Ευγένιος Τριβιζάς

Μια πολύ ωραία συνέντευξη του Ευγένιου Τριβιζά

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (2-1-18)

Διαβάστε τη συνέντευξη πατώντας ΕΔΩ

Η αληθινή δημοκρατία αρχίζει και τελειώνει με τη συμπεριφορά μας

Γράφει ο Δανίκας σήμερα στην ηλεκτρονική έκδοση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

"Ποιος είμαι εγώ που κρίνω και κατακρίνω; Περίπου ο κανείς. Το πιστεύω και το ομολογώ. Ομως αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμα να προτείνω και να αναθεωρώ. Οπως τώρα εδώ. Λέω λοιπόν. Στον εαυτό μου. Στο δεύτερο, αόρατο, μισό μου:

Κάνε περισσότερα, μίλα λιγότερο. Do it, don’t say it! Ας πούμε. Σήκω από τον καναπέ. Stop γκρίνια, μουρμούρα, υβρεολόγιο και μούντζα. Γιατί έτσι βολεύεται, προσωρινά, το θυμικό σου. Γιατί έτσι υποβιβάζεις σε καφενείο το επίπεδό σου. Γιατί έτσι εκτονώνεις τον θυμό σου. Και γιατί έτσι παριστάνεις τον μάγκα στον διπλανό σου. Τελείωσε η σχέση σου με τον άνθρωπό σου; Φύγε! Ολα είναι δυνατά. Αρκεί να το θέλουμε πραγματικά!
Κρίνε πρώτα τον εαυτό σου. Ας πούμε. Αν και ο ίδιος φοροφυγάς, μην κρίνεις τον γείτονά σου που κι αυτός έχει κερδίσει με την ίδια λαμογιά. Ας πούμε. Αν κι εσύ έχεις φορέσει κέρατα στον άνθρωπό σου, να περιμένεις να σ' τα φορέσει κι αυτός στο κούτελό σου. Η αυτοκριτική, ο μονόδρομος που οδηγεί στην αρετή της αυτογνωσίας!
Τα αισθήματα, όχι τα εγκεφαλογραφήματα. Ας πούμε. Χτυπάει η καρδιά σου; Τότε αυτό είναι το αυθεντικό αίσθημά σου. Ας πούμε. Οταν κάθεσαι και υπολογίζεις με κριτήριο τον όγκο του πορτοφολιού του απέναντί σου, τότε υποτιμάς τον εαυτό σου. Τότε είσαι copy paste των διαπλεκόμενων πολιτικών σου. Αφησε ελεύθερα τα αισθήματά σου. Τότε μόνο θα νιώσεις τον έρωτα στην καθημερινότητά σου!
Μπες στη θέση του άλλου. Ας πούμε. Οπως οι σημερινοί Αλβανοί, Πακιστανοί και Αφγανοί, έτσι και οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Ξενιτεύτηκαν κι αυτοί. Οπως οι σημερινοί Αλβανοί, Πακιστανοί και Αφγανοί, έτσι και οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας ξεσκάτωναν Γερμανούς, Καναδούς, Αμερικανούς. Το κριτήριο είναι ένα: ο χαρακτήρας και όχι το χρώμα της επιδερμίδας. A few good men!
Αλλαξε τις προτεραιότητές σου. Ας πούμε. Ποιος ο τυχερός, ο καλύτερος και ο έξυπνος ανάμεσα σε κάποιον από τη Δανία που δεν έχει προσωπική ακίνητη ιδιοκτησία και σε σένα που έκανες το σκατό σου παξιμάδι προκειμένου να αποκτήσεις μικρό διαμέρισμα, μικρό εξοχικό και δύο γκαρσονιέρες για να τσοντάρεις στον μισθό; Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!
Να ακούς τη φωνή σου. Ας πούμε. Προσπάθησε να μαγνητοφωνήσεις τη φωνή σου. Οταν μιλάς στη γυναίκα και το παιδί σου. Και μετά άκου τον εαυτό σου. Τον τόνο της φωνής σου. Τα επιχειρήματά σου. Και τότε θα καταλάβεις ένα πράγμα που θα κοντύνει την ύπαρξή σου: ότι κι εσύ συμπεριφέρεσαι όπως ο χειρότερος εχθρός σου. Τότε θα συναισθανθείς την ασημαντότητά σου. Και τότε ίσως αλλάξεις προς το καλύτερό σου!
Η αληθινή δημοκρατία αρχίζει ή τελειώνει με τη συμπεριφορά σου. Ας πούμε. Προτού φτύσεις τον κατώτερό σου και γλείψεις τον ανώτερό σου σκέψου τον εαυτό σου. Πάντα κάποιος θα βρίσκεται πάνω από το «σπουδαίο» το άτομό σου. Και μην ξεχνάς. Ο σημερινός κατώτερος μπορεί αύριο να σκαρφαλώσει πάνω από το αφεντικό του!
Πίστεψε στις δυνατότητές σου. Ας πούμε. Εκατομμύρια δειλά, μικροσκοπικά πλάσματα μεταμορφώθηκαν στο αντίθετό τους. Οι νάνοι γίνονται γίγαντες όταν οι συνθήκες και οι εποχές είναι δύσκολες. Ανεξάντλητες οι δυνάμεις καθενός ξεχωριστά. Τόνωσε το ηθικό σου εξετάζοντας σε βάθος τον πολιτικό σου. Χωρίς τη δική σου συγκατάθεση όλοι αυτοί οι απρόσωποι «ταγοί» δεν είναι ούτε μισή σπιθαμή!
Ανοιξε τους ορίζοντές σου. Ας πούμε. Οπως η ζωή είναι πλούσια σε ποικιλία και διαφορετικότητα, έτσι να προσπαθήσεις κι εσύ. Ολα είναι απαραίτητα για να θρέψουν τον εσωτερικό οργανισμό σου. Και το καφενείο, και ο χαβαλές, και η τέχνη, και η διασκέδαση, και η πληροφόρηση, και ο έρωτας, και η μόρφωση. Τα πάντα. Οσο πιο πλουραλιστικός τόσο πιο πολυμορφικός. Οσο πιο ανοιχτός τόσο πιο θωρακισμένος και σωστός. Ο μονόχνωτος είναι εχθρός!

Ο μόχθος o χρήσιμος ο κολλητός σου. Οταν ρώτησαν τον σπουδαίο Σουηδό σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν «τι απ’ όλα είναι πρώτο, το ταλέντο ή η δουλειά», εκείνος απάντησε «95% δουλειά και μόνο 5% ταλέντο». Η ευκολία είναι η λογική του κατήφορου. Ο μόχθος και η δοκιμασία είναι τα εφαλτήρια που εξανθρωπίζουν και εξαγνίζουν. Αυτά τα δύο είναι τα βασικά υλικά κάθε πολιτιστικής κληρονομιάς. Keep trying. Λαός προκομμένος ποτέ νικημένος!"

Η κάθε εποχή και ο δικός της Τόμσεν

Αντιγράφουμε από την ηλεκτρονική έκδοση του "Πρώτου Θέματος" το άρθρο του Βασ. Αναστασόπουλου "Τα όμορφα μυαλά όμορφα καίγονται". 

"Υπάρχει μια «περίεργη» γενιά εκεί έξω. Αδόκιμα, και εντελώς αυθαίρετα, συνηθίζω να τους αποκαλώ «Νεφωτισμένους» (από τη σύντμηση των λέξεων «νέοι» και «πεφωτισμένοι»). Τι είναι, όμως, οι «Νεφωτισμένοι»; Όπως, προφανώς, υποδεικνύει η ίδια η λέξη, πρόκειται για νέους ανθρώπους, ηλικίας 25-35 ετών, οι οποίοι διάβασαν, σπούδασαν, μορφώθηκαν, μόχθησαν, βρήκαν τις ευκαιρίες, τις «άρπαξαν από τα μαλλιά» και σήμερα κατέχουν σημαντικές θέσεις σε διάφορες επιχειρήσεις και οργανισμούς, καταφέρνοντας μάλιστα να αμείβονται και καλά, για τα δεδομένα της εποχής. Άλλοι πάλι εξ αυτών έχουν έντονη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, συμμετέχοντας σε πρωτότυπα projects και δράσεις που κάνουν πιο «ανθρώπινο» το προφίλ των μεγάλων αστικών κέντρων.

Μια συζήτηση με τέτοιους ανθρώπους είναι πάντα... απολαυστική. Έχουν φρέσκες ιδέες, τεκμηριωμένες απόψεις, στιβαρά επιχειρήματα, ανοιχτό πνεύμα και πάθος για δημιουργία. Έχουν ωστόσο και ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Απογοητευμένοι από τις παθογένειες του εγχώριου πολιτικού συστήματος, μπέρδεψαν το «ακομματίκ» με το «απολιτίκ» και αποστασιοποιήθηκαν από την πολιτική ζωή του τόπου. Απηύδησαν με τις «κωλοτούμπες» του Σαμαρά, τις παλινωδίες του Τσίπρα, τη σήψη του ΠΑΣΟΚ, την έλλειψη νέων προτάσεων από το ΚΚΕ, τις «κορώνες» του Καμμένου, τις... κόκκινες γραμμές του Κουβέλη, το παραλήρημα της Χρυσής Αυγής... Έψαχναν κάτι νέο για να στηρίξουν και να στηριχθούν, δεν το βρήκαν και, έτσι απλά, έπαψαν να ασχολούνται -ή δεν ασχολήθηκαν ποτέ.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα ψήφου. Κι όμως, δεν το αξιοποιούν. Επιλέγουν το άκυρο ή το «λευκό» -που, όσο να πεις, δεν είναι πολιτική στάση. Προκρίνουν τη «σιωπηρή διαμαρτυρία». Κι αν τους ρωτήσεις τι θα κάνουν, σε περίπτωση που τα τόσο όμορφα πλασμένα σχέδιά τους, δεν βρουν πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα, προκειμένου να ευοδωθούν, η απάντηση «θα φύγω στο εξωτερικό» είναι η πρώτη που τους έρχεται στο μυαλό. 

Δεν είναι θλιβερό αυτό; Δεν είναι κρίμα που, αντί να κάτσουν να «στύψουν» τα υπέροχα μυαλά τους και να γίνουν οι ίδιοι, η αλλαγή που θέλουν να δουν, επιλέγουν να ρίξουν την ασπίδα, να παραδοθούν αμαχητί και να αφομοιωθούν από τη μάζα; 

Κι όμως, αυτούς τους νέους χρειάζεται η Ελλάδα. Τους ευφυείς, τους αισιόδοξους, τους οργανωτικούς, που ξέρουν να ελίσσονται και να βρίσκουν λύσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα προβλήματα. Που δεν φοβούνται να βγουν μπροστά, να πάρουν πρωτοβουλίες, να ηγηθούν. Και η ευθύνη είναι δική τους να πάψουν να μεμψιμοιρούν και να «συναντηθούν», επιτέλους, να βάλουν στην άκρη το «εγώ» και να «αγκαλιάσουν» όλους εκείνους που συμμερίζονται την ίδια απογοήτευση από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.

Μόνο που, αν είναι να το κάνουν, καλό θα είναι να κινηθούν γρήγορα και να προλάβουν τις επόμενες εθνικές εκλογές. Μετά, δεν αποκλείεται να είναι πολύ αργά..."

Κλείνουμε με δυο παρατηρήσεις: Αν το ελληνικό εκλογικό σώμα ήθελε αυτά τα μυαλά θα τα είχε αναζητήσει και όπου τα έβρισκε θα τα ψήφιζε. Όμως τι είν' ο κάβουρας, τι ειν' το ζουμί του. Συνεχώς τα ίδια και η κάθε εποχή με τον δικό της Τόμσεν. Και η δεύτερη: το νέος στις ιδέες κλπ στον δημόσιο βίο δεν είναι κατ' ανάγκη ηλικιακός προσδιορισμός. Το 25-35 ενδεχομένως να έχει φρεσκάδα και ορμή αλλά δεν είναι βέβαιο ότι έχει και την εμπειρία να διαχειριστεί τύχες ανθρώπων και κοινωνιών. Ιστορικά τουλάχιστον δεν επιβεβαιώνεται.

Για τα λεφτά τα κάνουμ' όλα;

Η Ελένη Αρβελέρ υποστηρίζει σε συνέντευξη που έδωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο σχετικά με όσα γίνονται σήμερα (ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 29-7-13)
«Το κέντρο Δελφών έγινε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για να μπορέσουν οι Ευρωπαίοι να κάνουν τα περίπτερά τους, όπως ήταν παλιά οι θησαυροί των Δελφών. Νόμιζε ο Καραμανλής ότι οι Ευρωπαίοι θα έχτιζαν τα παραρτήματά τους και θα γινόταν ένα ευρωπαϊκό σύμπλεγμα, το οποίο θα είχε την προβολή της Ευρώπης που δεν ξεχνάει ότι η βάση του πολιτισμού της είναι η Ελλάδα. Αυτό ήταν το σκεπτικό. Κανένας Ευρωπαίος δεν έκανε τίποτα. Έχουμε Ευρωπαίους μέσα στο συμβούλιο, αλλά η Ευρώπη δεν δίνει ούτε πεντάρα. Και όλα τα έξοδα είναι του ελληνικού δημοσίου, οπότε είμαστε κρατικοδίαιτοι και αυτό είναι κακό. Τους είπα, λοιπόν, "παιδιά, το μόνο που μπορεί να μας δώσει το κράτος είναι οι μισθοί σας, κομμένοι-ξεκομμένοι, αυτοί είναι. Όλα τα άλλα πρέπει να τα κάνουμε με δική μας προσπάθεια". Και λόγω τού ότι με ξέρουν κάπως οι Ευρωπαίοι, έρχονται στο συμπόσιο, χωρίς να τους πληρώσουμε, χωρίς να τους δώσουμε τα εισιτήρια, δε δίνουμε τίποτα, αλλά έχουμε ένα πρόγραμμα τέλειο. Εκείνη, η οποία μας βοήθησε πολύ, είναι η κ. Μενδώνη χάρη στο ΕΣΠΑ. Γιατί το ΕΣΠΑ Αττικής έδωσε τη δυνατότητα στο Κέντρο Δελφών να κάνει όλες τις εκδηλώσεις στην Ακρόπολη, τον Εθνικό Κήπο και το Ίδρυμα Κακογιάννη» λέει η κ. Αρβελέρ, μιλώντας για το έργο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών και προσθέτει: «Το Κέντρο ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που δεν έχει χρήματα. Τα λεφτά τα έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ θα πρέπει κάποτε θα να γίνει κάτι, ίσως δεν έχω καιρό να το κάνω εγώ, αλλά πρέπει να γίνει, είναι να περάσει από το ΣτΕ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να είναι, δηλαδή, υπό την Ανδρούλα Βασιλείου, η οποία είναι υπεύθυνη σήμερα για τα πολιτιστικά. Αλλά εκείνο το οποίο νομίζω ότι είναι πολύ σοβαρό, είναι ότι το κέντρο των Δελφών έχει γίνει κέντρο και για την περιφέρεια. Δεν έρχονται να το παρακολουθήσουν μόνο από το εξωτερικό. Έρχονται και από την Άμφισσα, και από το Χρυσό, και από την Ιτέα κλπ. Το παρακολουθούν άνθρωποι, οι οποίοι δεν είχαν την δυνατότητα πριν να παρακολουθήσουν συμπόσια από ξένους, να ακούσουν μουσική, να δουν χορό. Αυτή η διείσδυση του Κέντρου είναι ένα από τα μεγάλα συν, όπως επίσης και η προσπάθεια που κάνουμε, να απευθυνθούμε στη νέα γενιά».

Αναφερόμενη στην εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, η κ. Αρβελέρ σημειώνει: «Αλλιώς μας βλέπει ένας καθηγητής πανεπιστημίου ή ένας φοιτητής κι αλλιώς ένας εργάτης, ο οποίος σου λέει, "γιατί εγώ να δουλεύω για τους Έλληνες;". Είχα πάρει ένα ταξί πρόσφατα στο Παρίσι και μου λέει ο ταξιτζής "κυρία Αρβελέρ, πρέπει να βοηθήσουμε τους Ισπανούς γιατί είναι εργατικοί, κάνουν ό,τι πρέπει, όχι σαν τους Έλληνες". "Για στάσου" τον κόβω. "Ξέχασα, είστε Ελληνίδα, αλλά δεν πειράζει αλήθεια λέω" μου λέει. Σε ένα μέρος του κόσμου, το οποίο δεν έχει να κάνει ούτε με τον χτεσινό πολιτισμό ούτε με τον αυριανό, αλλά έχει να κάνει με την καθημερινότητα, βγάζω το ψωμί μου, δεν το βγάζω, έχω οικογένεια, είμαι άνεργος, αυτοί σου λένε "φτάνει πια". Από την άλλη μεριά σου λένε "οι Έλληνες κάνουν ότι μπορούν και μας δώσανε τα φώτα τους στο παρελθόν". Το θέμα, πάντως, είναι ότι χάσαμε την αίγλη, ότι ήμασταν αυτοί οι οποίοι κάνανε την καλύτερη αντίσταση, αυτοί που γέννησαν τη δημοκρατία. Τώρα σου λένε "δώσατε, αλλά φτάνει πια"».

Όσο για τους ίδιους τους Έλληνες, εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτική. «Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή πάνε με όποιον δίνει τα λεφτά. Είναι άσχημο αυτό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Θυμάμαι μία μέρα ταξίδευα με τον Ντελόρ και μου λέει "πες μου λίγα πράγματα για την Ελλάδα". "Είναι μία χώρα, όπου δεν είσαι άνθρωπος, είσαι πακέτο, το πακέτο Ντελόρ" του απάντησα. Η Ευρώπη δεν είναι μόνο τα χρήματα που δίνει. Η Ευρώπη έχει υποχρεώσεις, αλλά και εμείς έχουμε υποχρεώσεις απέναντί της. Αν ρωτήσεις έναν Έλληνα ποιες είναι οι υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στην Ευρώπη, δεν θα σου απαντήσει κανείς. Εκείνο που περιμένουμε είναι η Ευρώπη να μας ζήσει, να μας θρέψει, τα πακέτα Ντελόρ, το ΕΣΠΑ". Αυτό που με φοβίζει πολύ είναι ένα είδος αδράνειας. Νομίζεις ότι οι Έλληνες έχουν πάθει καθίζηση. Δεν υπάρχει ένα όραμα. Μνημόνιο-όχι μνημόνιο. Το μνημόνιο είναι όραμα; Τι θα πεις στα παιδιά; Όχι μνημόνιο, καλά, αλλά μετά; Λοιπόν, αυτό με φοβίζει πολύ περισσότερο απ’ όλα. Ότι έχασαν οι Έλληνες τη δυνατότητα -όχι της ελπίδας, την οποία έχουν εναποθέσει στους ξένους- αλλά του οράματος. Εγώ γνώρισα την κατοχή. Για να πάω στο σχολείο περνούσα πάνω από πτώματα πεινασμένων ανθρώπων, τα οποία μάζευε ένα καροτσάκι του δήμου. Λοιπόν, όταν μου λένε ότι υπάρχει κρίση, γελώ».

Αναλύοντας τα αίτια που φτάσαμε από τον «Έλληνα της αντίστασης» στον «Έλληνα - πακέτο Ντελόρ», η Ελληνίδα ακαδημαϊκός εξηγεί: «Νομίζω ότι φταίει η εμφυλιακή κρίση. Δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε σε εμφύλιο πόλεμο. Δεν πάψαμε ποτέ να έχουμε αυτόν το διχασμό. Να σας πω ένα παράδειγμα. Είμαι πρόεδρος του διεθνούς ιδρύματος Σοστάκοβιτς, ο οποίος είναι ίσως ο μεγαλύτερος μουσικός της εποχής μας. Έχει κάνει την ενορχήστρωση του ύμνου του ΕΛΑΣ. Είπα να τη φέρω στην Ελλάδα και μου λένε: "Δεν μπορούμε να παίξουμε τον ύμνο του ΕΛΑΣ σε δημόσιο κτίριο". Αν μετά από 60 χρόνια έχουμε φτάσει εκεί, είναι γιατί τα έχουμε κουκουλώσει όλα. Δεν έχουμε κάνει -αυτό που λένε οι ψυχολόγοι- την περίοδο του πένθους. Δηλαδή, ουδέποτε δώσαμε στον εαυτό μας τον καιρό να σκεφτεί τα πράγματα με κάποια απόσταση και να κλάψει, ή να γελάσει, γι αυτά που έχει κάνει. Λοιπόν, από αυτή τη στιγμή και έπειτα, χωρίς παιδεία, με μία οικογένεια διαλυμένη, με ένα όραμα, το οποίο είναι μόνο το "τι θα έχω", δεν πάμε πουθενά. Κάποτε είπα κάτι και μου θύμωσε όλος ο κόσμος. Ότι περάσαμε από τα τσαρούχια στα Tod’s. Είναι μία ατάκα που όμως αν την αναλύσεις έχει αλήθεια. Από τις σκηνές της κατοχής φτάνουμε στο "πάρε δάνειο", "πάρε αυτοκίνητο", "πάρε και δεύτερο και τρίτο". Εγώ μόνο στην Ελλάδα βλέπω οικογένειες να έχουν δύο αυτοκίνητα, ένα μονό και ένα ζυγό».

Μιλώντας για την πορεία της Ευρώπης και για το αν κινδυνεύει από το αντιευρωπαϊκό κλίμα, που αναπτύσσεται, η κ. Αρβερέλ σημειώνει: «Η Ευρώπη ήταν ο χώρος, ο οποίος μονοπωλούσε την παγκόσμια ιστορία. Αυτό έπαψε. Η Ευρώπη δεν μονοπωλεί την παγκόσμια ιστορία, πράγμα που σημαίνει -κατά τους ιστορικούς- μία παρακμή, η οποία είναι οικονομική, πολιτιστική, δημογραφική και ηθική. Λοιπόν, διατείνομαι ότι η Ευρώπη έχοντας χάσει ακριβώς τον πρωτεύοντα ρόλο στην παγκόσμια ιστορία, μετακινήθηκε ο πρωταγωνιστής δυτικά, εννοώντας την Αμερική, αλλά και ανατολικά. Η Ευρώπη έχει γίνει ένας κεντρώος χώρος, χωρίς να είναι κεντρικός. Αλλού "παίζονται" τα πράγματα. Η Ευρώπη είχε μια δυνατότητα ίσως, να γίνει "μεσο -αντλάντικ". Δηλαδή, να είναι με την Αμερική το ίδιο πράγμα, άλλωστε η Αμερική δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αποκύημα της Ευρώπης και θρησκευτικό και πολιτικό και εθνικό. Δηλαδή, θα μπορούσε να έχει τον Ατλαντικό ως κέντρο και να είναι Ευρώπη και Αμερική μαζί. Αυτό όμως χάθηκε, τέλειωσε, γιατί οι Αμερικανοί κοιτάνε πια από την άλλη μεριά. Κοιτάνε περισσότερο από τον Ειρηνικό και πέρα. Και από την άλλη έχουμε την άνοδο των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική). Οι BRICS είναι παγκόσμιοι τώρα, οπότε η Ευρώπη έχει καταντήσει ένα ακρωτήριο της Ασίας. Το τελευταίο ακρωτήριο της Ασίας. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να έχουν μια ευρωπαϊκή ταυτότητα, δηλαδή ευρωπαϊκό συμφέρον, κοινό συμφέρον, γιατί δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ αυτών που έχουν το ίδιο συμφέρον. Αν το καταλάβουν ότι έχουν συμφέρον να γίνουν ένα, τότε ίσως γίνουνε ένας από τους BRICS, να προσθέσουμε και ένα έψιλον. Αλλά αυτή τη στιγμή ο καθένας είναι για την πάρτη του. Η Ευρώπη, όμως, είναι το πρώτο πολιτικό μόρφωμα, το οποίο είναι πολυεθνικό χωρίς να είναι αποτέλεσμα στρατιωτικής επέμβασης. Από εκεί και πέρα αν οι Έλληνες γίνονται αντι-ευρωπαίοι, επειδή ακριβώς σταματάνε οι βοήθειες και έχουμε την τρόικα, αυτό είναι ελληνικό πρόβλημα και όχι ευρωπαϊκό. Αλλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει κάτι που με φοβίζει πολύ. Έγινε μια μεγάλη δημοσκόπηση από επίσημους οργανισμούς σε 35 κράτη. "Τι πιστεύουν οι νέοι και για ποιο πράγμα θα ήθελαν να πεθάνουν". Οι μόνοι οι οποίοι απάντησαν ότι θα θέλανε να πεθάνουν για την πατρίδα τους είναι οι Τούρκοι. Ούτε Γάλλοι, ούτε Άγγλοι, ούτε Έλληνες. Λοιπόν, αυτή η αποξένωση, όχι από τον πατριωτισμό, αλλά από ένα είδος υπερηφάνειας να κρατήσουμε αυτό μας δώσανε οι παππούδες μας, είναι πρόβλημα».

Δηλώνει ότι ο μεγάλος της φόβος για την Ελλάδα είναι η άνοδος της Χρυσής Αυγής. «Η "Χρυσή Αυγή" καλπάζει, όπως και η Χαμάς στην Παλαιστίνη. Είσαι μεγάλη γυναίκα, πας να πάρεις τις πέντε πεντάρες σου και σε περιμένει ο πεινασμένος μετανάστης να σου τις πάρει, σε παίρνει το αγόρι της Χρυσής Αυγής, σε πηγαίνει πιο κάτω, οπότε το λες στον εγγονό, στην κόρη, στον γιο. Δεν ήρθαν οι δικοί σου να σε πάνε και σε πήγε η "Χρυσή Αυγή". Oπότε να ψηφίσουμε "Χρυσή Αυγή", γιατί αυτοί θα πηγαίνουν στη θέση μας, αντί να παίρνουμε εμείς την γιαγιά την παίρνουν αυτοί. Δεν έχει εθνικό χαρακτήρα η "Χρυσή Αυγή", γιατί αν είχε θα είχε μια άλλη στάση απέναντι στο μεταναστευτικό κίνημα. Και αυτό είναι το μόνο πράγμα, που φοβίζει τους Ευρωπαίους. Δεν τους φοβίζει η οικονομική κρίση, άλλωστε όλοι περνάνε οικονομική κρίση, αλλά η "Χρυσή Αυγή" δεν θα περάσει στην Ευρώπη. Έχει καταντήσει η Ελλάδα να είναι ένα υπόδειγμα ρατσισμού για τους ξένους. Αν ρωτήσεις ποια είναι η πιο ρατσιστική χώρα στην Ευρώπη, θα σουν πουν αμέσως η Ελλάδα. Αλλά έχουν άδικο οι Ευρωπαίοι γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη ανοιχτή χώρα. Είναι το πέρασμα όλων. Πάντως, αν δεις την παγκοσμιότητα στην καλή της εκδοχή, δεν υπάρχει πια ξένος».

Ερμηνεύοντας παλαιότερη δήλωσή της ότι «έχουμε χρόνο ως τον Σεπτέμβριο», τονίζει: «Είχα πει ότι έχουμε χρόνο ως τον Σεπτέμβριο, ως τις γερμανικές εκλογές να κάνουμε κάτι, γιατί υπάρχουν πολλές φωνές που λένε "γιατί να θρέφουμε τους Έλληνες; Στοιχίζουν 4.500 ευρώ για κάθε Ευρωπαίο". Σου λένε "κάντε και κάτι" κι εμείς δεν έχουμε κάνει κάτι μέχρι τώρα».

Κλείνοντας κ. Αρβελέρ εκφράζει την αισιοδοξία της για την πορεία της Ελλάδας και σχολιάζει το κλείσιμο της ΕΡΤ. «Ήταν τραγικό αυτό για τη χώρα προς τα έξω. Μαύρο στην ΕΡΤ. Με ρώτησαν οι Γάλλοι δημοσιογράφοι "τι έγινε" και τους είπα "δεν υπάρχει εθνικός αερομεταφορέας, δεν υπάρχει εθνική τηλεόραση, ε, μένει ο εθνικός ύμνος". Δεν έχουν κάνει μελέτη πουθενά, να πούνε είναι τόσοι, κοστίζουν τόσο, πρέπει γίνει αυτό. Είναι πράγματα να αρχίζει ο κακομοίρης, ο Μητσοτάκης, από την αρχή; Αν με ρωτούσες από πού να αρχίσουμε, θα σου έλεγα ότι αν ο Μητσοτάκης κάνει καλή δουλειά, νομίζω θα την κάνει, θα καταφέρουμε κάτι. Νομίζω ότι αν δεν τα καταφέρει αυτός, δεν θα τα καταφέρει κανένας. Είμαι αισιόδοξη. Νομίζω ότι οι δυο τους τώρα, Σαμαράς και Βενιζέλος, θα τα καταφέρουν, αλλά δεν θα είμαι αισιόδοξη αν η "Χρυσή Αυγή" πάρει μεγάλα ποσοστά. Εκεί, τα πράγματα θα δυσκολέψουνε, γιατί τότε οι Ευρωπαίοι θα πούνε "τώρα κάντε ό,τι θέλετε". Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει, γελάνε. Αλλά με τη "Χρυσή Αυγή" δεν γελάνε καθόλου». 

Τζάμπα μάγκες

Γράφει ο Δ. Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

Το πρόγραμμα  δεν   βγαίνει. Η   χώρα  κατευθύνεται ολοταχώς προς την καταστροφή. Είναι  ζήτημα  χρόνου.  Το  Βερολίνο  υποκρίνεται  ότι   εμείς προσπαθούμε.  Κι εμείς υποκρινόμαστε ότι    το πρόγραμμα πιστά το ακολουθούμε. Ο λόγος γνωστός. Αν   χρεοκοπήσουμε επισήμως θα τους πάρουμε στον τάφο  μαζί  μας

Εδώ  και  τρία  ολόκληρα  χρόνια  τίποτε δεν  έχει  αλλάξει.  Ολα ακούνητα. Ολα στα ίδια και  επί τα  αυτά.  Η κοινωνία αρνείται να  ακολουθήσει την άγουσα προς την παραγωγή. Το Δημόσιο  υπέρβαρο και  ξεχαρβαλωμένο. Ο  φοροεισπρακτικός  μηχανισμός εντελώς άχρηστος,  γερασμένος και διαπλεκόμενος. Και το πάρτι  στην Υγεία  συνεχίζεται προσαρμοσμένο  στις συνθήκες της  κρίσης
 
Θα  σας   φέρω  ένα  απλό  παράδειγμα. Πρόκειται  για  την καραφαρσάρα  με  τίτλο  «Ρόδα,  Μάσα και κοπάνα». Δηλαδή   το  23%   στο ΦΠΑ  της εστίασης. Το φύλλο  συκής  της   ελληνικής  διαπραγμάτευσης με τους  Τροικανούς. Οπου εμείς τους εκλπιπαρούμε  να  το    πριονίσουν αλλά εκείνοι   αρνούνται να  «συμμορφωθούνε»
 
Ποια η πράγματικότητα;  Αυτή ακριβώς που λαμβάνουμε   σαν τουρίστες σε οποιοδήποτε   ταβερνείο,  σε οποιαδήποτε χασαποταβέρνα και σε οποιαδήποτε καφετέρια της επαρχίας.  Οπου  εννιά στους δέκα  ταβερνιάρηδες και καφετζήδες δεν εκδίδουν    αποδείξεις  με  το επιχείρημα  ότι αν το  κάνουν  θα   βουλιάξουν οι οικογενειακές τους  επιχειρήσεις.  Και ότι  εκτός  των άλλων  οι  φόροι  που θα πλήρωναν  θα πήγαιναν στις  τσέπες  των  «άθλιων» πολιτικών και  των «τοκογλύφων»  της Ευρώπης. Τι λέτε  καλέ; Και οι  υπόλοιποι; Κοροίδια και    χαιβάνια  του κάθε  μικρομεσαίου ταβερνιάρη που παριστάνει τον πέτσινο επαναστάτη
 
Το  χειρότερο;  Κόβω  τον σβέρκο μου.  Πως αν  ο   φόρος στην  εστίαση  γκρεμιζόταν  στο  10% πάλι  δεν  θα πλήρωναν. Πάλι  στην   φοροκλοπή θα επιδίδονταν. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Με  απλό λόγια όλος  αυτός ο ντόρος,  όλη αυτή  η εκστρατεία  καταλήγει περί όνου  σκιάς.   Μηδέν στο  πηλίκον!
 
ΤΙ  έπρεπε να γίνει;  Η  απάντηση εύκολη. Αυστηρές  ποινές. Δεν  πληρώνεις; Λουκέτο  στην  ταβέρνα και πρόστιμο μερικές χιλιάδες euros  στον «επαναστάτη»  Τόσο αυστηρά;  Τόσο. Για   δύο λόγους,  Πρώτο   επειδή ο μισός και πλέον πληθυσμός έχει  βουλιάξει από την κρίση. Εμείς οι μαλάκες αναγκαστικά εκπληρώνουμε  τις υποχρεώσεις μας κι εκείνος ο τσάμπα  μάγκας κατακλέβει τον πελάτη και τον δημόσιο κορβανά. Μέσα  σε  δύο τουριστικούς μήνες θέλει να  βγάλει  τόσα λεφτά όσα   χρειάζεται  για μια ολόκληρη  χρονιά.  
 
Θα κλείσω, σου λέει. Οχι   υπάρχει τρόπος  να μην κλείσεις. Αναβαθμίζοντας  την ποιότητα  της πρώτης  ύλης και  των  υπηρεσιών  σου. Ομως δεν το κάνει και  εξακολουθεί  να πορεύεται  όπως παλιά. Ο δεύτερος  λόγος είναι  τα  μειωμένα  έσοδα  του κράτους. Καθένας  εξ αυτών  συμβάλλει στην  καταστροφή όλων  των φτωχών και  σκληρά  εργαζόμενων   πολιτών
 
Οσο   παραμένουν παράλυτοι  οι  ελεγκτικοί  μηχανισμοί.  Οσο οι ταβερνιάρηδες δεν τιμωρούνται παραδειγματικά,  τόσο  ταυτίζονται προς την αθάνατη κλεφτουριά! Το συμπέρασμα απλό.  Είτε θα   βάλουμε μυαλό είτε όλοι μαζί θα πορευτούμε και θα καταλήξουμε  στον  τρίτο κόσμο  τον Αφρικανικό!

The game is over?

Υπάρχει βέβαια και η μέθοδος "στρίβειν δια των διαδικασιών". Όπως ο Καραμανλής ξεφόρτωσε και φορτώθηκε ο Παπανδρέου να ξεφορτώσει αυτός και να τα φορτωθεί κάποιος άλλος.

Μια ψυχρή, όμως, ανάγνωση των δηλώσεων που έκαναν ξένοι αξιωματούχοι μπορεί να οδηγήσει και στην άποψη ότι το παχνίδι έχει τελειώσει και οι Ευρωπαίοι εγκατέλειψαν με την μπλόφα [φούσκα; χοντροκοτσάνα;] του δημοψηφίσματος το δόγμα «Αδιανόητη η ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα» και υιοθέτησαν το αξίωμα: Πρώτα η ευρωζώνη και μετά η Ελλάδα. Οπότε καλή αντάμωση εκεί, στη Β' εθνική μαζί με τα Βαλκάνια και με την Αφρική...

"Οι πολιτικοί που ήδη μας έφτασαν μέχρι εδώ δεν μπορούν να το κάνουν [να βγάλουν δηλαδή τη χώρα από το τραγικό αδιέξοδο] γιατί δεν έχουν πια την παραμικρή αξιοπιστία ΕΚΤΟΣ Ελλάδος. Και αλήθεια να λένε, όλοι οι ξένοι είναι πεπεισμένοι ότι τους κοροϊδεύουμε. Αρα μόνο η ανάληψη πρωτοβουλίας από ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΥΡΟΣ, που θα πάνε με την εξουσία να διαβεβαιώσουν τους εταίρους ότι τέλειωσαν οι γελοιότητες και ότι η Ελλάδα ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, μπορεί να μας σώσει. ΑΝ, λέω ΑΝ, προλαβαίνουμε ακόμη, γιατί έχω την εντύπωση ότι το παιχνίδι τελείωσε. Ισως θα πρέπει να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε το νέο νόμισμα που θα έχει τη μορφή κάποιου ανώνυμου «ΜΑΚΑΚΑ» ΜΕ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑ. Αρκεί το περίγραμμα, όλα τα πρόσωπα, να του ταιριάζουν και να μας αξίζουν" καταλήγει στο άρθρο του στο Πρώτο Θέμα ο Θ. Αναστασιάδης σήμερα.

Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

Δεν υπάρχει  πιο θλιβερό θέαμα από συγγενείς  που τσακώνονται πάνω από δικό τους άνθρωπο, που ήδη βρίσκεται στον επιθανάτιο ρόγχο, για το αν διάλεξαν τον κατάλληλο γιατρό, είτε για τα κληρονομικά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο εμφανίζονται να κάνουν Παπανδρέου και Σαμαράς, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται ναρκωμένη στο χειρουργικό τραπέζι των χασάπηδων των Βρυξελλών και του ΔΝΤ.

Δεν αμφιβάλουμε  ότι ήταν διαφορετικές, καλές κι αγαθές τόσο οι προθέσεις τους, όσο και οι βλέψεις τους. Ομως το γεγονός ότι κατέληξαν να αλληλοκατηγορούνται δημοσίως με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, αντί να συνεννοηθούν ή έστω να χωρίσουν τηρώντας τα προσχήματα, εκθέτει αμφότερους και την Ελλάδα. Είτε φταίνε, είτε δεν φταίνε, επαναλαμβάνουμε. Στο κάτω-κάτω με δεδομένη και την προηγούμενη ατυχή απόπειρα συγκυβέρνησης "της μιας ώρας", αν διέβλεπαν ότι μια νέα συνάντηση δεν μπορεί να οδηγηθεί πουθενά, ας μην την έκαναν καθόλου! Γιατί τώρα το μήνυμα που πέρασαν τόσο εντός όσο, κυρίως στο εξωτερικό, είναι πολύ αρνητικό.

-Με την  χώρα σε απεργιακό χαμό, οι  δικαίως (έστω και αδιέξοδα) διαμαρτυρόμενοι παίρνουν το μήνυμα ότι και η πολιτική ηγεσία τα ίδια κάνει... Τα "σπάει", φωνάζει κι αλληλοκατηγορείται αντί να κάτσει να συναινέσει για να βγούμε απ' την κρίση. Ε, άμα δεν συναινεί η κορυφή, περιμένουμε απ' την μαστιζόμενη "λαϊκή βάση", να σκάσει και να το βουλώνει εσαεί;

- Με την  Ευρωπαϊκή Ενωση να συνέρχεται για να πάρει "οριστικές αποφάσεις"(;) για την Ελλάδα, το μήνυμα είναι διπλά καταστροφικό: Σε ένα κράτος όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση αδυνατούν να συνεννοηθούν πάνω απ' το κρεβάτι του μισοπεθαμένου εθνικού κορμού και ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους, μοιάζει πολύ δύσκολο ίσως και άσκοπο το να ξοδέψουν και άλλα λεφτά για να στηρίξουν την οικονομία μας. "Δικαιώνεται" επίσης η επιλογή τους να μην μας ρωτάνε καν! Με άλλα λόγια κάνουμε ότι χειρότερο μπορούσαμε να σκεφθούμε στην πιο άκαιρη στιγμή.

Γράφει μεταξύ άλλων ο Θέμος Αναστασιάδης στην ηλεκτρονική έκδοση του Πρώτου Θέματος.

Η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς

Οι Ελληνες θέλουν να πιστεύουν ότι κάπου υπάρχει ένα παντελόνι που όπως θα το ψάχνουν πριν από την μπουγάδα θα έχει δισεκατομμύρια, ότι οι ξένοι φοβούμενοι μήπως οι τράπεζές τους καταρρεύσουν θα μας δανείζουν μια ζωή και ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή, θα τυπώνουμε πολλές και έτσι όλοι θα έχουμε. Είναι έτοιμοι να πιστέψουν τα πάντα, από φιλάνθρωπα νεφελίμ που θα αγοράζουν εκτάσεις μέχρι πρίγκιπες που θα αγοράζουν μπατιριμένες ομάδες, εκτός από το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μας σώσει: ότι για να πιάσεις ψάρι πρέπει να βρέξεις κώλο, ότι για να σωθεί αυτή η χώρα οι εξαγωγές, που μέσα σε έναν χρόνο διπλασιάστηκαν, πρέπει να τετραπλασιαστούν του χρόνου. Και οι Ελληνες δεν το πιστεύουν επειδή δεν βρέθηκε ένας πολιτικός που να αξίζει να έχει τον τίτλο του πολιτικού για να πει τι πρέπει να κάνει ακριβώς ο καθένας για να σωθεί η παρτίδα που ακόμα σώζεται και θα σώζεται όσο είμαστε ζωντανοί.

Σημειώνει ο Α. Πανούτσος στην ηλεκτρονική έκδοση του "Πρώτου Θέματος". σε άρθρο του με θέμα "η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, αλλά με ανάξιους στρατηγούς".

Ποιον ρώτησαν;

Το γερμανικό κοινοβούλιο ενέκρινε και μάλιστα... με ευρεία πλειοψηφία το σχέδιο για νέα βοήθεια προς την Ελλάδα. Κακώς! Βιάζονται και προτρέχουν, γράφει στην ηλεκτρονική έκδοση του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ο Θ. Αναστασιάδης.

Πώς είναι σίγουροι ότι θέλουμε τη βοήθεια τους; Αναρωτιέται αναφέροντας τα όσα γίνονται εδώ.

Ψυχοθεραπευτική και κοινή λογική

Το επίκαιρο ερώτημα: «δέρνουμε πολιτικούς ή δεν δέρνουμε, και πότε ακριβώς;», που απ’ ό,τι φαίνεται απασχολεί αρκετούς εξαγριωμένους συνανθρώπους μας, η απάντηση είναι πρώτα απ’ όλα πρακτική και μετά ανθρωπιστική: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ μάς έφεραν σε αυτό το αδιέξοδο και ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ πρέπει να μας βγάλουν από αυτό. Υπάρχουν… ΑΛΛΟΙ πολιτικοί; Για να πάω με τη λογική αυτών που τους κυνηγάνε στους δρόμους, ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ… Άρα ακόμα και με το δικό τους σκεπτικό, ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ έχουμε και τους χρειαζόμαστε για να καθαρίσουν τα… shit που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Σε χρησιμοποίησαν, το ξέρω. Ε, τώρα ήρθε η σειρά σου να τους χρησιμοποιήσεις μπας και «καθαρίσεις». Οπότε τι νόημα έχει να τους βαράς την ώρα της δουλειάς;

Επαναλαμβάνω, πρακτικά πράγματα: από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς δεν περιμένουμε τα νέα δάνεια και τη σωτηρία, έστω και με σωληνάκια; Ε, με ποιους θα τα υπογράψουν, με αντιπροσωπίες «αγανακτισμένων»; Είναι σαν να μπουκάρουν οι θερμόαιμοι οπαδοί και να δέρνουν τους δικούς τους παίκτες ΜΕΣΑ στο ματς την ώρα που έχουν γλιτώσει τον υποβιβασμό όπως-όπως με πέναλτι στο 91ο λεπτό. Και ως χώρα δεν είμαστε στο 91ο, αλλά στο 101ο λεπτό. Αν λοιπόν νιώθεις πως θες να δείρεις έναν βουλευτή και μετά να πεινάσεις για δέκα χρόνια, η Παναγιά μαζί σου - γιατί θα σου χρειαστεί. Αν όμως προτιμάς να ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, έστω όπως-όπως, και να μη γίνουμε ένα απέραντο μπάχαλο, όπου στο τέλος, φίλε αγανακτισμένε, εσένα τον ίδιο θα σε δέρνουν και θα σε γδέρνουν οι πιο εξαγριωμένοι λαθρομετανάστες και οι εγκληματίες, ριξ’ τους όσες μούντζες θες, αλλά ΩΣ ΕΚΕΙ.

Γιατί η χώρα, μαζί με σένα, πρέπει να μείνει εδώ, στην Ευρώπη, έστω και Β’ Εθνική, αντί να πάει εκεί-εκεί μαζί με την Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Κι επειδή παρασυρθήκαμε και πήραμε καθαρή θέση, άρα κάποιος θα σκεφθεί «να τις φάει κι αυτός», λέω: πάταξον μεν... άκουσον δε!

Αν λυνόταν με ξύλο το πρόβλημα, να κάναμε και εκτελέσεις τύπου 1922 «Δίκη των Εξι».

Όμως δεν λύνεται με τέτοιες πρακτικές υπονοεί ο Θέμος στο σημερινό άρθρο του στο Πρώτο Θέμα.

Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;

Γράφει ο Θέμος Αναστασιάδης στην ηλεκτρονική έκδοση του "Πρώτου Θέματος":

Διαπιστώνοντας το αδιέξοδο μεταξύ των αρμόδιων υπουργών, και των αστυνομικών και δικαστικών αρχών να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των 300 λαθρομεταναστών που κατέλαβαν την Νομική προτείνω τη μια και μόνη αποτελεσματική λύση.

Φωνάξτε έναν Ιμάμη. Κανένας άλλος δεν κυβερνά πια αυτό τον τόπο!

Θέμος

Ο Θέμος ξέχασε τον Πελεγρίνη, τον πρύτανη του Καποδιστριακού. Τον στολίζει όμως ο Μπακουνάκης στην ηλεκτρονική έκδοση του "Βήματος":

"Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης διάλεξε τον εύκολο δρόμο για να δικαιολογήσει την πρωτοφανή κρίση που προκαλεί η κατάληψη της Νομικής Αθηνών από μετανάστες-πολιτικούς πρόσφυγες.

Τα φόρτωσε όλα στην «Πολιτεία», η οποία, κατά τον πρύτανη, «δεν φρόντισε, όπως όφειλε, να ενεργήσει έτσι ώστε να αποτρέψει το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε». Ο κ.Πελεγρίνης δεν είπε βέβαια λέξη για την ταμπακέρα. Δηλαδή αν το Πανεπιστήμιο προσφέρει το άσυλό του στους πρόσφυγες, οπότε πολύ σωστά η Νομική μετετράπη σε καταυλισμό, ή είναι αρνητικός με την κατάλυση του ασύλου οπότε λαμβάνει τα μέτρα του όπως προβλέπει ο νόμος.

Για ευκόλως εννοούμενους λόγους ο κ.Πρύτανης δεν πήρε θέση , φροντίζοντας να οχυρωθεί πίσω από την αόριστη καταγγελία της Πολιτείας. Οχι πώς η «Πολιτεία» βγαίνει λάδι. Αλλά σ' αυτό το παιγνίδι της προστασίας των κατατρεγμένων και των μεταναστών,όπου παίρνουν μέρος κόμματα, κομματίδια, υπουργοί και πολιτικοί, είναι κρίμα να «παίζει» και ο Πρύτανης. Το μεγάλο θύμα είναι το ίδιο το Πανεπιστήμιο".

Όχι μόνο, όλοι μας.

Eυφυείς κακίες

Ευφυείς κακίες για όλους (τους πολιτικούς) διατυπώνει ο Τζίμης Πανούσης στη συνέντευξη τους στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ που κυκλοφορεί (3-1-11).
"Ο Γιώργος είναι αναρχικός" υποστηρίζει, "γιατί διαλύει το κράτος".
Ενώ κλείνει η συνέντευξη με μια ευχή για το 2011: "Θα ήθελα να ευχηθώ, σύντροφοι καταναλωτές, ευτυχισμένος ο καινούριος Κρόνος και τα παιδιά του καλοφάγωτα".

Τήβενος και θέαμα

Πολύ συχνά ακούμε και διαβάζουμε: ο τάδε αστέρας, ο δείνα τραγουδιστής κλπ κλπ ήταν κακοί μαθητές. Ο Αϊνστάιν ήταν έπίσης. Δεν λένε όμως ότι το πρόβλημα με τον Αϊνστάιν ήταν η μορφή του συγκκεριμένου σχολείου. Δεν λένε π.χ. ότι ο Ρώμας παράτησε την Ιατρική, ο Λαζόπουλος τη Νομική, ο Κουν ήταν καθηγητής, η άλλη καθηγήτρια κλπ κλπ. Καλό είναι να λέμε πραγματικά ότι το σχολείο με όποια μορφή κι αν έχει είναι μιας μορφής "κρεβάτι του Προκρούστη" για μια μερίδα μαθητών, οι οποίοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη συγκεκριμένη μορφή σχολείου. Δεν είναι θέμα ούτε ευφυίας, ούτε επιλεγμένης συμπεριφοράς.

Καλό είναι το μήνυμα "κανείς δεν χάνεται" αλλά άλλο η ασυνείδητη ενδεχομένως παρότρυνση  "καλά μη σκάτε οι κακοί μαθητές" έχετε περιθώριο να γίνεται σαν ... ή σαν ... (κυρίως βέβαια τα παραδείγματα στην πλειοψηφία τους αντλούνται από το χώρο του θεάματος).

Στο site του "Πρώτου Θέματος" βρήκαμε ένα αντιπαράδειγμα στην επικρατούσα άποψη των "κακών μαθητών". Για την πληρότητα του θέματος την καταθέτουμε.

"Τους έχουμε θαυμάσει σε αναρίθμητες ταινίες τα τελευταία χρόνια. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι το πόσο θαυμαστό είναι και το μυαλό τους. Αποτελούν διασημότητες που δεν διαθέτουν μόνο εξαιρετικές δυνατότητες στην υποκριτική αλλά κατέχουν και βαρυσήμαντους τίτλους σπουδών:

Στις πρώτες θέσεις της λίστας συναντάμε τη γλυκιά ηθοποιό Natalie Portman η οποία είναι απόφοιτος του Harvard με πτυχίο ψυχολογίας.

Αν και πολλοί ηθοποιοί επιχειρούν να φοιτήσουν στην Καλών Τεχνών, λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να αποφοιτήσουν. Η Sigourney Weaver όχι μόνο το κατάφερε αλλά απέκτησε και στη συνέχεια μεταπτυχιακό τίτλο στο αντικείμενο.

Η κατά τ’ άλλα «απεγνωσμένη νοικοκυρά» Eva Longoria σπούδασε Κινησιολογία στο Texas A&M University-Kingsville.

Η αμερικανίδα ηθοποιός Ashley Judd σπούδασε γαλλικά στο Πανεπιστήμιο του Kentucky και στην συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακούς τίτλους στην Ανθρωπολογία και στην Ιστορία Τέχνης.

Ο κωμικός Rowan Atkinson που όλοι γνωρίσαμε ως Mr.Bean διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο ως Ηλεκτρολόγος Μηχανικός από το Oxford University.

"O Kevin Costner αποφοίτησε το 1978 από το California State University με πτυχίο στην Διοίκηση Επιχειρήσεων ενώ ο Denzel Washington πραγματοποίησε σπουδές στην δημοσιογραφία".

Σχετικά: "Διασημότητες που παίρνουν άριστα"

Ποιος είπε ότι τελείωσε ο Χάρι Πότερ;

Με το δηκτικό του χιούμορ σχολιάζει ο Θέμος στην ηλεκτρονική έκδοση του Πρώτου Θέματος:

"Ο προϋπολογισμός του 2011, που κατέθεσε ο κ Γ. Παπακωνσταντίνου διαψεύδει και εκθέτει βαρύτατα τις διεθνείς Κασσάνδρες: Να δούμε τώρα που θα τρέχουν να κρυφθούν όσοι έλεγαν ότι τέλειωσε μια και καλή η σειρά του Χάρι Πότερ

Υ.Γ.: Το τελευταίο του έργο του οποίου λέγεται «οι κλήροι του θανάτου». Σκεφθείτε την συνέχεια!

Θ.Α."

Ο τίτλος του άρθρου "Διαψεύσθηκαν οι Κασσάνδρες". Ποιος θα τόλεγε... κι εσύ τέκνο Θέμο;

Τα του Θέμου

Γράφει σε σύντομο σχόλιο με το γνωστό του ύφος ο Θέμος Αναστασιάδης στην ιστοσελίδα του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:

Όταν ματώνουμε δεν παίζουμε

Τις θυσίες που κάνουμε όλοι για να γλιτώσει η Ελλάδα απ' τη χρεοκοπία που μας οδήγησε η Ν.Δ., δεν έχει ΚΑΝΕΝΑΣ το δικαίωμα να τις παίζει κορώνα-γράμματα για τον Σγουρό ή τον Κικίλια. Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλε ο λαός στον Γιώργο: Οταν σε πιστεύουμε κύριε και ματώνουμε, ΔΕΝ επιτρέπεται να μας βάζεις να ΠΑΙΖΟΥΜΕ με μικροκομματικά κριτήρια. Μην το ξανακάνεις!

Υ.Γ.: Κι αν κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι όντως κέρδισαν με την "μπλόφα" ας την επαναλάβουν να φθάσουν σε θρίαμβο! Πρόσεχε, Αντώνη, δείχνουν ικανοί να σε κάνουν και σένα πρωθυπουργό με ακόμη πιο πρόωρο και επικίνδυνο τοκετό!