1908 και για άλλη
μια φορά η Ελλάδα ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τη Μελούνα,
οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας-καλή ώρα.
Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Και το ψωμί ψωμάκι για το λαό. Όχι όπως
σήμερα, αλλά σαφώς χειρότερα, όπως διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής. Δεν υπάρχει
καμία αισιοδοξία. Αν κάναμε την Ιστορία όπως θα έπρεπε στα σχολεία, ίσως και να
θυμόμασταν τίποτα από τότε. Ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε». Με
ποιητική ακρίβεια, μιλάει ευθέως για «την πόρνη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των
Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει
σκλάβος».
Διαβάστε το
παρακάτω και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα. Κρίμα που δεν τα διαβάσαμε στα
λεωφορεία, όπως έγινε με τον Καβάφη το 2013, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή
του...
Γύριζε
Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο
είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο
να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα
της ψυχής της χώρας τα μουράγια.
Η Πολιτεία
λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο,
την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε
φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος
ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.
Από θαμπούς
δερβίσηδες και στέρφους μαναταρίνους,
κι από τους
χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους
χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος
ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις,
Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις,
μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και
οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων
περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι
Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες
βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια,
οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι
χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη...
Κ. Παλαμάς
Αφιερωμένο σε όσους υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη περνάει κρίση και κατεβάζουν ευρωψηφοδέλτια με μπαλαρίνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, γελωτοποιούς, πυροβολημένους και άλλα τερπνά και ωφέλιμα φρούτα προκειμένου να … την βγάλουν από αυτήν.
Παρά τα όσα περάσαμε
τα πράγματα δείχνουν ότι πορευόμαστε πραγματικά σε μια σταδιακή ομαλοποίηση. Αργά
αλλά σταθερά να ξαναβρίσκουμε την «Ελλάδα που ξέρουμε». Την χώρα της διασκέδασης,
της χαλαρότητας, της σοβαροφάνειας, του δήθεν και του φαίνεσθαι. Αργά μαθαίνουν
οι Φρύγες που λέγανε και οι αρχαίοι… Αν μάθουν ποτέ…
