Το χιούμορ το αποκτάς, δε γεννιέσαι μ' αυτό

* * *

Ερώτηση: Ποια η διαφορά μεταξύ συζύγου και ερωμένης;

Απάντηση: Χμμμ... περίπου 20 κιλά

* * *

Έχω δική μου γνώμη, αλλά δεν συμφωνώ πάντα μαζί της...

* * *

* * *

Αθλούμαι καθημερινά: κλωτσάω την τύχη μου!

***

* * *

Ο παππούς μου; Σερβιτόρος στο Μυστικό Δείπνο!

* * *


* * *

Η γιαγιά μου; Έχει την Οδύσσεια με ιδιόχειρη αφιέρωση από τον συγγραφέα!

Να μαθαίνεις τα παιδιά γράμματα

Πολλά σχόλια και παρατηρήσεις μπορεί να κάνει κανείς, ανάλογα με τη γωνία που τα βλέπει, σχετικά με τα αποτελέσματα των φετινών εισαγωγικών εξετάσεων για τις σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Ένα στοιχείο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι εκείνο των υπερβολικά υψηλών βάσεων στις Παιδαγωγικές Σχολές. Μαθητές με ικανότητες και ταλέντο φαίνεται ότι περιορίζουν τις φιλοδοξίες και τα όνειρα τους και τα ανταλλάσουν με τη σιγουριά. Κάλιο λίγα και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει. Λίγα και σίγουρα στο δημόσιο. Δάσκαλος και διορισμός επί τη εμφανίσει του πτυχίου!

Μέχρι πέρισυ είχαμε και τις σχολές της αστυνομίας. Καλό αυτό και για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και για τα Σώματα Ασφαλείας και την κοινωνία. Το δημόσιο, όπως λειτουργεί, το πιθανότερο είναι να αλλοτριώσει και να ισοπεδώσει κάθε καινούργιο και φρέσκο που εισέρχεται. Αλλά μια κοινωνία σε καιρούς παγκοσμιοποίησης και έντονου ανταγωνισμού χρειάζεται δυνατά μυαλά κυρίως στις επιστήμες αιχμής.

Ο Τ. Σπηλιώπουλος στο blog του φιλοξενεί τις απόψεις του ακαδημαϊκού Σταμάτη Κριμιζή, ο οποίος στο ερώτημα τι θα συμβούλευε ένα νέο παιδί με ταλέντο και όνειρα, η απάντηση που δίνει είναι: «να προσπαθήσει να φύγει από την Ελλάδα. Σ’ αυτή τη χώρα, οι αξίες που κυριαρχούν ... δεν θα του επιτρέψουν να προοδεύσει. Θα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί (με τη βοήθεια κάποιου συγγενή) στο Δημόσιο. Αυτό δεν είναι φιλοδοξία που θα οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο».

Ο Σπηλιώπουλος, στο ίδιο άρθρο, αποτιμά το κόστος απόκτησης ενός πτυχίου 30-80 χιλιάδες ευρώ. Καταλήγει δε ότι η στροφή προς το δημόσιο για τους ταλαντούχους μαθητές δείχνει "μια πραγματικότητα, σε μια κοινωνία που αλλάζει, μάλλον προς το χειρότερο!"

Κατά την άποψή μας υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις. Όπως για παράδειγμα:

1. Ποιο είναι το ψυχικό κόστος όλης αυτής της προσπάθειας για κάποιον που μπαίνει στη σχολή που έβαλε στην 10η, 20η κλπ επιλογή;

2. Γιατί θα πρέπει να υποστεί τις μυλόπετρες του συστήματος κάποιος για να μπει σε μια σχολή της πλάκας;

3. Ποιές είναι οι προοπτικές των 120 περίπου σχολών, οι οποίες λειτουργούν μεν αλλά τα Προεδρικά Διατάγματα για τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων τους έχουν στοιχειώσει 10-15 χρόνια;

4. Γιατί να μην πάει κανείς να σπουδάσει έξω στη σχολή που θέλει, χωρίς να μπει σ' αυτή την ιστορία του διαγωνισμού απομνημόνευσης άχρηστων πληροφοριών;

5. Πόσο θα κοστίσουν οι σπουδές του στο εξωτερικό;

6. Ποιο θα είναι το κόστος τελικά για τη χώρα από μια τέτοια πολιτική που κατευθύνει τα καλύτερα μυαλά στις διδασκαλικές σχολές; κλπ κλπ

7. Γιατί ο θεσμός των εισαγωγικών εξετάσεων θα πρέπει να απαξιώνει και να καταργεί ουσιαστικά το ρόλο του Λυκείου;

8. Με τα συμφέροντα που έχουν θεριέψει γύρω από το θεσμό τι θα γίνει; Ποια έννοια έχει η δωρεάν δήθεν παιδεία;

Σε μια χώρα που θα ετίθεντο όλα επί τάπητος ίσως το άρθρο να ήταν μια καλή αφορμή για να γίνει μια σοβαρή κουβέντα. Να μπουν οι βάσεις για τη διόρθωση των στρεβλώσεων. Όμως εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Αυτή η κατάσταση βολεύει: Οι καλοί θα φύγουν έξω και οι μέτριοι θα τρέχουμε πίσω από τους βουλευτές και τους κομματάρχες να μας βολέψουν. Κι όποιος τολμήσει να θίξει τα κακώς κείμενα θα χάσει τις εκλογές. Όλοι μας αποτελούμε μέρος του ίδιου φαύλου κύκλου.

Το προσωπικό στοιχείο

Αυτό που χαίρομαι ιδιαίτερα στους ανθρώπους είναι το προσωπικό στοιχείο στη συμπεριφορά, στις ενέργειες, στις δράσεις, όταν είναι αποτέλεσμα ευφυούς διεργασίας. Αυτό δεν σημαίνει αποδοχή των όποιων απόψεων και της ιδιορρυθμίας. Εκτιμάται ως συστατικό ευφυίας, όταν αιφνιδιάζει ευχάριστα.

"Ένα μήλο την ημέρα, είναι 365 το χρόνο".

"Ο τεμπέλης κι ο φαγάς ή δραγάτης ή παπάς"

"Όποιος ανακατεύεται με τα τσίπουρα τον τρων οι πότες"

Στο blog Τσαούσα: "Πλάσε μας τα αρτίδια"

"Ένας λαός φαίνεται από τις διακοπές που κάνει..."

Λόλα να ένα μήλο

Το θυμάσθε το παλιό αναγωστικό;

-Λόλα να ένα μήλο.

-Μίμη πέτα το τόπι.

Αν κάποιος χειρούργος του 19ου αιώνα μεταφέρονταν σε ένα σύγχρονο χειρουργείο σίγουρα θα έψαχνε να βρει που βρίσκεται, το ίδιο ισχύει και για πάρα πολλούς άλλους επαγγελματίες που θα έμπαιναν στους χώρους όπου σήμερα πλέον ασκούνται τα επαγγέλματά τους.

Μόνο ο δάσκαλος θα αναγνώριζε την αίθουσα διδασκαλίας και κοιτώντας τον πίνακα θα μπορούσε να συνεχίσει το μάθημα από 'κει που είχε σταματήσει ο συνάδελφός του σήμερα.

Ο κόσμος αλλάζει με τρομερές ταχύτητες και μόνο η εκπαίδευση, τουλάχιστον η υποχρεωτική, αλλάζει με ρυθμούς χελώνας.

Η τάξη του Μίμη και της Λόλας. Από το παράθυρο φαίνονται οι ουρανοξύστες ενός άλλου κόσμου, που θα συναντήσουν τα παιδιά βγαίνοντας από τον ανύπαρκτο, φανταστικό κόσμο, που τα εκπαιδεύουμε στην τάξη. Η δασκάλα στην έδρα. Οι μαθητές στην από αρχαιοτάτων χρόνων διάταξη της τάξης. Και μόνο το "ατ" (παπάκι) στην εικόνα στο πλαίσιο αντί του "λα"του παλιού αναγνωστικού.

.

Μια εικόνα χίλια άρθρα. Οι γελοιογράφοι είναι από τους πιο ευφυείς ανθρώπους: η ίδια τάξη της Λόλας στην επανάσταση του διαδυκτίου και της πληροφορικής, με μόνες αλλαγές στο παράθυρο και στα πλαίσια: αντί "λα" το "@" και τα 'παν όλα. Ειλικρινά ζηλεύω τον Κ. Μητρόπουλο, τον ΚΥΡ, τον Στάθη, τον Μακρή, τον Καλαϊτζή, τον ΛΟΓΟ, ... Πολύ θα ήθελα να ήμουν ένας σαν κι αυτούς.

Ευφυία και κληρονομικότητα

Στα ΝΕΑ της 19-5-09, σε άρθρο (επιμέλεια) της Νατάσσας Μπαστέα με τίτλο "Μεγαλώστε πανέξυπνα παιδιά", υποστηρίζεται ότι είναι λανθασμένη η άποψη ότι η ευφυΐα είναι κληρονομική, σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας.

.

Το μήνυμα αισιόδοξο: η ευφυΐα μας δεν είναι "προαποφασισμένη" από τους κληρονομικούς κώδικες αλλά μπορεί να βελτιώνεται με τη γνώση. "Για τους γονείς σημαίνει", υποστηρίζεται, " ότι τα παιδιά τους δεν είναι καταδικασμένα να επαναλάβουν τα ίδια λάθη, για τα σχολεία σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως και για την κοινωνία σημαίνει ότι τα χαμηλά επιτεύγματα κάποιων κοινωνικών ομάδων δεν έχουν γενετικές αιτίες, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά πολιτιστικές- και άρα μπορούν να αλλάξουν".
Ευτυχώς, γιατί αλίμονό μας αν ήτανε αλλιώς. Αυτό κι αν θα ήταν προπατορικό αμάρτημα...

Ολόκληρο το άρθρο: Μεγαλώστε πανέξυπνα παιδιά