Οι Μοιραίοι

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,

μες σε καπνούς και σε βρισιές,

(απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα)

όλη η παραία πίναμε εψές,

εψές, σαν όλα τα βραδάκια,

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο

και κάπου εφτυούσε καταγής,

ω! πόσο βάσανο μεγάλο

το βάσανο είναι της ζωής!

Οσο κι ο νους αν τυραννιέται

άσπρην ημέρα δε θυμιέται!

(Ηλιε και θάλασσα γαλάζα

και βάθος του άσωτου ουρανού,

ω! της αυγής κροκάτη γάζα

γαρούφαλλα του δειλινού,

λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,

χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα

παράλυτος - ίδιο στοιχιό

του άλλου κοντόμερη η γυναίκα

στο σπίτι λιώνει από χτικιό,

στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη

κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

-Φταίει ο θεός που μας μισεί!

-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

-Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

"Ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα

δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Έτσι, στην σκοτεινή ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,

σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα

όπου μας εύρει, μας πατεί:

δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Στρατηγικές στην ποίηση

Ήσυχα και ταπεινά, πάντα μ’εκείνον που νικά.

(Κ. Βάρναλης)

*******

Θ’απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,

κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’εκτιμήσει,

θα πάγω στον αντίπαλό του το Γρυπό.

Κι αν ο ηλίθιος αυτός δεν με προσλάβει

πηγαίνω ευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’τους τρεις.

Κι είναι η συνείδησίς μου ήσυχη

για το αψήφιστο της εκλογής.

Βλάπτουν κ’ οι τρείς των την Συρία το ίδιο.

(Κ. Καβάφης)

Τις πταίει;

Το σκυλάκι το κανίς
ποιος το έκλεψε; Κανείς!
.
Τις πταίει που το χάσαμε ;
.
-Η γραφειοκρατία!
-Όχι, η παγιωμένη αντίληψη!
-Η γνώμη μου είναι, πως φταίει η νοοτροπία των παλαιότερων κυβερνήσεων.
-Μπα, δε νομίζω, είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας...
-Τι να κάνουμε κύριοι... Αυτή είναι η Ελλάδα.
-Δεν σας καταλαβαίνω κύριοι...Τι θα πει δε φταίμε εμείς; Τι θα πει πως φταίνει οι άλλοι;
-Εεε, ναι, κάποιος θα πρέπει να φταίει.
-Ποιος όμως;
-Νομίζω πως κάποια πράγματα δεν θάπρεπε να απαντιώνται... αποτελούν τους "βαρβάρους" που περιμένουμε.
-Οι άγνωστοι "βάρβαροι" είναι μια κάποια λύση ...
-Σιγά μη φταίνε οι γκόμενες...
-Δηλαδή τι θα κάνουμε αν βρούμε ποιος φταίει;
-Αμφιβολίες, το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές. Αμφιβολίες τρελλές.
-Μπορεί να καταλήξουμε ότι φταίμε ΄κι εμείς, φταίνε κι αυτοί, φταίνε κι οι άλλοι.
-Ναι, ναι! Φταίει το ζαβό το ριζικό μας. Φταίει ο Θεός που μας μισεί.
-Φταίει το κεφάλι το ξερό μας!
-Φταίει, πρώτα απ' όλα, το κρασί!
-Καλό!... Ιδίως το κρασί! Μπορεί να αντέξει ότιδήποτε του φορτώσουμε...
-Ωραίο, αλλά μήπως φταίει και ο Χατζηπετρής;
-Μπααα...
-Ξεκάθαρο.. Για όλα φταίνε οι γκόμενες!
-Ποιες γκόμενες;
-Οι πρώην κι οι επόμενες.
-Μα είναι απλό! Φταίνε όλοι για όλα για να μην φταίει κανένας για τίποτα. Τόσο απλό!
-Τι εννοείτε φταίνε, δεν φταίνε;
-Ακούστε, αν πολλοί φταίνε για όλα τότε κανείς δεν φταίει για τίποτα.
-Σατανικό...

Σιωπή. Ποιος θα το πει; Κανένα στόμα δεν το 'βρε και δεν το ΄πε ακόμα.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.
Εμείς ... και οι στίχοι του Βάρναλη.