Η κάθε εποχή και ο δικός της Τόμσεν

Αντιγράφουμε από την ηλεκτρονική έκδοση του "Πρώτου Θέματος" το άρθρο του Βασ. Αναστασόπουλου "Τα όμορφα μυαλά όμορφα καίγονται". 

"Υπάρχει μια «περίεργη» γενιά εκεί έξω. Αδόκιμα, και εντελώς αυθαίρετα, συνηθίζω να τους αποκαλώ «Νεφωτισμένους» (από τη σύντμηση των λέξεων «νέοι» και «πεφωτισμένοι»). Τι είναι, όμως, οι «Νεφωτισμένοι»; Όπως, προφανώς, υποδεικνύει η ίδια η λέξη, πρόκειται για νέους ανθρώπους, ηλικίας 25-35 ετών, οι οποίοι διάβασαν, σπούδασαν, μορφώθηκαν, μόχθησαν, βρήκαν τις ευκαιρίες, τις «άρπαξαν από τα μαλλιά» και σήμερα κατέχουν σημαντικές θέσεις σε διάφορες επιχειρήσεις και οργανισμούς, καταφέρνοντας μάλιστα να αμείβονται και καλά, για τα δεδομένα της εποχής. Άλλοι πάλι εξ αυτών έχουν έντονη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, συμμετέχοντας σε πρωτότυπα projects και δράσεις που κάνουν πιο «ανθρώπινο» το προφίλ των μεγάλων αστικών κέντρων.

Μια συζήτηση με τέτοιους ανθρώπους είναι πάντα... απολαυστική. Έχουν φρέσκες ιδέες, τεκμηριωμένες απόψεις, στιβαρά επιχειρήματα, ανοιχτό πνεύμα και πάθος για δημιουργία. Έχουν ωστόσο και ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Απογοητευμένοι από τις παθογένειες του εγχώριου πολιτικού συστήματος, μπέρδεψαν το «ακομματίκ» με το «απολιτίκ» και αποστασιοποιήθηκαν από την πολιτική ζωή του τόπου. Απηύδησαν με τις «κωλοτούμπες» του Σαμαρά, τις παλινωδίες του Τσίπρα, τη σήψη του ΠΑΣΟΚ, την έλλειψη νέων προτάσεων από το ΚΚΕ, τις «κορώνες» του Καμμένου, τις... κόκκινες γραμμές του Κουβέλη, το παραλήρημα της Χρυσής Αυγής... Έψαχναν κάτι νέο για να στηρίξουν και να στηριχθούν, δεν το βρήκαν και, έτσι απλά, έπαψαν να ασχολούνται -ή δεν ασχολήθηκαν ποτέ.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα ψήφου. Κι όμως, δεν το αξιοποιούν. Επιλέγουν το άκυρο ή το «λευκό» -που, όσο να πεις, δεν είναι πολιτική στάση. Προκρίνουν τη «σιωπηρή διαμαρτυρία». Κι αν τους ρωτήσεις τι θα κάνουν, σε περίπτωση που τα τόσο όμορφα πλασμένα σχέδιά τους, δεν βρουν πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα, προκειμένου να ευοδωθούν, η απάντηση «θα φύγω στο εξωτερικό» είναι η πρώτη που τους έρχεται στο μυαλό. 

Δεν είναι θλιβερό αυτό; Δεν είναι κρίμα που, αντί να κάτσουν να «στύψουν» τα υπέροχα μυαλά τους και να γίνουν οι ίδιοι, η αλλαγή που θέλουν να δουν, επιλέγουν να ρίξουν την ασπίδα, να παραδοθούν αμαχητί και να αφομοιωθούν από τη μάζα; 

Κι όμως, αυτούς τους νέους χρειάζεται η Ελλάδα. Τους ευφυείς, τους αισιόδοξους, τους οργανωτικούς, που ξέρουν να ελίσσονται και να βρίσκουν λύσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα προβλήματα. Που δεν φοβούνται να βγουν μπροστά, να πάρουν πρωτοβουλίες, να ηγηθούν. Και η ευθύνη είναι δική τους να πάψουν να μεμψιμοιρούν και να «συναντηθούν», επιτέλους, να βάλουν στην άκρη το «εγώ» και να «αγκαλιάσουν» όλους εκείνους που συμμερίζονται την ίδια απογοήτευση από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.

Μόνο που, αν είναι να το κάνουν, καλό θα είναι να κινηθούν γρήγορα και να προλάβουν τις επόμενες εθνικές εκλογές. Μετά, δεν αποκλείεται να είναι πολύ αργά..."

Κλείνουμε με δυο παρατηρήσεις: Αν το ελληνικό εκλογικό σώμα ήθελε αυτά τα μυαλά θα τα είχε αναζητήσει και όπου τα έβρισκε θα τα ψήφιζε. Όμως τι είν' ο κάβουρας, τι ειν' το ζουμί του. Συνεχώς τα ίδια και η κάθε εποχή με τον δικό της Τόμσεν. Και η δεύτερη: το νέος στις ιδέες κλπ στον δημόσιο βίο δεν είναι κατ' ανάγκη ηλικιακός προσδιορισμός. Το 25-35 ενδεχομένως να έχει φρεσκάδα και ορμή αλλά δεν είναι βέβαιο ότι έχει και την εμπειρία να διαχειριστεί τύχες ανθρώπων και κοινωνιών. Ιστορικά τουλάχιστον δεν επιβεβαιώνεται.

Νομοθεσία και πραγματικότητα

Πόσο εύκολο είναι για ένα κράτος στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης του διαδικτύου να εμποδίσει τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων μιας δημοσκόπησης; Για όσους ξέρουν η απάντηση είναι απλούστατη. Καμία.
Τι νόημα έχει λοιπόν η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των δημοσκοπίσεων 15 μέρες πριν τις εκλογές;
Αντί για έναν παραπληροφορημένο από φήμες που κυκλοφορούν εδώ κι εκεί, πιο καλός δεν είναι ο πολίτης που έχει  πρόσβαση σε όλες τις έγκυρες πληροφορίες;
Θα πρέπει κάποια στιγμή η νομοθεσία να μην εθελοτυφλεί. Να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Στον απόηχο των μηνυμάτων

Γράφει ο Γραμματικάκης στο site protagon.gr για «το μήνυμα που έλαβα εγώ».

Σημειώνει μεταξύ άλλων:

«Ο Πρωθυπουργός μας, τα κόμματα και οι υποψήφιοι, οι εκπρόσωποι και οι συνδικαλιστές, οι απρόσωποι και οι δημοσκόποι, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θεώρησαν ως πρώτιστο καθήκον τους να αναλύσουν το «μήνυμα», να το προεκτείνουν, να το τυλίξουν με σημαίες και ιαχές.

Κανείς δεν σκέφτηκε εμένα, τον απλό ψηφοφόρο και το αντίστροφο μήνυμα που έλαβα εγώ, ο υποφαινόμενος. Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι το μήνυμα, που έλαβα εγώ - από τις εκλογές και τα κόμματα, από τους υποψηφίους και τα τηλεοπτικά παράθυρα - έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από εκείνο που έστειλα ως ψηφοφόρος, είναι καθοριστικής σημασίας για το παρόν και το μέλλον του έθνους. Το άλλο, ξεχάστηκε κιόλας».

Οι παρατηρήσεις του για το μήνυμα είναι οι παρακάτω έξι:

1. Τα βράδια των εκλογών κι ενώ περιέτρεχα τα τηλεοπτικά παράθυρα, αισθάνθηκα ότι είχε γίνει μια νεκρανάσταση των ζόμπι. Μια πραγματική, εφιαλτική ανάσταση των ξεχασμένων ζόμπι! Ο πολιτικός μας κόσμος: τι μικροκομματικές ερμηνείες των “μηνυμάτων”, τι φλύαρη κενολογία, τι φθαρμένη μαγνητοταινία στα χείλη, τι αναισθησία απέναντι στο ζοφερό παρόν, που εκείνος –ο πολιτικός κόσμος- δημιούργησε. Εστω λοιπόν: δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να παραιτηθούν από τα κομματικά τους αξιώματα, ούτε να μειώσουν τα προνόμια τους. Καθώς όμως η θύελλα σαρώνει τα σπαρτά και τους ανθρώπους, δεν μπορούν τουλάχιστον να πουν ένα όχι στα μικρόφωνα, να ψελίσουν ένα συγγνώμη στους πολίτες;

2. Το μήνυμα της αποχής: η αξία του δεν έγκειται στα ποσοστά, ούτε στην χωροταξική του κατανομή. Η αξία της αποχής έγκειται στην σιωπή, στην εκκωφαντική δύναμη της σιωπής. Ευτυχώς, η αποχή δεν έχει - ούτε μπορεί να έχει - εκπροσώπους, δεν ερμηνεύει τη στάση της, δεν διεκδικεί μια θέση στα τηλεπαράθυρα. Η αποχή –ευτυχώς- δεν ακούει τις φλυαρίες, ούτε τις εκκλήσεις. Είναι απλώς η βουή των πλησιαζόντων γεγονότων.

3. Οι κυβερνητικοί βουλευτές και τα στελέχη –τι χάρμα μετάλλαξης! Πως υπερασπίζονται όσα μέχρι χθές λοιδωρούσαν, πόσο εύκολα ξεχνούν τις χθεσινές τους υποσχέσεις. Ας μην υποκρίνονται τουλάχιστον. Λίγοι –το ξέρω!- ενδιαφέρονται πραγματικά για την σωτηρία της πατρίδας, για να αποφευχθούν τα χειρότερα από όσα μας μέλλονται. Τη δική τους σωτηρία επιδιώκουν οι πολλοί, στην πολιτική τους επιβίωση αποβλέπουν. Αυτό, τουλάχιστον, θα ήταν μια ομολογία κυνική αλλά ανθρώπινη. Τα υπόλοιπα είναι μια αφόρητη υποκρισία.

4. Αυτή η «ολική επαναφορά» της Νέας Δημοκρατίας, τι εύστοχος χαρακτηρισμός! Ολική επαναφορά: στον λαϊκισμό και την αυταρέσκεια, στην ανευθυνότητα και την υποκρισία. Αυτοί, οι εναντίον του μνημονίου, αποδείχθηκαν απλώς αμνήμονες: του τρόπου που κυβέρνησαν την χώρα, των ερειπίων που άφησε η άτακτη φυγή τους.

5. Οι ηττημένοι των εκλογών: όχι, δεν είναι τα κόμματα εξουσίας, ούτε ο δικομματισμός –μην σας παραπλανούν! Ο πραγματικός, ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα και οι παράλληλες του συνιστώσες, εντός η εκτός. Διότι μες στην ιστορική τους ακινησία, δεν είχαν καν δίλλημμα: αν η Αθήνα παρέμενε με τον Δήμαρχο της απαξίωσης και της φθοράς, ούτε αν στην Θεσσαλονίκη επικρατούσε ο Ανθιμος και οι αφορισμοί του. Πλην Λακεδαιμονίων, λοιπόν – τι κρίμα! Ναι, πλην Λακεδαιμονίων, όπως πάντα, φοβούμαι για πάντα.

6. Ετσι, λοιπόν: η ελπίδα δεν προήλθε από τους κομματικούς διαδρόμους, δεν χάιδεψε τα αυτιά της εξουσίας η των μέσων ενημέρωσης, δεν κολάκεψε τις αδυναμίες μας. Η ελπίδα, στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, ήρθε από ψυχωμένους ανθρώπους, από την δύναμη των ονείρων, από το χάσμα με τους «άλλους». Αν έλθει και πάλι η ελπίδα στην χώρα, την χώρα μας, με τον ίδιο παράδοξο τρόπο θα έλθει, με τα ίδια ανεπαίσθητα βήματα.
Και τι να προσθέσουμε;…

Ο λαός εμίλησε

Η Λ. Κέζα εφιερώνει και το σημερινό της άρθρο στο ΒΗΜΑ στον πολιτισμό που ... περιμένει το δήμο Αθηναίων με τον Ψινάκη επικεφαλής. Καταλήγει:

 

Ο κ. Ηλίας Ψινάκης πέτυχε όσα δεν κατάφερε η αντίζηλός του στους κόλπους της Ακροδεξιάς, όσα δεν πέτυχε η τραγουδίστρια που νιαούριζε «σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με». Αν μην τι άλλο, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον λαοφιλή μάνατζερ ότι κατάφερε να πουλήσει την εικόνα του. Από τις πίστες στα πλατό και από τα πλατό στα αξιώματα. Ενα είναι βέβαιο, ότι ο νέος δημοτικός σύμβουλος θα είναι στα καθήκοντά του τόσο σοβαρός όσο υπήρξε και σε άλλες δημόσιες θέσεις. Τελικά το να πολιτεύεται κανείς είναι εξίσου κρίσιμο με το να γίνεται μέλος στην επιτροπή ενός σόου.

Το αξιοθαύμαστο στον κ. Ηλία Ψινάκη είναι η εξειδίκευση. Δεν πολιτεύεται για να γίνει αντιδήμαρχος Καθαριότητας, ούτε για βρει καταλύματα στους άστεγους. Δεν θα άντεχε τις μυρωδιές... Θέλει να γίνει αντιδήμαρχος Πολιτισμού, και να προωθήσει την εικόνα της Αθήνας στα πέρατα του κόσμου. Επειδή οι πρωτευουσιάνοι παραμένουν βαθιά επαρχιώτες, έχουν αποδεχθεί αμάσητο τον κοσμοπολιτισμό του. Δεν αντιλέγουμε, είναι απίστευτα χαριτωμένος και οι ατάκες του (καίτοι παλαιομοδίτικες)

είναι γρήγορες και σπιρτόζικες. Αρκεί όμως το προσωπικό θάμπος για να γίνει η Αθήνα ένας ελκυστικός προορισμός; Μπορεί να λειτουργήσει η πολιτική με όρους σοουμπίζ; Ακούγεται ελαφρώς πιο περίπλοκο να γίνει η Αθήνα ταξιδιωτικός προορισμός και σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό από το να κάνει μερικά εξώφυλλα ένας τραγουδιστής σε ντόπια έντυπα.

Ας αποδεχθούμε ότι ο κ. Ψινάκης θα είναι ένας πειστικός πρεσβευτής της πόλης. Τι είδους πολιτισμό θέλει να προωθήσει στο εξωτερικό; Τον πολιτισμό της Τζούλιας Αλεξανδράτου, των σκυλάδικων, ή μήπως της σκυλοπόπ; Πέρασε η εποχή της απενοχοποίησης, τότε που ήταν στη μόδα να φεύγει κανείς από το θέατρο της Ξενουδάκη για να πάει στις πίστες της Εθνικής οδού. Νίκησε η ευτέλεια. Η εκλογική αποθέωση του κ. Ψινάκη δείχνει ότι η επικρατούσα αισθητική είναι αυτή που προβάλλεται από τα κανάλια. Ο κριτής των τηλεοράσεων είναι πολύ πιο αστραφτερός από τους κρινόμενους, όμως αυτό δεν λέει πολλά για τη νίκη του. Ο κ. Ψινάκης σταυρώθηκε συγκριτικά, ως καλύτερος από τους επαγγελματίες πολιτικούς. Εκείνος είναι ο εσταυρωμένος, οι άλλοι οι περιφρονημένοι.

Ψήφος για την εικόνα

Το σημερινό άρθρο της στο ΒΗΜΑ η Λ. Κέζα το αφιερώνει στην εκλογή του Ψινάκη. Έχει τίτλο "εκλεγμένο σταριλίκι" και καταλήγει:

"Θα ήταν βιαστικό και επιπόλαιο το συμπέρασμα ότι ο κ. Ψινάκης ψηφίστηκε για να σπάσουν πλάκα οι Αθηναίοι. Δεν χρειαζόταν να τον σταυρώσουν για να τον απολαύσουν, όλο και από κάπου ξεπετάγεται ως μέλος κάποιας αδιανόητης τηλεοπτικής επιτροπής. Τον ψήφισαν γιατί έχει τα δικά του λεφτά- δεν θα χρειαστεί να κλέψει το δημοτικό ταμείο για να χτίσει σπίτι. Τον ψήφισαν γιατί είναι ειλικρινής- ακόμη και σε πεδία που μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Τον ψήφισαν γιατί αυτοσαρκάζεται- ενώ οι γραβατωμένοι διαψεύδουν το παραμικρό ψεγάδι που τους αποδίδεται. Τον ψήφισαν επειδή απαξιώνουν τους αληθινούς πολιτικούς, τον ψήφισαν γιατί δεν μπορεί να βλάψει την Αθήνα. Η πόλη έχει πιάσει πάτο.

Οι προγραμματικές δηλώσεις του κ. Ψινάκη είναι προσεκτικές. Δεν λέει ότι θα μετατρέψει το γκέτο σε λουλουδούπολη, δεν λέει ότι θα φτιάξει παιδικό σταθμό σε κάθε γειτονιά και πισίνα σε κάθε ταράτσα πολυκατοικίας. Ο μάνατζερ μιλάει για την «εικόνα» της Αθήνας. Την εικόνα θα ρετουσάρει, την εικόνα θα μοντάρει, την εικόνα θα προωθήσει. Η απεικονική πραγματικότητα φαίνεται να έχει πέραση".

Αυτούς εμπιστευόμαστε...

O Πιπερόπουλος, κι αυτός γνωστότερος στους περισσότερους λόγω των εμφανίσεών του στα τηλεοπτικά παράθυρα και πάνελ, ανακάλυψε το ζεστό νερό.

«Στην εποχή των τηλεοπτικών παραθύρων» λέει, «στα «πρωινάδικα», στις μεσημβρινές εκπομπές σαχλαμάρας και σε πολλές νυχτερινές «σοβαροφανείς» εκπομπές πολιτικού, κοινωνικού, οικονομικού τίποτε όσοι και όσες συμμετείχαν έγιναν πρόσωπα γνωστά και, επικοινωνιακά, κέρδισαν την συμπάθειά μας, ακόμα και όταν αυτογελιοποιήθηκαν, δεν είπαν τίποτε ή είπαν και ξε-είπαν κάθε 3 λεπτά της παρουσίας τους στα στούντιο!...» (…)

«Και σε αυτές τις εκλογές επιλέξαμε κιόλας την περασμένη Κυριακή και πολλοί θα επιλέξουν και θα ψηφίσουν την ερχόμενη Κυριακή το περίβλημα, την επιδερμίδα της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας αγνοώντας ότι επιλέγουν αυτούς και αυτές που η ελληνική τηλεόραση καθιέρωσε και αποτελούν τον πολύ, μα πάρα πολύ επικίνδυνο σύγχρονο «ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ» καθώς η κάλπη δεν είναι το μηχανάκι της AGB, αλλά η σκληρή πραγματικότητα τοποθέτησης σε θώκους εξουσίας ανδρών και γυναικών που θα κρίνουν το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας…».

Άμα λείπουν οι ηγέτες, τα οράματα και η Παιδεία τι θέλετε να ψηφίσει ο κόσμος κύριε Γιώργο μας; Όταν ευχόμαστε «να περνάτε καλά», όταν στέλνουμε τα παιδιά μας στα σχολεία επίσης για να περνάνε καλά, αν το μόνο που μας νοιάζει είναι η ψυχαγωγία, ο φραπές, το ποτό κι ο χαβαλές… Όταν μιλάμε για τους τηλεοπτικούς αστέρες με τα μικρά τους ονόματα (ο Ηλίας, η Ρούλα κλπ), γιατί μας είναι τόσο οικείοι, τι ψάχνουμε να βρούμε; Αυτούς ξέρουμε, μ’ αυτούς σκεφτόμαστε, αυτούς εμπιστευόμαστε.

Βοήθειά μας.

Οι βρωμιές στα πεζοδρόμια και το Μνημόνιο

Στο παραβάν των εκλογών για την ανάδειξη των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης αρκετοί θα δυσκολευτούν και ετούτη την Κυριακή να δουν πέρα από το Μνηµόνιο.

"Δυσκολεύονται να τιθασεύσουν το θυµικό τους ή να χειραφετηθούν από την κοµµατική τους αγέλη. Κάποιοι – όχι λίγοι – ξεχνούν το αντικείµενο αυτών των εκλογών, πέρα από διλήµµατα, συνθήµατα και µακιαβελικές σκοπιµότητες.

Οµως, όλοι, δεξιοί και αριστεροί, απολιτίκ και στρατευµένοι, στην ίδια πόλη ζουν. Και για να φτάσουν στην κάλπη, τα ίδια σκατά πατούν στα ίδια πεζοδρόµια" καταλήγει στο άρθρο του στα σημερινά ΝΕΑ, το οποίο ασχολείται με την Αθήνα και την Αττική, ο Μ. Τσιντσίνη.

Είναι σκληρή η πραγματικότητα

Τι να κάνουμε; Αυτοί είμαστε. Αντιγράφω από τον ΒΗΜΑτοδότη:

"Γιορτή Δημοκρατίας; Μάλλον ριάλιτι Δημοκρατίας. Ο κ. Ηλ. Ψινάκης ως χθες το βράδυ ήταν πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα με τον συνδυασμό του κ. Ν. Κακλαμάνη".

Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι σκληρή. Βεβαίως και το τηλεοπτικό κοινό θα πρέπει να αντιπροσωπευτεί στα νέα συμβούλια. Πολύ σωστά σκέφτονται αυτοί που τους βάζουν στους συνδυασμούς.

Σήμερα, αύριο κι εχθές

Ένα αρνητικό αποτέλεσμα σε αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι και κάτι ασυνήθιστο για την κυβέρνηση. Η Ευρώπη είναι γεµάτη από κυβερνήσεις που έχουν χάσει δηµοτικές ή περιφερειακές εκλογές χωρίς αυτό να τις εµποδίζει να κυβερνήσουν σημειώνει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ.

«Η κυβέρνηση σήµερα δεν διαθέτει ούτε λιγότερη, ούτε περισσότερη νοµιµοποίηση επειδή ο Περγαντάς προηγήθηκε του Χειµάρα ή το αντίστροφο. Κι ούτε διευκολύνεται ή επιβαρύνεται η διακυβέρνηση του τόπου επειδή ο Σγουρός κέρδισε τον Δηµαρά. Ούτως ή άλλως, τα προβλήµατα παραµένουν ασήκωτα».

Φυσικά και δεν μπορεί να αγνοηθεί το αποτέλεσμα. Το μήνυμα είναι όμως στα ποσοστά αποχής και όπως γράψαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση το μεγάλο ποσοστό άκυρων και λευκών. Το αποτέλεσμα κρίνεται από αυτούς που επέλεξαν από τα υπάρχοντα ψηφοδέλτια.

Αλλά «ας κρατήσουµε στην άκρη του µυαλού µας ότι ένα εκατοµµύριο συµπολίτες µας επέλεξαν να µην το κάνουν» σημειώνει. Ο ίδιος καταλήγει στο άρθρο ότι «μετά και τα χθεσινά αποτελέσµατα θα φανεί όχι µόνο αν η Ελλάδα διατηρεί µια ισχυρή κυβέρνηση (κάτι το οποίο ουδείς αµφισβητεί…) αλλά αν απέκτησε ξανά και µια ισχυρή αντιπολίτευση». Η δική μας άποψη είναι ότι η αποχή, τα λευκά και τα αποτελέσματα μπορούν να ερμηνευτούν και ως μια ένδειξη, τουλάχιστον, κάποιων επερχόμενων αλλαγών. Δεν μπορεί σήμερα τα πράγματα να είναι όπως ήταν χθες.

Αλλού κερδίσαμε εμείς, αλλού η αυτοδιοίκηση...

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (8-11-10)

Καληνύχτα;

Το μήνυμα: 40% αποχή + 10% άκυρα λευκά ---> περίπου 50% εκτός προτεινόμενων επιλογών.

"Και η κυβέρνηση και η Ν.Δ.- νόμισαν ότι- βρήκαν ένα σημείο ισορροπίας στο χθεσινό αποτέλεσμα. Αλλά το πάρτι δεν τελείωσε. Για όσους διαθέτουν στοιχειώδη πολιτική κρίση τώρα αρχίζει, αν ληφθεί υπόψη το ιλιγγιώδες ποσοστό της συνειδητής αποχής. Από τη χθεσινή κάλπη δεν βγήκαν πολλές ψήφοι, βγήκαν όμως πολλά τζίνια. Και για τα δύο μεγάλα κόμματα το πραγματικό μήνυμα συνοψίζεται στον τίτλο της γνωστής ταινίας του Κλούνεϊ: «Καληνύχτα και καλή τύχη»", καταλήγει στο άρθρο του στα σημερινά ΝΕΑ ο Λακόπουλος.

Σαφώς και βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις στο πολιτικό τοπίο. Το "καληνύχτα και καλή τύχη" όμως είναι πολύ βαριά κουβέντα. Κρύβει και αισιοδοξία παρ' όλα αυτά αφού παραπέμπει σε αλλαγές. Σε διόρθωση πορείας. Σε ελπίδα.  Απορώ όμως με το που μπορεί να κρύβεται η αισιοδοξία. 

Το αυγό του Κολόμβου

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" στα σημερινά ΝΕΑ καταλήγει:

"Η δηµοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται κατ'’ αρχάς πολίτες. Και οι πολίτες για να υπάρξουν χρειάζονται πόλη. Μια δήθεν πόλη στην οποία κυκλοφορούν δήθεν πολίτες δεν µπορεί να φτιάξει τίποτε παραπάνω από µια δήθεν δηµοκρατία.

Και κάτι ακόµη: η ευφυΐα, την οποία διαθέτει ο ευφυέστερος λαός του κόσµου, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν προσµετράται στις δηµοσκοπήσεις. Παραµένει ζήτηµα ατοµικής ευθύνης. Και αυτή την ατοµική ευθύνη καλούµεθα να αποδείξουµε µεθαύριο µε την ψήφο µας".

Απλά πράματα, σαν το αυγό του Κολόμβου.

Δες τα πρόσωπα και θα καταλάβεις

Το φιλοσοφείν δεν καταργεί την τραγικότητα, ούτε λειτουργεί ξέχωρα από αυτήν. Υποστηρίζει η Κατερίνα στην ανάρτησή της «Εγώ καλά σου τα ’λεγα» θυμίζοντας μας τον αείμνηστο δωρικό και τσεκουράτο «φιλόσοφο» Άκη Πάνου.

Το πολύ ενδιαφέρον όμως το βρήκαμε στις αναφορές σ' ένα άρθρο του Έκο.

Να ευχαριστούμε τον Θεό, γράφει ο Έκο, που ζούμε σε μια χώρα που όλα γίνονται φανερά (ή σχεδόν φανερά λέμε εμείς) και ας διαβάσουμε με προσοχή τα ονόματα στα ψηφοδέλτια για να ξέρουμε τι μας περιμένει. Ίσως να μη μας αρέσει αλλά τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι οι προσδοκίες μας δεν θα διαψευστούν.

«Ένα άλλο πάλι που ακούω», γράφει ο Έκο το 1976, είναι οι κατηγορίες ότι δήθεν πολλοί συνδυασμοί «λένε τι δεν πρέπει να γίνει, αλλά δε λένε τι πρέπει να γίνει. Μ' άλλα λόγια δεν έχουνε πρόγραμμα. Μα τι είναι αυτό το πρόγραμμα; Σκεφτείτε το πρόγραμμα της Σκάλας του Μιλάνου: υπάρχει σ' αυτό ένας κατάλογος ονομάτων και τίτλων. Αν διαβάσουμε: "Μποκερίνι, Βιβάλντι, Στράους", ξέρουμε ότι μας περιμένει μια βραδιά γεμάτη αγγελικές μελωδίες. Αν διαβάσουμε "Μπέριο, Μπουλέζ, Μπουσότι", ξέρουμε ότι πρέπει να ετοιμαστούμε ψυχολογικά για προκλητικούς ήχους, μακριές σιωπές, τσιρίσματα, και τόσο το χειρότερο για τους αδαείς μελομανείς που, άσχετα μ' αυτό, πηγαίνουνε κάθε φορά και μετά παραπονιούνται. ΄Αρα ένας εκλογικός κατάλογος υποψηφίων είναι ένα πρόγραμμα. Αν μας ξαναπροτείνονται γνωστά άτομα για τα οποία έχουμε λόγους να δυσπιστούμε, ξέρουμε ότι το πρόγραμμα είναι να συνεχιστεί η κατάσταση όπως ήτανε πριν, και ίσως χειρότερα, μια και παρόλο ότι αυτά τα πρόσωπα δεν ήταν επιθυμητά από το λαό, αποδείχτηκαν αρκετά ισχυρά ώστε να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους. (…) Τα πρόσωπα αυτά έχουν ήδη κάνει και κάνουν πράγματα  για τα οποία θα μπορούσαμε να τα υποψιαστούμε».
Σε άλλα σημείο του άρθρου παρατηρεί: «Όποιος αγοράζει ξέρει τι κουβαλάει στο σπίτι του και πόσον καιρό θα διαρκέσει».

Τα πρόσωπα τις περισσότερες φορές προϊδεάζουν για το τι θα επακολουθήσει.

Πες μας που πας να σε πάμε

Ανθολογήσαμε μερικά κεντρικά συνθήματα  από υποψηφίους:

- Με εμπειρία και δύναμη για συγκρητισμό και ισόρροπη ανάπτυξη.

- Με δύναμη από την Κηφισιά!

- Εμπρός

- Καλύτερος δήμος, καλύτερη ζωή

- Εμπειρία και δυναμισμός, γνώση και ευαισθησία

- Χωρίς γραβάτα

- Και μετά θα είμαστε μαζί σας

- Όλοι μαζί

- Μια γροθιά

- Όλοι για την …

- Φόλα στον σκύλο τον Ραν Ταν Πλαν

- Αγάπη, αγάπη, αγάπη

- Όλοι ενωμένοι

- Για την … μας

-Νεα δύναμη με όραμα!

- Σηκώνουμε τα μανίκια

- Ένα όραμα, μια πορεία

- Συμμετοχή, διάλογος, συναίνεση

- Νέα αντίληψη, νέοι ορίζοντες

- Ποιότητα και συνέπεια

- Εξωστρέφεια

- Πρόοδος

- Αναγέννηση

- Αλλαγή

- Μπορούμε

- Ελπίδα

- Προοπτική

- Εμείς ξέρουμε

- Έχουμε εμπειρία

- Η … μας ενώνει

- Διεκδικούμε μαζί για την …

- Πρόοδος, Ανάπτυξη, Απασχόληση

- ΕλπίΖΩ

- ΑΛΛΑζει

- Πάμε μπροστά

- Φάρμακο στην κρίση

- Ψηφίζουμε γυναίκες

- Έμπορος

- Γιατρός

- Δικηγόρος

- Πολιτικός Μηχανικός

- Επιχειρηματίας

- Εκπαιδευτικός

- Οικολόγος

- Αμπελουργός

- Με θέληση και γνώση

- Με λογισμό και μ' όνειρο

- Εμείς ξέρουμε

- Εμείς μπορούμε

Της Ελλάδας το κάγκελο

Γράφει ο Δανίκας στο σημερινό άρθρο του στο ΒΗΜΑ με τίτλο "Πασαρέλα":

Τα κριτήρια των επιλογών μας. Επειδή δηλαδή είμαι καλός άνθρωπος, αυτό με κάνει αυτομάτως και δήμαρχο σωστό και αποτελεσματικό;
Λάθος. Τρομερό και ασυγχώρητο. Επειδή είμαι γνωστός και από τα κανάλια διάσημος και με τη γλώσσα εξοικειωμένος όσο κανείς άλλος, αυτό με κάνει περιφερειάρχη σωστό και αποτελεσματικό;
Λάθος. Τρομερό και ασυγχώρητο. Και επειδή είμαι γαλάζιος, πράσινος ή κόκκινος φανατικός οπαδός, αυτό με κάνει αυτομάτως σωστό και αποτελεσματικό άρχοντα των τοπικών αρχών; Λάθος.
Τρομερό και ασυγχώρητο. Ο Δημαράς, λόγου χάριν, ως δημοσιογράφος ήταν εκλεκτός συνάδελφος. Απολύτως καμία λαμογιά και τρικλοποδιά δεν μπορείς να του προσάψεις. Η τιμιότητα όμως δεν μπορεί να είναι το μοναδικό, υπέρτατο προσόν. Το ίδιο και με τον Κακλαμάνη. Επειδή δηλαδή επί των ημερών του ο δήμος της πρωτεύουσας σιτίζει καθημερινά μερικές χιλιάδες άστεγες ψυχές, αυτό τον κάνει αυτομάτως πετυχημένο; Δεν νομίζω. Το ίδιο και με τον Σοφιανό του ΚΚΕ. Επειδή ψυχή τε και σώματι αφοσιωμένος στην εργατιά, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορεί να μετατρέψει την Αθήνα σε πόλη με ανθρώπινη αρχοντιά. Το ίδιο ισχύει και με τους υπουργούς. Επειδή η Ξενογιαννακοπούλου είναι πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠαΣοΚ, θεωρήθηκε ικανή το ταμείο και το μπάχαλο της Υγείας να τα διαχειριστεί. Πλάνη. Η επιλογή για κάθε υπεύθυνο πόστο που η κακή διαχείρισή του κοστίζει στον πολίτη λεφτά, ταλαιπωρία και άλλα πολλά, ουδεμία σχέση με προβολή, τηλεόραση και αγωνιστική προοπτική. Η διεύθυνση και η πολιτική δεν είναι ντουντούκα, ποινικό μητρώο και καλή δημοσιογραφία. Μπορεί να είσαι καλός γραφιάς αλλά εντελώς άχρηστος να μοιράσεις δύο γαϊδάρων άχυρα. Ζούμε σε μιαν άλλη εποχή. Η ρητορική των παχουλών επαγγελιών μάς τελείωσε. Ψηφίζω κάποιον όχι για τα ωραία του μάτια αλλά για την ικανότητά του και την αποτελεσματικότητά του. Εκεί που αρχίζει η πασαρέλα των προβεβλημένων στελεχών τελειώνει και κάθε ελπίδα να ανακάμψουν η χώρα, η περιφέρεια, η πόλη και το χωριό!

 Σχόλιο; Ουδέν.

Κόσμια

Στις εκλογές αυτές η πλάκα γίνεται στα blog, αφού τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης ντύνουν στολίζουν, νοικοκυρεύουν. Στη Μαγνησία για παράδειγμα γίνεται ο χαμός. Ξεμπρόστιασμα κανονικό. Για ευνόητους λόγους αντιγράφουμε αλλοιωμένο:

Χιψόπουλος υποψήφιος: Υποψήφιος Δήμαρχος ….

Πείτε μας κ. …, πέραν του/της … σαν κομματικού οργανισμού, εσύ σαν Χιψόπουλος  τι έχεις κάνει στην ζωή σου, τί έχεις πετύχει, ποιές είναι οι περγαμηνές σου, τι εκπροσωπείς, τι είδους πρότυπο είσαι, τι ζητάς απο μας, τι το διαφορετικό είσαι; Γιατί ρε να σε ψηφίσουμε; Μήπως γιατί είσαι όμορφος. Υποψήφιε Χιψόπουλε κλπ κλπ κλπ ακολουθούν μπινελίκια κόσμια.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να σταθούμε στον δικό μας πολιτικό πολιτισμό. Το γλείψιμο γίνεται από τους blogger το μπινελίκι πέφτει στα σχόλια. Άλλο επίπεδο εδώ.

Σαν παλιό καλό κρασί

Σαν παλιό καλό κρασί ένα ένα σκάνε μύτη τα ψηφοδέλτια. Γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι και μη, προσοχή στην ξεφτίλα. Πάνω από την εκλογή προέχει η αξιοπρέπεια. Προσέχτε γιατί εκτός από την έκθεση για το σταυρό υπάρχει και η άλλη έκθεση στην κοινωνία. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα με κάθε τρόπο. Μην ξεχνάτε ότι θα σας βλέπουν και παιδιά. Ας τόχετε στο νου σας, καθότι ακόμα και οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αξιοπρέπεια μένει. Καλό αγώνα και οι μπουνιές στους αντιπάλους πάνω από τη μέση και πάνω από το τραπέζι. Ας ευχηθούμε όλοι και οι υποψήφιοι ας βάλουν τα δυνατά τους το θέαμα να μην χρειαστεί γονική συναίνεση.

Πρόσωπα

Ο Γιανναράς στη σημερινή Καθημερινή σχολιάζει τη διαπίστωση του Πάγκαλου «τα φάγαμε όλοι». Γράφει διάφορα.

Παρατηρεί για παράδειγμα αυτό που δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει σε καμία περίπτωση όταν διαλέγουμε δημόσια πρόσωπα: η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.

Επίσης υπενθυμίζει ότι κάθε κόμμα εξασφαλίζοντας τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς κατάφερε να γιγαντώσει απρόβλεπτα το κράτος με συνέπεια η οικονομία και εξ αυτού να καταρρέει  αφού δεν αντέχει να συντηρεί τέτοιο θηρίο. Όμως σημειώνει αυτή την αμαρτία των κομματικών σχηματισμών εξουσίας τη φορτώνει ο Πάγκαλος κάνοντάς την συνενοχή επιστρατεύοντας το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».

Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Οχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση, υποστηρίζει ο Γιανναράς.
Το συνετό (σοφό θα έλεγα) κομμάτι του ελλαδικού πληθυσμού (ελάχιστο αριθμητικά, αλλά όχι ευκαταφρόνητο σε δυναμική επιρροής) δεν ψηφίζει ιδεολογικές ετικέτες, ψηφίζει πρόσωπα. Στην πρόκριση προσώπων, στην αξιολόγηση προσώπων, στην εμπιστοσύνη σε πρόσωπα απηχείται ελληνική ιδιαιτερότητα αιώνων: εθισμοί στην ευθύνη της ελευθερίας, όχι πειθάρχηση σε αυθεντίες «ορθής» ιδεολογίας και «αποτελεσματικής» ηθικής.
Με αυστηρά κριτήριά για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας. Τα αποτελέσματα μπορεί βέβαια να είναι εντελώς απογοητευτικά σε πολλές περιπτώσεις υποψηφίων στις λίστες για τις εκλογές αυτοδιοίκησης. Πολλές και οι περιπτώσεις ατόμων που προσβάλουν την νοημοσύνη και την έννοια της εκπροσώπησης των πολιτών. Αρκετές και οι περιπτώσεις ανθρώπων που η σχέση τους με τα κοινά είναι εντελώς ανύπαρκτη, που εμφανίζονται από το πουθενά. Κλπ κλπ κλπ.
Γι’ αυτό πρόσωπα!

Σταυρό στη γιαγιά

Τα ονόματα των υποψηφίων που ανακοινώνονται το ένα μετά το άλλο για τις εκλογές του Νοεμβρίου αποκαλύπτουν τη γύμνια του πολιτικού προσωπικού. Δεν είναι μόνο η (υπο)κουλτούρα του σελέμπριτι στην οποία βυθίζονται οι περισσότεροι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, αλλά είναι και η γενικότερη ένδεια πολιτικών προτάσεων μέσα από τα πρόσωπα των υποψηφίων.

Οι περισσότεροι από αυτούς αντιλαμβάνονται την πολιτική τους «στράτευση» ως μία ακόμη ευκαιρία για μερικά κακού γούστου ευφυολογήματα, με επισκέψεις για τις επισκέψεις κ.ο.κ. Όλα αυτά μπορεί να δημιουργούν εντυπώσεις αλλά έτερον ουδέν. Που είναι τα ρεαλιστικά προγράμματα; Που είναι η καινοτομία; Που είναι το όραμα για τις πόλεις που ζητάνε να διοικήσουν;

Υπάρχει όμως και το άλλο μεγάλο πρόβλημα: αυτό της έλλειψης πολιτικού προσωπικού που αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο το έλλειμμα συμμετοχικής κουλτούρας. Με τον «Καλλικράτη» τα ψηφοδέλτιο είναι τεράστια. Που θα βρεθούν τόσοι; Το είχαμε διατυπώσει και παλιότερα: ο Καλλικράτης είναι κομμένος και ραμμένος για κομματικούς υποψηφίους. Πρόβλημα επίσης δημιουργεί και η ποσόστωση ανδρών- γυναικών. Οι υποψήφιοι βάζουν τις γιαγιάδες τους για να συμπληρώσουν.

Το να σωρεύονται στα ψηφοδέλτια άνθρωποι χωρίς ιδιότητες ή το χειρότερο εξαναγκασμένοι να το κάνουν κατεβάζει το επίπεδο της εκπροσώπησής μας και δοκιμάζει άσχημα τον «Καλλικράτη», υποστηρίζει όχι άδικα ο Μπακουνάκης στο σημερινό ΒΗΜΑ.

Από σύμβουλο όλα να τα περιμένεις

"Από σύμβουλος δήμαρχος;" αναρωτιέται ο Κ. Ζούλας στο άρθρο του με τον τίτλο αυτό στη σημερινή Καθημερινή, αναφερόμενος στην περίπτωση του γιού της Ντόρας, ο οποίος διεκδικεί τον Δήμο Καρπενησίου. Ενδιαφέρον έχουν και τα όσα αναφέρει για την ξεφτίλα των κομμάτων που τον υποστηρίζουν.

"Αναζήτησα στο Διαδίκτυο ένα πλήρες βιογραφικό του κ. Κώστα Μπακογιάννη για τη μέχρι σήμερα επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά δεν έβγαλα άκρη. Αναφέρεται ότι έκανε εξαιρετικές σπουδές στο Μπράουν και το Χάρβαρντ τις οποίες μάλιστα συνεχίζει σήμερα στην Οξφόρδη. Και ότι παράλληλα εργάστηκε ως βοηθός ευρωβουλευτή και στην Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι το 2006, τότε δηλαδή που προσελήφθη ως σύμβουλος στη μητέρα του κ. Ντόρα Μπακογιάννη, όταν εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών. Εκτοτε είναι ιδιοκτήτης μιας εταιρείας media (;) με την αδελφή του.

Θα αναρωτιέστε γιατί ασχολούμαι σήμερα με τον 32χρονο υποψήφιο δήμαρχο Καρπενησίου. Διότι μού προκάλεσε τεράστια εντύπωση ότι όλες (μα όλες!) οι υποστηρικτικές δηλώσεις στην υποψηφιότητά του ουδόλως έθιξαν τη «λεπτομέρεια» αν είναι (ή δεν είναι) επαρκή τα προσόντα του να αναλάβει μια τέτοια θέση. «Ο Κώστας Μπακογιάννης είναι γιος του αείμνηστου Παύλου που υπήρξε μάρτυρας της Δημοκρατίας. Τον τιμούμε. Δεν εντάσσεται ο Κώστας κατ’ ανάγκην σε εκείνους που διαιωνίζουν την οικογενειοκρατία» είπε π. χ. ο κ. Βασ. Μιχαλολιάκος της Ν.Δ., ενώ ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης «συμπλήρωσε»: «Αν και είμαστε κατά της οικογενειοκρατίας ο Κώστας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς είναι ο γιος του Παύλου που έδωσε το αίμα του για την παράταξη».

Συγγνώμη για το ερώτημα, αλλά αυτά είναι τα «νέα» κριτήρια επιλογής ενός δημάρχου για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ; Αρκεί για να γίνει κάποιος δήμαρχος η τιμή στον αδικοχαμένο πατέρα του; Δεν έχει καμία σημασία για τη Ν. Δ. και τον ΛΑΟΣ αν ο υποψήφιος -ο κάθε υποψήφιος- έχει στοιχειώδη, έστω, πείρα δημόσιας διοίκησης; Ποια είναι τα διοικητικά προσόντα του συμπαθούς κατά τα άλλα Κώστα, τους απασχόλησε καθόλου;

Θα αντιτάξετε ευλόγως ότι δήμαρχοι έγιναν (με την ψήφο μας...) ακόμη και τραγουδιστές ή καλαθοσφαιριστές. Βεβαίως, αλλά μήπως και αυτή δεν είναι μια αιτία της πλήρους απαξίωσης του ρόλου της αυτοδιοίκησης;

Η «υποδοχή» που έτυχε η εν λόγω υποψηφιότητα είναι άκρως επιβεβαιωτική του πόσο εξακολουθούν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας οι εκπρόσωποί μας. Διευκρινίζω ότι προσωπικά δεν γνωρίζω τον Κώστα Μπακογιάννη. Διαβάζοντας, όμως, π. χ. ότι εξακολουθεί (προς τιμήν του) και σπουδάζει, θα μου φαινόταν λογικότερο, εφόσον έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική, να διεκδικήσει τη θέση ενός δημοτικού συμβούλου και όχι απευθείας του δημάρχου. Οχι μονον για να αποκτήσει μια στοιχειώδη εμπειρία στη λειτουργία ενός δήμου. Αλλά κυρίως για να αυτονομηθεί επαγγελματικά και να απογαλακτισθεί από το «επώνυμο βάρος» που άθελά του φέρει. Οι προβληματισμοί, όμως, αυτοί δεν φαίνεται να απασχολούν ούτε τον ίδιο ούτε κυρίως όσους τον στηρίζουν για αλλότριους -με τα όποια προσόντα του- λόγους…"

Αυτά!