Αυτά...

... ένα αυτοκίνητο, στο πίσω παρμπρίζ του οποίου είναι κολλημένη μια αυτοκόλλητη μούντζα - χειρονομία ελληνικότατη, ως γνωστόν. Σε κάθε δάκτυλο της ανοικτής παλάμης είναι γραμμένη και μία κατηγορία, την οποία ο αγανακτισμένος ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου απευθύνει προφανώς στους πολιτικούς: «κλέφτες», «απατεώνες», «αλήτες», «προδότες», καθώς και μία πέμπτη, η οποία δεν διακρίνεται ευκρινώς στη φωτογραφία. Δεν είναι όμως μόνον η μούντζα και η λεβέντικη αγανάκτηση που μας πείθουν για τη βαθιά ελληνικότητα του οδηγού. Είναι κυρίως το γεγονός ότι το αυτοκίνητο είναι σταθμευμένο επάνω στη γωνία της πλατείας της Ανοιξης, δίπλα από τους πασσάλους που έχει τοποθετήσει ο δήμος ακριβώς ώστε τα αυτοκίνητα να μην καταλαμβάνουν τη γωνία. Σημειωτέον, δε, ότι έχει παρκάρει εκεί παρότι υπάρχουν ελεύθερες θέσεις πολύ κοντά στη γωνία. Προσοχή όμως! Το πειστήριο της απόλυτης ελληνικότητας δεν είναι αυτή καθαυτή η παράβαση, αλλά η ανάγκη που τον υποχρέωσε να την κάνει: η ανάγκη να μην περπατήσει είκοσι βήματα παραπάνω, γιατί ο γνήσιος Ελληνάρας απεχθάνεται το περπάτημα και χρησιμοποιεί πάντα την «κούρσα» του, την οποία άλλωστε αισθάνεται ως προέκταση του πέους του.

Επειτα από την περιγραφή αυτή, το ερώτημα που έχω να σας θέσω προς γενικό προβληματισμό είναι το εξής: έχετε σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλετε ότι ένας άνθρωπος του οποίου η συμπεριφορά προδίδει την έκδηλη περιφρόνησή του για τους άλλους ψήφιζε εκείνους τους οποίους σήμερα καθυβρίζει, επειδή του έταζαν διευκολύνσεις και ρουσφέτια;

Απόσπασμα από άρθρο του Στ. Κασιμάτη στη σημερινή Καθημερινή.

Ποιος θα με πληροφορήσει;

Λέει η είδηση: Αναστάτωση επικρατεί στις δικαστικές και αστυνομικές αρχές μετά την εξαφάνιση του 50χρονου ισοβίτη Μιχάλη Μακρυγιάννη, ο οποίος παραβίασε για δεύτερη φορά -η προηγούμενη ήταν τον Αύγουστο 2006- πενθήμερη άδεια από τις φυλακές της Λάρισας. 

Η πενθήμερη άδεια, η οποία τελικά δόθηκε μετά από αρκετές αιτήσεις του κατάδικου που απορρίπτονταν, εξέπνευσε προ 48ωρών και ήδη έχει αρχίσει η αναζήτησή του για πολλοστή φορά από την Αστυνομία.

Ο Μιχάλης Μακρυγιάννης εξέτιε ποινή τετράκις ισόβια για πέντε δολοφονίες, τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας, ένοπλες ληστείες και συμπλοκές, καθώς και σωρεία άλλων εγκληματικών πράξεων.

Ο 50χρονος ισοβίτης κρατείτο το τελευταίο χρονικό διάστημα στις φυλακές της Λάρισας, όπου είχε υποβάλει συνολικά έξι αιτήματα χορήγησης πενθήμερης άδειας, τα οποία το ένα μετά το άλλο απορρίπτονταν. Στις 9 Αυγούστου είχε υποβάλει νέο αίτημα, για το οποίο υπήρξε θετική εισήγηση.

Στον υπόλοιπο κόσμο γίνονται τέτοια πράγματα;

Βολταιρικά

Αν η απόπειρα φίμωσης κάθε διαφορετικής φωνής δεν συνιστά την τρομοκρατία της άλλης πλευράς, τι μπορεί να συνιστά ο κολασμός καθενός που προειδοποιεί και ενημερώνει για σενάρια που όλος ο κόσμος συζητάει;
Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία μαζί με την κρίση και τις επιπτώσεις της, έχει εξαπλωθεί η κακοπιστία και η πολεμική διάθεση απέναντι στις απόψεις που διαφέρουν από τις πεποιθήσεις ή τις ιδεοληψίες του καθενός.

Οπαδική λογική

Μπορείς να γράφεις σε κάτι το οποίο δεν διαθέτεις;

Ναι, αν είσαι οπαδός!

Όμως, υπάρχει ακόμα, και ευτυχώς, μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας, που αν και  θυμωμένη, δεν θα γίνει ποτέ πελατεία κανενός. Οι πολίτες αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να αξιώνουν από κάθε αρχηγό και κόμμα που ευαγγελίζεται έναν άλλον δρόμο εξόδου από την κρίση, να του πουν καθαρά, με σοβαρότητα και με επιχειρήματα, ποιός είναι αυτός ο άλλος δρόμος, πως θα είναι το κάθε μας βήμα, ποιοί θα είναι υπεύθυνοι σε κάθε τομέα, και πόσο χρόνο θα κρατήσει αυτή η πορεία. Γιατί δεν είναι όλοι σαν την "κυρία" της φωτογραφίας ...

Απορίες

Γιατί «μειοδότες» δεν είναι αυτοί που δεν φροντίζουν την επίλυση των προβλημάτων, τον εκσυγχρονισμό, τους θεσμούς, την ισχυροποίηση της οικονομίας και είναι όσοι αρνούνται τον λαϊκισμό, τις κινήσεις για τις φωτογραφίες, τις ανέξοδες ευχές, τα χειροφιλήματα και τις πατριωτικές κορώνες;

Κρίσιμο ερώτημα

Θα αντέξει το πολιτικό σύστημα της χώρας μας τα νέα μέτρα ή θα λάβει τέλος η παράσταση "μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα"; Ιδού η απορία.

Τα πιο ωραία λαϊκά

«Είμαι ένας λαϊκός πρόεδρος, ενημερώνομαι, κάθομαι και συζητώ με τους λαϊκούς βουλευτές». Η φράση του προέδρου της Βουλής Φίλιππου Πετσάλνικου, χθες το απόγευμα, άραγε να σήμαινε το σφύριγμα λήξης των εχθροπραξιών ανάμεσα στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σούλα Μερεντίτη, Γιάννη Διαμαντίδη και άλλους και στον υπουργό Επικρατείας Ηλία Μόσιαλο, ο οποίος είχε δηλώσει ότι έχει αποποιηθεί τα βουλευτικά προνόμια;

[...]

Και γιατί δεν είναι λαϊκός κάποιος, όπως π. χ. ο Μόσιαλος, ο οποίος δεν μεγάλωσε στην κομματική θερμοκοιτίδα και αντί να μαθαίνει τις ίντριγκες και τα μαχαιρώματα του κομματικού σωλήνα διέπρεπε στον επιστημονικό στίβο;

Οσοι ανατράφηκαν στην κομματική θερμοκοιτίδα καλό θα ήταν να μάθουν να ακούν, αρχίζοντας από τους συντρόφους τους. Θα τους χρειαστεί.

Παρατηρεί ο Ηλίας Κανέλλης στο σύντομο σημείωμά του στα ΝΕΑ.

Θαρσείν χρη

Αντιγράφουμε σχόλιο από τη στήλη του Ψυχογιού από το σημερινό ΒΗΜΑ:

Ποιος έχει το θάρρος να πει στους νέους πτυχιούχους ότι είναι νοσηρό να περιμένουν από τους άλλους και το κράτος να τους εξασφαλίσει; Οτι για να πάρουν το πτυχίο τους οι φορολογούμενοι ξόδεψαν περίπου 150.000 ευρώ (από δημοτικό ως πανεπιστήμιο) και η κοινωνία περιμένει από αυτούς ανταπόδοση και απόσβεση μέσω καινοτομίας και παραγωγικής δράσης; Οτι πληρώνουμε για να σας σπουδάσουμε και να αποδώσετε, όχι για να σας διορίσουμε;

Εκδηλώσεις

Τον Δεκαπενταύγουστο η Ελλάδα είναι γεμάτη εκδηλώσεις απ' άκρου εις άκρον. Είναι μια ευκαιρία να βρεθούν όσοι συγκεντρώνονται συνήθως στα χωριά τις μέρες αυτές, να θυμηθούν και να μιλήσουν. Οι  δημιουργοί είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να προβάλουν τη δουλειά τους. Οι παραγωγοί να προωθήσουν τα προϊόντα τους και οι "πολιτιστικοί" φορείς να προβάλλουν τα οράματά τους και την ικανότητα υλοποίησης αξιοπρεπών προτάσεων. Εκδηλώσεις πάμπολλες. Όταν ποια η λαίλαπα θα έχει κοπάσει οι πονηροί παράγοντες θα τις προβάλουν μέσα από τους στατιστικούς πίνακες: Κάναμε και τόσες εκδηλώσεις! Ακόμα και οι μαθητές όμως των μικρών τάξεων γνωρίζουν και ξεχωρίζουν τις ποιοτικές από τις ποσοτικές μεταβλητές. Άλλο χαρακτηριστικό το βάρος και άλλο το χρώμα οφθαλμών. Το κατάμεστο γήπεδο ή η αίθουσα αποτελεί ατράνταχτο κριτήριο ποιότητας; Ή μήπως ότι το τοπικό είναι αυθεντικό και ποιοτικό και ότι έρχεται απ' έξω υποκουλτούρα και αρπαχτή; Ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα αν δεν το κάνουμε σκόπιμα για να δικαιολογήσουμε τις όποιες επιλογές. Αληθές το εθνικό ή εθνικό το αληθές, για να παραφράσουμε τον Σολωμό; Από όλες αυτές τις "πολιτιστικές" εκδηλώσεις πόσες άραγε θα πάρουν βαθμό προβιβάσιμο; Ψευδοαπορίες.

Και μετά;

Ο Λακόπουλος στο σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ σχολιάζει το θέμα της κομπίνας από ιδιώτες εις βάρος του δημοσίου και των ευρωπαϊκών ταμείων. Συνήθως ακούμε κάθε φορά για την αποκάλυψη διαφόρων κομπίνων. Το τι γίνεται μετά όμως δεν το μαθαίνουμε ποτέ.

Η κατάληξη του Λακόπουλου είναι: "Η αποκάλυψη κυκλωμάτων που βάζουν χέρι στον κρατικό προϋπολογισμό είναι θεάρεστο έργο. Αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να ξέρουμε και τη συνέχεια; Ποιοι είναι και ποιοι τους βοήθησαν; Επέστρεψαν ό,τι δεν τους ανήκε ή απλώς το κράτος τούς κρατάει σε ομηρεία; Κλείνουν οι υποθέσεις με καταλογισμούς και τα τοιαύτα ή κάνουμε μισές δουλειές; Εφαρμόζονται πράγματι οι νόμοι ή απλώς βγάζουν ανακοινώσεις οι διοικήσεις και τα υπουργεία για να πουλάνε μούρη και μετά το ξεχνούν; Εάν τίποτε από αυτά δεν γίνεται, τότε απλώς επαληθεύεται και σε αυτές τις περιπτώσεις η ατάκα του Κέινς για τη φοροδιαφυγή: «Είναι η μόνη πνευματική εργασία που αμείβεται».

Σύγχρονη πολιτική

Ενώ στη χώρα μας η απόδοση δικαιοσύνης είναι μια πολύ πικρή ιστορία με αναρίθμητα παραδείγματα που μπορούν να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό [τι να πει κανείς όταν για να τελεσιδικήσει μια απόφαση χρειάζονται 10 χρόνια; Για ποια απόδοση δικαιοσύνης να μιλήσουμε;] ο υπουργός ασχολείται με την ανωνυμία ... των blogger.
Τι μπορεί να τον ενοχλεί άραγε; Φοβάται μην γίνει της Αιγύπτου στη χώρα μας; Πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει πρόβλημα ή ότι το άνοιγμα του θέματος είναι μια κίνηση αντιπερισπασμού (γιατί θα ήταν βαρύ να πούμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ιεραρχήσει τα προβλήματα του υπουργείου του)- για να στρέψει την κοινή γνώμη από τα ουσιαστικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ως υπουργός;

Εσύ νόμιζες πως έχεις τίποτα χορτάκηδες …

Γιατί η πρόταση του υπουργού για την θεραπεία των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά στα δημόσια νοσοκομεία θα πετύχει, όταν δεκάδες ανάλογες προτάσεις το ίδιο φιλόδοξες απέτυχαν; Αν το πρόβλημα είναι στην εξασφάλιση θεραπευτικής αγωγής γιατί η Γουντχαουζ που είχε τον τρόπο της πέθανε; Είναι μερικά από τα ερωτήματα της Ρούλας Γεωργακοπούλου στο σημερινό σημείωμά της στα ΝΕΑ.

«Το καταρρέον Εθνικό Σύστημα Υγείας, (…), οφείλει να κρατηθεί και να μην καταρρεύσει γιατί αλλιώς η απόφαση του υπουργού κινδυνεύει να εκφυλιστεί και να δώσει την ευκαιρία στους χιουμορίστες των ραδιοτηλεοπτικών να συνεχίσουν το αποτρόπαιο καλαμπούρι που άρχισαν με το που έσκασε η είδηση: Λευτεριά στα Ζωνιανά, από πού πάνε για τον Πύργο και τι φυτά παράγει η Καλαμάτα..." σημειώνει.

Μερικά ερωτήματα που χρειάζονται ειλικρινείς απαντήσεις και περισσότερες πάντως διευκρινήσεις είναι: «Πώς ακριβώς θα γίνεται η ιατρική παρακολούθηση των ασθενών και ποια από τα φαλιρισμένα δημόσια νοσοκομεία θα αναλάβουν το ευγενικό αυτό έργο χωρίς υποδομές, χωρίς ειδικευμένο προσωπικό, χωρίς μια αποστειρωμένη γάζα, ένα μπουκαλάκι μπεταντίν, ένα απλό παυσίπονο, έναν στρατό από κλινικούς ψυχολόγους; Και για να μην ξεχνιόμαστε, τι απέγιναν τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα απεξάρτησης άλλων εποχών που θα 'καναν, λέει, το θαύμα, αλλά δεν το έκαναν γιατί έπεσαν νεκρά με το πρώτο ντουφεκίδι της υποχρηματοδότησης και της οικονομικής κρίσης»;

Και αναρωτιέται διατυπώνοντας αυτά που έχουμε στο μυαλό μας όλοι όσοι ζούμε σήμερα σ' αυτή τη χώρα και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι γίνεται: «Δεν λέω, καλό θα ήταν να μπει και κάνα φράγκο στα δημόσια ταμεία από τη φορολόγηση των «επίμονων κηπουρών» ινδικής κάνναβης που τόσα χρόνια κάνουν το περίσσευμά τους Πόρσε Καγιέν και Καλάσνικοφ από δεύτερο χέρι. Αυτό όμως δεν είναι διόλου θεραπεία αλλά μάλλον απλή οικονομικοτεχνική διευθέτηση, κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό δράμα.

Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, τι εμπόδισε παρακαλώ την κατακαημένη την Εϊμι να βρει την υγειά της στα υπερειδικευμένα κέντρα που κατέφευγε κατά καιρούς; Αμερικανοί ερευνητές, με αφορμή την περίπτωσή της, δημοσίευσαν μόλις χτες τη σύγχυσή τους απέναντι στο πρόβλημα της χρόνιας τοξικομανίας πετώντας το μπαλάκι (πάλι) στην ψυχιατρική και στο καινούργιο μας άλλοθι, τους νευροδιαβιβαστές. Δεν θα μπω στον κόπο να μεταφράσω. Καλύτερα να σας τραγουδήσω κάτι από το πασίγνωστο σουξέ της, το Rehab, στο οποίο η ντίβα με τα tattoos δήλωνε απερίφραστα ότι δεν επιθυμούσε θεραπεία.

Γιατρός: Γιατί είσαι εδώ παιδί μου;

Εϊμι: Ειλικρινά δεν έχω ιδέα

Αυτά...»

Καταλήγει στο άρθρο η Γεωργακοπούλου.

Δημαρχιακές απορίες

Λέει η δημαρχάρα με αφορμή τα μαχαιρώματα στη Ζάκυνθο των τριών τουριστών και τον θάνατο του ενός Άγγλου 19-άρη από τον δικό μας τσαμπουκαλή ταξιτζή: Επιτέλους θα πρέπει να αποφασίσουμε τι είδους τουρισμό θέλουμε.

Τι είδους τουρισμό θέλουμε, ή τι είδους τουρισμό μπορούμε να έχουμε, τι είδους τουρισμό δικαιούμαστε να έχουμε με όλα αυτά που μοστράρουμε;

Πρέπει κάποτε να αφήσουμε κατά μέρος τα περί υπέροχου τόπου, μοναδικού στον κόσμο και εκείνα που αναμασάμε ακκιζόμενοι ανέξοδα.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τον υπέροχο τόπο που μας έλαχε; Υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό; Είναι όντως υπέροχος ο τόπος, είναι όντως μοναδικός. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ένα καταφύγιο. Το πολιτισμένο τοπίο όχι μόνο της Ευρώπης, της οικουμένης. Ποιος όμως μπορεί να πει ότι θα δυσκολευτεί να προσδιορίσει τα σημεία κακοποίησης που έχουμε με μεγάλη άνεση επιφέρει στο θαυμάσιο τοπίο και τα έργα τέχνης που κληρονομήσαμε; Την κακοποίηση και την ασχήμια, την τσαπατσουλιά και το σαλταδορισμό; Μήπως δεν έχουμε εξωθήσει το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον μας στα όρια της αντοχής του;

Μήπως η βία δεν είναι μια από τις συνέπειες της λογικής του εγώ είμαι ότι θέλω, συμπεριφέρομαι όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, τις σχέσεις, τους νόμους, το δίκιο μου, την κοινωνία, τους θεσμούς και τους ανθρώπους;

Απορίες

Toυ Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (7-6-11)

What if ανάλυση

Στις αλήστου μνήμης εποχές θα τρέχανε στις πλατείες να φωτογραφηθούν. Τώρα κρύβονται. Ούτε από τους παράδρομους του Συντάγματος. Πέρασαν για πάντα οι παλιές ιδέες. Οι παλιές αγάπες γίνανε κραυγές. Πολυχρωμία, αγανάκτηση, επιμονή, μαζικότητα. Θα γίνουν και παιχνίδι στα χέρια των παιδιών; Από την άλλη όμως πια είναι η πρόταση;

Το πράγμα κάθε άλλο παρά απλό είναι. Μπορεί πάρα πολύ εύκολα όπως όλοι διαισθανόμαστε να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Τι θα συμβεί αν οι αγανακτισμένοι, οι άνεργοι και οι πεινασμένοι βρεθούν στην πρώτη γραμμή; Άγνωστο κι απρόβλεπτο. Τα γεγονότα της βουλής με απειλές για λιντσάρισμα και της Κέρκυρας με πετριές στα τυφλά εύκολα μπορούν να οδηγήσουν τα γεγονότα σε χαοτικά φαινόμενα.

Και πάντως ότι και να λέμε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι κατάκτηση των κοινωνιών.

Και αν θέλουμε να είμαστε και ειλικρινείς θα πρέπει να κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Μόνοι τους βρέθηκαν στο Κοινοβούλιο οι βουλευτές;  Ποιος τους ψήφισε; Ποιος έκανε ουρές στα γραφεία τους για να ανταλλάξει την ψήφο του µε κάποιον διορισµό; Ποιος υπερψήφισε όποια τηλεπερσόνα επιδείκνυαν τα ψηφοδέλτια; 

Η δημοκρατία είναι κακό πολίτευμα αλλά δυστυχώς δεν έχει καλύτερο.

Στα σκυλιά!

Το είπαμε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τις εικόνες στην τηλεόραση: ακόμα κι αν αποδειχθεί η αθωότητά του ήδη καταδικάστηκε -ξεσκίστηκε- στα μάτια όλου του πλανήτη. Πια ίση μεταχείριση; Πώς το τελευταίο κατακάθι προστατεύεται από τη βορά της τηλεόρασης και όχι ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος της υφηλίου; Ακριβώς επειδή είναι ισχυρός πετιέται η προσωπικότητά του στα σκυλιά; Ναι αλλά αυτό καταρρίπτει τα περί ίσης μεταχείρισης. Αν αποδειχθεί ένοχος και ότι χρησιμοποίησε τη θέση του για να διαπράξει ότι του αποδίδεται ας εξαντλήσουν την αυστηρότητα των νόμων, αλλά μέχρι τότε δεν έχει το τεκμήριο της αθωότητας που έχει ο τελευταίος δολοφόνος;

Ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ καταλήγει:

"ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, το έγκληµα που του αποδίδεται είναι αποτρόπαιο – όσο κι η µεταχείριση που του επιφυλάχθηκε. Μόνο που ακόµη κι ο χειρότερος εγκληµατίαςδικαιούται συνθήκες αξιοπρέπειας. Και η προσωπική αξιοπρέπεια δεν µπαίνει στη ζυγαριά µε κριτήρια λαϊκού θεάµατος.

ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, λοιπόν, αυτή η ιστορία αφήνει µια πικρή γεύση στο στόµα. Αυτή η δηµόσια, ταχεία και απροσωπόληπτη απονοµή δικαιοσύνης προκαλεί ενδεχοµένως θαυµασµό. Αλλά και φόβο".

Με ποια προοπτική;

Μεσογειακός λαός είμαστε ανέκαθεν αλλά δεν είμαστε πάντα έτσι. Η Επιστήμη έχει την εξήγηση, γράφει ο Τζανάκης στα σημερινά ΝΕΑ. Οι ερευνητές έβαλαν ποντίκια σε ένα µεγάλο κουτί. Στην αρχή ήταν λίγα –και η συνύπαρξη ήταν αρµονική.

Μετά, άρχισαν να βάζουν κι άλλα ποντίκια µέσα στο κουτί – ώσπου η έλλειψη χώρου έκανε τη συνύπαρξη αδύνατη. Το αποτέλεσµα ήταν να γίνουν τα πειραµατόζωα... χούλιγκαν – και να αρχίσουν να σκοτώνουν το ένα το άλλο.

Στη δική µας περίπτωση δεν φταίει ο χώρος αλλά η προοπτική. Όλο και περισσότεροι είναι απολύτως πεπεισµένοι ότι γι’ αυτούς δεν έχει δρόµο, δεν έχει οδό. Από τον νεαρό που έχασε τα χρόνια του για τα µεταπτυχιακά που οδηγούν σε δουλειά ντιλιβερά ως τον 55άρη που απολύθηκε για λόγους Μνηµονίου.

Και παλαιότερα γίνονταν τέτοια – αλλά, τότε, οι πάντες είχαν την αίσθηση ότι το µέλλον θα ήταν καλύτερο από το παρελθόν. Σήµερα, είµαστε ακόµα στο µέσον του πειράµατος – ακόµα οι «επιστήµονες» προσθέτουν ποντίκια…

Να δουμε πόσο θα αντέξουμε ως κοινωνία.

Πόσο κάτω μπορούμε να πάμε ακόμα;

Μεγάλη δημοσιότητα δίνουν τα ηλεκτρονικά αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης στα έκτροπα που σημειώθηκαν στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας μεταξύ της ΑΕΚ και του Ατρόμητου λέει η είδηση.

Την είδηση περιμέναμε θα μου πείτε. Εδώ βρωμάει ο τόπος από την παρακμή σε κάθε επίπεδο τον αγώνα Ατρομήτου - ΑΕΚ περιμέναμε... Η απορία μας είναι ποιοι είναι αυτοί που με τέτοιο χάλι πάνε στα γήπεδα. Και πόσες ακόμα τέτοιου είδους εκδηλώσεις χρειάζονται για να σηκωθούν και να φύγουν όλοι οι στοιχειωδώς σκεπτόμενοι άνθρωποι για να μείνουν οι χούλιγκανς, τα λαμόγια, οι λωποδύτες, οι εγκληματίες και το κάθε κατακάθι μαζί μ' αυτούς που κάθονται στα καφενεία και ακκίζονται ότι είναι απόγονοι του Σωκράτη, του Περικλή, του Φειδία και του Ευριπίδη αποσιωπώντας ότι είναι επίσης και απόγονοι του Γιαγκούλα, του Εφιάλτη και του Κατελάνου.

Υπάρχει διότι;

Αντιγράφουμε την είδηση από το Παρατηρητήριο Τιμών:

"Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Τιμών Υγρών Καυσίμων, η μέση τιμή της απλής αμόλυβδης αυξήθηκε στο 1,697 ευρώ το λίτρο.

Οι περιοχές με τις υψηλότερες τιμές είναι η Κεφαλονιά, η Κέρκυρα, η Κρήτη (Ρέθυμνο, Λασίθι), η Σάμος και η Χίος όπου η τιμή πώλησης φθάνει μέχρι και τα 1,889 ευρώ.

Φθηνότερες περιοχές, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη με τιμές από 1,599 ευρώ".

Υπάρχει κανείς από τους κατά τα άλλα λαλίστατους να μας δώσει κάποια εξήγηση που να μην υποτιμά τη νοημοσύνη μας;

Αφέλεια ή σκοπιμότητα;

Ποιος δήμαρχος θα ήθελε κάποιον να τον ελέγχει; Κανείς. Γιατί λοιπόν να συναινέσει στην εκλογή του συνηγόρου του πολίτη αν μπορεί να τον αποφύγει;
Ασφαλώς αν είναι να βολέψει κάποιον δικό του. Κάποιον που δεν θα του κάθεται στη μύτη. Μα τότε τι συνήγορος του πολίτη θα είναι, όταν θα είναι με το δήμαρχο; Φυσικά δεν θα είναι. Θα εισπράττει, όμως, μισθό όσο και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.Άρα αν είναι να την πάρει κάποιος τη θέση θα την πάρει εκείνος του ... ευρύτερου Ολυμπιακού φάσματος ... (αθάνατοι παράγοντες).
Αν πάλι μείνει η θέση κενή, που σημαίνει ότι δεν χάθηκε κι ο κόσμος, γιατί να υπάρχει;
Το ερώτημα θα έπρεπε να το απαντήσει ο Καλλικράτειος Ραγκούσης. Νομίζω.