Με την πένα του Σουρή

Γι’αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Γ. Σουρής

Σουρής και Μαριέτα Ριάλδη

Είναι του Σουρή. Το γνωρίσαμε από τη μακαρίτισσα Μαριέτα Ριάλδη. Το είχε βάλει σε κάποια θεατρική της παράσταση.
Τα αγγεία γίναν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι
κι οι κλέφτες γίναν δήμαρχοι κι οι γύφτοι καπετάνοι.

Οι ήρωες

Μέσα σε βόλια κι οβίδων κρότους

έπεσαν νιάτα μες στον ανθό τους.

Πάνε λεβέντες, πάνε κορμιά

κι άγνωστα τα 'θαψαν στην ερημιά.

Κανείς δε ξέρει που τα 'χουν θάψει,

κανείς δε πήγε για να τα κλάψει,

κανείς δεν έκαψε γι’ αυτά λιβάνι,

κανείς δεν έπλεξε γι’ αυτά στεφάνι.

Ανώνυμ’ ήρωες, άγνωστοι τάφοι,

κανένας όνομα σ’ αυτούς δε γράφει,

μήτε το χώμα τους φιλούνε χείλη,

σταυρό δεν έχουνε μήτε καντήλι.

Μόνο μιας κόρης μαργαριτάρια

κυλούν σε τάφους που κάποια μέρα

θα γίνουν κόσμου προσκυνητάρια

και φάροι Νίκης για μια μητέρα.

Γ. Σουρής

Έναν αιώνα πριν

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Γεώργιος Σουρής

Ο Φασουλής φιλόσοφος

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα
δεν κάνει ό,τι λέγει δεν λέγει ό,τι κάνει.

Αν έλεγε καθένας τι κρύπτει κατά βάθος
χωρίς κανένα φόβον, χωρίς κανένα πάθος,
θα βλέπαμε αμέσως το παν ν' ανατραπεί,
θα βλέπαμε αμέσως το παν μορφήν ν' αλλάξει,
μα σήμερα κι ο κλέπτης θ' ακούσεις να σου πει:
"εγώ ποτέ να κλέψω;...πα ! πα! Θεός φυλάξοι!"

Αναζητώντας σταυρούς

Μπορεί και τον Κουταλιανό ολάκερο να φάει•

αυτός δεν είναι άνθρωπος, αυτός και πού δεν πάει;

στις πυρκαγιές, στ' αυθαίρετα, στα κέντρα και στα δάση,

στις λαϊκές, στα σινεμά κι όπου αλλού προφθάσει•

προφταίνει το Ηρώδειο ακόμη και τα channel

ο Φούντας της πολιτικής τι γύρευε στα πάνελ;
.
(Ας μας συγχωρήσει ο Σουρής)

Τι βίος!

Βαρέλια, κάρα, μούστοι, τρεχάματα, Σχολεία,

πολλαί μετοικεσίαι του κόσμου πανοικεί...

τα ίδια και τα ίδια, χωρίς μια ποικιλία,

τα ίδια και στον κόσμο και στην πολιτική.

Αν τούτος είναι βίος πραγματικώς, Θεέ μου,

λοιπόν ποιος είναι τότε ο θάνατος ειπέ μου!

Γ. Σουρής (1886)

Εις τα θεμέλια του φρενοκομείου

Θέλει λαμπρόν Μαυσώλειον αυτός ο κληροδότης,

παιάνας κι αποθέωσιν εις τρίτους ουρανούς!...

Ευρέθει μες στους Χιώτηδες, με γνώση κι ένας Χιώτης,

κι εσκέφθη ο μεγάλος του και πρακτικός του νους

πως μέσα στην Ελλάδα μας που πλημμυρούν τα φώτα,

Φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα-πρώτα.

Απρίλιος 1884

Από τον Γ. Σουρή αφιερωμένο στον Τζώρτζη Δρομοκαΐτη

***

"Αυτή η χώρα είναι ένα απέραντο τρελοκομείο"

Κωνσταντινος Καραμανλής, ο Εθνάρχης