Νέλσων Μαντέλα

Του Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 7-12-13

Η συνέπεια

Το άρθρο του Η. Κανέλλη στα ΝΕΑ σήμερα είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ο ρόλος των διανοουμένων κυρίως στη σημερινή εποχή της κρίσης.

"Είναι κανόνας τουλάχιστον από την εποχή της παρέμβασης του Ζολά στην υπόθεση Ντρέιφους. Παρεμβαίνουν οι διανοούμενοι στη δημόσια ζωή μας; Καθοδηγούν εμάς τους υπόλοιπους, τους απλούς πολίτες, με την καθαρή θέση τους, γίνονται οι μπροστάρηδες δημιουργικών διεκδικήσεων και αλλαγών;

Ε, λοιπόν, οι διανοούμενοι μιλάνε χωρίς σταματημό. Πολλοί από αυτούς δεν το κλείνουν ακόμα και όταν δεν ζητάει κανείς τη γνώμη τους. Αλλά μη νομίζετε ότι όταν μιλούν δεν εκφράζουν απλώς τον υποκειμενισμό τους, συχνά μάλιστα και την υστεροβουλία τους. Ανέκαθεν η υστεροβουλία μπορούσε να είναι κίνητρο δημόσιας παρέμβασης.

Ενα παράδειγμα από τη δεκαετία του 1930, όταν ο Στάλιν διεκδικούσε την εύνοια των σημαντικότερων δυτικών συγγραφέων. Το 1935, σε ένα συνέδριο που είχε διοργανωθεί στη Μόσχα «για την υπεράσπιση της κουλτούρας», εξαίρονταν οι συγγραφείς εκείνοι που είχαν παραβρεθεί. Ωστόσο, ο γάλλος συγγραφέας Αντρέ Ζιντ παρέμενε εξαιρετικά σκεπτικιστής. Και με ένα κείμενό του στις εφημερίδες αποκάλυψε ότι οι υπερασπιστές του Στάλιν είχαν κίνητρο: τα συγγραφικά δικαιώματα από τις μεταφράσεις τους. Εδωσε λοιπόν για δημοσίευση ένα άρθρο: «Μαθαίνω από τις εφημερίδες της Μόσχας ότι μέσα σε λίγους μήνες πουλήθηκαν 400.000 αντίτυπα των βιβλίων μου. Λογαριάστε τα συγγραφικά δικαιώματα. Και τα άρθρα που πληρώνονται τόσο πλουσιοπάροχα! Αν έγραφα για την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν έναν διθύραμβο, θα είχα κάνει μια περιουσία. Οι υπερβολικές αμοιβές που μου προσφέρουν με τρομάζουν».

Τι συμπέρασμα θα έβγαζε κανείς, λοιπόν, από τις δημόσιες παρεμβάσεις διανοουμένων με το αζημίωτο; Τι συμπέρασμα έβγαλαν οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» από τους τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, ανάμεσά τους Σπάρτακοι και Πασιονάριες κατά των κακών ξένων που μας πίνουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας, που ενώ κηρύσσουν «αντίσταση», στην καλύτερη περίπτωση επινοούν τρόπους για να αποφύγουν τη δίκαιη φορολόγησή τους;

Τι αξία μπορεί να έχει οποιαδήποτε δημόσια παρέμβαση προσωπικοτήτων, που το νόημά της δεν υποστηρίζεται από τις επιλογές της ζωής τους;"

Ζαν Ζακ Ρουσό

Της Έλλης Τριανταφύλλου

(Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 29/6/12)

Φέτος γιορτάζονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη γενέτειρά του πόλη, τη Γενεύη, τα 300 χρόνια από τη γέννηση ενός εκ των σημαντικότερων διανοητών του Διαφωτισμού, του Ζαν Ζακ Ρουσό. Οι φιλοσοφικές, πολιτικές και ηθικές του απόψεις σε συνδυασμό με τις αντιλήψεις ενός άλλου μεγάλου της εποχής, του Βολταίρου, ήταν το προανάκρουσμα για ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά γεγονότα όλων των εποχών, τη Γαλλική Επανάσταση.

Στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο», από τα σημαντικότερα πονήματα των πολιτικών επιστημών, ο μεγάλος Ελβετός παιδαγωγός και φιλόσοφος απαντά με εκπληκτικό και αφοπλιστικά απλό τρόπο στη ρητορική περί του καλύτερου πολιτεύματος και για τους στόχους της πολιτικής κοινότητας: είναι εκείνος της διατήρησης και της ευημερίας των μελών της με ασφαλέστερο σημάδι την πληθυσμιακή τους αύξηση. Και τονίζει πιο κάτω τις διαχρονικές αλήθειες, πως η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά συνδέει την πράξη με τη θεωρία, επιτρέποντάς του να κρίνει σύμφωνα με το γενικό συμφέρον. Ετσι οι πολίτες μπορούν να ξεχωρίζουν το δημόσιο αγαθό από το επιμέρους συμφέρον, με τη συναίνεση ν’ αποτελεί τη βασική συμπεριφορά μέσα από σχέσεις ελευθερίας, ισότητας, ανεκτικότητας και αλληλοσεβασμού.

Το πόσο επίκαιρες φαντάζουν σήμερα οι παραπάνω απόψεις, τόσο σε εθνικό όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι πρόδηλο. Δυστυχώς, γιατί βρίσκονται στον αντίποδα αυτού που συμβαίνει στο πολιτικοκοινωνικό και οικονομικό πεδίο στη χώρα μας και την Ευρώπη, η οποία ασθμαίνοντας και παλινδρομώντας αναζητεί την ολοκλήρωσή της. Το λίαν δυσάρεστο είναι ότι την αναζητεί στα πέτρινα χρόνια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης μέσα από σφικτά έως ασφυκτικά οικονομικά προγράμματα λιτότητας, κεντρικά σχεδιασμένα στο διευθυντήριο της βελγικής πρωτεύουσας από τεχνοκράτες, μη εκτεθειμένους -στην πλειονότητά τους- στη λαϊκή κρίση. Τις βάναυσες επιπτώσεις των πολιτικών αυτών τις υφίσταται την τελευταία διετία η χώρα μας. Θα τις υποστεί όμως με βεβαιότητα και όλος ο πραγματικά φλεγόμενος ευρωπαϊκός Νότος.

Πρόκειται για πολιτικές εκπορευόμενες, στις περισσότερες περιπτώσεις, από τις εμφανέστατες ηγεμονικές γερμανικές επιδιώξεις. Για τον λόγο αυτό η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ παραμένει ανυποχώρητη στο θέμα των ευρωομολόγων και σ’ αυτό του ταμείου αποπληρωμής του παράνομου χρέους, δηλ. εκείνου που ξεπερνά το κατά Μάαστριχτ «νόμιμο» 60%.

Ακόμη περισσότερο, δεν υποχωρεί στο θέμα της τροποποίησης των μηχανισμών στήριξης, έτσι ώστε να μη χρηματοδοτούν αποκλειστικά οι χώρες-μέλη, αρνούμενη την «κοινοτικοποίηση» των κρατικών χρεών, εάν προηγουμένως δεν υπαχθεί στον κεντρικό κοινοτικό έλεγχο και η δημοσιονομία.

Οι απόψεις αυτές για την εκχώρηση δημοσιονομικής -στην πραγματικότητα εθνικής- κυριαρχίας, ώστε ν’ αρχίσει ουσιαστικά η χρηματοδότηση από την ισχυρότερη οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης, υπογραμμίσθηκαν με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην πρόσφατη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε, στο περιοδικό Der Spiegel. Ομως πώς μπορεί κανείς να οραματίζεται την πολυπόθητη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με τέτοιες πολιτικές; Πολιτικές, οι οποίες ήδη εξαθλιώνουν μεγάλα κοινωνικά στρώματα και ομάδες, με άλλα λόγια αντιμάχονται και αντιπαρατίθενται στο «κοινό αγαθό και συμφέρον», που είναι το αντικείμενο της «γενικής βούλησης» κατά Ρουσό, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο εκφράζονται τα καθολικά συμφέροντα μιας κοινωνίας μέσα από τον ρόλο του κυρίαρχου λαού.

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, στην οποία κατ’ εξοχήν έχει απαξιωθεί η έννοια της πολιτικής. Ετσι και η άποψη του Ζαν Ζακ Ρουσό, πως ένα κράτος καταρρέει όταν οι πολίτες του θεωρήσουν ότι δεν τους αφορούν ή δεν τους ενδιαφέρουν οι δημόσιες υποθέσεις μη συμμετέχοντας στα κοινά, φαντάζουν περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρες για τους Ευρωπαίους πολίτες. Εν τέλει, θα «πρέπει να εξαναγκασθούν να είναι ελεύθεροι».

1η Μαΐου 1976

Στην Ελλάδα σήμερα

 

(…)

Άγιες προσπάθειες ναυαγισμένες

Φωνές ανθρώπων σε προσκαλούν

Σπόρος οργής πέφτει στο χώμα

Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά

Σπίθα φεγγίζει[ς] μεσ’ στο σκοτάδι

(…)

Απόσπασμα από ποίημα

του  Αλέκου Παναγούλη που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και

περιέχεται στα "Τραγούδια του Αγώνα"

Ο Αλέκος Παναγούλης, σύμβολο του αντιδικατορικού αγώνα,

σκοτώθηκε σε τροχαίο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης

την 1η Μαΐου 1976.

Φευγάτοι, αδίκως;

Ο Κον Μπεντίτ στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»: «Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για το κοινό καλό. Οτι κανένας δεν θέλει να πληρώσει φόρους. Ούτε οι φτωχοί ούτε οι πλούσιοι. Κανένας. Η λογική που επικρατεί είναι, “να πληρώσουν οι άλλοι”».

Ποιοι είναι οι διαρκώς «άλλοι»; Αναρωτιέται η Μαρία Κατσουνάκη στη σημερινή Καθημερινή. "Εμείς και πάλι. Οι ίδιοι· θύτες και θύματα, αδικούντες και αδικημένοι. Σε τι περιβάλλον, όμως, διαβιώνουμε και συναλλασσόμαστε; Πόσο αξιόπιστο θεωρείται ένα κράτος όταν με κάθε τρόπο και με πρώτη ευκαιρία οι πολίτες του το εγκαταλείπουν; Για σπουδές, για καταθέσεις, για διακοπές, για ιατρικούς λόγους; Σε μικρότερα ή μεγαλύτερα ποσοστά. Οταν η εμπιστοσύνη έχει κλονιστεί τόσο ώστε να παράγονται κατά κόρον «φυγάδες». Κάθε τύπου και κάθε μορφής";

Προβλήματα

Toυ ΣΤΑΘΗ

Κοινωνικές διαταραχές

Το διαβάσαμε στη στήλη του Κ. Βίδου στο ΒΗΜΑ: "Σε φυλάκιση δύο ετών καταδικάστηκε στην Κίνα ο δημιουργός ιστοσελίδας για την ενημέρωση όσων αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας από το επιμολυσμένο με μελαμίνη γάλα. Ο Ζάο Λιανάι κρίθηκε ένοχος για «πρόκληση κοινωνικών διαταραχών». Ετσι λένε τα απολυταρχικά καθεστώτα την ενημέρωση".

Δημοκρατία και αφασία

Ο Καθηγητής Γιάννης Πανούσης γράφει στη σημερινή Ελευθεροτυπία στο άρθρο του με τίτλο "Αυτόνομοι δημοκράτες ή δημοκρατική Ελλάδα;" μεταξύ άλλων:

 ΔΕΝ μας ταιριάζει να ζούμε σε κατάσταση αφασίας (δηλαδή να συμφωνούμε και να διαφωνούμε ταυτόχρονα σε όλα και με όλους) ούτε να θεωρούμε την κοινωνική αμνησία ως (χρήσιμο;) στοιχείο περαίωσης της Ιστορίας.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα στο οποίο η πολιτική ως σύνολο κοινωνικών λειτουργιών ανθίσταται στην απουσία πολιτικής από μεριάς των επαγγελματιών πολιτικών.

Ωδαί

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία

Ανδρέας Κάλβος

Οι ήρωες

Μέσα σε βόλια κι οβίδων κρότους

έπεσαν νιάτα μες στον ανθό τους.

Πάνε λεβέντες, πάνε κορμιά

κι άγνωστα τα 'θαψαν στην ερημιά.

Κανείς δε ξέρει που τα 'χουν θάψει,

κανείς δε πήγε για να τα κλάψει,

κανείς δεν έκαψε γι’ αυτά λιβάνι,

κανείς δεν έπλεξε γι’ αυτά στεφάνι.

Ανώνυμ’ ήρωες, άγνωστοι τάφοι,

κανένας όνομα σ’ αυτούς δε γράφει,

μήτε το χώμα τους φιλούνε χείλη,

σταυρό δεν έχουνε μήτε καντήλι.

Μόνο μιας κόρης μαργαριτάρια

κυλούν σε τάφους που κάποια μέρα

θα γίνουν κόσμου προσκυνητάρια

και φάροι Νίκης για μια μητέρα.

Γ. Σουρής

Κριτήρια υπανάπτυξης

Όσο πιο υπανάπτυκτη είναι μια χώρα, τόσο πιο φιλόδοξα σχέδια κάνει. Διαβάσαμε στις σημερινές ειδήσεις (ΒΗΜΑ) ότι σε πρόγραμμα που έχει εκπονήσει το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών (Anaposta) 74 εκατομμύρια τούρκοι πολίτες θα έχουν, από την ημέρα της γέννησής τους, ένα δικό τους e-mail με 10 gigabyte αποθηκευτικό χώρο. Το αντάλλαγμα κατά την είδηση, ένα διά βίου φακέλωμά στα αρχεία του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών. «Στο δελτίο ταυτότητας κάθε παιδιού θα αναγράφεται από την ημέρα της γέννησής του μια διεύθυνση e-mail» ανέφερε στην εφημερίδα «Μπογκούν» ο Ταϊφούν Ατσαρέρ , επικεφαλής της τουρκικής Εποπτικής Αρχής Πληροφορικής.

Εδώ γελάνε! Εεε και λοιπόν;
Στο ίδιο άρθρο επισημαίνεται ότι η Τουρκία εξακολουθεί να υιοθετεί μια αρκετά συντηρητική πολιτική απέναντι στη χρήση του Διαδικτύου, εμποδίζοντας την πρόσβαση των πολιτών της σε ιστοτόπους όπως το ΥouΤube, ακολουθώντας το παράδειγμα της Κίνας, η οποία φιλτράρει κάθε είδηση που "περνάει τα σύνορα" του κινεζικό κυβερνοχώρου.

Μια άλλη είδηση που περιλαμβάνεται στο ίδιο άρθρο μας πληροφορεί για τη δημιουργία μιας τουρκικής μηχανής αναζήτησης που θα καλύπτει τις ανάγκες, όπως σημειώνεται, όχι μόνο των Τούρκων χρηστών του Διαδικτύου αλλά και όλου του μουσουλμανικού τόξου. Θα περιμένουμε με αγωνία …

Κι αυτό δεν είχε γίνει και έγινε

Οι ιρανικές Αρχές κατέσχεσαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που απονεμήθηκε το 2003 στη δικηγόρο Σιρίν Εμπαντί, ανακοίνωσε την Τετάρτη η νορβηγική κυβέρνηση καλώντας τον Ιρανό επιτραμμένο στο Όσλο για να του εκφράσει τη διαμαρτυρίας της

Είναι οι πρώτη φορά που οι αρχές μιας χώρας κατάσχουν ένα βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, αναφέρει το υπουργείο εξωτερικών της Νορβηγίας, σύμφωνα το οποίο το μετάλλιο και το δίπλωμα Νόμπελ της Σιρίν Εμπαντί, καθώς και κάποια άλλα αντικείμενά της, αφαιρέθηκαν από την τραπεζική θυρίδα όπου τα είχε τοποθετήσει η Ιρανή δικηγόρος υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τέτοια γίνονται στο Ιραν.

Είδηση που βρήκαμε στο www.in.gr

Η συμπαθής τάξη των ...

Διαβάσαμε στην τοπική εφημερίδα Ανατολή τις τελευταίες μέρες τις δηλώσεις παραιτηθέντος διευθυντή και στη συνέχεια τις αντίστοιχες συνδικαλιστικού οργάνου συμπαθούς τάξεως επαγγελματιών εναντίον της ανακοίνωση που εξέδωσε αυτός για να δικαιολογήσει την παραίτησή του. Μεταξύ άλλων σ’ αυτήν ο παραιτηθείς διευθυντής αναφέρθηκε επιτιμητικά στη συμπεριφορά μελών της συγκεκριμένης τάξης, υποστηρίζοντας ότι αποτέλεσε και έναν λόγο για την παραίτηση που υπέβαλε, και χρησιμοποίησε τον όρο «συντεχνία» γι’ αυτούς. Το συνδικαλιστικό όργανο, βεβαίως, έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να προασπίσει τα κεκτημένα του κλάδου που εκπροσωπεί. Να ζητήσει εξηγήσεις για τα όσα διατύπωσε ο τέως διευθυντής και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Όμως τα δήθεν επιχειρήματα περί πρωταθλητών, σημαντικού έργου κ.α. που χρησιμοποίησε το συνδικαλιστικό όργανο για να απαντήσει μπορεί να τα επικαλεστεί οποιοσδήποτε κλάδος για τα μέλη του. Συνήθως περιλαμβάνονται στο σκοπό του σωματείου και είναι απαραίτητα για τη σχετική έγκριση από το Πρωτοδικείο. Είναι γενικά, αόριστα και δεν αποτελούν στην ουσία επιχειρήματα. Το χειρότερο, όμως, που έκανε το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου ήταν το ξεμπρόστιασμα του τέως διευθυντή. Διότι το ξεμπρόστιασμα είναι πράξη αμόρφωτων, δογματικών και ανθρώπων που δεν έχουν να πουν τίποτα επί της ουσίας. Χαρακτηρίζει καφενείο, πεζοδρόμια και εξέδρα. Αυτοί που εκφράζουν κοινωνικές ομάδες δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τέτοιες πρακτικές. Καταθέτουν επιχειρήματα. Η δε υπογραφή των ανακοινώσεων από όλο το διοικητικό συμβούλιο δείχνει αδαημοσύνη. Οι δημόσιες δηλώσεις αποκαλύπτουν πολλές φορές και τη γύμνια του βασιλέως. Καταντούν μπούμερανγκ. Μπορεί τελικά κάποιος, από αυτούς που υπογράφουν την ανακοίνωση, να μπει στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί αν θέλουμε να γράψουμε για το Βιετνάμ, τη Δαχομέη ή την Άνω Βόλτα θα πρέπει να έχουμε την, ενδεχομένως γραπτή, έγκριση του σωματείου των ξέμπαρκων ναυτικών;

Πού είναι η ΕΛΜΕ; Πού είναι οι αιρετοί του κλάδου; Πού είναι όσοι στα σχολεία και στην Αγορά διδάσκουν Πολιτική Αγωγή, Δημοκρατία, Περικλή, Ισοκράτη, Βολτέρο, Ντιντερό, κλπ; Πού είναι όσοι κόπτονται για τους θεσμούς και τους όρους του διαλόγου στον τόπο μας; Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου; Ή και πάλι θα κάνουμε πως δεν καταλάβαμε, θα βάλουμε την ουρά στα σκέλια για να μην θίξουμε την συμπαθή τάξη από την οποία προσδοκούμε ψήφους και θα συνεχίσουμε άδοντες γεια σου ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι;

Το Λασίθι των αγώνων

Το 1204 η Βυζαντινή αυτοκρατορία κατελήφθη από τους Σταυροφόρους και η Κρήτη πουλήθηκε στους Ενετούς. Η χειρότερη κατοχή, όμως, για την Κρήτη ήταν η τουρκική. Οι Τούρκοι κατέλαβαν πρώτα τα Χανιά (1645) και μετά από 23 χρόνια πολιορκίας το Ηράκλειο ολοκληρώνοντας έτσι την πλήρη κυριαρχία τους στη μαρτυρική μεγαλόνησο. Στα 700 χρόνια του ξένου ζυγού, και ιδίως της Τουρκικής περιόδου, οι Κρήτες υπέστησαν τα πάνδεινα και πλήρωσαν με ποταμούς αίματος και αμέτρητες ταπεινώσεις τη συμπεριφορά των κατακτητών.
Τον Νοέμβριο του 1898 εκδιώχθηκε και ο τελευταίος Τούρκος από το έδαφός της και τον Σεπτέμβριο του 1908 οι Κρήτες δυναμικά κατάργησαν το καθεστώς της αρμοστείας και κήρυξαν την ένωση με την Ελλάδα. Η Κρητική βουλή εξέλεξε οικουμενική κυβέρνηση με τους Μιχελιδάκη, Ελ. Βενιζέλο, Πετυχάκη, Πολογιώργη και Λογιάδη, η οποία άσκησε τη διοίκηση εν ονόματι του βασιλέως των Ελλήνων. Την 1η Δεκεμβρίου 1913 ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο έφθασαν στα Χανιά και ύψωσαν στο ιστορικό φρούριο Φιρκά την Ελληνική σημαία επισφραγίζοντας και τυπικά την ένωση.
Ο Ολλανδός γεωγράφος Ντάπερ που επισκέφθηκε την Κρήτη το 1817 γράφει σχετικά σε βιβλίο του (Κοζύρης Μ., «το Λασίθι στον Αγώνα», σ.8): «ουδεμία χώρα και ουδεμία επαρχία του Οθωμανικού κράτους διοικείται χειρότερον της Κρήτης. Οι Τούρκοι εν αυτή, μεγάλοι και μικροί, πράττουσι μόνον ότι θέλουσι». Οι αυθαιρεσίες, τα εγκλήματα και οι ωμότητες είχαν ως αποτέλεσμα σταδιακά κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής οι χριστιανοί της Κρήτης από 500.000 που ήσαν να καταλήξουν στις 150.000 (ο.π., σ.10).
Παρά τα φοβερά μαρτύρια που υφίσταντο οι κάτοικοι των πεδινών κυρίως περιοχών, πολλοί γενναίοι κατέφευγαν στο αρματωλίκι. Οργανώνοντας τα λημέρια τους στα δύσβατα όρη της Κρήτης, κατάφερναν με τις επιδρομές τους όχι μόνο να δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στους Τούρκους αλλά να δίνουν ελπίδα και κουράγιο στους καταπιεσμένους συμπατριώτες τους. Οι Τούρκοι τους αποκαλούσαν «Χαΐνηδες» δηλαδή αντάρτες.
Το 1971 με τη συμπλήρωση 150 χρόνων από την εθνική παλιγγενεσία ο ιδρυτής της εφημερίδας «Ανατολή» Μιχαήλ Κοζύρης έγγραψε ιστορική πραγματεία με τίτλο «Το Λασίθι εις τον Αγώνα, η συμβολή των κατοίκων του νομού Λασιθίου εις την επανάστασιν του 1821» για την οποία βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο από τη Νομαρχία Λασιθίου. Την εργασία εμπλούτισε και κυκλοφόρησε σε βιβλίο (αυτοέκδοση) το 1973. Από το βιβλίο αυτό σταχυολογούμε ενδεικτικά μερικά ονόματα αγωνιστών.
Ο Εμμανουήλ Καζάνης, τον αποκαλούσαν Καζανομανώλη, γεννήθηκε στο χωριό Μαρμακέτο του Οροπεδίου Λασιθίου το 1793. Υπήρξε ένας από τους πιο γενναίους τουρκομάχους αγωνιστές της Κρήτης. Από το 1818 έδρασε ως αρματωλός. Το 1829 με 12 παλικάρια έφυγε από την Κρήτη και πήγε στη Νάξο. Πέθανε εκεί από τις κακουχίες και από τη φτώχια μη μπορώντας να εργαστεί και χωρίς κάποια βοήθεια από το κράτος σε ηλικία 50 ετών.
Ο Εμμανουήλ Αλέξης, τον αποκαλούσαν Αλεξομανώλη, γεννήθηκε στην Κριτσά το 1796 και πέθανε, σε ηλικία 85 ετών, το 1881. Έστησε το λημέρι το στα βουνά του Καθαρού και συνεργάστηκε με τον καπετάν Καζάνη κατά των Τούρκων. Επικεφαλής μεγάλου αριθμού Κριτσωτών έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες της ανατολικής Κρήτης και ακόμα στο Φάληρο και στην Κόρινθο.
Ο Εμμανουήλ Γιανναδάκης γεννήθηκε στο Βραχάσι και υπήρξε ένας από τους πιο γενναίους αγωνιστές σ’ όλες τις μάχες που έγιναν στην ανατολική Κρήτη. Έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Ο Μιχαήλ Βογιατζής καταγόταν από την Τουρλωτή Σητείας και με την ιδιόκτητη γολέττα και με τους τέσσερις γιούς του μετέφερε όπλα και πυρομαχικά για τους αγωνιστές του νομού Λασιθίου από τη Μάλτα και τα Δωδεκάνησα, τα οποία ξεφόρτωνε στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου. Πρωτοστάτησε στους θαλάσσιους αποκλεισμούς της Σπιναλόγκα και συχνά περιέπλεε την Κρήτη προκαλώντας διάφορες ζημιές στους Τούρκους (ο.π., σ.40-41).
Η θρυλική Ροδάνθη, αποκαλούμενη και Σπανομανώλης, κόρη του Πρωτόπαπα της Κριτσάς απήχθη από τους Τούρκους και με τη βία μεταφέρθηκε στο Χουμεριάκο για να παντρευτεί τον αρχηγό των εκεί γενιτσάρων. Με ηρωισμό όμως αυτή στα ιδιαίτερα δωμάτια της κατοικίας του τον έσφαξε. Κατόπιν φορώντας τα ρούχα και τα όπλα του κατέφυγε στα Λασιθιώτικα βουνά στα αντάρτικα σώματα του καπετάν Καζάνη. Πολέμησε γενναία ως Σπανομανώλης χωρίς να αποκαλύψει το φύλο της ώσπου τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη της Κριτσάς το 1823.
Ο καπετάν Σήφης Δερμιτζάκης γεννήθηκε στη Μαρωνιά Σητείας το 1801 και πέθανε το 1876. Κατά την επανάσταση του 1821 γλυτώνοντας από τις σφαγές των Τούρκων στην περιοχή του, ήρθε στο Μεραμπέλο και έλαβε μέρος σε αρκετές μάχες. Μετέβη στη συνέχεια στην Πελοπόννησο όπου διακρίθηκε για την γενναιότητά του και ονομάστηκε καπετάνιος. Παρά την ηλικία του έλαβε μέρος και στην επανάσταση του 1866-1869.
Ο Εμμανουήλ Μουρέλλος, αποκαλούμενος και Μουρελλομανώλης, γεννήθηκε το 1793 στο Χουμεριάκο και υπήρξε ένας από τους πιο γενναίους και ηρωικούς οπλαρχηγούς της Κρήτης. Αντάρτης στα Λασιθιώτικα βουνά από το 1818 έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες της περιόδου 1821-1830 στην ανατολική Κρήτη. Έλαβε επίσης μέρος στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Ο Μ. Κοζύρης, όπως σημειώσαμε και παραπάνω, επέκτεινε το βιβλίο και περιέλαβε και στοιχεία από τις επαναστάσεις του 1841, του 1858, της επανάστασης του 1866-1869 που είχε ως κεντρικό σύνθημα το «Ένωσις ή Θάνατος».
Ο Κωνσταντίνος Σφακιανάκης γεννήθηκε στο Βραχάσι το 1824. Κατά την επανάσταση του 1866 ανακηρύχτηκε στην γενική συνέλευση των Κρητών στην Καλλικράτη αρχηγός των 6 ανατολικών επαρχιών.
Ο Κωνσταντίνος Πέτρου Κοζύρης γεννήθηκε στην Κριτσά το 1819. Διδάχθηκε στο Ηράκλειο ζωγραφική και μουσική. Στην Κριτσά ασχολήθηκε με την αγιογραφία. Κατά την επανάσταση του 1866 ανακηρύχθηκε αρχηγός της επαρχίας Μεραμπέλου, αξίωμα που διατήρησε και κατά τις επαναστάσεις των 1878 και 1889. Κατέλαβε υψηλά δημόσια αξιώματα (πληρεξούσιος στη συνέλευση Κρητών, έπαρχος Βιάννου) και πέθανε το 1894.
Ο Εμμανουήλ Μηλιαράς γεννήθηκε στο Τζερμιάδο το 1895 και κατέφυγε στο αρματωλίκι το 1818 με τον καπετάν Καζάνη. Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες της ανατολικής Κρήτης την περίοδο 1821-1831. Στην επανάσταση του 1866 ήταν αρχηγός της επαρχίας Λασιθίου και πολέμησε στις δεκαήμερες μάχες του Οροπεδίου αλλά και σε όλες τις μετέπειτα των νομών Λασιθίου και Ηρακλείου.
Ο Εμμανουήλ Λακέρδας γεννήθηκε στην Ανατολή Ιεράπετρας. Κατά την επανάσταση του 1866 ορίστηκε αρχηγός της επαρχίας Ιεράπετρας σημειώνοντας έντονη πολεμική δράση, όπως και οι άλλοι αρχηγοί Νικόλαος Φωνιαδάκης από την Καλαμαύκα και Εμμανουήλ Χατζάκης από τις Μουρνιές.
Ο παπά Γεώργιος Γιαμαλάκης γεννήθηκε στο Κάτω Χωριό Ιεράπετρας το 1820. Κατά την επανάσταση του 1866 κατήρτισε σώμα οπλοφόρων και επέδραμε μ’ αυτό κατά των Τούρκων της περιοχής. Όταν παγιώθηκε η επανάσταση εξελέγη πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής των ανατολικών επαρχιών, αξίωμα που διατήρησε καθ’ όλη την διάρκεια της επανάστασης. Μετά τη λήξη του αγώνα το 1869 δεν θέλησε να υποταχθεί και μαζί με τον Λακέρδα θέλησαν να φύγουν για την Κάσο από την Γρα Λυγιά. Συνελήφθησαν όμως σε ενέδρα και μεταφέρθηκαν από την Ιεράπετρα στη Νεάπολη. Πληροφορηθείς τη μετάβαση, ο Ιωάννης Μουρέλλος, οπλαρχηγός Χουμεριάκου, έστησε καρτέρι στο δρόμο. Στη μάχη που δόθηκε σκοτώθηκε ο Μουρέλλος και δεν καταφέρανε τελικά την απελευθέρωσή τους. Οι δυο οπλαρχηγοί μεταφέρθηκαν στη Σπιναλόγκα και μετά στη Σούδα και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη. Κρατήθηκαν 10 μήνες και απελευθερώθηκαν με τον όρο να μην επιστρέψει ο παπάς στην Κρήτη. Ο Γιαμαλάκης έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Αθήνα.
Ο στρατηγός Ιωάννης Σ. Αλεξάκης γεννήθηκε το 1885 στους Έξω Ποτάμους. Τα περισσότερα παιδικά του χρόνια πέρασε στον Άγιο Νικόλαο. Ανέπτυξε γενναία δράση κατά τους βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) καθώς και στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (1917-1919). Κατέλαβε πρώτος με το τάγματός του το Σκρα. Τραυματίστηκε κατ’ επανάληψη στο Μακεδονικό μέτωπο και την Μικρασιατική εκστρατεία.
Ο Νικόλαος Γιαμαλάκης, γεννήθηκε στο Κάτω Χωριό Ιεράπετρας το 1860 και ήταν γιος του παπά Γιαμαλάκη. Διετέλεσε βουλευτής Ιεράπετρας το 1887-1907 και κατά την επανάσταση του 1896-1897 ηγήθηκε της επανάστασης στην επαρχία Ιεράπετρας. Έλαβε μέρος στη μάχη των Αρχανών. Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπουργός Παιδείας παραιτηθείς ως φίλος του Βενιζέλου μετά τη διαφωνία του με τον πρίγκιπα Γεώργιο. Διετέλεσε Εισαγγελέας Εφετών Κρήτης και Αναπληρωτής Γενικός Διοικητής Κρήτης.
Όλα αυτά, τα 700 χρόνια της κατοχής, και παρά τα φοβερά δεινά που υπέστη ο Κρητικός λαός όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά του αλλά έκανε πολλούς επιφανείς Ενετούς να εξελληνιστούν και Τούρκους να μιλούν μόνο ελληνικά. Το έχουμε πει και άλλοτε: τα έθνη και οι λαοί επιβιώνουν κυρίως με τις πολιτιστικές τους παραδόσεις και αξίες. Η εθνική συνείδηση είναι πολιτιστική συνείδηση. Η Ελλάδα υφίσταται σήμερα, μετά από τα τόσα δεινά που έχει υποστεί ο χώρος της, επειδή ακριβώς υπάρχει έντονη αυτή η πολιτιστική συνείδηση. Γι’ αυτό και η Κρήτη μπορεί και παίζει το ρόλο του χωνευτηριού των πολιτισμών, επειδή έχει πλούσια και ισχυρή πολιτιστική παράδοση, την οποία θα πρέπει ασφαλώς να διαφυλάξει και να επεκτείνει με κάθε τρόπο. Όχι βέβαια ως τουριστική ατραξιόν και ενταγμένη μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
Το βιβλίο του αειμνήστου Μιχάλη Κοζύρη «Το Λασίθι εις τον Αγώνα» αποτελείται από 144 σελίδες και είναι πολύ καλά τεκμηριωμένο με αρκετά εκτεταμένη βιβλιογραφία και χωρίς αυθαίρετα συμπεράσματα. Ο συγγραφέας, μεγάλος μάστορας της πένας, έχει πετύχει να δώσει αφηγηματική ροή στη γραφή του και έτσι το βιβλίο διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Είναι βιβλίο γραμμένο από συγγραφέα που ήξερε την τοπική Ιστορία και ήξερε και να γράφει. Κρίμα που είναι εξαντλημένο. Νομίζω τα εγγόνια του κάτι πρέπει να σκεφτούν και να το επανεκδώσουν.

Σε φιλώ στη μούρη

Αστείο (άστυ), χωρατό (χωριό), σάτιρα, αττικό άλας, κωμωδία, … όλα ανθρώπινες εφευρέσεις. Το γέλιο πίσω απ’ αυτά και όχι κατ’ ανάγκη η ψυχαγωγία. Ο Θάνασης ο Κανελλόπουλος (ο κοντός με τη γραβάτα) μας άφησε δυο τόμους με «το χιούμορ των πολιτικών». Ο Παπαγιώργης «Τα γελαστά ζώα» κλπ κλπ

Ο Δημόκριτος είχε το παρατσούκλι «Γελασίνος» γιατί γελούσε λέει ασταμάτητα με τις ηλιοθιότητες που έβλεπε συνεχώς γύρω του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα γελούσε που οι δικοί του ανησύχησαν μήπως και είχαν πειραχθεί τα φρένα του. Τον πήγαν στον Ιπποκράτη. Ο γιατρός τον εξέτασε και τον βρήκε μια χαρά. Είναι στοιχείο υγείας το γέλιο του, τους είπε, και ο μεγάλος φιλόσοφος μόλις το άκουσε άρχισε να … γελά. Ο Δημόκρτιτος έζησε περίπου έναν αιώνα. Το γέλιο συμβάλει στη μακροζωία, επιβεβαιώνουν οι πρόσφατες έρευνες αυτό που και διαισθητικά υποψιαζόμαστε.

Ο Λυκούργος στη Σπάρτη είχε, λέει, στήσει άγαλμα στον Γέλωτα. Τώρα γιατί στη Σπάρτη; Ίσως οι Δωριείς Σπαρτιάτες το παρατραβάγανε…

Μετρ ο Αριστοφάνης και δηκτικότατος. Η Ε. Βλάχου (Καθημερινή 18-3-1976) το συνδέει με τη δημοκρατία. «Πόσες φορές, ακούγοντας την χιλιοειπωμένη φράση: «Η Ελλάς το λίκνον της Δημοκρατίας…», δεν σκέφθηκα-και δεν είπα-ότι η Ελλάς αδικείται με το να της απονέμουν μόνον αυτόν τον τίτλο. Διότι η Ελλάς, η Αθήνα, εφεύρε εδώ και είκοσι πέντε αιώνες και το χιούμορ, συγχρόνως με την κωμωδία και τη σάτιρα. Μπορεί η λέξη να αντηχή αγγλοσαξωνική, αλλά η έννοια της λέξεως γεννήθηκε στη μικρή, φωτισμένη, χαρούμενη Αθήνα. Και αν ο κόσμος όλος, η ανθρωπότης, οι σοφοί, οι ιστορικοί ούτε σκέφθηκαν ποτέ ν’ αμφισβητήσουν ότι η Δημοκρατία έκανε τα πρώτα της βήματα πραγματικά στη δική μας γωνιά, αυτό οφείλεται και στη σύγχρονη γέννηση του χιούμορ. Για πρώτη φορά ο μικρός άνθρωπος, ο κοινός πολίτης, γέλασε ελεύθερα, δημόσια, με τα παθήματα των μεγάλων. Για πρώτη φορά, στην ιστορία όλων των λαών, συγγραφείς, ποιηταί τόλμησαν όχι μόνο να κατακρίνουν αλλά να κοροϊδέψουν τους μεγάλους, τους ισχυρούς, τους πλούσιους, τους στρατηγούς, τους κυβερνήτες, ακόμη και τους θεούς! Αυτή η ελευθερία, συνυφασμένη όπως είναι με την έννοια της πραγματικής Δημοκρατίας, χαρίζει σ’ εκείνη τη μακρινή εποχή μια θαυματουργή ανωτερότητα.

Διότι σε πόσα κράτη σήμερα, τολμούν οι πολίτες να κοροϊδέψουν τους ηγέτες τους;»

Ο Τσόρτσιλ από τους ξένους πολιτικούς, ο Θ.Κανελλόπουλος, ο Η. Ηλιού, ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο παππούς, βεβαίως βεβαίως) από τους δικούς μας (όλοι μακαρίτες) σπεσιαλίστες του είδους. Η Ε. Βλάχου (ο.π.), με αφορμή μια επερώτηση βουλευτών που έγινε εξ αιτίας της παράσταση του Σακελλάριου «Υπάρχει και φιλότιμο» (η οποία τους…προσέβαλλε αφ' ενός και αφ΄ετέρου έβαζε την δημοκρατία σε κίνδυνο, όπως ισχυρίστηκαν) είχε γράψει: «Το φοβούνται οι δικοί μας το «αστείο». Δεν ξέρουν να το χειρισθούν, να το κρατήσουν γρήγορο, λιγόλογο και ελαφρό. Και ίσως φοβούνται, και με το δίκιο τους, τις αντιδράσεις ενός ακροατηρίου που και αυτό, ακολουθώντας τα υψηλά παραδείγματά μας, «δεν παίρνει» από αστεία». Σήμερα στη βουλή, εκτός των άλλων, και σ’ αυτό ξέρα.

Το χιούμορ θέλει πνεύμα και αυτοσαρκασμό. Θέλει και ορίζοντα και μάτι και παρατηρητικότητα και συνθετική ικανότητα και αρετή και τόλμη θέλει και κυρίως ταλέντο. Δείτε τις παλιές ελληνικές ταινίες και θα καταλάβετε. Αναλύστε τον Σακελλάριο (τον εξυπνότερο έλληνα του 20ου αιώνα κατά τον Φρέντυ Γερμανό).

Τελικά, το γέλιο δεν είναι και τόσο αστεία υπόθεση, όπως παρατηρεί ο Μ.Μητσός στα ΝΕΑ της 9-7-09 στο άρθρο του «το γέλιο είναι σοβαρή υπόθεση», με αφορμή ένα παγκόσμιο συμπόσιο σχετικά με το χιούμορ και το γέλιο που έγινε πρόσφατα στη Γρανάδα της Ισπανίας.

«Ο Χέμινγουεϊ, πάλι, έλεγε ότι οι τάφοι των ανθρώπων που έλεγαν πολλά καλαμπούρια στη ζωή τους είναι σκεπασμένοι με καλύτερης ποιότητας χώμα. Το γέλιο είναι αντίδοτο στον πόνο, το γέλιο είναι θεραπευτικό, αλλά εκτός από τη φολκλορική έχει και την επιστημονική του πλευρά (…) Σ’ αυτή την πλευρά ήταν αφιερωμένο το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο για το Χιούμορ και το Γέλιο». Στο συμπόσιο εξετάστηκαν ακόμα η «γελωτοφοβία, από την οποία πάσχουν όσοι νομίζουν ότι τα ανέκδοτα που λένε οι άλλοι γύρω τους στρέφονται εναντίον τους. (…) Το αντίθετο της γελωτοφοβίας είναι η γελωτοφιλία, που δεν έχει όμως μελετηθεί ακόμη αρκετά. Ξέρουμε απλώς ότι χαρακτηρίζει εκείνους που τους αρέσει να γελούν οι άλλοι μαζί τους. «Αυτογελοιοποιούνται εθελοντικά», τόνισε ο δρ Ρουχ. Και είναι σε γενικές γραμμές τύποι εξωστρεφείς, που αναζητούν τις συγκινήσεις. Μόνο που καμιά φορά καταλήγουν στον εθισμό, κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό. Επίσης έχει αποδειχθεί ότι δεν κάνουν καλό όλα τα είδη χιούμορ. Η καθηγήτρια Μόνικα Ρομέρο παρουσίασε ένα πείραμα όπου σε μια ομάδα ανδρών είπαν μια σειρά από σεξιστικά ανέκδοτα. Στη συνέχεια, τους παρουσίασαν βίντεο με επιθέσεις εναντίον γυναικών. Η ανοχή τους απέναντι στους δράστες ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που έδειξαν άνδρες που δεν είχαν ακούσει σεξιστικά ανέκδοτα.

Το συμπέρασμα του συμποσίου είναι μάλλον αναμενόμενο. Το χιούμορ διευκολύνει την επικοινωνία, βοηθά να σπάσει ο πάγος και συμβάλλει στην προσέγγιση των ανθρώπων. Είναι όμως και πολύ ανταγωνιστικό. Όπως διαπίστωσε σε μια έρευνά της η Μπεατρίς Πριεγκό-Βαλβέρντ από το Πανεπιστήμιο της Προβηγκίας, στις παρέες ο ένας προσπαθεί συχνά να πει καλύτερα ανέκδοτα από τον άλλο. Κι όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει, αισθάνεται κάπως απομονωμένος».

«Πολυτέλεια ακριβή, σπάνια, μορφή αληθινού πολιτισμού, δείγμα αληθινής δημοκρατίας το χιούμορ… Σεβαστό, ελεύθερο, με τα δικαιώματά του και, φυσικά, με τους περιορισμούς που βασίζονται στη λογική και στην ευπρέπεια. Σταματάει το χιούμορ μπροστά στο θάνατο, στη δυστυχία, στην καταστροφή, στην αρρώστια…

Σέβεται τον εξόριστο, τον πρόσφυγα, τον αδικημένο από τη φύση.

Αλλά δεν έχει κανένα λόγο να σέβεται τον υπουργό, ούτε τον βουλευτή. Αντιθέτως.

Θα ήταν προς γενικό καλό, εάν ένα αεράκι εύθυμης ελευθερίας, εάν μια σπίθα πνεύματος, εάν μια μακρινή ηχώ από την Αθήνα των καλών αρχαίων καιρών έφθανε μέχρι και των ημερών μας, και γλιστρούσε μέσα στο μέγαρο της Βουλής…» έγραφε η Βλάχου (ο.π.) και ποιος μπορεί να πει ότι δεν ισχύουν αυτά σήμερα;

Ο Κανελλόπουλος σ’ ένα από τα βιβλία του θεωρεί το γέλιο και το χιούμορ την μικρότερη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων. Πρέπει να έχει δίκιο…

Όταν η τεχνολογία υπηρετεί μη δημοκρατικά καθεστώτα

Η Κίνα, η Βιρμανία, η Σαουδική Αραβία ελέγχουν τις επικοινωνίες των πολιτών τους χρησιμοποιώντας υψηλή τεχνολογία που προμηθεύονται από πολυεθνικές.

Το γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ αποκάλυψε ότι η Nokia πούλησε στο Ιράν τεχνολογία και λογισμικά που επιτρέπουν την παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνομιλιών. Η εταιρεία δικαιολογήθηκε υποστηρίζοντας ότι αυτά που πούλησε στο Ιράν χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας ή της τρομοκρατίας. "Μα για τον Αχμαντινετζάντ και τους αγιατολάδες που τον υποστηρίζουν, τρομοκράτες ήταν αυτοί που διαδήλωναν όλες αυτές τις ημέρες. Όπως τρομοκράτες ήταν κι εκείνοι που μέσω του Facebook, του Τwitter ή του Υoutube ανέβαζαν στο δίκτυο φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις", γράφει ο Μητσός σε σχετικό άρθρο του με τίτλο "συνένοχοι" στα ΝΕΑ της 3-7-09.

Μποϊκοτάρετε τη Νokia κλπ είναι το κεντρικό σύνθημα διεθνούς κινήσεως κατακραυγής από blogers και άλλους.

Ολόκληρο το άρθρο του Μ. Μητσού:
http://diastaseis.blogspot.com/2009/07/blog-post_03.html

Δύση και πεποιθήσεις

Ο Μανδραβέλης σχολιάζει σε άρθρο του τη διαφορά αντιλήψεων μεταξύ ενός δυτικού πολίτη και ενός που πιστεύει στην υπέρτατη αξία των συμβόλων. Αφορμή η είδηση για το σκίσιμο ενός κορανίου από αστυνομικό στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια επιχέίρησης σκούπα στο κέντρο της πόλης, η οποία προκάλεσε την εξέγερση πολλών μουσουλμάνων μεταναστών. (Όπως παλιότερα τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Δανία, σε μικρότερη έκταση εδώ).

Γράφει ο Μναδραβέλης: «Στη Δύση, επειδή ψάχνουμε το βέλτιστο, η προσβολή των πεποιθήσεων είναι κάτι που επιζητούμε. (...) Αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος απέδειξε τα τελευταία 300 χρόνια ότι τα πάει μια χαρά, ή έστω καλύτερα από άλλους πολιτισμούς που σέβονται περισσότερο τα ιερά από τους ανθρώπους. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών έρχονται εδώ για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δεν μπορεί να θέλουν να επιβάλλουν στη "γη της επαγγελίας" τις πεποιθήσεις της "κόλασης" που άφησαν πίσω τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν κάποιοι θεωρούν μετανάστες "φιλοξενούμενους". Εχει να κάνει με την ιστορική εμπειρία και την απλή λογική. Αν θες καλύτερα αποτελέσματα, από εκείνα που σε οδήγησαν στον "γολγοθά" της ξενιτιάς, δες τι κάνουν οι άλλοι και αντίγραψέ τα ή έστω σεβάσου τα. Οχι ως ιερά, αλλά ως αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.»
Στη Δύση δημιουργείται διαρκώς μια σύγχυση μεταξύ θρησκευτικής ανοχής και θρησκευτικής επιβολής. Ενώ κατακτάμε το πρώτο, αρχίζουμε να απειλούμαστε από το δεύτερο. Η καταπίεση των θρησκευτικών συναισθημάτων οποιουδήποτε ανθρώπου δείχνει δυσανεξία. Την ίδια, όμως και χειρότερη δυσανεξία, δείχνει η απαίτηση οποιουδήποτε θρησκευόμενου για σεβασμό των συμβόλων του ή μη κριτική του δόγματός του. Οι απόψεις, ακόμη κι αν είναι θρησκευτικές, κρίνονται και τα σύμβολα συμβολίζουν· άλλες φορές την πίστη, κι άλλες τον χλευασμό προς την πίστη"
Ένας Έλληνας τι θα έλεγε αντιστοίχως; Ο Μανδραβέλης απαντά: "Ενας κάτοικος της Ελλάδος, όμως, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Οχι, μόνο, διότι δεν είναι αμιγώς δυτικός, αλλά κυρίως επειδή στη χώρα του είναι ποινικό αδίκημα η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Κατά συνέπεια θα είναι μέγιστη υποκρισία να μην τιμωρείται κάποιος για το σχίσιμο του Κορανίου. Θα αποδείξει ότι και στα στο ζήτημα του θρησκευτικού προστατευτισμού, η δημοκρατία μας είναι αλά καρτ..."

Δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 27.5.2009. Ολόκληρο το άρθρο: Άρθρο Μανδραβέλη