Καλή Σαρακοστή

Ειρήνη, αγάπη

Καλή Σαρακοστή!

Γλάστρες

Να ντύσουμε τους γυμνούς

Σε μια ιστορία για γέλια και για κλάματα εξελίσσεται η καλή θέληση της χώρας μας να ενισχύσει έκθεση με θέμα «Ολυμπιακοί Αγώνες: Παρελθόν – Παρόν» στη Ντόχα του Κατάρ, αποστέλλοντας 573 αρχαία αντικείμενα, αρκετά εκ των οποίων προήλθαν από ανασκαφές των τελευταίων ετών.

Όπως ήταν αναμενόμενο, μιά τέτοια «χορηγία» δεν θα μπορούσε παρά να είναι καλοδεχούμενη, τρία όμως από τα αρχαία αριστουργήματα που τους έστειλε το υπουργείο Πολιτισμού, δημιούργησαν ένα ...πρόβλημα αφού επρόκειτο για αγάλματα με εκτεθειμένα τα γεννητικά τους όργανα….

Το πρόβλημα «λύθηκε» με την απίστευτη βαρβαρότητα της τοποθέτησης κάποιων φιμέ τζαμιών που κάλυψαν τα επίμαχα σημεία των μοναδικών γλυπτικών αριστουργημάτων, ώστε να μη σκανδαλίζονται οι θεατές του Κατάρ…

Μετά από αυτή την αντιμετώπιση ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η άμεση αντίδραση του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο με σαφή εκνευρισμό, απαίτησε την άμεση επιστροφή των εκθεμάτων.

Βιτρίνα πολιτικό δοκίμιο

Υπάρχουν Έλληνες που προβληματίζονται με τους εαυτούς των και Έλληνες που δεν προβληματίζονται. Οι σκέψεις που ακολουθούν αφορούν περισσότερο τους δεύτερους. Είναι όμως αφιερωμένες στους πρώτους.

Αγνοούμε την πραγματικότητα; Μα πώς όχι; Ζούμε δύο φορές πάνω απ’ ότι σηκώνει η τσέπη μας, υποσχόμαστε τα τριπλάσια απ’ αυτά που μπορούμε να κάνουμε, γνωρίζουμε τα τετραπλάσια απ’ αυτά που έχουμε μάθει και αισθανόμαστε (και συναισθανόμαστε) τα πενταπλάσια από όσα πραγματικά νοιώθουμε… Ζούμε, γενικά,  στην υπερβολή. Ή μήπως η υπερβολή είναι η συνισταμένη του εθνικού μας χαρακτήρα;  Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, μπορεί να είναι η υπερβολή μια από τις βασικότερες αιτίες της δυστυχίας μας αλλά είναι και η μεγάλη μας δόξα. Γιατί στο αυτοσυναίσθημα, η υπερβολή ονομάζεται λεβεντιά.
Και βέβαια ζυγόν δεν υπομένουμε, αλλά η ελευθερία εκτός από αρετήν και τόλμην θέλει και γνώση και κρίση για να δημιουργήσουμε και κυρίως να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά θεσμούς. Γιατί, κακά τα ψέματα, εδώ που έχουμε φτάσει δροσουλίτες βλέπουμε και τους περνάμε για θεσμούς.

Ζούμε στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης σε σχέση με τις αμοιβές που λαμβάνουμε, έχουμε τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα, το φτωχότερο εκπαιδευτικό σύστημα, τις μικρότερες κυκλοφορίες βιβλίων, την υψηλότερη τηλεθέαση, για να μη μιλήσουμε για τις συντάξεις, την κοινωνική ασφάλιση, την αξιοκρατία, την εφαρμογή των νόμων  και την ταχύτητα απόδοσης της δικαιοσύνης.

Μόλις τη Δευτέρα 19 τρέχοντος μιλάγαμε, αναφερόμενοι στα πολλά πρόσωπα του Νομού Λασιθίου, για την ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, να θυμηθούμε όλους αυτούς που πρώτοι δημιούργησαν την Ιστορία, την Τέχνη, την Επιστήμη, την Δημοκρατία. Αυτό που ονομάζουμε Δυτικό Πολιτισμό.

«Σήμερα που ψάχνουμε με το φανάρι για ψηλά αναστήματα στο δημόσιο χώρο νομίζουμε ότι έχουμε χρέος να ανατρέξουμε και να θυμηθούμε όλους αυτούς που έδωσαν υπόσταση σ’ αυτή τη χώρα ορμώμενοι από κάθε γωνιά της», λέγαμε.

Περικλής Ξανθίππου Αθηναίος. Λέει σχετικά ο Πλούταρχος: «Την πόλη εκ μεγάλης μεγίστην ποιήσας και γενόμενος δυνάμει πολλών τυράννων ή βασιλέων υπέρτερος κατά μια μνα μείζονα την ουσία ουκ εποίησεν».  Θερμή παράκληση, μέρες πούνε, μην κάνετε πονηρούς συνειρμούς… Ο Περικλής, όπως είναι γνωστό, έτρεμε τον εξοστρακισμό, δηλαδή την υποχρεωτική εξορία για δέκα χρόνια από την πόλη. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε σήμερα…

Δημοσθένης Δημοσθένους Παιανιεύς: «Δει δη χρημάτων και άνευ αυτών ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων». Μα είναι κουβέντες αυτές να λέγονται τέτοιες ώρες… Με τον πόνο μας θα παίζουμε;

Ή, ο άλλος, ο Πλάτων; «Πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία, ου σοφία φαίνεται». Για να κοπιάσει, ο ευρύστερνος, να δει και να μάθει «πώς στήνονται οι δουλειές» στις μέρες μας, που θα ’λεγε και ο μαιτρ Τσιφόρος.

Δυστυχώς είμαστε σε σταυροδρόμι. Ανατολή της Δύσης ή Δύση της Ανατολής; Όπως και νάχει στα σταυροδρόμια γίνονται τα περισσότερα ατυχήματα.

Η κυρία Μαρία Καρτέρη-Σιγανού είχε δεν είχε και πάλι συνέθεσε με την ευκαιρία των εορτών το πολιτικό της δοκίμιο στη βιτρίνα του «Πολύπλευρου».

Κατασκεύασε η ίδια τις προτομές και έγραψε στη βάση τους τις διαχρονικές ρήσεις. Περικλής, Πλάτων,  Δημοσθένη και δίπλα τους οι «αγανακτισμένοι» με το πικρό χιούμορ στα πλακάτ. Πολιτικό χρονογράφημα; Λίβελλος; Σκώμμα; Σάτιρα; Πικρό χιούμορ;  Όχι. Μια βιτρίνα πολιτικό δοκίμιο. Αν περάσετε από το «Πολύπλευρο» αξίζει να σταθείτε λίγο στη βιτρίνα του να απολαύσετε την Τέχνη της κας Καρτέρη-Σιγανού, να κάνετε τις συγκρίσεις και να προβληματισθείτε. Και του χρόνου να ’μαστε καλύτερα κυρία Μαρία και κύριε Μανώλη.

Η άλλη αισθητική

Εικοσιπέντε περίπου αιώνες σ' αυτή τη χώρα έχουμε μάθει να αντικρύζουμε και τέτοιες εικόνες. Και με τέτοιες -δυστυχώς και όχι μόνο- διαμορφώνουμε την αισθητική μας. Και για να υπερασπίσουμε αυτήν την αισθητική η οποία συμβολίζει την ελευθερία, την Τέχνη, την επιστήμη και τη δημοκρατία πολεμούμε αιώνες τώρα και αν χρειαστεί πιστεύω πως θα ξαναπολεμήσουμε. Τη φωτογραφία βρήκαμε στο μπλογκ του Κ. Μαυρικάκη.

Ο βασιλεύς πέθανε, ζήτω ο βασιλεύς

Στο πυρ το εξώτερο η Γαλλική Επανάσταση, ο Διαφωτισμός και τα απότοκά τους. Δώστε μας πάλι τις ανισότητες που χάσαμε, την υποταγή και το δέος στην Αυτού Μεγαλειότητα. Τις μεγαλοπρεπείς τελετές, το πρωτόκολλο, τους τίτλους με τη σωστή σειρά στις αναγγελίες, τη χλίδα από τα πλέον αρμόδια άτομα, τα δάκρυα στα μάτια μας. Σε όσους δεν έχουμε τη δυνατότητα να κλάψουμε από κοντά στον γάμο των γαλαζοαίματων, δώστε μας τον τουλάχιστον σε απευθείας αναμετάδοση από την τηλεόραση. Γιατί ζει ο άνθρωπος, αν μη για κάτι τέτοιες ώρες; Φέρτε μας πίσω τον Ζαμπούνη.

Ο βασιλεύς πέθανε, ζήτω ο βασιλεύς.

Η ταινία στο Υπουργικό

Το είδαμε κι αυτό. Οι υπουργοί παρακολουθούν βίντεο και πολυμέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Διαβάσαμε την είδηση μισοβδόμαδα, το ΒΗΜΑ σήμερα επανέρχεται με εκτεταμένο άρθρο του Κώστα Κωβαίου. Προβολές βιντεοδιαλέξεων στα υπουργικά συμβούλια; Μάλιστα!
Όπως θα περιμένατε για πολλούς υπουργούς είναι άλλη μία καινοτομία που δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει όσους γνωρίζουν πώς σκέπτεται και ενεργεί ο κ. Γ. Παπανδρέου. Για κάποιους είναι μια πολυτέλεια η οποία δεν συμβαδίζει με την κρισιμότητα της κατάστασης της χώρας, ενώ για τους υπόλοιπους μια βαρετή διαδικασία, είτε επειδή γνωρίζουν ήδη το περιεχόμενο των διαλέξεων είτε επειδή δεν συμμερίζονται τέτοιου είδους καινοτομίες. Γεγονός είναι ότι ξεκινάει ένας νέος κύκλος –τι πήγα να πω, διαλέξεων- συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου με προβολές κλπ κλπ

Δυστυχώς δεν διευκρινίζεται αν θα δοθούν βεβαιώσεις μετά το τέλος των εκδηλώσεων…

Σκιές

Πόσες φορές από αυτό το blog δεν αναφερθήκαμε σε έξυπνες και πρωτότυπες απόψεις, σε ιδιοφυείς συλλήψεις;
Την εκδοχή της διαφορετικής σκιάς που υπονοεί κάποιο "ξεσκέπασμα" την έχουμε δει πολλές φορές σε διάφορες εκδοχές (λύκος-αρνί, άνθρωπος-γάιδαρος κλπ). Η εκδοχή της εικόνας είναι πιο αφαιρετική αφού δεν εξειδικεύει αλλά αντίθετα υπονοεί την όποια αντιθετικότητα, το πραγματικό "πρόσωπο" που αποκαλύπτει η σκιά.

Το ταλέντο και το μεράκι δεν κρύβονται

Το ταλέντο είναι άγγιγμα του Θεού στους ανθρώπους. Χτυπάει ο Μότσαρτ ένα πλήκτρο στο πιάνο και γυρίζει το κεφάλι προς τα κει όλη η πλατεία. Σηκώνει ο Πικάσο ένα ψαροκόκαλο και το στήνει στον τοίχο και όλοι στρέφονται προς τα κει παρατηρώντας με θαυμασμό.
Ο μερακλής πάλι είναι μια άλλη περίπτωση. Ό,τι κάνει εκτός από την προσωπική του σφραγίδα είναι ραφιναρισμένο. Έχει αισθητική και άποψη. Είναι προσεγμένο στη λεπτομέρεια. Πολλές φορές παρά την ταπεινότητα των υλικών και των μέσων δίνει στίγμα και καταθέτει το δικό του σχόλιο.
Τα Χριστούγεννα λέμε είναι γιορτή της πόλης, το Πάσχα του χωριού. Η πόλη τα Χριστούγεννα είναι στολισμένη όχι μόνο από το δήμο αλλά και από τους καταστηματάρχες. Άλλοτε με καλή αισθητική και άλλοτε με λιγότερο οι μαγαζάτορες συμμετέχουν με τον στολισμό των καταστημάτων τους στις μεγάλες γιορτές των ημερών.
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι δήμαρχοι θέλοντας να συμβάλλουν περισσότερο στο γιορταστικό κλίμα των πόλεών τους προκηρύσσουν και διαγωνισμό βιτρίνας παροτρύνοντας τους μαγαζάτορες σε μια ευγενή άμιλλα υπέρ βεβαίως της αισθητικής των πόλεών τους.
Αν φέτος γινόταν διαγωνισμός βιτρίνας στον Άγιο Νικόλαο η επιτροπή για το πρώτο βραβείο θα είχε πολύ εύκολο έργο. Η κυρία Μαρία Καρτέρη-Σιγανού παμψηφεί θα κατακτούσε το πρώτο βραβείο χωρίς να προβληματίσει καθόλου την επιτροπή.
Με πολύ μεράκι, υψηλή αισθητική αλλά και με αρκετή δουλειά δημιούργησε στη βιτρίνα του βιβλιοχαρτοπωλείου "Πολύπλευρο" μια καταπληκτική σύνθεση σχετική με την οικονομική κρίση που μας δοκιμάζει στο πνεύμα των γιορτών. Απελπισμένοι επαγγελματίες, ΔΝΤ, τζόγος κ.α. περιλαμβάνονται στο "δοκίμιο" της βιτρίνας του καταστήματός της.
Αξίζει τον κόπο να περάσετε από το "Πολύπλευρο" για να θαυμάσετε τη σύνθεση. Θερμά συγχαρητήρια για τη βιτρίνα με άποψη της κυρίας Καρτέρη-Σιγανού, η οποία θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ανάρτησε στη σύνθεση και τα ονόματα των συνεργατών της στην προσπάθειά της αυτή που είναι: Κωστής Λιουδάκης, Μανώλης Σωρός και ο μικρός Ιωάννης Σιγανός.
Ο βήχας και ο παράς λέει ο λαός δεν κρύβονται. Ούτε το ταλέντο, το μεράκι και η καλαισθησία ας μας επιτραπεί να προσθέσουμε.

Εγώ διάβαζα...

Θυμάστε τον μακαρίτη; Που είσασταν στην επταετία, τον είχανε ρωτήσει. Εγώ διάβαζα, ήταν η απάντησή του. Τι θελω να πω; Εε, κάτι δεν πάει καλά άμα βλέπεις το σύμπαν να αναποδογυρίζεται κι εσύ να ασχολείσαι δημοσίως με την υψηλή ραπτική, τους χαβάδες της Λίτσας, της Πίτσας της Κούλας, του κυρίου Ταβερνιέ, τα σώβρακα του Ασλάνη και τα καπρίτσια της Μαλίτσιας.
'Ολοι μας όσοι διεκδικούμε δημόσιο χώρο ακόμα και στην ψυχαγωγία και το θέαμα, αλλά και τη γνώμη, πρέπει να μετράμε 30 φορές πριν κόψουμε το κουστούμι. Αλλιώς θα μείνουμε στην ιστορία σαν τους Πλαταιείς του Θουκιδίδη -αν δεν κάνω λάθος- που ενώ τα σπίτια τους καίγοντας αυτοί το είχαν ρίξει στο τραγούδι.
Είναι υποχρέωση όσων θέλουν να έχουν δημόσια παρουσία, και όχι κατ' ανάγκην από κάποια θεσμοθετημένη θέση εξουσίας, να έχουν υπεύθυνη θέση και επιλογές. Πώς θα το κάνουμε, κρίνονται γι' αυτό.
Δυστυχώς η "ποιοτική" τηλεόραση στην οποία όλοι μαθητεύουμε, η χαμηλής ποιότητας παιδεία που μας έχουν εμφυσήσει στην κοινωνία που ζούμε και στα σχολεία μας και η απουσία πολιτικής συνειδήσεως μας έχουν κάνει οπαδούς (κλέψε να ζεις κι άρπαζε νάχεις). Μας έχουν καλλιεργήσει μια αισθητική που δεν ανταποκρίνεται στα κελεύσματα των καιρών. Αναγνωρίζοντες το καλό στο κομματικό, το συμφέρον μας, στον άκριτο τοπικισμό, στον εθνικισμό, τη λαμογιά, αρκεί να προέρχεται από τους "δικούς μας".
Γι' αυτό ας αφήσουμε τις κουτοπονηρίές του τύπου "να ξεσκάσουμε λίγο βρε αδελφέ", "εμείς ανατάμ παπατάμ δεν ασχολούμαστε με την πολιτική" κλπ κλπ
Αν δεν κάνουμε εκ του πονηρού τους αφελείς, τότε θα πρέπει να είμαστε. Αν δεν μπορούμε να δούμε τι γίνεται γύρω μας ή τι μας περιμένει και νομίζουμε ότι αυτό που μας λείπει είναι η υψηλή ραπτική και το μαγείρεμα του φασιανού αργά η γρήγορα θα ξυπνήσουμε από το λήθαργό μας με εφιάλτες.
Καλά κάνουμε και διαβάζουμε, όπως ο μακαρίτη στη χούντα, αλλά που και που ας σηκώνουμε λίγο και το κεφάλι γιατί αλλιώς δεν θα είμαστε άξιοι να διεκδικούμε ρόλους ηγέτη. Ούτε κάν πολίτη με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Η αισθητική του τεράστιου και το νταβαντούρι

Αντιγράφουμε την είδηση όπως μεταδόθηκε:

"Τα αποκαλυπτήρια του μεγαλύτερου αγάλματος του Ιησού στον κόσμο πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή στην πολωνική πόλη Σβιεμπόντζιν. Την τελετή παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι και οι Αρχές ελπίζουν να αποτελέσει πόλο έλξης το άγαλμα το οποίο είναι σαφώς μεγαλύτερο από το διάσημο άγαλμα του Χριστού στο Ρίο ντε Ζανέιρο της Βραζιλίας.

Το άγαλμα του Σβιεμπόντζιν, στη δυτική Πολωνία, έχει ύψος 33 μέτρα και τοποθετήθηκε στην κορυφή ενός λόφου ύψους 17 μέτρων. Κατασκευάστηκε με ιδιωτικές δωρεές και σχεδιάστηκε από τον ιερέα Σιλβέστερ Ζαβάντζκι.

Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην περιοχή, κρατώντας σημαίες της Πολωνίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι διοργανωτές της εκδήλωσης εκτιμούν ότι οι συγκεντρωθέντες ξεπέρασαν τις 20.000.

Η τοποθέτηση του αγάλματος είχε προκαλέσει πολλές συζητήσεις με τους υπέρμαχους να δηλώνουν ότι θα προσελκύσει πολλούς τουρίστες στη μικρή πόλη, και τους πολέμιους να τονίζουν ότι το άγαλμα είναι κιτς και αποτελεί ντροπή για την πόλη".

Όπου υπάρχει ένδεια ιδεών, χαμηλής ποιότητας αισθητική και πρόχειρες δικαιολογίες περί προσέλκυσης τουριστών: ντοματοσαλάτες, μουστάκια, χοροί, Χριστοί, μακαρονάδες, πίτσες και δεν συμμαζεύεται. Ο καθείς και η αισθητική του ... Το νταβαντούρι είναι το μήνυμα για να παραφράσουμε τον Μακλούαν.

Πες μας που πας να σε πάμε

Ανθολογήσαμε μερικά κεντρικά συνθήματα  από υποψηφίους:

- Με εμπειρία και δύναμη για συγκρητισμό και ισόρροπη ανάπτυξη.

- Με δύναμη από την Κηφισιά!

- Εμπρός

- Καλύτερος δήμος, καλύτερη ζωή

- Εμπειρία και δυναμισμός, γνώση και ευαισθησία

- Χωρίς γραβάτα

- Και μετά θα είμαστε μαζί σας

- Όλοι μαζί

- Μια γροθιά

- Όλοι για την …

- Φόλα στον σκύλο τον Ραν Ταν Πλαν

- Αγάπη, αγάπη, αγάπη

- Όλοι ενωμένοι

- Για την … μας

-Νεα δύναμη με όραμα!

- Σηκώνουμε τα μανίκια

- Ένα όραμα, μια πορεία

- Συμμετοχή, διάλογος, συναίνεση

- Νέα αντίληψη, νέοι ορίζοντες

- Ποιότητα και συνέπεια

- Εξωστρέφεια

- Πρόοδος

- Αναγέννηση

- Αλλαγή

- Μπορούμε

- Ελπίδα

- Προοπτική

- Εμείς ξέρουμε

- Έχουμε εμπειρία

- Η … μας ενώνει

- Διεκδικούμε μαζί για την …

- Πρόοδος, Ανάπτυξη, Απασχόληση

- ΕλπίΖΩ

- ΑΛΛΑζει

- Πάμε μπροστά

- Φάρμακο στην κρίση

- Ψηφίζουμε γυναίκες

- Έμπορος

- Γιατρός

- Δικηγόρος

- Πολιτικός Μηχανικός

- Επιχειρηματίας

- Εκπαιδευτικός

- Οικολόγος

- Αμπελουργός

- Με θέληση και γνώση

- Με λογισμό και μ' όνειρο

- Εμείς ξέρουμε

- Εμείς μπορούμε

Άμα θέλεις μπάρμπα Λάμπρο…

Σε κάποια από τις τραγωδίες του ο Ευριπίδης υποστηρίζει πως πόλις δεν είναι τα μάρμαρα και τα κτήρια αλλά οι άνθρωποι που τις κατοικούν και τις υπερασπίζονται. Όμως τα κτήρια, και κυρίως τα δημόσια, σε μια πόλη αποτελούν ένα ανοιχτό βιβλίο για την ιστορία και την αισθητική των κατοίκων της. Διδάσκουν και δημιουργούν αισθητική. Η εικόνα που αντικρίζει ο καθένας από την κατάστασή τους, επίσης, αντικατοπτρίζει και την απήχηση που έχουν στους κατοικούντες και παρεπιδημούντες. Πολύ συχνά γίνονται και αντικείμενο τουριστικής προβολής και αξιοποίησης.

Η «αισθητική των ερειπίων» αποτέλεσε «ρεύμα» κατά τους 18ο και 19ο αιώνες. Το ρεύμα δημιουργήθηκε από τις περιγραφές κυρίως των ευρωπαίων περιηγητών στην χώρα μας την περίοδο αυτή, οι οποίοι ήταν επηρεασμένοι από το πνεύμα αναβίωσης της κλασικής Ελλάδας. Ο Χάνσεν και ο Τσίλερ, σ΄ αυτό το κλίμα, δημιούργησαν στην Αθήνα του νέου Ελληνικού Κράτους μια σειρά κτηρίων (δημοσίων αλλά και ιδιωτικών) τα οποία και σήμερα ξεχωρίζουν για την αισθητική που παραπέμπει στην αρχιτεκτονική του Φειδία και του (ορίτζιναλ) Καλλικράτη.

Στην Εθνική Πινακοθήκη την περίοδο αυτή μπορεί κανείς να δει και να θαυμάσει τα πάρα πολλά δημιουργήματα και να σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα για τις παρεμβάσεις και τη συμμετοχή του Γερμανού αρχιτέκτονα Τσίλερ στην αισθητική της Αθήνας. Βγαίνοντας κατόπιν από τις αίθουσες της Εθνικής Πινακοθήκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Πολλά από τα θαυμάσια δημιουργήματα του Χάνσεν, του Τσίλερ και των άλλων μεγάλων αρχιτεκτόνων έχουν υποστεί με βίαιο τρόπο τις αισθητικές παρεμβάσεις σύγχρονων βανδάλων.

Πώς μπορεί όμως, και γιατί, κάποιος να βρωμίζει τους τοίχους γράφοντας μπούρδες στα κτήρια της Ακαδημίας, του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου, της Βιβλιοθήκης ακόμα και στο πρόσωπο του αγάλματος του Αδαμάντιου Κοραή; Είναι τυχαία όλα αυτά; Δε νομίζω… Γιατί ένας που απλώνει το χέρι του για να καταστρέψει την όψη ενός ιστορικού μνημείου υψηλής αισθητικής σίγουρα ούτε ποιοτική παιδεία διαθέτει ούτε καν αισθητική. Νομίζουμε ότι τέτοιες πράξεις είναι πράξεις μίσους προς την κοινωνία.

Το έλλειμμα παιδείας το βλέπει κανείς πολύ εύκολα και στην κοινωνική συμπεριφορά. Στους περισσότερους κυρίως στην κοινωνική συμπεριφορά. Η συμπεριφορά των οδηγών στους δρόμους είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, κατά την άποψή μας. Τι να πει κανείς για τον οδηγό που σταμάτησε δημιουργώντας ουρά πολλών μέτρων για να συζητήσει περί ανέμων και υδάτων με τη Μαρία ή το Νίκο που βρήκε τυχαία μπροστά του; Τι να πει κανείς για το «τετράποδο» που εγκατέλειψε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου για να διευθετήσει τις εκκρεμότητές του με την υπηρεσία ή να πάρει τα παπούτσια από τον τσαγκάρη; Και για το άλλο «τετράποδο» που έκοψε την εξάτμιση στο μηχανάκι και αναστατώνει προκλητικά την πόλη τα μεσάνυχτα; Δυστυχώς υπάρχουν και χειρότερα. Αν όσα αναφέραμε προκαλούν την ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου, και μπορεί να έχουν συνέπεια ακόμα και την ανταλλαγή άκομψων εκφράσεων, υπάρχουν συμπεριφορές που αγγίζουν τα όρια της εγκληματικότητας. Τι γίνεται με αυτούς που παραβιάζουν τους φωτεινούς σηματοδότες στους δρόμους; Στην Αθήνα το φρούτο παράγεται εν αφθονία. Αρκετοί είναι οι οδηγοί μηχανών που έχασαν τη ζωή τους γιατί κάποιος εγκληματίας με αυτοκίνητο στη διασταύρωση παραβίασε το κόκκινο.

Τα πάντα είναι θέμα παιδείας είχε στο λογότυπό του το ομώνυμο υπουργείο πριν γίνει και δια βίου μάθησης. Η δια βίου βιωματική, μάλιστα, μάθηση θα πρέπει να αποτελεί διαρκή στόχο για όλους μας. Τι θα γίνει ωστόσο με τον οδηγό που συστηματικά παραβιάζει το μονόδρομο; Σε τι φταίει αυτός που οδηγεί σωστά στη λωρίδα του να βρεθεί στα θυμαράκια άδικα από τον εγκληματία που έκανε προσπέραση σε διπλή γραμμή; Που έφυγε έξω από το δρόμο γιατί ο από απέναντι ερχόμενος είχε αναμμένους τους προβολείς;

Καλή η παιδεία, καλά και τα σχολεία όμως ο διαμορφωτικός ρόλος για τη συμπεριφορά των πολιτών ανήκει στην κοινωνία και τους θεσμούς της. Αυθορμήτως και ευλόγως λοιπόν εγείρεται το ερώτημα: που είναι οι μηχανισμοί που έχουν θεσμοθετηθεί για την τήρηση των νόμων και την προστασία των αδικουμένων και της κοινωνίας; Την προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς; Εδώ ο μουσικός σηκώνει τα χέρια που θάλεγε τις Αριστοφάνειος. Αν τους είδατε εσείς ελάτε να τους δείξετε και σε μένα. Και συνειρμικά: τι μπορεί να γίνει όταν το ίδιο το κράτος δίνει το κακό παράδειγμα; Τουλάχιστον ας μην επιβαρύνουμε την κατάσταση με την προσωπική μας στάση, όχι βέβαια ως κορόιδα αλλά ως ουσιαστικοί πολίτες που πιστεύουν στους κοινωνικούς θεσμούς και σέβονται τον συνάνθρωπό τους και τη δημόσια εικόνα της πόλης τους.

Από την αισθητική των ερειπίων στην αισθητική των γκράφιτι και από την αισθητική του μέτρου και της χρυσής τομής έως την αισθητική της ασχήμιας και την αδυναμία επιβολής των αποφάσεων της κοινωνίας: Αν είναι να αντιγράψουμε κάτι από την Αθήνα ας μην κάνουμε τις πόλεις μας αντίγραφα του συμπαθούς κατά τα άλλα Καΐρου. Ας αντιγράψουμε τις κινήσεις των πολιτών και ας χρησιμοποιήσουμε τα αυτοκόλλητα «Είμαι γάιδαρος, δεν σέβομαι τους συμπολίτες μου» για το τζάμι του αυτοκινήτου κάθε πονηρούλη που δυσχεραίνει τη ζωή των συμπολιτών του παραβιάζοντας όχι μόνο τους κανόνες καλής συμπεριφοράς αλλά και τους νόμους του κράτους. Σε εκείνους δε που η συμπεριφορά τους αγγίζει τα όρια της εγκληματικότητα: Όχι 300 ή 500 ευρώ. Αυτός που τα έχει θα το ξανακάνει. Κοινωνική εργασία. Θυμάστε την περίπτωση της ωραίας Ναόμι; 10 μέρες σκούπα στο μετρό της Νέας Υόρκης. 20 μέρες στο άσυλο ανιάτων. Να παραδώσεις υπό μορφή εργασίας 100 σελίδες για τη σημασία του έργου του Αδαμάντιου Κοραή και να αξιολογηθεί μέχρι να θεωρηθεί επαρκής κ.ο.κ. Όσο για τους αιρετούς που σφυρίζουν αδιάφορα, ποιος είμαι εγώ που θα μιλήσω για την κάλπη;… Κι άμα θέλεις μπάρμπα Λάμπρο ξαναπέρνα από την Άνδρο.

Ι. Σταμέλος

Είναι και θέμα αισθητικής

Τα λαϊκά είδωλα ανέκαθεν αποτελούσαν μια δεξαμενή από την οποία αντλούσαν τα ψηφοδέλτια στελέχη. Η επιλογή και η ένταξη σ’ αυτά εκτός από πράξη ευθύνης μαρτυράει και την αισθητική των επιλογέων.
Το ότι η σύζυγος ενός γαρδενοσυλλέκτη πολύχρωμης πίστας, πνευματικού πατέρα του σκυλάδικου, αναγορεύεται υφυπουργός πολιτισμού έχει, εκτός των άλλων, και τη δική της αισθητική.
Πώς θα οδηγήσει και προς ποια κατεύθυνση την οργανωμένη κοινωνία; Αντίθετα από τις προσωπικές της επιλογές; Ενδεχομένως, αλλά μάλλον με μικρή πιθανότητα.
Τα άλλα για τα οικονομικά και τις «τακτοποιήσεις» ας τα πουν στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, αν τολμάνε…

Γυναίκες και ομορφιά

Στο "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ on line, Women only" δημοσιεύτηκε άρθρο της Μ. Μελά με θέμα "Παγκόσμια μυστικά ομορφιάς".

Ενδιαφέρον έχουν οι επισημάνσεις:
1. Οι Ιταλίδες επιδεικνύουν ιδιαίτερη φροντίδα για τις βλεφαρίδες
τους χρησιμοποιώντας καστορέλαιο.
2. Οι Ισπανίδες αντιμετωπίζουν τους μαύρους κύκλους στα μάτια, μετά από
κούραση, με ωμή πατάτα.
3. Οι Πολωνέζες για να δώσουν λάμψη στο δέρμα τους ζεστένουν λίγο μέλι και
το απλώνουν στο πρόσωπό τους.
4. Οι Αιγύπτιες λευκαίνουν τα δόντια τους με κάποιο συνδυασμό αλατιού και σόδας.
5. Το πλύσιμο 15-20 φορές την ημέρα με παγωμένο μεταλλικό νερό
για ανανέωση του δέρματος κλπ

Η ομορφιά και η σχετικότητα

«Η ομορφιά είναι ανώτερη από την διάνοια γιατί απλά είναι... αυταπόδεικτη» έγραψε στο πορτραίτο του Ντ. Γκρέι, ο Ό. Ουάιλντ.

Η ομορφιά ανοίγει πόρτες, κάνει πολλές φορές πιο εύκολα τα πράγματα για αυτούς που είχαν την τύχη να γεννηθούν όμορφοι. Αποτελεί "μια υπόσχεση ευτυχίας" κατά τον Νίτσε.

Το ότι όμως κάποιος "όμορφος" παίρνει πιο εύκολα στη ζωή του κάποια πράγματα ενδέχεται να του κάνει τη ζωή του και πιο δύσκολη. Τα μεγάλα μας ατού αποτελούν και την Αχίλειο πτέρνα μας.
"Αυτό τον κάνει και επαναπαύεται στις δόξες του και δεν βλέπει ποια είναι η αληθινή αξία του καθενός μας με αποτέλεσμα συνήθως να μην δίνει στους άλλους. Μόνο να παίρνει. Ουκ ολίγες φορές μου έχουν πει άντρες φίλοι ότι η ερωτική συνεύρεση με μια όμορφη γυναίκα κατέληγε συνήθως σε φιάσκο μιας και ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που προσδοκούσαν. Η συνήθεια να παίρνει χωρίς να δίνει την ακολουθούσε ως το κρεβάτι.

Έπειτα συμβαίνει η ομορφιά να σε μπερδεύει κατά κάποιο τρόπο. Αυτό μου το είχε πει μια μέρα πριν χρόνια ένας γνωστός μου. Δηλαδή, όταν βλέπεις τους άλλους να «τρελαίνονται» για σένα κάπου αρχίζεις να αναρωτιέσαι και να νομίζεις ότι είσαι κάτι παραπάνω από τους άλλους. Σου δίνεται η ευκαιρία να επιλέξεις. Πράγμα που μπορεί φαινομενικά να μοιάζει καλό, όταν όμως το καλοεξετάσεις, δεν είναι. Όσο περισσότερες φορές καλείσαι να επιλέξεις τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να κάνεις λάθος. Ένας άνθρωπος που η ομορφιά του δεν βγάζει μάτι, είναι τουλάχιστον σίγουρος για ένα πράγμα. Ότι ο άνθρωπος που είναι δίπλα του δεν είναι εκεί για την εξωτερική του εμφάνιση", σημειώνεται σε σχετικό άρθρο στο http://news24gr.blogspot.com/2009/11/blog-post_7978.html

Η ομορφία μπορεί να καταλήγει σε θλίψη, όταν χάνεται. «Οι γυναίκες παίζουν με την ομορφιά τους, όπως τα παιδιά με τα μαχαίρια. Τελικά πληγώνονται» έγραψε ο Ουγκώ. Πραγματικά η ομορφιά της όψης είναι κάτι εφήμερο.

Όμως "ο ήχος της πραγματικής ομορφιάς ηχεί πολύ σιγά και διεισδύει μόνο στα πιο ευαίσθητα αυτιά" λέει πάλι ο Νίτσε, υπονοώντας ότι η πραγματική ομορφιά δεν είναι αυτή της όψης μόνο. Ενώ στο παραπάνω post επισημαίνεται, καταλήγοντας, ότι δεν υπάρχουν "μη όμορφες" γυναίκες: υπάρχουν μόνο αυτές που δεν ξέρουν ότι είναι όμορφες.