100 χρόνια Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα

Δόθηκε στη δημοσιότητα το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 100 χρόνων της Ένωσης της Κρήτης με τν Ελλάδα.

Το πρόγραμμα

Σύγχρονες Ελληνικες Δικαιολογίες και Πρακτικές

Ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή του Σαββάτου 20 Αυγούστου:

Στην Ελλάδα, για κάθε παρανομία υπάρχουν τρεις δικαιολογίες. Η πρώτη έχει να κάνει με «το καλό του λαού». Το ΠΑΜΕ, για παράδειγμα, καταστρέφει τον τουρισμό για το καλό των εργαζομένων. Παρανομεί εμποδίζοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, αποκλείει ξενοδοχεία αναφερόμενο σε μια ανώτερη ηθική που συνοψίζεται στο σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Τη δεύτερη δικαιολογία ανασύρουν όσοι παρκάρουν στο μέσον της Ακαδημίας. «Και πού να το βάλω;», ρωτούν τους αστυνομικούς όταν αυτοί φιλοτιμηθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Η ίδια δικαιολογία χρησιμοποιείται και από χιλιάδες μικρομεσαίους που φοροδιαφεύγουν. «Δεν βγαίνουν» αν κόβουν όλες τις αποδείξεις και «θα κλείσουν το μαγαζί», αν πρέπει να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές.

Η τρίτη δικαιολογία αφορά τις υπαρκτές αδυναμίες του κράτους. Oλοι διπλοπαρκάρουν διότι «το κράτος δεν φρόντισε να κάνει...

πάρκινγκ», πετούν σκουπίδια στον δρόμο διότι «η πολιτεία δεν μερίμνησε να βάλει τον κάδο στην απόσταση το χεριού τους». Οι γιατροί παίρνουν «φακελάκια» διότι «το κράτος τους δίνει μισθούς πείνας», ενώ οι καθηγητές κάνουν «μαύρα» ιδιαίτερα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Ο δήμαρχος και ο μητροπολίτης Γλυφάδας έστησαν ολόκληρο παράνομο νεκροταφείο στα καμένα και για τους τρεις παραπάνω λόγους. Το κάνουν α) για το καλό του νεκρού –στην περίπτωση αυτή– λαού τους, β) δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, γ) η πολιτεία δεν φρόντισε. Κι έτσι –προφανώς με πόνο ψυχής– άρπαξαν το κομμάτι του βουνού που τους βόλευε, το περιέφραξαν, έστησαν μια προκάτ εκκλησία και άρχισαν παραμονές Δεκαπενταύγουστου την επανάσταση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παρανομία πλέον στη χώρα συνοδεύεται με επαναστατική ρητορεία. «Εγώ θα κάτσω στην πόρτα κι ας περάσει το τανκς από πάνω μου», είπε στο δημοτικό συμβούλιο ο μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος, ενθυμούμενος προφανώς την εποχή που προέταξε τα στήθη του στην πύλη του Πολυτεχνείου. Ή, μήπως, δεν ήταν εκεί;

Σε κάθε επανάσταση, όμως, ο διάβολος κρύβεται στα ερωτήματα. Πρώτον: Γιατί έγινε καταπάτηση κρυφίως την Παρασκευή, παραμονές Δεκαπενταύγουστου; Δεν ήθελαν οι παράγοντες της Γλυφάδας τη μέγιστη δημοσιότητα στην επιτακτική ανάγκη που έχει ο δήμος τους; Δεύτερον: Aφού, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, «υπάρχει μια έκταση 60 στρεμμάτων στον Υμηττό, σε παλαιό στρατόπεδο της Αεροπορίας, που έχει παραχωρηθεί από το 2009 για τη δημιουργία κοιμητηρίου», γιατί δεν προχώρησαν αυτήν την υπόθεση αντί να παρανομούν;

Τρίτον και κυριότερον: Yπολογίζεται ότι σήμερα στην Αττική υπάρχουν 20.000 άστεγοι. Αν οι νεκροί δικαιούνται μια τελευταία –έστω καταπατημένη– κατοικία, δεν δικαιούνται και οι ζωντανοί μια μόνιμη; Με τον κίνδυνο ότι δίνουμε ιδέες στην παλαβή Aριστερά, πώς θα φαινόταν στον επαναστάτη δήμαρχο αν μαζευόταν ένας ικανός αριθμός αστέγων να καταπατήσουν με το «έτσι θέλω» τον υπόλοιπο Υμηττό;

Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα δεν μάθαμε να λύνουμε προβλήματα. Από τα σκουπίδια μέχρι τα νεκροταφεία όλα καθυστερούν, μέχρι η αυθαιρεσία να μοιάζει η μόνη εφικτή λύση. Η τελευταία δείχνει να απαλύνει το πρόβλημα, αλλά τελικώς προσθέτει ένα επιπλέον πρόβλημα. Αυτό της γενικευμένης ανομίας που ζούμε.

Σημεία των καιρών

Στην κορυφή της διαφθοράς οι υπηρεσίες που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα σύμφωνα με τα στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή.

Ο κ. Ρακιντζής, παρέδωσε χθες την έκθεσή του στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και τον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο. Τα στοιχεία συνοπτικά: το 52% περίπου των υποθέσεων διαφθοράς, που αποκαλύφθηκαν το περασμένο έτος, αφορούν τις οικονομικές υπηρεσίες του κράτους, γεγονός που καταδεικνύει ότι η οικονομική κρίση έχει ως συνέπεια να αυξάνονται τα φαινόμενα της διασπάθισης δημόσιου χρήματος.

Στις κορυφαίες θέσεις της κλίμακας διαφθοράς οι πολεοδομίες και οι υπηρεσίες υγείας στις οποίες κυριαρχούν το «γρηγορόσημο» και το «φακελάκι».

Παρά ταύτα, οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως καταδεικνύεται στην έκθεση, συνεχίζουν και κατορθώνουν να αποφεύγουν την τιμωρία.  Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο κ. Ρακιντζής αναγκάσθηκε να υποβάλει ενστάσεις για 149 αποφάσεις πειθαρχικών συμβουλίων, καθώς διαπιστώθηκε ότι οι ποινές που επέβαλαν ήταν κυριολεκτικά …χάδια. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει και την ανάγκη της αλλαγής του υφιστάμενου πειθαρχικού δικαίου.

Ειδικότερα ο κ. Ρακιντζής στην έκθεσή του σημειώνει ότι τα πολεοδομικά γραφεία δεν ευθύνονται μόνο για την αυθαίρετη δόμηση αλλά και για την μεγάλη υστέρηση στην είσπραξη των προστίµων από αυθαίρετες κατασκευές, καθώς καθυστερούν να διαβιβάσουν τις σχετικές αποφάσεις στις ∆ΟΥ.

Για τους αιρετούς σημειώνει ότι αρκετοί από αυτούς ασκούν εξουσία στα όρια της νομιμότητας ή και πέραν αυτής, γεγονότα που ευνοούν την κακοδιοίκηση και διαφθορά στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ασθενής η υγεία λόγω διαφθοράς. «Δυσεπίλυτο», χαρακτηρίζειο κ. Ρακιντζής το πρόβλημα της διαφθοράς στο τομέα της υγείας. Οπως αναφέρει, «οποιαδήποτε παρέµβαση µπορεί να σταµατήσει τη ροή της προµήθειας του υγειονοµικού υλικού, αλλά ένας λεπτοµερής διασταυρούµενος έλεγχος µεταξύ των προµηθειών, φαρµακευτικών εταιρειών και των παροχών τους προς τους ιατρούς, µπορεί να αποκαλύψει ενδιαφέρουσες υπόγειες διαδροµές µε κατευθυνόµενη συνταγογραφία και διόγκωση της δαπάνης».

Για τα κληροδοτήματα ο Γενικός Επιθεωρητής αναφέρει ότι «καταβάλλεται προσπάθεια να υπάρξει καταγραφή τους και να αξιοποιηθούν επωφελώς οι περιουσίες τους, καθώς οι πόροι τους µπορούν να καλύψουν πολλούς τοµείς κυρίως της Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Εκπαίδευσης, αντί να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισµό».

Για 1300 λίτρα μόνο;

Αυτά που επικαλείται ο καταδικασθείς τέως νομάρχης τα επικαλούνται όλοι όσοι βρίσκονται σε δημόσια αξιώματα και κάνουν «μαγκιές».

Ερμηνεύουν δήθεν τους νόμους με κριτήρια καρδιάς και δικαιολογούν τις άνομες πράξεις με μοναδικό κριτήριο –λαϊκισμού- τον κυρίαρχο λαό εναντίον του οποίου λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις. Το δημόσιο συμφέρον άραγε δεν είναι το συμφέρον του κυρίαρχου λαού; Τα «μόνο» 1300 «συνολικά» λίτρα νοθευμένου πετρελαίου που θα πήγαιναν; Στους εχθρούς του έθνους; Ακόμα κι έτσι, που είμαστε, στο κράτος του Δικαιόπολη; Εξελέγη ο «εκλεκτός του λαού» για να κάνει κοινωνική πολιτική και πολιτική δημοσίων εμφανίσεων γενικώς και ειδικώς στα τηλεοπτικά παράθυρα ή για να ασκήσει συγκεκριμένα καθήκοντα και αρμοδιότητες; Και αυτοί που έβαλαν στα αυτοκίνητά τους τα νοθευμένα καύσιμα και έπαθαν ζημιές που θα βρουν το δίκιο τους; Ο κύριος αυτός αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός φαινομένου δημοσίων προσώπων κυρίως της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι ασκούν αυτόνομη πολιτική και μια εξουσία η οποία δεν τους ανετέθη από κανέναν και η οποία επίσης δεν προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν. Δυστυχώς εκμεταλλεύονται την ανοχή των κοινωνιών και την ολιγωρία των ελεγκτικών μηχανισμών. Επικαλείται και διάφορα άλλα για να κάνει συμψηφισμό ο πονηρός. Αφού δεν τιμωρούνται αυτοί που κάναν αυτά εκείνα και τα άλλα, ο καθένας από εμάς νομιμοποιείται να κάνει ότι του γουστάρει... Να τον χαίρονται αυτοί που τον επέλεξαν. Τη γλώσσα ας τη βγάλει σ' αυτούς, για μας τους υπόλοιπους του πάει πολύ.

Όταν η δοίκηση είναι αποτελεσματική

Αντιγράφουμε από εφημερίδα του Ηρακλείου: "Η επιχείρηση σκούπα, που διενήργησε χθες από κοινού η Δημοτική Αστυνομία σε συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. υπό την εποπτεία του εισαγγελέα Νίκου Μαρκάκη, άφησε το κέντρο της πόλης με τουλάχιστον 3 φορτηγά λιγότερα τραπεζοκαθίσματα". Για να επιβεβαιώσουμε με θλίψη ότι λίγοι είναι αυτοί που ανταποκρίνονται στον ρόλο που προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν και ότι η άσκηση της εξουσίας είναι αρκετά σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε σε  φούφουτους.

Καμίνης και Μπουτάρης

Ο Παπαχελάς στη σημερινή Καθημερινή σχολιάζει τη δήλωση κάποιου λαϊκού τύπου  «μακάρι βρε παιδί μου να τα καταφέρουν ο Καμίνης και ο Μπουτάρης μπας και αλλάξει τίποτα».

Μακάρι λέμε όλοι μας, γιατί αυτά που βλέπουμε γύρω μας δεν φέρνουν κανέναν αέρα αισιοδοξίας. Περσινά ξινά σταφύλια. Συμφέροντα, φούμαρα, τελετές, ευνοιοκρατία, παρεοκρατία, κομματοκρατία και το λιβάνι σύννεφο.

Πραγματικά πήραμε κάποιες δόσεις αισιοδοξίας κυρίως από τις δηλώσεις του Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχει όλο το μαύρο σύννεφο αντίκρυ του. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει καλό προσανατολισμό. Δεύτερο δεν μασάει. Πολύ σπουδαία υπόθεση στον κυκεώνα του «μη θίγετε τα κακώς κείμενα» για να ξαναεκλεγούμε. Τρίτο, δήλωσε ότι η επανάσταση είναι τα πολλά μικρά και καθημερινά, όπως ότι κανένας δεν θα παρκάρει όπου του γουστάρει για να πίνει τον φραπέ του σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι ο ίδιος ήταν επικεφαλής της κίνησης με τα αυτοκόλλητα σήματα στα παρμπρίζ «είμαι γάιδαρος παρκάρω όπου με βολεύει». Ότι θα πατάξει το παραεμπόριο στους δρόμους και θα βάλει τάξη στην κατάληψη των δημόσιων χώρων στην πόλη του. Απλά πράματα σημαντικότατα όμως για τους δύσμοιρους κατοίκους.

Μακάρι να πετύχει.

Το ότι και οι δυο τους ψηφίστηκαν όχι μόνο από τους στενούς κομματικούς τους χώρους σημαίνει ότι ο κόσμος πιστεύει σ’ αυτούς.

«Ας ελπίσουμε ότι οι δύο νεοεκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες θα αποδειχθούν «σκληρά καρύδια» και θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Είναι ο μόνος τρόπος να εμπνευσθούν και άλλοι σοβαροί άνθρωποι, που δεν συχνάζουν στα κομματικά γραφεία, να ασχοληθούν με τα κοινά μπας και αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο...» κλείνει το άρθρο του ο Παπαχελάς.

Προσυπογράφουμε.

Ζητούνται μιμητές

Παρουσιάστηκε χθές από τον Δήμο Χανίων ο 4ος τόμος της ετήσιας έκδοσης του Δήμου «Εν Χανίοις». Την εκδήλωση που έγινε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου τίμησε πλήθος πολιτών, οι απαραίτητοι επίσημοι και πολλοί από τους συγγραφείς.

Εκτός του δημάρχου μίλησε για τον τόμο η Επιμελήτρια της έκδοσης, Προϊσταμένη του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης κ. Ζαχαρένια Σημανδηράκη.

Ο τόμος αποτελείται από 352 σελίδες και περιλαμβάνει 22 εργασίες σε θέματα Αρχαιολογίας, Ιστορίας, Φιλολογίας, Βιογραφιών, Κοινωνιολογίας, Βιβλιογραφίας, Αρχιτεκτονικής, Ενέργειας, και Μουσικής.

Αυτά είναι τα καλά νέα. Περιττό είναι να πούμε ότι περιμένουν τέτοιες πράξεις μιμητές. Που να τους βρουν όμως...

Ο λαός εμίλησε

Η Λ. Κέζα εφιερώνει και το σημερινό της άρθρο στο ΒΗΜΑ στον πολιτισμό που ... περιμένει το δήμο Αθηναίων με τον Ψινάκη επικεφαλής. Καταλήγει:

 

Ο κ. Ηλίας Ψινάκης πέτυχε όσα δεν κατάφερε η αντίζηλός του στους κόλπους της Ακροδεξιάς, όσα δεν πέτυχε η τραγουδίστρια που νιαούριζε «σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με». Αν μην τι άλλο, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον λαοφιλή μάνατζερ ότι κατάφερε να πουλήσει την εικόνα του. Από τις πίστες στα πλατό και από τα πλατό στα αξιώματα. Ενα είναι βέβαιο, ότι ο νέος δημοτικός σύμβουλος θα είναι στα καθήκοντά του τόσο σοβαρός όσο υπήρξε και σε άλλες δημόσιες θέσεις. Τελικά το να πολιτεύεται κανείς είναι εξίσου κρίσιμο με το να γίνεται μέλος στην επιτροπή ενός σόου.

Το αξιοθαύμαστο στον κ. Ηλία Ψινάκη είναι η εξειδίκευση. Δεν πολιτεύεται για να γίνει αντιδήμαρχος Καθαριότητας, ούτε για βρει καταλύματα στους άστεγους. Δεν θα άντεχε τις μυρωδιές... Θέλει να γίνει αντιδήμαρχος Πολιτισμού, και να προωθήσει την εικόνα της Αθήνας στα πέρατα του κόσμου. Επειδή οι πρωτευουσιάνοι παραμένουν βαθιά επαρχιώτες, έχουν αποδεχθεί αμάσητο τον κοσμοπολιτισμό του. Δεν αντιλέγουμε, είναι απίστευτα χαριτωμένος και οι ατάκες του (καίτοι παλαιομοδίτικες)

είναι γρήγορες και σπιρτόζικες. Αρκεί όμως το προσωπικό θάμπος για να γίνει η Αθήνα ένας ελκυστικός προορισμός; Μπορεί να λειτουργήσει η πολιτική με όρους σοουμπίζ; Ακούγεται ελαφρώς πιο περίπλοκο να γίνει η Αθήνα ταξιδιωτικός προορισμός και σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό από το να κάνει μερικά εξώφυλλα ένας τραγουδιστής σε ντόπια έντυπα.

Ας αποδεχθούμε ότι ο κ. Ψινάκης θα είναι ένας πειστικός πρεσβευτής της πόλης. Τι είδους πολιτισμό θέλει να προωθήσει στο εξωτερικό; Τον πολιτισμό της Τζούλιας Αλεξανδράτου, των σκυλάδικων, ή μήπως της σκυλοπόπ; Πέρασε η εποχή της απενοχοποίησης, τότε που ήταν στη μόδα να φεύγει κανείς από το θέατρο της Ξενουδάκη για να πάει στις πίστες της Εθνικής οδού. Νίκησε η ευτέλεια. Η εκλογική αποθέωση του κ. Ψινάκη δείχνει ότι η επικρατούσα αισθητική είναι αυτή που προβάλλεται από τα κανάλια. Ο κριτής των τηλεοράσεων είναι πολύ πιο αστραφτερός από τους κρινόμενους, όμως αυτό δεν λέει πολλά για τη νίκη του. Ο κ. Ψινάκης σταυρώθηκε συγκριτικά, ως καλύτερος από τους επαγγελματίες πολιτικούς. Εκείνος είναι ο εσταυρωμένος, οι άλλοι οι περιφρονημένοι.

Οι βρωμιές στα πεζοδρόμια και το Μνημόνιο

Στο παραβάν των εκλογών για την ανάδειξη των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης αρκετοί θα δυσκολευτούν και ετούτη την Κυριακή να δουν πέρα από το Μνηµόνιο.

"Δυσκολεύονται να τιθασεύσουν το θυµικό τους ή να χειραφετηθούν από την κοµµατική τους αγέλη. Κάποιοι – όχι λίγοι – ξεχνούν το αντικείµενο αυτών των εκλογών, πέρα από διλήµµατα, συνθήµατα και µακιαβελικές σκοπιµότητες.

Οµως, όλοι, δεξιοί και αριστεροί, απολιτίκ και στρατευµένοι, στην ίδια πόλη ζουν. Και για να φτάσουν στην κάλπη, τα ίδια σκατά πατούν στα ίδια πεζοδρόµια" καταλήγει στο άρθρο του στα σημερινά ΝΕΑ, το οποίο ασχολείται με την Αθήνα και την Αττική, ο Μ. Τσιντσίνη.

Αλλού κερδίσαμε εμείς, αλλού η αυτοδιοίκηση...

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (8-11-10)

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Έχει, πιστεύω, ιδιαίτερη σηµασία για τη δηµόσια ζωή του τόπου οι εκλογές να αναδείξουν πρόσωπα που δεν θα µας ζητούν να τους επιβραβεύσουµε ως πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής για να αποδείξουν πως ό,τι έκαναν μέχρι σήµερα, καλώς το έκαναν και να µας διαβεβαιώσουν πως θα συνεχίσουν να το κάνουν.

Πρόσωπα που δεν συµµερίζονται την άποψη πως ο κυνισµός τού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι η µόνη δυνατή ηθική στάση στη σηµερινή πανωλεθρία. Πρόσωπα που ενδεχομένως και να μην είναι αναγνωρίσιµα, που δεν τους είδαμε να γαβγίζουν στο γιαλί και στα ράδια.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι τοπικές κοινωνίες δεν είναι μόνο διαχειριστικής μορφής των κονδυλίων ούτε οριοθέτησης νέων αρμοδιοτήτων. Κυρίως είναι πρόβλημα πράξης, εφαρμογής των νόμων, ισονομίας για τους πολίτες και αποτελεσματικότητας. Έτσι, ενώ βρίσκουμε χρήματα για να βάζουμε κάγκελα εκεί που δεν χρειάζονται, να σπάμε τα μια χαρά πεζοδρόμια για να κάνουμε άλλα, δεν μπορούμε να βρούμε χρήματα για απολλοτριώσεις πρασίνου, σχολείων, πολιτιστικών δραστηριοτήτων κλπ κλπ. Δεν µε ενδιαφέρει ποιος είναι αρµόδιος για το μπάχαλο στην κυκλοφορία, τις καρέκλες, τα σαβουρομηχανάκια και τα «παρακαλώ μην παρκάρετε». Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιανού αρμοδιότητα είναι ο έλεγχος του ασυνείδητου που παρατάει το αυτοκίνητο για να ψωνίσει ή να πιεί καφέ κλείνοντας το δρόμο. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι αρμόδιο το λιμενικό ο δήμος ή ο εφημέριος της ενορίας για τις αυθαιρεσίες στην παραλία. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι αρμόδιος για τα τραπεζοκαθίσματα που βγάζουν τους πεζούς και τις μανάδες με τα καροτσάκια στο δρόμο. Δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι αρμόδιος για το κακό συναπάντημα του φωτισμού στους δρόμους. Δεν μπορεί όμως αυτό το κακό να συνεχίζεται. Η εικόνα της πόλης είναι εικόνα της ήττας  της κοινωνίας της. Τραγικότερο παράδειγμα όλων η Αθήνα.

Οι νέες δυνάμεις που θα αναδειχθούν από τις επερχόμενες εκλογές θα πρέπει να έχουν επίγνωση και να είναι αποφασισμένες να δώσουν λύσεις. Το ερώτημα είναι σε τι βαθμό θα γίνει κάτι τέτοιο.

Μια βροχή μας σώζει

Όσοι έχουν ασχοληθεί με τις ερασιτεχνικές κατηγορίες ποδοσφαίρου θα γνωρίζουν καλά ότι στην αναμενόμενη τραγωδία όλοι που την αναμένους ελπίζουν σε κάποια αναβολή του αγώνα. Η ευχή; Μια βροχή μας σώζει.

Οχι, δεν ψηφίζει η βροχή. Δεν προβληματίζεται με τα της κάλπης. Προβληματίζει ωστόσο εμάς, είτε καταρρακτώδης είναι είτε σχετικώς ήπια πλην παρατεταμένη. Είναι λοιπόν και αυτή ένας εκλογικός παράγων. (...) Επειδή συλλαμβάνει ραθυμούντα τον «πανέτοιμο κρατικό μηχανισμό» και ολιγωρούσες τις επίσης «πανέτοιμες μηχανές» των δήμων, που μετά το καποδιστριακό στάδιο εισέρχονται στην καλλικράτεια εποχή τους (τώρα κατανοεί κανείς πως η ονομασία «Καλλικράτης» δεν δόθηκε στη μνήμη του τρανού γλύπτη, αλλά για να υποβάλλεται διαρκώς η ιδέα ότι διαθέτουμε καλόν κράτος).

Η βροχή φταίει επίσης που αποκαλύφθηκε ότι τα φρεάτια καθαρίστηκαν με τον συνήθη αποτελεσματικό τρόπο. Αν δεν είχαν ανοίξει οι ουρανοί δεν θα είχαν κλείσει οι πλημμυρισμένοι δρόμοι, κι εμείς θα είχαμε μείνει με την ευχάριστη βεβαιότητα πως οι δήμαρχοί μας έχουν απόλυτο δικαίωμα να απαιτούν εκ νέου την ψήφο μας, σχεδόν αλαζονικά, διότι «έχουν πεπραγμένα» – το δείχνουν άλλωστε και τα αναρίθμητα έργα της τελευταίας προεκλογικής στιγμής που μετέτρεψαν κάθε πόλη σε Χάνδακα.Και η βροχή φταίει βέβαια που ανακόπηκε η «κάθοδος στον λαό» των κομματικών αρχηγών οι οποίοι, αγκαζέ με τους αμίλητους και πασιφανώς ακηδεμόνευτους υποψήφιους δημάρχους και περιφερειάρχες, πήραν σβάρνα τους δρόμους μοιράζοντας χειραψίες και χαμόγελα. Με τη βροχή όμως να πέφτει «στέιτ θρου», όπως θα ’λεγε ο Ζαμπέτας, οι στενές επαφές ηγετών και πολιτών δυσχεραίνονται. Ας ευχαριστήσουμε τους ουρανούς για την ευεργεσία τους.
Γράφει μεταξύ άλλων ο Μπουκάλας στη σημερινή Καθημερινή.

Σταυρό στη γιαγιά

Τα ονόματα των υποψηφίων που ανακοινώνονται το ένα μετά το άλλο για τις εκλογές του Νοεμβρίου αποκαλύπτουν τη γύμνια του πολιτικού προσωπικού. Δεν είναι μόνο η (υπο)κουλτούρα του σελέμπριτι στην οποία βυθίζονται οι περισσότεροι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, αλλά είναι και η γενικότερη ένδεια πολιτικών προτάσεων μέσα από τα πρόσωπα των υποψηφίων.

Οι περισσότεροι από αυτούς αντιλαμβάνονται την πολιτική τους «στράτευση» ως μία ακόμη ευκαιρία για μερικά κακού γούστου ευφυολογήματα, με επισκέψεις για τις επισκέψεις κ.ο.κ. Όλα αυτά μπορεί να δημιουργούν εντυπώσεις αλλά έτερον ουδέν. Που είναι τα ρεαλιστικά προγράμματα; Που είναι η καινοτομία; Που είναι το όραμα για τις πόλεις που ζητάνε να διοικήσουν;

Υπάρχει όμως και το άλλο μεγάλο πρόβλημα: αυτό της έλλειψης πολιτικού προσωπικού που αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο το έλλειμμα συμμετοχικής κουλτούρας. Με τον «Καλλικράτη» τα ψηφοδέλτιο είναι τεράστια. Που θα βρεθούν τόσοι; Το είχαμε διατυπώσει και παλιότερα: ο Καλλικράτης είναι κομμένος και ραμμένος για κομματικούς υποψηφίους. Πρόβλημα επίσης δημιουργεί και η ποσόστωση ανδρών- γυναικών. Οι υποψήφιοι βάζουν τις γιαγιάδες τους για να συμπληρώσουν.

Το να σωρεύονται στα ψηφοδέλτια άνθρωποι χωρίς ιδιότητες ή το χειρότερο εξαναγκασμένοι να το κάνουν κατεβάζει το επίπεδο της εκπροσώπησής μας και δοκιμάζει άσχημα τον «Καλλικράτη», υποστηρίζει όχι άδικα ο Μπακουνάκης στο σημερινό ΒΗΜΑ.

Η επιλογή

Γράφει ο Ν. Ξυδάκης στη σημερινή Καθημερινή:

"Πόση αδημονία, πόσες προσδοκίες, πόση ρητορεία για τον «Καλλικράτη», πόσες συζητήσεις για την αξία της αυτοδιοίκησης ως θεμελίου της δημοκρατίας και για τον υπερκομματικό χαρακτήρα των εκλογών και την αξία προσώπων που συνθέτουν τάσεις και ενώνουν, για την εμπιστοσύνη στην κρίση των πολιτών... Πόσα μεγάλα λόγια... Παρακολουθούμε την επιλογή υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών. Προσοχή: λέμε «επιλογή», δηλαδή κάποιοι επιλέγουν τον δήμαρχο, δεν κατεβαίνει μόνος του, δεν υποβάλλει αυτόνομα την υποψηφιότητά του στην κρίση του λαού. Πράγματι: οι υποψήφιοι δήμαρχοι ζητούν από τα κόμματα το χρίσμα ή, έστω, τη στήριξη. Οι περισσότεροι υποψήφιοι, ιδίως στους μεγάλους δήμους, είναι τέτοιοι: εξαρτώμενοι από την κομματική ευλογία.

Η πείρα αυτοδιοίκησης, η γνώση του τόπου, η εξοικείωση με τους ανθρώπους, η υποστήριξη ενός ρεαλιστικού και πειστικού προγράμματος έρχονται σε δεύτερη μοίρα· σε πρώτη μοίρα έρχονται η αναγνωρισιμότητα και η κομματική ένταξη. Ετσι είδαμε τα τελευταία πολλά χρόνια την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, άλλες μεγάλες πόλεις να διοικούνται από δήμαρχους-τουρίστες ή δήμαρχους-κομήτες, πολιτικούς που χρησιμοποιούν τις πόλεις για να κολλήσουν ένσημα καριέρας. Και ως κομματάρχες πολιτεύονται συνήθως στον δήμο, εφόσον εκλεγούν: με ρουσφέτια, με ημέτερους, με ταξίματα, με εξαργυρώσεις γραμματίων. (Να πώς έγιναν οι δήμοι άντρα αργόμισθων και διαφθοράς.)

Είδαμε ακόμη και τους παταγωδώς καταψηφισθέντες να αμείβονται εκ των υστέρων από τα κόμματα, επειδή «εξετέθησαν». Είδαμε την Αθήνα να εξαθλιώνεται, τον Πειραιά να καταρρέει, τη Θεσσαλονίκη να ασφυκτιά, ενόσω οι δήμαρχοί τους έχτιζαν όλο και λαμπρότερες καριέρες. Και είδαμε επίσης τον λαό να ψηφίζει τους εκλεκτούς του κόμματος, για το αμφίβολο μέλλον της πόλης! Θρίαμβος της δημοκρατίας...

Την ίδια ταινία βλέπουμε και πάλι. Τα κόμματα επιλέγουν τους υποψηφίους τους από τους δικούς τους. Κι αν ο δικός τους δεν έχει ελπίδες νίκης ή δεν υπάρχει καν ένας δικός τους αναγνωρίσιμος και στοιχειωδώς ικανός, τότε καταφεύγουν στη λύση ανάγκης και τακτικής: στη μεγαλόψυχη στήριξη υποψηφίου κοινής αποδοχής, ο οποίος βαφτίζεται και υπερκομματικός, ώστε αν ηττηθεί, να είναι σαφές ότι η ήττα είναι όλη δική του και όχι του κόμματος. Συνέβη στην Αθήνα προ ετών με την υποψηφιότητα της τότε προέδρου του Συνασπισμού Μαρίας Δαμανάκη, η οποία στηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ κατατροπώθηκε στις δημοτικές εκλογές και ακολούθως άλλαξε τροχιά και καριέρα.

Το ίδιο ενδέχεται να συμβεί τώρα με την υποψηφιότητα Γ. Καμίνη: αν χάσει την εκλογή, ο δήμος θα εξακολουθήσει να βουλιάζει, αλλά ο ίδιος μπορεί να βγει κερδισμένος ατομικά. Ολοι κερδίζουν; Ποιος χάνει; Οι δήμοι χάνουν, οι πόλεις χάνουν, οι δημότες χάνουν, η αστική ζωή, η δημοκρατία. Στο τέλος, όλοι χαμένοι είμαστε. Με τέτοια δημοκρατία, με τέτοια αξιοκρατία και αυτονομία στους δήμους, στις πόλεις, με τέτοια καθημερινότητα, φτάσαμε στην πολύπλευρη χρεοκοπία".

Μας θύμισε τον άπαικτο Αντρέα: "Αλλού κερδίσαμε εμείς και αλλού η Τοπική Αυτοδιοίκηση". Πως την καταντήσανε την πολιτική: Σοφιστική!

Καμίνης και Μπουτάρης

Ο Η. Κανέλλης στα σημερινά ΝΕΑ στέκεται στις δυο υποψηφιότητες των Καμίνη και Μπουτάρη. Φυσικά ο καθένας αν θελήσει να υποστηρίξει την άποψή του για τις όποιες επιλογές θα βρει καλά και κακά γι’ αυτές. Ωστόσο νομίζουμε ότι οι επισημάνσεις του Κανέλλη είναι γενικά σωστές.
«Και οι δυο είναι πολιτικοί από σπόντα: ασχολήθηκαν με τα κοινά από ενδιαφέρον, ως πολίτες, αλλά δεν ξεπήδησαν από κανέναν κομματικό σωλήνα. Και οι δύο είναι πετυχημένοι, γνωστοί για τη δουλειά τους- ο ένας στη θεσμική θωράκιση των δικαιωμάτων του πολίτη, ο άλλος στην υγιή επιχειρηματικότητα, που δεν περιμένει κρατικά κονδύλια για να ακμάσει. Και οι δύο είναι κοσμοπολίτες: δεν αντιλαμβάνονται τις πόλεις σαν κομματάρχες επαρχίας αλλά σαν ζωντανούς οργανισμούς, ανοιχτούς στον κόσμο, που διεκδικούν τη σύγκριση όχι με το μέτρο του δικού μας μικρόκοσμου αλλά με εκείνο των παγκόσμιων μητροπόλεων» (…)

«Ο Καμίνης και ο Μπουτάρης είναι δυο πρόσωπα που βλέπουν την πολιτική αλλιώς. Δεν έχουν πελάτες να βολέψουν, δεν έχουν να πουλήσουν κλισέ. Δεν τους στήριξαν κομματικοί στρατοί, δεν είναι τρόφιμοι του βαθέος κράτους. Εκφράζουν ένα πρότυπο πολιτικού που δεν φταίνε για την απογοήτευση των πολιτών. Αν η αγανάκτηση που εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό οι πολίτες είναι ειλικρινής, τα δυο συγκεκριμένα πρόσωπα θα τεθούν σύντομα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και ίσως υπερψηφισθούν από κοινωνικές δυνάμεις που αποστρέφονται ό,τι εκπροσωπεί σήμερα τα κοινά» καταλήγει. Μένει πλέον να δούμε πώς θα τις ερμηνεύσει η κοινωνία…

Αναξιοκρατία με φρέσκο πρόσωπο;

Το αίτημα σήμερα για “πολιτική” και τα πρόσωπα που θα κληθούν να την υλοποιήσουν, με τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα προβλήματα να μας έχουν πάρει από τα πόδια, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρέπει να μην σημαίνει όχι απλώς “συμπαθητική παρουσία”, “πολιτικάντικη κενολογία” και “ικανότητα στην τηλεοπτική ρητορεία”.

Δυστυχώς όμως κυρίως με ευθύνη των κομμάτων ο πολιτικός κόσμος παραμένει ίδιος, δείχνοντας οτι δεν αντιλαμβάνεται τις επιτακτικές ανάγκης της εποχής. "Και παραμένει ίδιος, όσο δεν αιμοδοτείται με νέα αξιόλογα πρόσωπα από την κοινωνία (προσοχή, ανανέωση δεν σημαίνει “αναξιοκρατία με φρέσκο πρόσωπο”) και όσο οι άξιοι πολίτες αρνούνται (εν πολλοίς δικαιολογημένα) να “μπλέξουν με τα σκ...” Τεράστια ευθύνη βεβαίως έχουν διαχρονικά, όσοι ηγέτες έχουν δώσει ή δίνουν την ευκαιρία σε πρόσωπα που δεν θα έπρεπε. Διότι, η “φρεσκάδα” και το “συμπαθητικό” τους πολλές φορές ωθεί την κοινωνία να επικροτήσει αρχικά την παρουσία τους - και έτσι παγιώνονται "ανώφελες" προσωπικότητες στο δημόσιο βίο, καθώς η δημοκρατία καθιστά σεβαστή την επιθυμία της πλειοψηφίας, η δημοφιλία και η αναγνωρισιμότητα γίνονται σταδιακά ένα σοβαρό κεφάλαιο, που επιβεβαιώνεται από δημοσκοπήσεις - και μόνο ένα σοβαρό λάθος (κάτι που δεν προκύπτει αν δεν ασκείς ουσιαστικά πολιτική ή αν οι καταγγελίες περνούν στο "ντούκου") μπορεί να ανατρέψει μια “πορεία προς το τίποτα”, σημειώνει ο Πρ. Δούκας στο μπλογκ του "Ποιος φταίει για την Αθήνα".

Δυστυχώς έχουν γεμίσει τον κόσμο από μέτριους και κάτω γιατί η συγκυρία και οι κομματικοί μηχανισμοί τους έδωσαν την ευκαιρία να γίνουν αναγνωρίσιμοι.

"Όταν λοιπόν υπάρχουν άξιοι πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου, “νέας κοπής” και νέων αντιλήψεων, που τολμούν να εκτεθούν στην πολιτική - και μάλιστα για το πιο διεφθαρμένο κομμάτι του ελληνικού κράτους, όπως είναι ο Δήμος Αθηναίων - τότε θα έλεγε κανείς οτι η κοινωνία θα έπρεπε να τους στηρίξει αναφανδόν. Έλα όμως που η “έλλειψη αναγνωρισιμότητας” (ή στην ουσία η αποπολιτικοποίηση, η μη τακτική παρακολούθηση των πολιτικών πραγμάτων) εμποδίζουν την αποδοχή του καινούργιου; Είναι πράγματι δύσκολο να γνωρίζει και να μπορεί να αποτιμήσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας το πόσο αποτελεσματικό ή συνεπές ήταν το έργο του Συνήγορου του Πολίτη. Ωστόσο, είναι εύκολο να ταχθεί κανείς υπέρ της υποψηφιότητας Καμίνη, με βάση τα χαρακτηριστικά του βιογραφικού του, την γενικότερη ιδεολογικοπολιτική παρουσία του, αλλά και την ελπίδα οτι η εκ των έσω γνώση των δυσλειτουργιών της τοπικής αυτοδιοίκησης θα αποτελέσει ένα εχέγγυο για το ξερίζωμα της φαυλότητας από ένα δήμο, που κυβερνάται εδώ και 24 χρόνια από την ίδια παράταξη, με μερικούς από τους αντιδημάρχους και συμβούλους να έχουν γίνει “ένα με το κτήριο”, όλα αυτά τα χρόνια.

Κι εδώ φτάνουμε στο πολιτικό πρόβλημα (και δίλημμα), με όλες τις έννοιες της λέξης: Είναι προτιμότερο το ρίσκο (προκειμένου να γίνει σοβαρή δουλειά, με νέο πνεύμα, στο Δήμο της Αθήνας), να παραμείνει δήμαρχος άλλη μια τετραετία ο Νικήτας Κακλαμάνης; Ή προκειμένου να φύγει, οποιαδήποτε άλλη λύση είναι προτιμότερη - τουλάχιστον να αλλάξει η παράταξη που διοικεί το δήμο;

Το ποσοστό του 27,7% που εμφανίζεται να παίρνει ο Γιώργος Καμίνης στην πολύ πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO για το Mega, δεν είναι καθόλου αμελητέο για νεοεισερχόμενο στην πολιτική (καμία σχέση με το υποβολιμαία χαμηλό που ήθελα να εμφανίσουν παραδημοσιογραφικά “δήθεν μπλογκ”). Υπολείπεται βεβαίως του 40,9% της Φώφης Γεννηματά, που σύμφωνα με διαρροές από μετρήσεις που έκανε το ΠΑΣΟΚ, ήταν η μόνη που θα κέρδιζε τον Νικήτα Κακλαμάνη. Ωστόσο, αν οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να τολμήσουν μία, η κοινωνία (που απαιτεί και τις ανατροπές) πρέπει να τολμήσει δέκα.

Γιατί μια κοινωνία που μπορεί να αναγνωρίσει το καλύτερο - και να το επιβραβεύσει - χαράζει με άλλο τρόπο την ίδια της την τύχη. Αντίθετα, αν αρκείται σε ένα σκηνικό όπου (όπως λέει το ρεπορτάζ) ο Μίχας θέλει να “φάει” τον Φασούλα από τον Πειραιά, αλλά ούτε ο Μίχας ούτε η Φώφη δέχονται να κατέβουν αν είναι υποψήφιος περιφερειάρχης ο Σγουρός, ενώ υποψηφιότητες όπως του Μπουτάρη δεν ευοδώνονται και θητείες όπως του Νικήτα Κακλαμάνη επιβεβαιώνονται με επανεκλογή - τότε δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί ανατροπές. Μπορεί απλά να παραμένει τριτοκοσμική και να υφίσταται τις συνέπειες της πορείας, που μέχρι τώρα έχει χαράξει..." καταλήγει ο Δούκας.

Ερώτηση

Πιστεύει κανείς ότι μπορεί κάποιος ανεξάρτητος να διεκδικήσει δήμο ή περιφέρεια σ' αυτό το κατασκεύασμα που ονομάζεται "Καλλικράτης"; Ποιος μπορεί εκτός κομματικών μηχανισμών να μαζέψει π.χ. 132 άτομα για να διεκδικήσει ένα δημαρχειακό θώκο σε μια μικρομεσαία πόλη; Και αν υποθέσουμε ότι τα μαζεύει, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πείσει έστω δύσκολα το 50% των ψηφοφόρων;
Μήπως η λογική αυτού του κατασκευάσματος είναι ακριβώς αυτή: να αποκλειστούν όσοι και όσες είναι εκτός μαντριών; Δηλαδή να ξαναμοιράσουμε το βιλαέτι στα 40%, 32%, 8%, 5% κλπ με τη μέθοδο της "δίκαιης μοιρασιάς" των μαθηματικών της Α' γυμνασίου;
Οπότε; Ας αφήσουμε τις μπούρδες περί ελπίδας κλπ για να απαντήσουν οι πολίτες αυτοδιοικητικά κλπ κλπ κλπ. Καλό είναι να ελπίζει κανείς. Αυτό του δίνει κουράγιο να συνεχίσει μια προσπάθεια. Πιο καλό όμως είναι να είναι ρεαλιστής. Ο ρεαλισμός και η δυνατότητα που σου δίνει να βλέπεις την πραγματική διάσταση των πραγμάτων ίσως σε κάνεις πιο εφευρετικό σε λύσεις. Οι από πάνω λύσεις μόνο στην Παλαιά Διαθήκη και στο θέατρο δίνονται.

Ικανοί θα πρέπει νάναι;

Γράφει στα σημερινά ΝΕΑ ο Πρετεντέρης για την επιλογή των υποψηφίων δημάρχων και λοιπών της αυτοδιοίκησης:
"Μήνες και εβδοµάδες τώρα ακούω για υποψηφίους που πρέπει να είναι «νέοι» ή «άφθαρτοι» ή «υπερκοµµατικοί» ή «διακοµµατικοί» ή «συναινετικοί» ή ό,τι άλλο µπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Ενα πράγµα δεν έχω ακούσει: ότι χρειαζόµαστε υποψηφίους ικανούς να διαχειριστούν αποτελεσµατικά τους δήµους και τις περιφέρειες που θα τους εκλέξουν".
(...)
"Αυτηή τη στιγμή, η µεγάλη πλειονότητα των δήµων βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ακριβώς επειδή κατά κανόνα διοικούνται από άτοµα που εκλέχθηκαν µεν, ενίοτε και πανηγυρικά, αλλά δεν έχουν να επιδείξουν το παραµικρό δείγµα διαχειριστικής επάρκειας.

Καλά, οι Δήμοι και οι περιφέρειες σε µάραναν; Ποιοι πολιτικοί αξιολογούνται ποτέ στη χώρα µας µε κριτήριο την ικανότητα να διοικούν; θα µε ρωτήσετε. Και έχετε δίκιο. Στην Ελλάδα µπορούν να µετρήσουν τα πάντα στην επιλογή ενός πολιτικού, εκτός από τη γνώση και την ικανότητά του να φέρει εις πέρας µια συγκεκριµένη δουλειά. Ο Γερουλάνος, ας πούµε, και ο Νικητιάδης είναι και αυτοί συµπαθέστατοι άνθρωποι, ενδεχοµένως αξιαγάπητοι πολιτικοί, αλλά δεν έχουν παρά εντελώς υποθετική σχέση µε το αντικείµενο που τους ανετέθη.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Μόλις άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σφαλιάρες στα γήπεδα, µας ανακοίνωσαν ότι προτίθενται να συγκαλέσουν «σύσκεψη συναρµοδίων Γενικών Γραµµατέων των εµπλεκοµένων υπουργείων». Μάλιστα, σύσκεψη συναρµοδίων..." καταλήγει.

Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα σχόλια των αναγνωστών στο άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση των ΝΕΩΝ.

Σχόλιο
Εδώ,κ.Πρετεντέρη,επιλέγουμε πρωθυπουργούς με μοναδικό προσόν το ''βαρύ'' επώνυμο,στους περιφερειάρχες θα προβληματιστούμε;

Σχόλιο
Κε Πρετεντέρη, δεν απασχολούν τον Έλληνα οι Ψωμιάδηδες, οι Φασούληδες, οι Γεννηματούδες κ.λ.π.
Η τιμή της αμόλυβδης και των άλλων ειδών ευρείας κατανάλωσης. όπως επίσης και τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα μετά το άλλο και τα παιδιά μας που είναι άνεργα και προοπτική δεν υπάρχει. Αυτά και άλλα παρόμοια μας απασχολούν. Γι αυτά έχετε εσείς οι Δημοσιογράφοι να πείτε κάτι, να κάνετε κάποια επικοδομητική πρόταση στην Κυβέρνηση; Οι ασχολούμενοι με τα άλλα, απλά γεμίζουν με αδιάφορα για τον πολίτη θέματα τις Εφημερίδες.Για να βγάζουν
το ψωμάκι τους και τίποτε παραπάνω.

Σχόλιο
Πολύ σωστέςπαρατηρήσεις. Ψηφίζω στον Δήμο Αθηναίων και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια αποφεύγω τις δημοτικες εκλογές για τον απλούστατο λόγο ότι οι υποψήφιοι είναι πρώτα πολιτικά ονόματα, τα οποία άλλη σκασίλα δεν είχαν από το να ασχοληθούν με τα σκουπίδια και τις παιδικές χαρές!
το μόνο που τους νοιάζει είναι ένα εφαλτήριο για να γίνουν αρχηγοί κόμματος και πρωθυπουργοί (πάμπολλα τα παραδείγματα, ας μην συνεχίσω...)
Όλοι αυτοί κατέστρεψαν την Αθήνα τα τελευταία χρόνια, με λαμπρότερο παράδειγμα τον τωρινό δήμαρχο, ο οποίος "ξύπνησε" μόλις φέτος το καλοκαίρι και τοποθέτησε πινακίδες στους δρόμους με έργα τα οποία θα κάνει (όταν επανεκλεγεί, όπως ελπίζει προφανώς...)

Σχόλιο
Οι υποψήφιοι πρέπει να "φυτρώνουν" από μόνοι τους και όχι να τους ...φυτεύουν οι ...παραγωγοί υποψηφιοτήτων. Αυτοί δεν είναι υποψήφιοι αιρετοί άρχοντες(!), φιντάνια είναι...Όσο για το "Ψωιάδηδες εφιαλτικό!" πολύ μου άρεσε, σκεφθείτε το στο τετράγωνο...

Σχόλιο
Με τί κριτήρια διαλέγουν? Μα τί ερώτηση κι αυτή? Μα 2 τα κριτήρια.. 1. να είναι καλά γυμνασμένοι(κικίλιαας πχ) για να διπλώνει η μέση . και 2. νάναι του κόμματος!! το βασικότερο...

Σχόλιο
Θα σου πω εγώ κ. Πρετεντέρη πως διαλέγουν. Κοιτάνε ποιός καραγκιόζης βγαίνει συνέχεια στα κανάλια και έχει "αναγνωρισιμότητα". Μετά στήνουν ένα γκάλοπ για να δείξουν στα τηλεζώα ότι αυτός είναι ο καταλληλότερος. Του ράβουν ένα καλό κοστούμι και τον αμολάνε στις εκπομπές να μας το παίξει παιδί του λαού με όραμα και ήθος. Τα τηλεζώα εντυπωσιάζονται από τις φαμφάρες και τις κοινοτοπίες του "καταλληλότερου" και πάνε σαν τα ζόμπι και τον ψηφίζουν. Με τον τρόπο αυτό έχουν φτιαχτεί εκατοντάδες φελοί στη χώρα μας (βλ. Ψωμιάδη, Αβραμόπουλο, Γκερέκου, Λιάνη, Κακλαμάνη, Καϊλή, Ράπτη, Γιακουμάτο και άλλα φυντάνια).

Σχόλιο
Αγαπητέ Γιάννη, αναφέρθηκες στο άρθρο σου σε παραδείγματα ( Ψωμιάδης, Κικίλιας, Καμίνης κλπ).
Ξέχασες το πιο χαρακτηριστκό παράδειγμα των τελευταίων χρόνων. Του "καταλληλότερου" των δημοσκοπήσεων.
Γιατί ;;

Σχόλιο
Ωραία ! Βρήκαμε με τι θα ασχοληθούμε για τους επόμενους 2 μήνες. Μπορεί η αμόλυβδη να πάει 1,90 ευρώ το λίτρο, αλλά δε βαριέσαι, εκλογές έχουμε, ντόρος να γίνεται να χαζεύει ο κόσμος. Ωραίο το μαύρισμα αλλά η μύτη άρπαξε λίγο !

Σχόλιο
Κυριε Πρετεντερη κανε μου τη χαρη. Βρες μου εναν δημαρχο του ΠΑΣΟΚ η της ΝΔ που να μην εβγαλε τουλαχιστον 1 εκ απο τα εργα στους δημους τους; 30% ειναι η μιζα. Τι διαχειρηστικη ικανοτιτα μας τσαμπουνατε!

Σχόλιο
χρειαζόμαστε τους υποψηφίους που θα υποδείξετε εσεις οι δημοσιογράφοι...αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι χρειαζόμαστε οποιον να''ναι αρκεί να μην ανήκει σ''αυτούς που χρεωκόπησαν τη χώρα και τους έλληνες

Σχόλιο
Οπως με τον Βαμβακουλα...μια τριμελη επιτροπη με 5-6 ατομα...οι κακες γλωσσες λενε οτι τον Νικητιαδη τον φοβηθηκανε τουριστες στην Κω ,τον περασανε για Ταλιμπαν !

Διαπιστώσεις σωστές, τα συμπεράσματα;...

Πολύ σωστές οι διαπιστώσεις του Κ. Μαυρικάκη για την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο άρθρο του "Η πολιτική (καστελλ)ανία του Μιραμπέλλου", στη σημερινή ΑΝΑΤΟΛΗ. (Είδαμε και τον Πάγκαλο σήμερα το πρωί στο MEGA -που έχει γίνει περίπου σαν την αλήστου μνήμης Ζαλοκώστα- να υπερασπίζεται την υποψηφιότητα της συζύγου του στα Καλύβια και ευθυμίσαμε).
"Στην νεο-αποδομημένη σήμερα νεωτερικότητα της απαγγελλόμενης ηλεκτρονικής διακυβέρνησης έχει τέτοια λειτουργική λογική το καθεστώς της κομματοκρατίας στο Λασίθι [αλλά και σε όλη τη χώρα αφού τα ίδια γίνονται και όχι μόνο από ένα κόμμα], ώστε ακόμα και μια έκδηλη μετριότητα που συγκυριακά βρέθηκε στην κορυφή, μπορεί να την απολαμβάνει ισόβια, εδραία και αμετάθετα [την εξουσία που με τον τρόπο αυτό κατέλαβε]. [Όπως οι Βενετοί Καστελλιανοί της ομώνυμης περιόδου στην Κρήτη, όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο του άρθρου]. Όπως δηλαδή περίπου οι επίσκοποι της Εκκλησίας!"
Η επιλογή των υποψηφίων σήμερα από τα κόμματα για να διεκδικήσουν τους δημαρχιακούς και τους άλλους αυτοδιοικητικούς θώκους γίνεται με κριτήριο την ορθόδοξη πίστη και την τυφλή υποταγή στο κόμμα. Στο όποιο κόμμα.
"Ακριβώς όπως γίνεται στον συνδικαλισμό, στους συνεταιρισμούς και στα επιμελητήρια" γράφει ο Μαυρικάκης. "Η κομματοκρατία στην Ελλάδα εξακολουθεί να παγιδεύει και να φαλκιδεύει κάθε δυνατότητα ελευθερίας κοινωνικών επιλογών ακόμα και στις τοπικές υποθέσεις, σε κραυγαλέα αντίθεση με τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα από τους εστεμμένους της δυναστείας της κληρονομικής μας δημοκρατίας".
Το άρθρο κλείνει με την εκτίμηση ότι στις επόμενες εκλογές λόγω των επιλογών αυτών θα δούμε αλλαγές που θα τρίβουμε τα μάτια μας. Εμείς, ας μας επιτραπεί, να έχουμε μια άλλη αντίληψη. Η νοοτροπία δεν αλλάζει τόσο γρήγορα. Μακάρι να κάνουμε λάθος. Οι όποιες αλλαγές σε κοινωνίες όπως αυτές που περιγράφει ο εκ δυσμών πολιτικός με τόσο χονδροειδή και άκομψο τρόπο, όπως αναφέρεται στο άρθρο ("αυτοί και γάιδαρο να τους βάλει το κόμμα θα τον βγάλουν"), δεν γίνονται εύκολα. Η εποχή που οι πολίτες θα λειτουργούν ως πολίτες σ' αυτόν τον τόπο θα αργήσει πολύ, αν ποτέ έρθει. Και δεν εννοούμε το νομό μας αλλά ολόκληρη την επικράτεια γιατί πάνω κάτω τα ίδια γίνονται παντου. Όταν φτάνουμε στο σημείο να διαλέγουμε -οι προδευτικοί, χα!- υποψήφιο με κριτήριο αν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου... Δεν είναι κι αυτό άλλη μια κατάντια; Κρίμα. Και μετά θα ψάχνουμε να βρούμε γιατί όλοι οι σοβαροί σ' αυτόν τον τόπο ψάχνουν τρόπους να σηκωθούν να φύγουν από δω.

Από σύμβουλο όλα να τα περιμένεις

"Από σύμβουλος δήμαρχος;" αναρωτιέται ο Κ. Ζούλας στο άρθρο του με τον τίτλο αυτό στη σημερινή Καθημερινή, αναφερόμενος στην περίπτωση του γιού της Ντόρας, ο οποίος διεκδικεί τον Δήμο Καρπενησίου. Ενδιαφέρον έχουν και τα όσα αναφέρει για την ξεφτίλα των κομμάτων που τον υποστηρίζουν.

"Αναζήτησα στο Διαδίκτυο ένα πλήρες βιογραφικό του κ. Κώστα Μπακογιάννη για τη μέχρι σήμερα επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά δεν έβγαλα άκρη. Αναφέρεται ότι έκανε εξαιρετικές σπουδές στο Μπράουν και το Χάρβαρντ τις οποίες μάλιστα συνεχίζει σήμερα στην Οξφόρδη. Και ότι παράλληλα εργάστηκε ως βοηθός ευρωβουλευτή και στην Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι το 2006, τότε δηλαδή που προσελήφθη ως σύμβουλος στη μητέρα του κ. Ντόρα Μπακογιάννη, όταν εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών. Εκτοτε είναι ιδιοκτήτης μιας εταιρείας media (;) με την αδελφή του.

Θα αναρωτιέστε γιατί ασχολούμαι σήμερα με τον 32χρονο υποψήφιο δήμαρχο Καρπενησίου. Διότι μού προκάλεσε τεράστια εντύπωση ότι όλες (μα όλες!) οι υποστηρικτικές δηλώσεις στην υποψηφιότητά του ουδόλως έθιξαν τη «λεπτομέρεια» αν είναι (ή δεν είναι) επαρκή τα προσόντα του να αναλάβει μια τέτοια θέση. «Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι γιος του αείμνηστου Παύλου που υπήρξε μάρτυρας της Δημοκρατίας. Τον τιμούμε. Δεν εντάσσεται ο Κώστας κατ’ ανάγκην σε εκείνους που διαιωνίζουν την οικογενειοκρατία» είπε π. χ. ο κ. Βασ. Μιχαλολιάκος της Ν.Δ., ενώ ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης «συμπλήρωσε»: «Αν και είμαστε κατά της οικογενειοκρατίας ο Κώστας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς είναι ο γιος του Παύλου που έδωσε το αίμα του για την παράταξη».

Συγγνώμη για το ερώτημα, αλλά αυτά είναι τα «νέα» κριτήρια επιλογής ενός δημάρχου για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ; Αρκεί για να γίνει κάποιος δήμαρχος η τιμή στον αδικοχαμένο πατέρα του; Δεν έχει καμία σημασία για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ αν ο υποψήφιος -ο κάθε υποψήφιος- έχει στοιχειώδη, έστω, πείρα δημόσιας διοίκησης; Ποια είναι τα διοικητικά προσόντα του συμπαθούς κατά τα άλλα Κώστα, τους απασχόλησε καθόλου;

Θα αντιτάξετε ευλόγως ότι δήμαρχοι έγιναν (με την ψήφο μας...) ακόμη και τραγουδιστές ή καλαθοσφαιριστές. Βεβαίως, αλλά μήπως και αυτή δεν είναι μια αιτία της πλήρους απαξίωσης του ρόλου της αυτοδιοίκησης;

Η «υποδοχή» που έτυχε η εν λόγω υποψηφιότητα είναι άκρως επιβεβαιωτική του πόσο εξακολουθούν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας οι εκπρόσωποί μας. Διευκρινίζω ότι προσωπικά δεν γνωρίζω τον Κώστα Μπακογιάννη. Διαβάζοντας, όμως, π. χ. ότι εξακολουθεί (προς τιμήν του) και σπουδάζει, θα μου φαινόταν λογικότερο, εφόσον έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική, να διεκδικήσει τη θέση ενός δημοτικού συμβούλου και όχι απευθείας του δημάρχου. Οχι μονον για να αποκτήσει μια στοιχειώδη εμπειρία στη λειτουργία ενός δήμου. Αλλά κυρίως για να αυτονομηθεί επαγγελματικά και να απογαλακτισθεί από το «επώνυμο βάρος» που άθελά του φέρει. Οι προβληματισμοί, όμως, αυτοί δεν φαίνεται να απασχολούν ούτε τον ίδιο ούτε κυρίως όσους τον στηρίζουν για αλλότριους -με τα όποια προσόντα του- λόγους…"

Αυτά!