Εικόνες παρακμής

Όταν σε μια χώρα σκοτώνονται οι οπαδοί για έναν αγώνα χαντ μπολ τότε σίγουρα χρειαζόμαστε ομαδικώς ψυχίατρο.
Ποιος μας έφτασε ως εκεί; Τι είναι αυτό που μπορεί να αποτελέσει είδηση από δω και πέρα; Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν είδαμε; Υπάρχει κάτι που μπορεί να μας ξαφνιάσει;...
Και εις άλλα με υγεία.

Ωχ, Παναγία μου ...

Έτυχε να παρακολουθώ τις ειδήσεις στο Mega με τον Μαΐλη: «Δεν τηρούμε το σύνταγμα γιατί δεν το ψηφίσαμε» και δεν πίστευα στα αυτιά μου.

Βέβαια ο Βαζαίος είναι άλλο πράμα, άλλο διαμέτρημα, άλλη εμβέλεια, άλλο μεγαλείο… Το μεταφέρω από την Καθημερινή, το έγραψε ο Μανδραβέλης στο άρθρο του (23-5-2010) με τίτλο «η αντίσταση της νύχτας». Γράφει λοιπόν «…η περήφανη ελληνική αντίσταση δεν τελειώνει στον δρόμο, αλλά πέρασε και στα μεσημεριανάδικα της TV. Σε ένα από αυτά βγήκε κάποιος τραγουδιστής ονόματι Λευτέρης Βαζαίος. Δήλωσε στο Πανελλήνιο ότι δεν υποβάλλει φορολογική δήλωση διότι ποτέ δεν ζήτησε κάτι από το κράτος ούτε καν απευθύνθηκε ποτέ στον ΟΑΕΔ για κάποιο επίδομα. Η επιχειρηματολογία του είναι η κλασική της ελληνικής αντίστασης: να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την κρίση. «Εγώ σαν επαγγελματίας φτύνω αίμα για να βγάλω τα λεφτά μου... Ομως, δεν έχω δει να επιδοτούνται οι πραγματικοί μουσικοί από κανένα κράτος από καμιά κυβέρνηση. Τις συναυλίες τις παίρνουν μόνο μιζαδόροι. Στα νησιά μου έρχονται κάτι ψευτοκουλτουριάρηδες οι οποίοι δεν έχουν καμιά σχέση με τα νησιά μου κι εγώ δεν έχω δει καμιά αναγνώριση από το κράτος που ζω».

Δεν γνωρίζω τον κ. Βαζαίο ούτε αν είναι από τους ακριβοπληρωμένους της νύχτας». Κλπ κλπ.

Η αντίσταση φαίνεται πλέον να περνά και στις …πίστες των σκυλάδικων (Ωχ, Παναγία μου…)

Πολιτική είναι...

Πολιτική είναι η τέχνη της λαμογιάς, κατά ορισμένους. Η τέχνη να εξαποστέλλει συνεχώς, αυτός που την ασκεί, δούρειους ίππους σε κάθε στιγμή και προς πάσα κατεύθυνση.
Έχει να κάνει άραγε αυτό με την πραγματικότητα ή τα εργαστήρια που σφυρηλάτησαν τον τρόπο σκέψης ορισμένων; Μήπως αυτά ευθύνονται γι' αυτόν τον τρόπο σκέψης; Οτιδήποτε γίνεται μόνο κακούς σκοπούς έχει; Το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας άραγε; Μας κάνει τόσο μεγάλη τιμή;
Η δια βίου εκπαίδευση δεν είναι αίτημα των καιρών μας και η αυτομόρφωση. Ήρθε η Διαμαντοπούλου και οι πονηροί συνεργάτες της να το επιβάλλουν. Τέτοιος Μακιαβελλισμός, που θα ζήλευε και ο Μακιαβέλλι.
Τη μια θα αγνοούμε την παγκοσμιοποίηση, σαν τον Εμβέρ Χότζα, τον Χριστόδουλο, τους γνωστούς λεβέντες της Βόρειας Ελλάδας και τους άλλους ομοϊδεάτες τους, κλείνοντας τα σύνορα, αγνοώντας τεχνολογίες, υπολογιστές, διαδίκτυο και κάθε επαφή με την πραγματικότητα Την άλλη θα αγνοούμε το περιβαλλοντικό νέφος, αφού δεν μπορούμε να προσκομίσουμε έναν νεκρό ως απόδειξη της υπαρξής του, τώρα έχουμε την δια βίου εκπαίδευση και μάθηση. Αυτή τη φορά βέβαια όχι από κάποιον ηλίθιο ή πονηρό της εξουσίας αλλά από αρθρογραφούντες δασκάλους. Αν δεν συμφωνεί η πραγματικότητα με τις απόψεις μας κακό δικό της. Είμαστε καλά άραγε σ' αυτόν τον τόπο;

Τα έχουμε δει όλα;

Η διαφωνία, σαφώς και αποτελεί δικαίωµα, όπως και η διαµαρτυρία και η αμφισβήτηση. Οι μολότοφ όμως; Η βιαιοπραγία;
Πώς όμως να μην οδηγηθούμε εδώ που φτάσαμε όταν «δίκιο είναι μόνο η δική μας άποψη»; Όταν νόμο αναγνωρίζουμε ό,τι μας γουστάρει και ό,τι μας βολεύει; Όταν δεν μπορεί κανείς ή δεν θέλει σ’ αυτόν τον τόπο να εφαρμόσει τους νόμους και να λειτουργήσει τους θεσμούς;
Όταν κοιτάζουμε στον καθρέπτη και αντί να δούμε τον Καραγκιόζη βλέπουμε τον Μεγαλέξανδρο…
Με τις υγείες μας και μη χειρότερα.

Κάνουμε το παν

ΒΟΥΛΗ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

-Γιατί παιδάκι μου μου φέρνεις νερό κάθε τρεις και λίγο;

-Γιατί πρέπει να βγάζουμε δουλειά 16 μηνών σε 12.
(Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή της 09-02-2010)

Μελαγχολικές σκέψεις

Πόσες φορές μου έρχεται στο μυαλό η διαχρονική ρήση για την ελληνική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται από πολλούς ανθρώπους που παίρνουν αποφάσεις για τα κοινά και τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος: Από πόσες ανοησίες έχουμε γλωτώσει γιατί δεν βρέθηκαν χρήματα να υλοποιηθούν!!!
Γιατί ξανά; Βλέπει π.χ. να σπάνε το τσιμέντο για να ρίξουν στη θέση του άλλο. Φτιάχνει πχ πεζοδρόμια ο ένας και σε 4 χρόνια έρχεται ο άλλο και τα σπάει. Γιατί όλα αυτά; Μήπως γιατί θα πρέπει κάποια χρήματα να γίνουν έργα βιτρίνας; Μήπως θα πρέπει με κάθε τρόπο τα χρήματα να διοχετευτούν σε συγκεκριμένα κανάλια; Μήπως η οδός που επιλέγεται είναι πιο εύκολη για την διοχεύτευση σε παρακάναλα; Μήπως όλα μαζί και άλλα;
Νομίζω ότι θα πρέπει η αποφάσεις που παίρνονται για τη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων θα πρέπει να είναι καλά τεκμηριωμένες και δεν θα πρέπει να εντάσσονται σε μικροσκοπιμότητες πχ επανεκλογών και δραστηριοτήτων τριτης διαλογής. Η ιεράρχιση πρέπει να γίνεται με σοβαρότητα. Και στο τέλος τέλος κάποια από τα έργα τα μεγάλα σε κ΄σοτος έργα (και όχι μόνο) θα πρέπει επι ποινή καταλογισμού σ' αυτούς που την παραβιάζουν να έχουν ένα σεβαστό χρόνο ζωής. Δεν μπορεί να κάνεις ένα έργο και σε 2-3χρόνια να το αναθεωρείς. Τι θα πει ότι δεν υπάρχει καταλογισμός; Και θα πρέπει το δημόσιο και κατ' επέκταση οι πολίτες να πληρώνουν τα δάνεια και τις ανοησίες μη σοβαρών επειδή αυτοί έχουν προέλθει από δημοκρατικές και νομότυπες διαδικασίες;

Μία πορεία

Και ο μύθος κρύπτει νουν αληθείας ...

Αυτό ακριβώς! Τίποτα άλλο.

-Εγκώ μιλώ ελλήνικος!
-Τα δικά σου τα ελλήνικος είναι σαν τα δικά μου τα γκερμάνικος...
-Δεν ήμουνα σαφής;
-Παραήσασταν σαφής!

Ορε, που πάμε, ορέ;

Μας χρουσουζέψανε οι άτιμοι!

Πέρα στους πέρα κάμπους

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστέναζε, πιο παλιά. Τώρα, τα τελευταία χρόνια, ζούμε στον αστερισμό των "πρωινάδικων".
Ο Αντώνης Καρακούσης στο σημερινό ΒΗΜΑ (21-11-09) γράφει σχετικά: "Οι κατά καιρούς μόνιμοι των πρωινών τηλεπαραθύρων έχτισαν καριέρες από αυτά, κατέκτησαν αναγνωρισιμότητα και θέσεις και βεβαίως απορρόφησαν την κουλτούρα και το πνεύμα τους. Παίζει μεγάλη μερίδα της πολιτικής τον ίδιο πρωινό σκοπό, κινείται και πολιτεύεται με τους αυτούς όρους, αντιδρά αναλόγως, ζει μόνιμα σε τηλεοπτικό χρόνο και πανικό και βεβαίως έχει αδυναμία κατανόησης και αντίληψης των σημερινών συνθηκών.

Και αφού τα «πρωινάδικα» είναι απαιτητικά, διεκδικητικά και τρελαμένα, κάπως έτσι είναι και το κλίμα στη χώρα και στην πολιτική. Με αποτέλεσμα συζήτηση για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας να μην γίνεται και όταν επιχειρείται να μετατρέπεται πάραυτα σε σκυλοκαβγά ή να εξελίσσεται σε κλαυσίγελο, κάτι ανάμεσα σε κλάψα και καλαμπούρι. Ενας τρίτος ξένος παρατηρητής, που έχει σχετική ενημέρωση και γνωρίζει από τον διεθνή Τύπο το εύρος των ελληνικών ελλειμμάτων και χρεών και τύχει, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, να δει τηλεόραση, σίγουρα θα αναφωνήσει πως «είναι τρελοί οι Ελληνες» και πως η χώρα δεν έχει τύχη, κινείται, συντονισμένη από τα «πρωινάδικα» και τους φιλοξενουμένους σε αυτά, στην οδό της απωλείας.

Αυτή δυστυχώς είναι η αλήθεια. Η χώρα μπορεί να τιναχθεί ανά πάσα στιγμή στον αέρα και όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι δεν θα το αντιληφθούν καν. Θα συνεχίζουν να παίζουν τον αυτό σκοπό της πρωινής...".
Ναι, αλλά κύριε Αντώνη που απευθύνονται αυτοί που περιγράφετε; Ποιος του βλέπει; Ποιός τους δίνει την ακροαματικότητα και στους καναλάρχες τους το άλλοθι να ρίχνουν κι άλλο σανό στο παχνί;

Αγνέ πατέρα

Τι ήταν αυτό πάλι με την λαμπαδηδρόμο της Ολυμπιακής φλόγας; Εκτίει ποινή για χρήση απαγορευμένων ουσιών, δηλαδή για υπονόμευση του πνεύματος των Ολυμπιακών Αγώνων και παρόλα αυτά η φλόγα φλόγα... Και το πνεύμα της. Και οι συμβολισμοί. Και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Και σιγά που δεν φταίει κανένας... Όλα από μόνα τους γίνονται σ' αυτόν τον τόπο. Το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας.

Τι ήταν αυτό πάλι αγνέ πατέρα του ωραίου του μεγάλου και τ' αληθινού;

Ποιος θα φανερωθεί να αστράψει τη σφαλιάρα εδώ πέρα;

Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο. Και για το περιστατικό αλλά και τις δικαιολογίες που τις έχουμε πάνω πάνω.

Το άλλο συμφέρον, το εθνικό

Κάνω αρχή με διαπλοκή και μπόλικο συμφέρον εθνικό, για νάμαι λίγο επίκαιρος, στο πνεύμα των καιρών. Τα πιο δεύτερα, τα πιο έτσι, τα βλέπουμε προσεχώς, στο μέλλον. Βιβλία, μουσική, Τέχνες, πολιτισμός, Τύπος, οι φιλανθρωπίες, η ευρωπαϊκή προοπτική μπορούνε να περιμένουνε λίγο. Εδώ θα ’μαστε, νάμαστε καλά. Σήμερα η παράσταση έχει εθνικό συμφέρον. Ωραία πράγματα δηλαδή, χωρίς αίματα και θυσίες, για το κοινό καλό και κουβέντα να γίνεται, χωρίς να πιάνουμε τα άκρα. Εμείς πάππου προς πάππου είμαστε άνθρωποι της τάξης, του νοικοκυριού, της πατρίδας, ποτέ των άκρων. Οφείλουμε όμως να το πούμε ευθύς εξαρχής, για νάμαστε ξηγημένοι: Παινέματα και κολακίες αλλού. Ο στόχος ξεκάθαρος: Να διαβάσει ο πικραμένος και να πάρει πάνω του ή εγκαταλείποντας το blog με αηδία και αγανάκτηση να αναφωνήσει: Κουφάλες! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Σ' αυτά εκπτώσεις δεν κάνουμε.

Στα θέματά μας τώρα, που θάλεγε και κάποιος συνάδελφος στην εξουσία του.

-Τι είναι τελικώς το εθνικό συμφέρον; Απαιτεί τεχνολογία αιχμής η αναγνώρισή του; Πώς μπορεί μακροσκοπικώς να αναγνωρισθεί;

-Ποιος μπορεί, επιτέλους, να ερμηνεύει αυθεντικά το εθνικό συμφέρον σ’ αυτή τη χώρα; Αν περιμένετε από μένα να απαντήσω εκεί που η Νομική Αθηνών, ο Τσάτσος και ο Μανετάκης κώλωσαν πλανάστε πλάνην οικτράν. Διότι ποιος είμαι ’γω, από πού έρχομαι, που πάω; (συγνώμη αγαπητέ Γουίλιαμ). Πως μπορώ να αναμετρηθώ με σαχλίτσες μπρος στους ογκόλιθους;

-Έτι δε, τι είναι οι θεσμοί; Για ποιους είναι; Ποιους αφορούν; Μήπως είμαι θεσμολάγνος και δεν μου τόπαν στην τηλεόραση;

-Θα πρέπει να πιστεύουμε; Ναι, αν είναι αναγκαίο. Εμείς έχουμε την καλή πρόθεση, αλλά που; Πάλι, και συγνώμη για την αγένεια, είναι νομίζετε απαραίτητο; Κι άλλες φορές πιστέψτε, πιστέψτε μας λέγανε αλλά δεν έμεινε τίποτα. Εν πάση περιπτώσει αν είναι για το εθνικό συμφέρον να πιστέψουμε. Είμαι αναστατωμένος τελευταία μ’ αυτά π’ ακούω. Τελευταία, πάντα στους μεγάλους μου καημούς, ακούω λαϊκά: «Ζημιές μεγάλες έπαθα κι ακόμα δεν το έμαθα, κανείς δε μ’ αγαπάει, για το συμφέρον πάει» (για τη ρίμα, συγνώμη κ. Βίρβο). Ο μακαρίτης ο Μπιθικώτσης ήξερε και προς τιμήν του δεν το κράτησε για τον εαυτό του: «το καλό τραγούδι θέλει πόνο, πρέπει να κάνουμε εισαγωγή πόνου». Έτσι είναι, τον μεγάλο πόνο αν δεν τον έχουμε πρέπει να τον ανακαλύψουμε. Φαίνεται ότι η νέα κολεξιόν προσανατολίζετε για την άνοιξη στο εθνικό συμφέρον. Θα φορεθεί πολλή απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα. Τα κανάλια ναν’ καλά και να μην μας προκύψει κανένα θέμα να γεμίσουν οι οθόνες μας Αβραμόπουλο, Σπηλιωτόπουλο, Δένδια, Μαρκογιαννάκη… Ο Θεός ας μας λυπηθεί, για να θυμηθούμε τον άλλο, τον ιστορικό, Μεσαίωνα.

Ώρες ώρες με προβληματίζει: Μήπως πρέπει τελικά να αξιοποιήσουμε με κάθε τρόπο αυτή την άνεση που έχουμε στη λαμογιά, στο φούμαρο; Επ’ αγαθώ, βεβαίως βεβαίως…

Εις τα θεμέλια του φρενοκομείου

Θέλει λαμπρόν Μαυσώλειον αυτός ο κληροδότης,

παιάνας κι αποθέωσιν εις τρίτους ουρανούς!...

Ευρέθει μες στους Χιώτηδες, με γνώση κι ένας Χιώτης,

κι εσκέφθη ο μεγάλος του και πρακτικός του νους

πως μέσα στην Ελλάδα μας που πλημμυρούν τα φώτα,

Φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα-πρώτα.

Απρίλιος 1884

Από τον Γ. Σουρή αφιερωμένο στον Τζώρτζη Δρομοκαΐτη

***

"Αυτή η χώρα είναι ένα απέραντο τρελοκομείο"

Κωνσταντινος Καραμανλής, ο Εθνάρχης