Τα σχόλια στις αναρτήσεις άρθρων γνώμης

Σε κάθε άρθρο αναγνωρίσιμου στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των άλλοτε μεγάλων εφημερίδων μπορεί κανείς να διαβάσει ένα σωρό σχόλια. Ειδικά όταν το άρθρο (γνώμης) έχει κατεύθυνση αποκλίνουσα από το «λαϊκό» αίσθημα για τα γεγονότα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ευκαιριακοί σχολιαστές κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα. Στις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων δεν δημοσιεύονται επιστολές χωρίς να έχουν ελέγξει τουλάχιστον το όνομα του αποστολέα τους. Στις ηλεκτρονικές σχεδόν όλα δημοσιεύονται, τουλάχιστον όσα δεν δημιουργούν νομικά προβλήματα.

Ορισμένα σχόλια, επικριτικά ή και εγκωμιαστικά, πλουτίζουν τον διάλογο. Άλλα θυμίζουν τη χυδαιότητα διαφόρων ακροδεξιών και ακροαριστερών μπλόγκς. Το περιεχόμενο αυτών των συγκεκριμένων σχολίων είναι πολύ συχνά κοινό καθώς και το λεξιλόγιό τους.

Γράφει ο Σωμερίτης στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ σχετικά: Τα «επιχειρήματα» διαφωνούντων με τις απόψεις μου «σχολιαστών» είναι πολύ συχνά τα ίδια. Είμαι  «παπαγαλάκι», όργανο διαφόρων ελληνικών και κυρίως ξένων συμφερόντων, «μισώ» (μάλιστα) την Ελλάδα και τους Έλληνες, είμαι βαλτός από το ΠαΣοΚ ή από τον Σύριζα ή από το κουκουέ, παραπληροφορώ, είμαι διαπλεκόμενος. Ακόμα χειρότερα: ορισμένοι (λίγοι είναι αλήθεια) φαίνεται να πιστεύουν ότι η καταγωγή μου δεν είναι «καν» ελληνοορθόδοξη.

Τους μεν τους μπερδεύει το «Ριχάρδος» (κάποτε, θρησκευτικό περιοδικό με είχε χαρακτηρίσει «ρωμαιοκαθολικό δημοσιογράφο») άλλους τους μπερδεύει το επώνυμο Σωμερίτης. Υποψιάζονται ότι κρύβει το εβραϊκό Somers οπότε όλα εξηγούνται. Ανησύχησα και το έψαξα : άλλη είναι η οικογενειακή μου κληρονομιά !!

Το χειρότερο είναι ότι μερικοί με εγκαλούν γιατί ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν «αδιαφόρησα» για το ένα και «υποστήριξα» το άλλο αποκαλύπτοντας έτσι ότι ναι μεν με «ανακάλυψαν» πρόσφατα χωρίς αυτό να τους αφαιρεί το «ελεύθερο» της κακοήθους αρλούμπας...

Ορισμένοι προσπαθούν να με κατατάξουν κάπου. Συνήθως δεν το καταφέρνουν. Εδώ θα σημειώσω μόνο, για να τους βοηθήσω, ότι πήρα μέρος στην Αντίσταση (ΕΠΟΝ) και αργότερα, από το 1967 και μετά, στον αντιχουντικό αγώνα, ότι έφαγα ξύλο για την Κύπρο αλλά πιστεύω τώρα πια, που τα κάναμε θάλασσα, σε λύση ισότιμης ομοσπονδίας των δύο κοινοτήτων, ότι εκτιμούσα βαθύτατα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του Παρισιού και του 1974, ότι εκτιμώ βαθύτατα τον Κώστα Σημίτη αλλά δεν δίστασα και να εναντιωθώ μαζί τους, ότι είμαι από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ευρωπαϊστής, και «παιδιόθεν» πολιτικά φιλελεύθερος και κοινωνικά δημοκράτης σοσιαλιστής ή αν προτιμάτε κεντροαριστερός. Αυτά και πολλά άλλα - τα περισσότερα με κόστος, οικογενειακό και προσωπικό.

Συνεπώς, αγαπητοί φίλοι ανώνυμοι συκοφάντες και υβριστές σας συνιστώ κάποιο προσωπικό κουράγιο που φαίνεται σπανίζει σε τόσους ανένδοτους επαναστάτες και υπερπατριώτες λες και ζούμε στο καθεστώς ανελευθερίας που ορισμένοι από αυτούς ονειρεύονται: η κριτική σας με το ονοματάκι σας!

Μήπως όμως και αυτά είναι χρήσιμα διότι αποκαλυπτικά του πού φτάσαμε; Ίσως, αλλά όχι όσο τα σχόλια ουσίας που ανεξάρτητα από το αν αντικρούουν τις απόψεις μου ή τις επικροτούν προκαλούν τη χαρά και το ενδιαφέρον ενός διαλόγου, κλεινει το σημείωμά του ο Σωμερίτης.

Δυστυχώς η λογική των κομματικών συναθροίσεων και του καφενείου εν πολλοίς έχει μεταφερθεί στα περισσότερα σχόλια σε άρθρα γνώμης. Και θα μου πείτε που είναι η είδηση; Ο καθένας μας διαχειρίζεται το λόγο και τη σκέψη του όπως έχει μάθει…

Κεραυνός εν αιθρία;

Με αφορμή την θλιβερή επέτειο της Απριλιανής εθνοσωτηρίου ο Σωμερίτης καταλήγει στο άρθρο του στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος:

"Κακά τα ψέματα που τόσο μας αρέσουν ακόμα κι όταν δεν τα πιστεύουμε : και σήμερα ζούμε ένα νέο ξεσάλωμα της πολιτικής και των πολιτικών, μια καταρράκωση των θεσμών και των κανόνων. Και, από πάνω, η οικονομική και κοινωνική ανέχεια, και μαζί της η αίσθηση του αδιέξοδου που γιγαντώνει την ανασφάλεια και πολλαπλασιάζει σε όλα τα επίπεδα την
παραβατικότητα συμβάλλουν στην εδραίωση ενός αισθήματος των πολιτών ότι «δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει».

Η ιστορία - γνωστό αυτό - υποτίθεται ότι δεν επαναλαμβάνεται αλλά αν κοιτάξουμε τι γίνεται στην Ουγγαρία με ένα νέο σύνταγμα ελευθεροκτόνο, ντροπή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Φινλανδία με τους «αυθεντικούς Φινλανδούς» σε τόσες άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία, τη Δανία ή την Ολλανδία με την άνοδο της ακροδεξιάς ή έστω των ευρωσκεπτικιστών, στην δύστυχη Ιταλία που ζει επιπλέον και μιαν εθνική ξεφτίλα με τις ντροπές του Μπερλουσκόνι, δύσκολα μπορούμε να αισιοδοξούμε. Τι άλλο πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι η Ευρώπη, αντίθετα με τα όσα πρόσφατα ακόμα πιστεύαμε, είναι όλο και λιγότερο η απόλυτη εγγύηση για τη δημοκρατία;

Έχει πια αποδειχτεί ότι για μια «σύγχρονη» μορφή αυταρχισμού (παράδειγμα η Ρωσία) δεν χρειάζονται άρματα μάχης και ένστολοι. Συνεπώς, σε μια χώρα όπως η δική μας που ζει μέσα στη χειρότερη οικονομική κρίση, που η αυτοδικία και ο τσαμπουκάς γιορτάζονται σαν δημοκρατικές επαναστατικές νίκες, που το κράτος αυτοεξευτελίζεται πια με σύστημα, όπως προχτές στην Κερατέα και αντιπροχτές με τους απεργούς πείνας και που κυριαρχεί η κάθε λογής ανασφάλεια τίποτε δεν αποκλείει την άνοδο κάθε λογής αυταρχισμού: κι αν κάποιοι σύμβουλοι του Σαμαρά αναλάμβαναν αύριο καθήκοντα στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης;

Στο μεταξύ έχουν βαλθεί όλοι να απαξιώνουν τη Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης χωρίς να λένε κουβέντα για τα όσα αισχρά, προδοτικά και θλιβερά προηγήθηκαν. Υπάρχει κίνδυνος!"

Ξεφτίλα

Αντιγράφω το άρθρο του Σωμερίτη από το σημερινό ΒΗΜΑ με τίτλο "Το γιαουρτάκι του συνταξιούχου":

Το γιαουρτάκι δεν χρησιμεύει μόνο στους χούλιγκαν. Είναι και το «βραδινό» δεκάδων χιλιάδων καταναλωτών, κυρίως συνταξιούχων. Αν κρίνω από τρεις αποδείξεις ενός κεντρικού «σουπερμάρκετ», η τιμή ενός «στραγγιστού» των 200 γραμμαρίων ήταν στις 10 Ιουνίου 1,23 ευρώ, στις 7 Ιουλίου 1,42 και στις 9 Οκτωβρίου 1,87! Με ΦΠΑ σταθερό στο 11%. Δηλαδή, αύξηση κατά 52%.


Οι αρμόδιες υπηρεσίες του αρμόδιου υπουργείου (τηλ. τετραψήφιο 1520) μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, γιατί ο καθένας καθορίζει ελεύθερα τις τιμές των προϊόντων που προτείνει και δεν υπάρχει «πλαφόν» σε αυτό.


Δεν συμβαίνει το ίδιο με τις συντάξεις που μειώθηκαν δραματικά: ως προς αυτές, οι αρμόδιες υπηρεσίες ελεύθερα τις καθορίζουν χωρίς «πλαφόν» στον περιορισμό τους. Ο συνδυασμός της αύξησης των τιμών και του περιορισμού των εισοδημάτων είναι έτσι ακόμα πιο εκρηκτικός. Ας δεχτούμε ότι το μνημόνιο ήταν αναγκαστικό. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να δεχτούμε ταυτόχρονα ότι είναι αναγκαστική η παράδοση των καταναλωτών στη σπέκουλα των μεγαλεμπόρων.

Μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος;

"Το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, είχαμε το φεστιβάλ απόλυτης ανευθυνότητας του Αντωνάκη Σαμαρά για το μνημόνιο που δεν το θέλει αλλά το αποδέχεται καταψηφίζοντάς το υποσχόμενος ταυτόχρονα έξοδο από την επιτήρηση μέσα στο 2011 και μετά τη συλλογική ευτυχία μας, με αποτέλεσμα να διαγράφει ορθολογιστές διαφωνούντες (Θ. Σκυλακάκης)... Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να περιμένει κάτι το σοβαρό από τη σημερινή άξια του πρόσφατου χθες Νέα Δημοκρατία. Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι και από την εμφυλιοπολεμική Αριστερά. Αναγκαστικά περιμένουμε έτσι τα περισσότερα από το ΠαΣοΚ. Το καταλαβαίνει; "

 

Γράφει ο Σωμερίτης στο σημερινό ΒΗΜΑ. Είναι άραγε τόσο αισιόδοξος ο έμπειρος αρθρογράφος ή μήπως το κάνει για τις ανάγκες του άρθρου;