Είμαστε όλοι σκιτσογράφοι

Εις Μνήμην

Je Suis Charlie=Είμαστε με το Σαρλί

Ζαν Ζακ Ρουσό

Της Έλλης Τριανταφύλλου

(Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 29/6/12)

Φέτος γιορτάζονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη γενέτειρά του πόλη, τη Γενεύη, τα 300 χρόνια από τη γέννηση ενός εκ των σημαντικότερων διανοητών του Διαφωτισμού, του Ζαν Ζακ Ρουσό. Οι φιλοσοφικές, πολιτικές και ηθικές του απόψεις σε συνδυασμό με τις αντιλήψεις ενός άλλου μεγάλου της εποχής, του Βολταίρου, ήταν το προανάκρουσμα για ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά γεγονότα όλων των εποχών, τη Γαλλική Επανάσταση.

Στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο», από τα σημαντικότερα πονήματα των πολιτικών επιστημών, ο μεγάλος Ελβετός παιδαγωγός και φιλόσοφος απαντά με εκπληκτικό και αφοπλιστικά απλό τρόπο στη ρητορική περί του καλύτερου πολιτεύματος και για τους στόχους της πολιτικής κοινότητας: είναι εκείνος της διατήρησης και της ευημερίας των μελών της με ασφαλέστερο σημάδι την πληθυσμιακή τους αύξηση. Και τονίζει πιο κάτω τις διαχρονικές αλήθειες, πως η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά συνδέει την πράξη με τη θεωρία, επιτρέποντάς του να κρίνει σύμφωνα με το γενικό συμφέρον. Ετσι οι πολίτες μπορούν να ξεχωρίζουν το δημόσιο αγαθό από το επιμέρους συμφέρον, με τη συναίνεση ν’ αποτελεί τη βασική συμπεριφορά μέσα από σχέσεις ελευθερίας, ισότητας, ανεκτικότητας και αλληλοσεβασμού.

Το πόσο επίκαιρες φαντάζουν σήμερα οι παραπάνω απόψεις, τόσο σε εθνικό όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι πρόδηλο. Δυστυχώς, γιατί βρίσκονται στον αντίποδα αυτού που συμβαίνει στο πολιτικοκοινωνικό και οικονομικό πεδίο στη χώρα μας και την Ευρώπη, η οποία ασθμαίνοντας και παλινδρομώντας αναζητεί την ολοκλήρωσή της. Το λίαν δυσάρεστο είναι ότι την αναζητεί στα πέτρινα χρόνια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης μέσα από σφικτά έως ασφυκτικά οικονομικά προγράμματα λιτότητας, κεντρικά σχεδιασμένα στο διευθυντήριο της βελγικής πρωτεύουσας από τεχνοκράτες, μη εκτεθειμένους -στην πλειονότητά τους- στη λαϊκή κρίση. Τις βάναυσες επιπτώσεις των πολιτικών αυτών τις υφίσταται την τελευταία διετία η χώρα μας. Θα τις υποστεί όμως με βεβαιότητα και όλος ο πραγματικά φλεγόμενος ευρωπαϊκός Νότος.

Πρόκειται για πολιτικές εκπορευόμενες, στις περισσότερες περιπτώσεις, από τις εμφανέστατες ηγεμονικές γερμανικές επιδιώξεις. Για τον λόγο αυτό η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ παραμένει ανυποχώρητη στο θέμα των ευρωομολόγων και σ’ αυτό του ταμείου αποπληρωμής του παράνομου χρέους, δηλ. εκείνου που ξεπερνά το κατά Μάαστριχτ «νόμιμο» 60%.

Ακόμη περισσότερο, δεν υποχωρεί στο θέμα της τροποποίησης των μηχανισμών στήριξης, έτσι ώστε να μη χρηματοδοτούν αποκλειστικά οι χώρες-μέλη, αρνούμενη την «κοινοτικοποίηση» των κρατικών χρεών, εάν προηγουμένως δεν υπαχθεί στον κεντρικό κοινοτικό έλεγχο και η δημοσιονομία.

Οι απόψεις αυτές για την εκχώρηση δημοσιονομικής -στην πραγματικότητα εθνικής- κυριαρχίας, ώστε ν’ αρχίσει ουσιαστικά η χρηματοδότηση από την ισχυρότερη οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης, υπογραμμίσθηκαν με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην πρόσφατη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε, στο περιοδικό Der Spiegel. Ομως πώς μπορεί κανείς να οραματίζεται την πολυπόθητη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με τέτοιες πολιτικές; Πολιτικές, οι οποίες ήδη εξαθλιώνουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα και ομάδες, με άλλα λόγια αντιμάχονται και αντιπαρατίθενται στο «κοινό αγαθό και συμφέρον», που είναι το αντικείμενο της «γενικής βούλησης» κατά Ρουσό, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο εκφράζονται τα καθολικά συμφέροντα μιας κοινωνίας μέσα από τον ρόλο του κυρίαρχου λαού.

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, στην οποία κατ’ εξοχήν έχει απαξιωθεί η έννοια της πολιτικής. Ετσι και η άποψη του Ζαν Ζακ Ρουσό, πως ένα κράτος καταρρέει όταν οι πολίτες του θεωρήσουν ότι δεν τους αφορούν ή δεν τους ενδιαφέρουν οι δημόσιες υποθέσεις μη συμμετέχοντας στα κοινά, φαντάζουν περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρες για τους Ευρωπαίους πολίτες. Εν τέλει, θα «πρέπει να εξαναγκασθούν να είναι ελεύθεροι».

Το χιούμορ το αποκτάς, δε γεννιέσαι μ' αυτό

* * *

Ερώτηση: Ποια η διαφορά μεταξύ συζύγου και ερωμένης;

Απάντηση: Χμμμ... περίπου 20 κιλά

* * *

Έχω δική μου γνώμη, αλλά δεν συμφωνώ πάντα μαζί της...

* * *

* * *

Αθλούμαι καθημερινά: κλωτσάω την τύχη μου!

***

* * *

Ο παππούς μου; Σερβιτόρος στο Μυστικό Δείπνο!

* * *


* * *

Η γιαγιά μου; Έχει την Οδύσσεια με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα!

Ανεπιθύμητα δώρα

Τι είναι το ανεπιθύμητο δώρο; Πότε ένα δώρο είναι ανεπιθύμητο; Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι κάτι που αγοράζουμε για να το προσφέρουμε ως δώρο μπορεί να είναι ανεπιθύμητο; Είναι ερωτήματα που αν τα δούμε καλύτερα μπορεί να μην έχουν εύκολη απάντηση.
Συνήθως αγοράζουμε δώρα σύμφωνα με το δικό μας γούστο, τις δικές μας επιθυμίες, τις δικές μας εκτιμήσεις σε συνδυασμό με το τι διαθέτουμε για την αγορά τους.
Πόσα όμως από αυτά που προσφέρουμε ως δώρα ικανοποιούν τις ανάγκες και δίνουν πραγματική χαρά στους αποδέκτες τους;

"Στα 20 εκατομμύρια υπολογίζονται τα ανεπιθύμητα χριστουγεννιάτικα δώρα που έλαβαν οι Αυστραλοί. Έρευνα που έγινε από τον ιστοτόπο επιγραμμικών δημοπρασιών και αγορών...


«eBay» (η-μπέι), εκτιμάται ότι η συνολική αξία των «άχρηστων» δώρων ανέρχεται στο ένα δισεκατομμύριο δολάρια (614 εκ ευρώ).

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα κάθε Αυστραλός αγόρασε γύρω στα 12 χριστουγεννιάτικα δώρα και κατά μέσον όρο πλήρωσε 52 δολάρια (32 ευρώ) κατά μέσον όρο.

Συνολικά οι Αυστραλοί, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, δαπάνησαν 8,5 δισεκ δολάρια (5,2 δισεκ ευρώ) σε δώρα", σημειώνεται στην είδηση.

Πλούσιοι Γερμανοί

Ο Ντίτερ Λέμκουλ είναι 66 ετών συνταξιούχος γιατρός. Είχε την εξής έμπνευση: Να αναρτήσει στο διαδίκτυο αίτηση με την οποία ζητούνταν να επιβληθεί φόρος στην κληρονομιά, προκειμένου να βοηθήσουν την χώρα τους να γεμίσει τα ταμεία της.

Την αίτηση έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα 44 άνθρωποι με μεγάλη περιουσία, που ελπίζουν με αυτό τον τρόπο να πιέσουν τη νέα κυβέρνηση της Αγκελα Μέρκελ να επιβάλλει περισσότερους φόρους σε όσους έχουν μεγάλη περιουσία.

Ο Λέμκουλ δήλωσε: "Θυμώνω όταν σκέφτομαι ότι ξαφνικά βρήκαμε τόσα χρήματα για τις τράπεζες, χρήματα που πριν δεν είχαμε για να χρηματοδοτήσουμε κοινωνικά, εκπαιδευτικά ή περιβαλλοντικά προγράμματα (...) την στιγμή που το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών τα τελευταία δέκα χρόνια όλο και μεγαλώνει".

«Θέλουμε το 5% από το 2009 και το 2010 να χρηματοδοτήσει συγκεκριμένα προγράμματα για την εκπαίδευση, την υγεία και το περιβάλλον» υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) ο Πέτερ Φόλμερ, ένας από αυτούς που έχουν υπογράψει την αίτηση, 69 ετών, ο οποίος δηλώνει ότι «κληρονόμησε πολλά χρήματα που δεν χρειάζεται».

Για να μπορέσει κάποιος να υπογράψει την διαδικτυακή αίτηση πρέπει να βεβαιώσει ότι έχει το λιγότερο 500.000 ευρώ από κληρονομιά και να πληρώσει μια συνδρομή 200 ευρώ.

Εκτός από την αίτηση στο διαδίκτυο υπάρχει και «λίστα υποστήριξης», που απευθύνεται στους πολίτες που υποστηρίζουν αυτή την κίνηση.

Τι να σχολιάσει κανείς στην είδηση αυτή; Τα λέει όλα.

Είδηση που αλιεύθηκε από το www.in.gr : Πλούσιοι Γερμανοί προσφέρουν μέρος της περιουσίας τους για να βοηθήσουν τη χώρα τους

Ο Σαμ, ο Τζώνι κι ο Μουαμάρ

21 Δεκεμβρίου 1988. Βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε αεροπλάνο της αμερικανικής εταιρείας PanAm εκρήγνυται πάνω από το Λόκερμπι της Σκωτίας. Όλοι οι επιβαίνοντες σκοτώνονται και ακόμα 11 κάτοικοι της κωμόπολης στην οποία κατέπεσαν τα συντρίμμια. Σύνολο 270 άνθρωποι.

Δικαστήριο στο έδαφος της Ολλανδίας καταδικάζει τον Λίβυο βομβιστή αλ-Μεγκραχί σε ισόβια κάθειρξη ενώ αθωώνει έναν δεύτερο Λίβυο συγκατηγορούμενο του. Ο δεύτερος τη ίδια μέρα μετά την έκδοση της απόφασης επιστρέφει στη Λιβύη όπου του επιφυλάσσεται υποδοχή ήρωα.

Το Λιβυκό καθεστώς αποδέχεται την καταβολή περίπου δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση στις οικογένειες των θυμάτων και οι διαταραγμένες λόγω του συμβάντος σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία αποκαθίστανται

Στις 20/08/09 ο βομβιστής του Λόκερμπι, όπως αποκαλείται πλέον ο καταδικασθείς Λίβυος, απελευθερώνεται για ανθρωπιστικούς λόγους, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης της Σκωτίας. Ο Λίβυος πάσχει από καρκίνο του προστάτη σε τελικό στάδιο και οι γιατροί του δίνουν τρεις μήνες ζωή.

Το αεροσκάφος που τον έφερε πίσω στην Τρίπολη υποδέχθηκαν χιλιάδες Λίβυοι ανεμίζοντας σημαίες της Λιβύης και της Σκωτίας. Πατριωτικά τραγούδια της Λιβύης ακούγονταν στο αεροδρόμιο και επικρατούσε ατμόσφαιρα γιορτής, επισημαίνεται στη σχετική ειδησεογραφία

«Βαθύτατα θλιβερή» είναι η υποδοχή ήρωα που επιφύλαξε η Λιβύη δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών. «Είναι προφανές πως το να βλέπουμε την Τρίπολη να υποδέχεται ως ήρωα κάποιον που έχει καταδικαστεί για μαζικές δολοφονίες, είναι βαθύτατα ανησυχητικό, βαθύτατα θλιβερό, ιδιαίτερα για τις οικογένειες των 270 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στην επίθεση του 1988» δήλωσε στο BBC.

«Η Λιβύη πρέπει να αντιληφθεί ότι η συμπεριφορά της τις επόμενες ημέρες θα είναι καθοριστική για το τρόπο με τον οποίο ο κόσμος θα αντιμετωπίσει την επιστροφή της στην κοινότητα των πολιτισμένων εθνών» προειδοποίησε

Ανάλογες ήταν και οι αντιδράσεις των Αμερικανών. Ο πρόεδρος Ομπάμα χαρακτήρισε λάθος την απελευθέρωση. Ζήτησε δε από τη Λιβύη να μην διοργανώσει υποδοχή ήρωα κλπ κλπ.

Τι να πει κανείς;… Πολλαπλά τα διδάγματα για το πώς αντιμετωπίζεται η ζωή στον κόσμο και για τον τρόπο διακυβέρνησης, τις αξίες κλπ. Και οι δολοφονημένοι; Σε τι έφταιξαν που πλήρωσαν με τόσο άδικο τρόπο;

Σε φιλώ στη μούρη

Αστείο (άστυ), χωρατό (χωριό), σάτιρα, αττικό άλας, κωμωδία, … όλα ανθρώπινες εφευρέσεις. Το γέλιο πίσω απ’ αυτά και όχι κατ’ ανάγκη η ψυχαγωγία. Ο Θάνασης ο Κανελλόπουλος (ο κοντός με τη γραβάτα) μας άφησε δυο τόμους με «το χιούμορ των πολιτικών». Ο Παπαγιώργης «Τα γελαστά ζώα» κλπ κλπ

Ο Δημόκριτος είχε το παρατσούκλι «Γελασίνος» γιατί γελούσε λέει ασταμάτητα με τις ηλιοθιότητες που έβλεπε συνεχώς γύρω του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα γελούσε που οι δικοί του ανησύχησαν μήπως και είχαν πειραχθεί τα φρένα του. Τον πήγαν στον Ιπποκράτη. Ο γιατρός τον εξέτασε και τον βρήκε μια χαρά. Είναι στοιχείο υγείας το γέλιο του, τους είπε, και ο μεγάλος φιλόσοφος μόλις το άκουσε άρχισε να … γελά. Ο Δημόκρτιτος έζησε περίπου έναν αιώνα. Το γέλιο συμβάλει στη μακροζωία, επιβεβαιώνουν οι πρόσφατες έρευνες αυτό που και διαισθητικά υποψιαζόμαστε.

Ο Λυκούργος στη Σπάρτη είχε, λέει, στήσει άγαλμα στον Γέλωτα. Τώρα γιατί στη Σπάρτη; Ίσως οι Δωριείς Σπαρτιάτες το παρατραβάγανε…

Μετρ ο Αριστοφάνης και δηκτικότατος. Η Ε. Βλάχου (Καθημερινή 18-3-1976) το συνδέει με τη δημοκρατία. «Πόσες φορές, ακούγοντας την χιλιοειπωμένη φράση: «Η Ελλάς το λίκνον της Δημοκρατίας…», δεν σκέφθηκα-και δεν είπα-ότι η Ελλάς αδικείται με το να της απονέμουν μόνον αυτόν τον τίτλο. Διότι η Ελλάς, η Αθήνα, εφεύρε εδώ και είκοσι πέντε αιώνες και το χιούμορ, συγχρόνως με την κωμωδία και τη σάτιρα. Μπορεί η λέξη να αντηχή αγγλοσαξωνική, αλλά η έννοια της λέξεως γεννήθηκε στη μικρή, φωτισμένη, χαρούμενη Αθήνα. Και αν ο κόσμος όλος, η ανθρωπότης, οι σοφοί, οι ιστορικοί ούτε σκέφθηκαν ποτέ ν’ αμφισβητήσουν ότι η Δημοκρατία έκανε τα πρώτα της βήματα πραγματικά στη δική μας γωνιά, αυτό οφείλεται και στη σύγχρονη γέννηση του χιούμορ. Για πρώτη φορά ο μικρός άνθρωπος, ο κοινός πολίτης, γέλασε ελεύθερα, δημόσια, με τα παθήματα των μεγάλων. Για πρώτη φορά, στην ιστορία όλων των λαών, συγγραφείς, ποιηταί τόλμησαν όχι μόνο να κατακρίνουν αλλά να κοροϊδέψουν τους μεγάλους, τους ισχυρούς, τους πλούσιους, τους στρατηγούς, τους κυβερνήτες, ακόμη και τους θεούς! Αυτή η ελευθερία, συνυφασμένη όπως είναι με την έννοια της πραγματικής Δημοκρατίας, χαρίζει σ’ εκείνη τη μακρινή εποχή μια θαυματουργή ανωτερότητα.

Διότι σε πόσα κράτη σήμερα, τολμούν οι πολίτες να κοροϊδέψουν τους ηγέτες τους;»

Ο Τσόρτσιλ από τους ξένους πολιτικούς, ο Θ.Κανελλόπουλος, ο Η. Ηλιού, ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο παππούς, βεβαίως βεβαίως) από τους δικούς μας (όλοι μακαρίτες) σπεσιαλίστες του είδους. Η Ε. Βλάχου (ο.π.), με αφορμή μια επερώτηση βουλευτών που έγινε εξ αιτίας της παράσταση του Σακελλάριου «Υπάρχει και φιλότιμο» (η οποία τους…προσέβαλλε αφ' ενός και αφ΄ετέρου έβαζε την δημοκρατία σε κίνδυνο, όπως ισχυρίστηκαν) είχε γράψει: «Το φοβούνται οι δικοί μας το «αστείο». Δεν ξέρουν να το χειρισθούν, να το κρατήσουν γρήγορο, λιγόλογο και ελαφρό. Και ίσως φοβούνται, και με το δίκιο τους, τις αντιδράσεις ενός ακροατηρίου που και αυτό, ακολουθώντας τα υψηλά παραδείγματά μας, «δεν παίρνει» από αστεία». Σήμερα στη βουλή, εκτός των άλλων, και σ’ αυτό ξέρα.

Το χιούμορ θέλει πνεύμα και αυτοσαρκασμό. Θέλει και ορίζοντα και μάτι και παρατηρητικότητα και συνθετική ικανότητα και αρετή και τόλμη θέλει και κυρίως ταλέντο. Δείτε τις παλιές ελληνικές ταινίες και θα καταλάβετε. Αναλύστε τον Σακελλάριο (τον εξυπνότερο έλληνα του 20ου αιώνα κατά τον Φρέντυ Γερμανό).

Τελικά, το γέλιο δεν είναι και τόσο αστεία υπόθεση, όπως παρατηρεί ο Μ.Μητσός στα ΝΕΑ της 9-7-09 στο άρθρο του «το γέλιο είναι σοβαρή υπόθεση», με αφορμή ένα παγκόσμιο συμπόσιο σχετικά με το χιούμορ και το γέλιο που έγινε πρόσφατα στη Γρανάδα της Ισπανίας.

«Ο Χέμινγουεϊ, πάλι, έλεγε ότι οι τάφοι των ανθρώπων που έλεγαν πολλά καλαμπούρια στη ζωή τους είναι σκεπασμένοι με καλύτερης ποιότητας χώμα. Το γέλιο είναι αντίδοτο στον πόνο, το γέλιο είναι θεραπευτικό, αλλά εκτός από τη φολκλορική έχει και την επιστημονική του πλευρά (…) Σ’ αυτή την πλευρά ήταν αφιερωμένο το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο για το Χιούμορ και το Γέλιο». Στο συμπόσιο εξετάστηκαν ακόμα η «γελωτοφοβία, από την οποία πάσχουν όσοι νομίζουν ότι τα ανέκδοτα που λένε οι άλλοι γύρω τους στρέφονται εναντίον τους. (…) Το αντίθετο της γελωτοφοβίας είναι η γελωτοφιλία, που δεν έχει όμως μελετηθεί ακόμη αρκετά. Ξέρουμε απλώς ότι χαρακτηρίζει εκείνους που τους αρέσει να γελούν οι άλλοι μαζί τους. «Αυτογελοιοποιούνται εθελοντικά», τόνισε ο δρ Ρουχ. Και είναι σε γενικές γραμμές τύποι εξωστρεφείς, που αναζητούν τις συγκινήσεις. Μόνο που καμιά φορά καταλήγουν στον εθισμό, κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό. Επίσης έχει αποδειχθεί ότι δεν κάνουν καλό όλα τα είδη χιούμορ. Η καθηγήτρια Μόνικα Ρομέρο παρουσίασε ένα πείραμα όπου σε μια ομάδα ανδρών είπαν μια σειρά από σεξιστικά ανέκδοτα. Στη συνέχεια, τους παρουσίασαν βίντεο με επιθέσεις εναντίον γυναικών. Η ανοχή τους απέναντι στους δράστες ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που έδειξαν άνδρες που δεν είχαν ακούσει σεξιστικά ανέκδοτα.

Το συμπέρασμα του συμποσίου είναι μάλλον αναμενόμενο. Το χιούμορ διευκολύνει την επικοινωνία, βοηθά να σπάσει ο πάγος και συμβάλλει στην προσέγγιση των ανθρώπων. Είναι όμως και πολύ ανταγωνιστικό. Όπως διαπίστωσε σε μια έρευνά της η Μπεατρίς Πριεγκό-Βαλβέρντ από το Πανεπιστήμιο της Προβηγκίας, στις παρέες ο ένας προσπαθεί συχνά να πει καλύτερα ανέκδοτα από τον άλλο. Κι όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει, αισθάνεται κάπως απομονωμένος».

«Πολυτέλεια ακριβή, σπάνια, μορφή αληθινού πολιτισμού, δείγμα αληθινής δημοκρατίας το χιούμορ… Σεβαστό, ελεύθερο, με τα δικαιώματά του και, φυσικά, με τους περιορισμούς που βασίζονται στη λογική και στην ευπρέπεια. Σταματάει το χιούμορ μπροστά στο θάνατο, στη δυστυχία, στην καταστροφή, στην αρρώστια…

Σέβεται τον εξόριστο, τον πρόσφυγα, τον αδικημένο από τη φύση.

Αλλά δεν έχει κανένα λόγο να σέβεται τον υπουργό, ούτε τον βουλευτή. Αντιθέτως.

Θα ήταν προς γενικό καλό, εάν ένα αεράκι εύθυμης ελευθερίας, εάν μια σπίθα πνεύματος, εάν μια μακρινή ηχώ από την Αθήνα των καλών αρχαίων καιρών έφθανε μέχρι και των ημερών μας, και γλιστρούσε μέσα στο μέγαρο της Βουλής…» έγραφε η Βλάχου (ο.π.) και ποιος μπορεί να πει ότι δεν ισχύουν αυτά σήμερα;

Ο Κανελλόπουλος σ’ ένα από τα βιβλία του θεωρεί το γέλιο και το χιούμορ την μικρότερη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων. Πρέπει να έχει δίκιο…

Σαγιονάρα

Ο διάσημος Ιάπωνας σκηνοθέτης Ταντάσι Σουζούκι παρουσιάζει τη δική του "Ηλέκτρα" την Κυριακή 14 Ιουνίου στο θέατρο Άττις.

Ο διάσημος σκηνοθέτης, λέει η είδηση, υποστηρίζει σκηνοθετικά την άποψη ότι "είμαστε όλοι άρρωστοι, καθώς δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας".

Σιγά την αποκάλυψη! Το ξέρουμε μαέστρο. Το κακό με μας εδώ -δεν ξέρω τι κάνετε εσείς στην Άπω Ανατολή- είναι ότι διαλέγουμε λάθος γιατρούς. Πάμε στα μοναστήρια,στις εκκλησίες, στην τηλεόραση και στον Ασκιτή αντί να πάμε στον Μυλωνάκη και στο θέατρο.

Στοιχεία Ευκλείδη

Αν σας ρωτήσουν τι ήταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας...

Αν σας πουν να εξηγήσετε με λίγα λόγια τι είναι η Επανάσταση του Διαδικτύου...

Μην τους απαντήσετε ευθέως. Ζητείστε τους να κάνουν σύνδεση (link) στο http://www.physics.ntua.gr/~mourmouras/euclid/index.html

Μαζί με τις απαντήσεις που θα βρουν για τα ερωτήματά τους αυτά θα έχουν ταυτόχρονα και μια απάντηση (ίσως την ισχυρότερη) για τη δημιουργία του Δυτικού Πολιτισμού.

Ο εντοπισμός οφείλεται στο ανήσυχο πνεύμα της φίλης Ειρήνης.

Ειρήνη σου είμαστε ευγνόμωνες, όπως ευγνόμωνες είμαστε στο ΕΜΠ και τον κ. Δημήτρη Μούρμουρα.

Δύση και πεποιθήσεις

Ο Μανδραβέλης σχολιάζει σε άρθρο του τη διαφορά αντιλήψεων μεταξύ ενός δυτικού πολίτη και ενός που πιστεύει στην υπέρτατη αξία των συμβόλων. Αφορμή η είδηση για το σκίσιμο ενός κορανίου από αστυνομικό στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια επιχέίρησης σκούπα στο κέντρο της πόλης, η οποία προκάλεσε την εξέγερση πολλών μουσουλμάνων μεταναστών. (Όπως παλιότερα τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Δανία, σε μικρότερη έκταση εδώ).

Γράφει ο Μναδραβέλης: «Στη Δύση, επειδή ψάχνουμε το βέλτιστο, η προσβολή των πεποιθήσεων είναι κάτι που επιζητούμε. (...) Αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος απέδειξε τα τελευταία 300 χρόνια ότι τα πάει μια χαρά, ή έστω καλύτερα από άλλους πολιτισμούς που σέβονται περισσότερο τα ιερά από τους ανθρώπους. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών έρχονται εδώ για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δεν μπορεί να θέλουν να επιβάλλουν στη "γη της επαγγελίας" τις πεποιθήσεις της "κόλασης" που άφησαν πίσω τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν κάποιοι θεωρούν μετανάστες "φιλοξενούμενους". Εχει να κάνει με την ιστορική εμπειρία και την απλή λογική. Αν θες καλύτερα αποτελέσματα, από εκείνα που σε οδήγησαν στον "γολγοθά" της ξενιτιάς, δες τι κάνουν οι άλλοι και αντίγραψέ τα ή έστω σεβάσου τα. Οχι ως ιερά, αλλά ως αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.»
Στη Δύση δημιουργείται διαρκώς μια σύγχυση μεταξύ θρησκευτικής ανοχής και θρησκευτικής επιβολής. Ενώ κατακτάμε το πρώτο, αρχίζουμε να απειλούμαστε από το δεύτερο. Η καταπίεση των θρησκευτικών συναισθημάτων οποιουδήποτε ανθρώπου δείχνει δυσανεξία. Την ίδια, όμως και χειρότερη δυσανεξία, δείχνει η απαίτηση οποιουδήποτε θρησκευόμενου για σεβασμό των συμβόλων του ή μη κριτική του δόγματός του. Οι απόψεις, ακόμη κι αν είναι θρησκευτικές, κρίνονται και τα σύμβολα συμβολίζουν· άλλες φορές την πίστη, κι άλλες τον χλευασμό προς την πίστη"
Ένας Έλληνας τι θα έλεγε αντιστοίχως; Ο Μανδραβέλης απαντά: "Ενας κάτοικος της Ελλάδος, όμως, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Οχι, μόνο, διότι δεν είναι αμιγώς δυτικός, αλλά κυρίως επειδή στη χώρα του είναι ποινικό αδίκημα η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Κατά συνέπεια θα είναι μέγιστη υποκρισία να μην τιμωρείται κάποιος για το σχίσιμο του Κορανίου. Θα αποδείξει ότι και στα στο ζήτημα του θρησκευτικού προστατευτισμού, η δημοκρατία μας είναι αλά καρτ..."

Δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 27.5.2009. Ολόκληρο το άρθρο: Άρθρο Μανδραβέλη