Της Ελλάδας το κάγκελο

Γράφει ο Δανίκας στο σημερινό άρθρο του στο ΒΗΜΑ με τίτλο "Πασαρέλα":

Τα κριτήρια των επιλογών μας. Επειδή δηλαδή είμαι καλός άνθρωπος, αυτό με κάνει αυτομάτως και δήμαρχο σωστό και αποτελεσματικό;
Λάθος. Τρομερό και ασυγχώρητο. Επειδή είμαι γνωστός και από τα κανάλια διάσημος και με τη γλώσσα εξοικειωμένος όσο κανείς άλλος, αυτό με κάνει περιφερειάρχη σωστό και αποτελεσματικό;
Λάθος. Τρομερό και ασυγχώρητο. Και επειδή είμαι γαλάζιος, πράσινος ή κόκκινος φανατικός οπαδός, αυτό με κάνει αυτομάτως σωστό και αποτελεσματικό άρχοντα των τοπικών αρχών; Λάθος.
Τρομερό και ασυγχώρητο. Ο Δημαράς, λόγου χάριν, ως δημοσιογράφος ήταν εκλεκτός συνάδελφος. Απολύτως καμία λαμογιά και τρικλοποδιά δεν μπορείς να του προσάψεις. Η τιμιότητα όμως δεν μπορεί να είναι το μοναδικό, υπέρτατο προσόν. Το ίδιο και με τον Κακλαμάνη. Επειδή δηλαδή επί των ημερών του ο δήμος της πρωτεύουσας σιτίζει καθημερινά μερικές χιλιάδες άστεγες ψυχές, αυτό τον κάνει αυτομάτως πετυχημένο; Δεν νομίζω. Το ίδιο και με τον Σοφιανό του ΚΚΕ. Επειδή ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένος στην εργατιά, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορεί να μετατρέψει την Αθήνα σε πόλη με ανθρώπινη αρχοντιά. Το ίδιο ισχύει και με τους υπουργούς. Επειδή η Ξενογιαννακοπούλου είναι πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠαΣοΚ, θεωρήθηκε ικανή το ταμείο και το μπάχαλο της Υγείας να τα διαχειριστεί. Πλάνη. Η επιλογή για κάθε υπεύθυνο πόστο που η κακή διαχείρισή του κοστίζει στον πολίτη λεφτά, ταλαιπωρία και άλλα πολλά, ουδεμία σχέση με προβολή, τηλεόραση και αγωνιστική προοπτική. Η διεύθυνση και η πολιτική δεν είναι ντουντούκα, ποινικό μητρώο και καλή δημοσιογραφία. Μπορεί να είσαι καλός γραφιάς αλλά εντελώς άχρηστος να μοιράσεις δύο γαϊδάρων άχυρα. Ζούμε σε μιαν άλλη εποχή. Η ρητορική των παχουλών επαγγελιών μάς τελείωσε. Ψηφίζω κάποιον όχι για τα ωραία του μάτια αλλά για την ικανότητά του και την αποτελεσματικότητά του. Εκεί που αρχίζει η πασαρέλα των προβεβλημένων στελεχών τελειώνει και κάθε ελπίδα να ανακάμψουν η χώρα, η περιφέρεια, η πόλη και το χωριό!

 Σχόλιο; Ουδέν.

Ποιος ρώτησε τον Καλλικράτη;

Γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ για τις κοκορομαχίες Σαμαρά Παπανδρέου:

«… οι δυο πολιτικοί αρχηγοί απέκτησαν ρητορική μονομάχου, χωρίς να υπάρχει καμιά μονομαχία. Παράλογο. Αλλά στην πολιτική όταν τα πράγματα δεν έχουν λογική εξήγηση, τη σκυτάλη παίρνει η ψυχολογία. Ο καβγάς έχει περισσότερο ψυχολογικό υπόβαθρο».

Είπαμε και σε άλλους χρόνους για την τρύπα στο νερό που επιγράφεται βαρύγδουπα ως «Καλλικράτης» (αλήθεια ποιος τον ρώτησε για τη χρήση του λαμπρού του ονόματος;). Μ’ αυτά που βλέπουμε να γίνονται γύρω μας τείνουμε να επιβεβαιώσουμε τις λάθος στρατηγικές σε λάθος πόλεμο, τόπο και χρόνο, με λάθος εχθρό.

Καυγάδες ουχί για το πάπλωμα αλλά για το φιλοθεάμον κοινό και δυστυχώς για τα … γνωστά τοπικά συμφέροντα και την κομματική διαπλοκή..

Η απόγνωση του Εμμανουήλ, κατά Άκη

Όταν είδα πως θα χάσεις

κόντεψα να τρελαθώ

μα δε μπόρεσα να κλάψω

και να παραπονεθώ.

.

Ούτε αχ δε θα πω

αφού έδωσα μπέσα

σε μια μαύρη καρδιά

που δε με βαλε μέσα.

.

Ρίξε με και συ πιο κάτω

να με πάρει ο ποταμός

Να με φάει το σκοτάδι

να με λιώσει ο καημός.

.

Ρώτα τη συνείδηση σου

κι άφησε την ας στο πει

η παραίτηση δική μου

μα δική σου η ντροπή

Γεια σου Γιάννη με τα ωραία σου

Ο λυράρης

Γιάννης Βάρδας

από τον Κρούστα

(...)
-Αυτές με τον Ηράκλειτο;
-Είναι καμιά δεκαπενταρά…
-Να πούμε καμία;
-Να ζήσει ο ελληνισμός ’πό πάνω μέχρι κάτω
η χώρα του πολιτισμού ο τόπος τω γραμμάτω,
και μετά,
Μύρια χαρτιά το γράφουνε όπου κι αν ζουν αθρώποι
Μινωικός, Μυκηναϊκός, Κυκλαδικός,
Ελληνικός πολιτισμός
ο πρώτος στην Ευρώπη.
Τση Κρήτης η παλικαριά δεν είναι το πιστόλι
μα οι ρίζες του πολιτισμού για την Ευρώπη όλη.
Τση Κρήτης η παλικαριά δεν είναι το μπαρούτι
ψυχή και θάρρος κι αρχοντιά βρίσκεις στη γη ετούτη.
Τση Κρήτης η παλικαριά δεν είναι το μαχαίρι
ψυχή και θάρρος κι αρχοντιά βρίσκεις σ’ αυτά τα μέρη.
Στο χώρο τον ελληνικό όπου και να γυρίσεις
σημάδια του πολιτισμού παντού θα συναντήσεις.
Κάμειρος, Λίνδος και Μυστράς, Επίδαυρος και Σπάρτη
πολιτισμοί διάσπαρτοι σ’ ολόκληρο το χάρτη.
Ακρόπολη και Μέγαρα, Δελφοί και Παρθενώνας
αυτό θα πει πολιτισμός, αυτό Χρυσός Αιώνας.
Ποιος διαβασμένος άθρωπος σ’ όλης της Γης τα κράτη
δεν εδιδάχθη Πλάτωνα, Όμηρο και Σωκράτη;
Εδώ εγενήθη ο Περικλής και η Δημοκρατία
εδώ το πρώτο θέατρο, εδώ η τραγωδία.
εδώ εγενήθη η Ιατρική και η Λογοτεχνία
Όλος ο κόσμος ο καλός που έρχεται στη χώρα
περνά για τον Ηράκλειτο και για τον Πυθαγόρα.
Όλος ο κόσμος ο καλός που ’ρχεται στην Ελλάδα
έρχεται για τον Όμηρο και για την Ιλιάδα.
Από τη Θράκη ως τα Χανιά όλη η Ελλάδα αξίζει.
ποιο κλώνο του βασιλικού κόβεις και δε μυρίζει;
.
-Ποια είναι η πιο ερωτική μαντινάδα που γράψατε;
-«Μέσα στο χιόνι πορπατώ ως το λαιμό χωσμένος / κι απ’ της αγάπης τον καημό είμαι ψιλοϊδρωμένος» (γέλια)
-Από τις ξένες;
-Μια παλιά που πιστεύω πως μπορεί να μην υπάρχει ανώτερη:
«Πολλά λογιάζω να σου πω μα σα σε δω τα χάνω / απ’ την αγάπη την πολλή άλλη κουβέντα πιάνω»
.
-Σατιρικές λέτε;
-Όι, ανάθεμά το. Είναι καλές αλλά είναι δύσκολες. Εκεί είναι η μαγκιά αλλά είναι δύσκολο πράμα. Ο Κορνάρος έχει καμιά σατιρική στον Ερωτόκριτο; Καμία!
-Είναι ερωτικό το έργο και η ερωτική ατμόσφαιρα χαλάει με το χιούμορ.
-Ναι, δεν έχω να πω τίποτα.
.
-Οι μαντινάδες που γράφουν οι γυναίκες έχουν διαφορά από αυτές που γράφουν οι άντρες;
-Ναι.
-Πού;
-Είναι όπως είναι κι αυτές. Πιο λεπτές, πιο ευαίσθητες.
.
Ολόκληρη η συνέντευξη στην ΑΜΑΛΘΕΙΑ

Το συμφέρον

Τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη

Όταν δεν έχει η τσέπη σου,
κανείς δεν σε κοιτάζει,
ο άνθρωπος στα χρόνια μας,
με χρήμα σε ζυγιάζει

Τσέπη μου γεμάτη να 'σαι
και κανένα μη φοβάσαι.

Αμα δεν τα 'χεις δε μπορεί
κανένας να στα δώσει,
κι αν θα σου δώσει μια φορά,
βαθειά θα σε πληγώσει

Τσέπη μου γεμάτη να 'σαι
και κανένα μη φοβάσαι.

Στον κόσμο το συμφέρον πια

τα κανονίζει όλα

παντού τα τα πάντα κυβερνά

αυτό κι η πορτοφόλα.

Τσέπη μου γεμάτη να 'σαι
και κανένα μη φοβάσαι.

Σύντομο ανέκδοτο

Έλληνας σοβαρός συνωμότης.

Οι αυτοδίδακτοι

«Σ’ αυτή τη χώρα είμαστε όλοι τραγικά αυτοδίδακτοι», είχε πει κάποτε ο Σεφέρης. Ο Παλαμάς πάλι έλεγε: «Καμιά φορά στοχάζομαι πως αν ξέρω τίποτα, τόμαθα ελεύθερα, χωρίς σύστημα, από μόνος μου. Είμαι, καθώς λένε, αυτοδίδακτος. Κι έτσι μπορώ να ’χω τα χαρίσματα, μα και τις αμαρτίες των αυτοδίδακτων.
Αλέξανδρος Αργυρίου (κηδεύτηκε 25-5-09), σπούδασε πολιτικός μηχανικός, διακρίθηκε ως αυτοδίδακτος φιλόλογος, κριτικός και ιστορικός λογοτεχνίας. Δημιουργός της οκτάτομης «Ιστορία της Ελληνικής Λογοτεχνίας». Αυτοδίδακτος.
Κώστας Σφήκας (πέθανε 24-5-09), αυτοδίδακτος σκηνοθέτης, πρωτοπόρος της αφαιρετικής κινηματογραφίας, στον αντίποδα της αφηγηματικής.
Η κυρίαρχη ιδεολογία απαιτεί επαγγελματισμό πτυχίων και βεβαιώσεων, όχι και τόσο άδικα, αφού ο ερασιτεχνισμός του αυτοδίδακτου πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει μετρήσιμος. Ο αυτοδίδακτος ψάχνει τη δική του αλήθεια, συνήθως, χωρίς να τον ενδιαφέρει η προβολή του έργου του. Λειτουργεί, μάλλον, σαν να ψάχνει τις δικές του ισορροπίες. Δείχνει να είναι εκτός εποχής. Και όμως, πόσα και πόσα σ’ αυτή τη χώρα δεν οφείλονται σε ανθρώπους «τραγικά αυτοδίδακτους»;