δημοσιογράφοι, συγγενείς πολιτικών, φίλοι και γραμματείς τοπικών παραγόντων.

Η αποκάλυψη της υπόθεσης με τα στημένα μεταπτυχιακά στο συγκεκριμένο τμήμα έγινε την περασμένη Κυριακή από «Το Βήμα» και προκάλεσε άμεσα δυο γεγονότα: Το Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, με κατεπείγουσα εντολή του γενικού επιθεωρητή , ζήτησε να λάβει γνώση των σχετικών στοιχείων και ανέλαβε να ερευνήσει την υπόθεση και τις καταγγελίες για τα στημένα μεταπτυχιακά. Και οι πρυτανικές αρχές, οι οποίες ήδη είχαν παραγγείλει Ενορκη Διοικητική Εξέταση για τα τεκταινόμενα στο συγκεκριμένο τμήμα από πέρυσι, ζήτησαν την επέκταση της έρευνας και στις καταγγελίες για τις παράτυπες επιλογές φοιτητών» κλπ κλπ

Δυο επισημάνσεις:

1. Αν δεν είχε γίνει το δημοσίευμα στην εφημερίδα, παρά το ότι όλοι γνώριζαν για το καθεστώς επιλογής στη συγκεκριμένη σχολή, το καθεστώς αυτό θα συνέχιζε να λειτουργεί και γιατί όχι να δημιουργεί και δεδικασμένο και για τις πολιτικές μαφίες αλλά και για τα άλλα μεταπτυχιακά προγράμματα.

2. Σε πόσες άλλες περιπτώσεις δεν γίνονται ανάλογες ενέργειες, όχι μόνο στο χώρο της Παιδείας, οι οποίες δεν θα δουν ποτέ το χώρο της δημοσιότητας; Δεν έχετε παρά να δείτε γύρω σας. Ο βουλευτής που πρέπει να παρέμβει για τα αυτονόητα, ο ελαχιστότατος παραγοντίσκος που παρεμβαίνει για να παρακάμψει την ουρά αναμονής η κουμπάρα του, οι κατευθυνόμενες επιχορηγήσεις κλπ κλπ

Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Και δυστυχέστατα και σε όλους τους πολιτικούς χώρους, μηδενός εξαιρουμένου "οι δικοί μας" είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Η απορία είναι γιατί δεχόμαστε να παίζουμε το παιχνίδι του κάθε κερατά, όσοι μπορούμε να το αποφύγουμε; Γιατί δεν αντιδρούμε όταν ακούμε «αυτός είναι δικός μας», «έχεις κανέναν να το σπρώξει;» και στα άλλα ανάλογα; Προφανώς γιατί θα μπούμε σε χειρότερες περιπέτειες απ’ αυτές που έχουμε μπροστά μας ή χειρότερα ακόμα να θεωρούμε ότι αυτά αφορούν τους άλλους και ότι "ας βολευτούμε εμείς, και σιγά μωρέ, εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο...".

Όσο χορεύουμε όπως μας παίζουν, αυτοί που ασκούν εξουσία με τέτοια μέσα, τόσο αυτοί θα συνεχίζουν το σκοπό τους. Κρατάτε παλικάρια που θα ’λεγε και ένας γενναίος Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας.

Ο γκλαμουράτος πρόεδρος

Ο Αυλωνίτης το δίδαξε στο σινεμά απαράμιλλα: «Εγώ έχω λεφτά!». Πώς το θυμήθηκα; Φίλος σχολίασε τη στάση διαφόρων προέδρων και μαζί και των διοικητικών συμβουλίων τους, που δεν τους συγκρατούν, στη γκλαμουριά, στο κιτς και τη χλιδή και οι οποίοι εμπλέκουν διαφορές κοινωνικές ομάδες και τα μέλη των συλλόγων που εκπροσωπούν σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Είναι αλήθεια βέβαια ότι «ο βλάχος άρχων κι αν γενεί πάλι βλαχιά θα μυρίζει», αλλά άλλο να παίζεις για πάρτι σου κι άλλο να είσαι πρόεδρος του σωματείου «Πνεύμα και ηθική», «των ορφανών της πόλης», «της ενορίας», του «συλλόγου γονέων και κηδεμόνων απόρων κορασίδων» κλπ Άλλο το ποδοσφαιρικό σωματείο και άλλο ο σύλλογος φίλων κλασικής μουσικής.
Και το χειρότερο να προσέρχονται στην κιτς εκδήλωσή σου όλες οι ψηφομαζώχτρες και οι τα φαιά φέροντες. Όλοι αυτοί οι πονηρούληδες που όταν παίζεται Σοφοκλής και Ευριπίδης ή μιλάει κανένας σοβαρός άνθρωπος έχουν συσκέψεις. Τι θα δούμε ακόμα… Και πολλοί από μας διαμαρτυρόμαστε γιατί τα παιδιά μας παίρνουν το δρόμο που τους δείχνουμε.