Λαϊκισμοί

"Στελέχωση με άξιους" είναι ο τίτλος του κύριου άρθρου της σημερινής Καθημερινής.

"Ο λαϊκισμός οδηγεί συχνά σε καταστροφικές υπερβολές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τροπολογία που κατετέθη χθες στη Βουλή για να μειωθούν και άλλο δραστικά οι μισθοί των διοικούντων σε ΔΕΚΟ και τράπεζες. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι στο παρελθόν υπήρξαν σκανδαλώδεις περιπτώσεις όπου ανεπαρκείς άνθρωποι πληρώθηκαν πανάκριβα για να στελεχώσουν ανάλογες θέσεις. Ποιος όμως λογικός άνθρωπος θα δεχθεί να διοικήσει μια τράπεζα ή μια μεγάλη ΔΕΚΟ με τις εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές που προτείνονται; Πρόκειται για επικίνδυνο μονόδρομο που θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα στην αύξηση των φαινομένων διαφθοράς και τη στελέχωση ΔΕΚΟ και τραπεζών από κομματικούς ή άλλους παράγοντες, που προφανώς δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού δουλειά".

Το παιδί του μετανάστη

Ή θα γράψουμε Ιστορία ή η Ιστορία θα μας ξεγράψει. Ποιος είναι αυτός που μπορεί με βεβαιότητα όπως είναι σήμερα τα πράγματα, και όπως δείχνουν να εξελίσσονται, να πει ότι θα συμβεί το πρώτο; Δίλημμα που διατυπώθηκε από ένα "Παιδί μετανάστη".

Και πάλι πικρά

Όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε, όταν ερμηνεύουμε τον κόσμο όπως μας βολεύει και όταν αδιαφορούμε όταν πριονίζουμε το κλαρί που καθόμαστε, θα έρθει η ώρα που θα βρεθούμε απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα. Και δεν θα μας φταίνε οι κουτόφραγκοι που μας έχουν πάρει είδηση. Ο λόγος; Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο για όσους θυμώνται τον αλήστου μνήμης Ασλανίδη. Η σύγχρονη εκδοχή σε ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΤΕΙ...

"Ποιος μπορεί όμως να θεωρεί ότι η ανώτατη εκπαίδευση σε μια χώρα είναι ένα μέσο για να νοικιάζουν δωμάτια οι τοπικές κοινωνίες και να πουλάνε καφέδες οι τοπικές καφετέριες; Μόνο βουλευτές που ψαρεύουν σταυρούς σε τοπικές κοινωνίες και τοπικές καφετέριες! Ξέρετε κάτι; Αυτό ακριβώς είναι το κράτος που χρεοκόπησε. Ενα κράτος άχρηστο, σπάταλο αλλά κυρίως φαύλο. Ενα κράτος που έφτιαχνε πανεπιστήμια για να μαζέψει ψήφους. Ενα κράτος που χρειάζεται πλέον να συμμαζευτεί και να οργανωθεί σχεδόν από την αρχή.
Μόνο που, αντί οι πρωτεργάτες της χρεοκοπίας να συναισθανθούν τις ευθύνες τους, αντί να δείξουν μια στοιχειώδη ντροπή και μεταμέλεια, έρχονται τώρα να βαφτίσουν τη φαυλότητα «οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη»- όταν δεν τη βαφτίζουν «κοινωνική ευαισθησία»! "

Γιατί ο Πρετεντέρης δεν έχει δίκιο που τα γράφει αυτά στο σημερινό ΒΗΜΑ; Γιατί είναι μεγαλοδημοσιογράφος; Γιατί εργάζεται στον ΔΟΛ; Δηλαδή ποιοι είναι αυτοί που δικαιούνται δια να ομιλούν σ' αυτή τη χώρα; Όσοι χαϊδεύουν αυτιά; Ή όσοι κατεβάζουν γραμμές; 

Στο καμάρι το παιδί σου ...

Σημεία συνέντευξης τύπου της Υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου στο πλαίσιο της συνάντησης εργασίας με τους νέους Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Δελτίο Τύπου 23/08/2010

. . .

Ο νέος νόμος 3848/2010 – Κριτήρια επιλογής Διευθυντών

Οι τοποθετήσεις των Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έγινε βάσει των διατάξεων του νέου νόμου 3848/2010.
Ο νέος νόμος για την αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο θέμα της επιλογής των στελεχών της εκπαίδευσης:
--> η αναβάθμιση του κύρους των Συμβουλίων επιλογής των Διευθυντών με την επιλογή των Προέδρων από την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής,
--> οι διαδικασίες ανοιχτής γνωστοποίησης της μοριοδότησης των υποψηφίων με τη διεύρυνση της δυνατότητας ενστάσεων,
--> η δημιουργία τράπεζας θεμάτων,
--> η αναβαθμισμένη διαδικασία συνέντευξης με την ταυτόχρονη μαγνητοφώνηση,
--> η δυνατότητα δήλωσης δυο Περιφερειακών Δ/νσεων
είναι μερικά από τα στοιχεία που συντείνουν σε μια σοβαρή προσπάθεια αξιοκρατικής επιλογής με αντικειμενικά κριτήρια.
Αυτά από το δελτίο τύπου και τις δηλώσεις.
Σε κάποια περιφέρεια της χώρας μας με 4 θέσεις διευθυντών το αξιοκρατικό σύστημα με τη «δημιουργία τράπεζας θεμάτων», την «επιλογή των προέδρων από την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής» και κυρίως την «αναβαθμισμένη διαδικασία συνέντευξης με την ταυτόχρονη μαγνητοφώνηση» έδωσαν τα αποτελέσματα του παρακάτω πίνακα:

Αυτά από την πραγματικότητα.

Επιμύθιον
Άκου, βλέπε, σώπα, μάθε
όποιος θέλει τα πολλά
χάνει ο δόλιος και τα λίγα
που δεν τα 'βρισκε καλά!
Στο καμάρι το παιδί σου
τέτοια νάναι η συμβουλή σου.

Ι. Καμπανέλλης
(Το Μεγάλο μας Τσίρκο)

Σκοταδόψυχα

Ο Τσακνής θέλει να είναι κάτι σαν λαϊκός βάρδος. Η ατυχία του; Αρχισε να τραγουδά στον απόηχο της ηρωικής εποχής του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού, γράφει ο Ηλίας Κανέλλης στα σημερινά ΝΕΑ με αφορμή τις διαδόσεις για την επικείμενη κάθοδό του στις ερχόμενες εκλογές ως υποψήφιος των αριστερών κομμάτων στην Αθήνα.

"Ο Τσακνής ήρθε μετά στη δισκογραφία και στην κοινωνική ζωή. Οταν τα λιοντάρια της αντίστασης ανακάλυψαν την παγκοσμιοποίηση και την πολέμησαν με υλικά παρμένα, πάλι υποτίθεται, από τον πλούτο της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Κλαυθμυρίζοντας με συνοδεία από ούτια, λύρες και μερικά συνθεσάιζερ και χτίζοντας το ιδίωμα του σκοταδόψυχου τραγουδιού το οποίο ονομάστηκε έντεχνο (προφανώς ως ευφημισμός, όπως δηλαδή ο άξενος Πόντος ονομάστηκε Εύξεινος). Στην ελεύθερη αγορά της δισκογραφίας αλλά και επιδοτούμενα σε περιφερειακά φεστιβάλ και σε λοιπές εκδηλώσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα είδωλα του σκοταδόψυχου τραγουδιού συμβόλισαν τη λεγόμενη «αντίσταση-με-το-ταγάρι» (έστω κι αν το ταγάρι είχε αντικατασταθεί ήδη με Ντίζελ και Νάικ).

Κυρίαρχο χαρακτηριστικό των τραγουδιών αυτού του τύπου, που συγκέντρωσαν τους πάντα υποτίθεται αντιστασιακούς της παράδοσης, είναι, εκτός της κλαψούρας (που χρειάζεται για να διαφοροποιείται από την καψούρα του σκυλάδικου, είδος συγγενές, αλλά και εχθρικό, διότι συγκεντρώνει τους αντιστασιακούς της Δεξιάς), και η ποιητική ασάφεια. Ευνόητο υφολογικό εύρημα. Η ασάφεια, πασπαλισμένη με ποιητική διάθεση και ευαισθησία ψυχής, δείχνει και προσπελάζει εύκολα μεγαλύτερα ακροατήρια, που έμαθαν να διαμορφώνουν απόψεις χωρίς να χρειάζεται να τις ταυτίσουν με γνώση και ορθό λόγο, δηλαδή με διανοητική κούραση.

«Πιστός στο ρόλο μου, κάνω το σόλο μου,/ στους αδιάφορους και στους παράφορους/ τους θεατές μου./ Καυτές σταγόνες μου, γκρίζες εικόνες μου,/ πώς θα χωρέσετε, πώς θα με δέσετε,/ στους έρωτές μου». Τέτοιοι ψυχοψαχτικοί λήροι (ενίοτε και παραληρήματα) ταιριάζουν στο λαϊφστάιλ όσων, ευαίσθητων, πιστεύουν ότι η τέχνη υπάρχει για να κάνει αντίσταση γενικώς και αορίστως- και ότι η δημοκρατία είναι αυτό που έχει ονομαστεί «δημοκρατία της συγκίνησης». Στην επικράτεια αυτής της δημοκρατίας της συγκίνησης επένδυσε η ψυχοψαγμένη Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα μια φορά, δεν υπολόγισε σωστά. Δεν υπολόγισε δηλαδή ότι ο Διονύσης Τσακνής, με την τέχνη του, εκτός από πολιτική, κάνει και το «σόλο του». Δηλαδή καριέρα..." κλείνει ο Κανέλλης.

Και ο ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ επίσης σημειώνει: Ο Τσακνής "θα κατέβαινε υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με τον ΣΥΝ (γιατί μάλλον θα κατέβαινε) «αναγκάστηκε» (εντός ή εκτός εισαγωγικών, εν προκειμένω το ίδιο νόημα έχει λέξη) να απαρνηθεί το χρίσμα δηλώνοντας ότι θα στηρίξει υποψήφιο του ΚΚΕ- μη ρωτάτε ποιος ή ποια τον ανάγκασε... «Ηταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου!» εξομολογήθηκε ο ίδιος σε άνθρωπο του περιβάλλοντός του, εξηγώντας του ότι δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι η επιθυμία του να ασχοληθεί με τα κοινά θα τον μετέτρεπε σε μήλον της Εριδος ανάμεσα σε «κόκκινους» και... «πορτοκαλοκόκκινους».

Πάντα κατά τις (σε κλειστό κύκλο) εξομολογήσεις του εξαιρετικά στενοχωρημένου κ. Τσακνή, ο ίδιος, «αφελής» και «αιθεροβάμων» ως καλλιτέχνης, είχε στο μυαλό του ότι θα μπορούσε να κατέβει στις εκλογές με τη στήριξη της ευρείας Αριστεράς. Υπολόγιζε όμως χωρίς την... ξενοδόχα. Θα σκέφτηκε ίσως και ο ίδιος πιο ψύχραιμα, ως επαγγελματίας: Το ΚΚΕ γεμίζει πολύ πιο εύκολα στάδιο συναυλιών από τον ΣΥΝ, οπότε δεν τον πολυσυμφέρει να τα σπάσει μαζί του".

Η γελοιογραφία είναι από το ίδιο φύλλο των ΝΕΩΝ του Χατζόπουλου.

Διάσημα μπλογκ

Το είχαμε διαπιστώσει από την πρώτη στιγμή με το μπλογκ που έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Ένα μπλογκ μεσημεριανάδικο. Ένας χώρος «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω». Στη μια ανάρτηση να βρίζει καταστάσεις και στην αποκάτω της να τις αναπαράγεις. Το μεγάλο του ατού η συνεχής ροή ειδήσεων. Συνήθως στάχτες και πολύ σπάνια κάτι καλύτερο. Καταγγελίες ανώνυμες, ατεκμηρίωτες, καρφώματα και όποιον πάρει ο Χάρος. Γιατί μη μου πείτε ότι είναι δημοσιογραφία το ανέβασμα στο διαδίκτυο οτιδήποτε στέλνεται και τραβιέται με την κάμερα του κινητού από τον οποιονδήποτε…

Ρηχή παράθεση καταγγελιών χωρίς διασταύρωση και χωρίς σχόλια ή με σχόλια του τύπου «για δες τι πάθαμε εμείς οι κακομοίρηδες».

Με αφορμή τη δολοφονία του Γκιόλια διαβάσαμε και κάποιες απόψεις πιο ψύχραιμες. Ο Π. Δούκας για παράδειγμα αναφερόμενος στην δημοσιογραφία τύπου «Τρωκτικού» επισημαίνει: «Αυτή η λαϊκίστικη προσέγγιση έχει κατά βάση ως μεθόδευση να προσεταιρίζεται τον “απλό, ανυπεράσπιστο πολίτη”, του οποίου υποτίθεται τα συμφέροντα υπερασπίζεται, αλλά στην ουσία εξυπηρετεί τις απόλυτα ωφελιμιστικές επιδιώξεις της προσωπικής εξουσίας ή ακόμα και του προσωπικού πλουτισμού. Στην τελευταία περίπτωση, η μέθοδος είναι απλή: Είτε ο θιγόμενος ειδοποιείται για τα κατασκευασμένα “ρεπορτάζ” και καλείται να πληρώσει για να μην δημοσιευτούν είτε αυτός που θέλει να βλάψει κάποιον, πληρώνει για επαναληπτικά (και ανεξήγητα) δημοσιεύματα. Στις υπόλοιπες, αρκεί η κατατρομοκράτηση από την εξουσία του “καταγγέλλοντος”.
Δυστυχώς, αυτή η λαϊκίστικη, νέου τύπου “δημοσιογραφία” επιβραβεύθηκε πλήρως από το κοινό, που την εκτόξευσε στην κορυφή της κυκλοφορίας. Και ούτε βεβαίως η έκπτωση της “παραδοσιακής” δημοσιογραφίας μπορεί να δικαιολογήσει τη στροφή, σε μια χειρότερη και μεταλλαγμένη εκδοχή της. Ομολογώ οτι εξακολουθώ να απορώ για το πόσο διχάζει την κοινωνία η ανάγκη καταδίκης της τελευταίας...
Κατά την άποψη μου, δημοσιογραφία είναι η ικανότητα παρουσίασης (και κυρίως αξιολόγησης), με συγκεκριμένα δεοντολογικά εργαλεία, της πληθώρας των πληροφοριών που συνθέτουν την πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να αφίσταται της προσωπικής οπτικής και του συστήματος αξιών του καθενός. Ακριβώς όμως αυτές οι αξίες καθορίζουν και την ανάγκη ύπαρξης (αλλά και την αξιοπιστία) της δημοσιογραφίας. Η λεγόμενη “ερευνητική δημοσιογραφία”, απαραίτητη για την αποκάλυψη των κακώς κειμένων, οφείλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες δεοντολογίας, έτσι όπως ορίζονται σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή - και μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές αποκαλύψεις κρίσιμου μεγέθους μπορεί ο νομικός μας πολιτισμός να δεχθεί παραβίαση κάποιων κανόνων, αν το αγαθό της αποκάλυψης υπερβαίνει κατά πολύ σε σημασία την όποια παραβίαση. Για όσους αμφιβάλλουν οτι οι αποκαλύψεις μπορούν να είναι αποτελεσματικές “με το σταυρό στο χέρι”, να θυμίσω οτι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, το Watergate, αποκαλύφθηκε με πλήρη σεβασμό των κανόνων δεοντολογίας.

Ο Old-boy πάλι επισημαίνει: «Ο λαός είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην αισθητική του Τρωκτικού, είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην ηθική του Τρωκτικού και φυσικά στον -ευρύ εκείνο- χώρο που η αισθητική είναι ταυτόχρονα ηθική και η ηθική είναι ταυτόχρονα αισθητική.

Η λατρεία για το εύκολο, η έλλειψη κρίσης για τους ιθύνοντες νόες του μπλογκ, η έλλειψη κρίσης γενικά, ένας λαός ακαταμάχητα ανοχύρωτος πνευματικά, που μετά από μια εικοσαετία ιδιωτικής τηλεόρασης θα ερχόταν η εποχή που θα του φαινόταν ακόμη και αυτή δύσκολη.

Αν ο δικομματισμός υπήρξε σε ένα βαθμό λύση ανάγκης και απόρροια της έλλειψης κατάλληλα μακιγιαρισμένων εναλλακτικών, ο θρίαμβος των ειδησεογραφικών μπλογκ μαρτυρά πολύ πειστικότερα το πολιτικό επίπεδο του μέσου ψηφοφόρου.

Σε κάθε περίπτωση, το «πατέρας ενός αγοριού δύο ετών» βάζει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση, στη σωστή τους δηλαδή διάσταση, μια διάσταση που δεν ήταν όμως η πρώτη που ήρθε στο νου, εξ ου και το ποστ».

Και επί πλέον δεν θα πρέπει να αγνοούμε που έχει μαθητεύσει ο καθένας μας…

Αλίμονο σε όλους μας

Πολλά έχουμε δανειστεί κατά καιρούς από τον Πρετεντέρη. Ήρθε ο καιρός να προηγηθούμε στον τίτλο. «Ανάθεμα στα νιάτα» γράφαμε χθες. «Αλίμονο στους νέους» επιγράφει το άρθρο του στο σημερινό ΒΗΜΑ (11-7-10). Φυσικά, όπως και εμείς επισημαίνει τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που έχουν στο επίκεντρο τους νέους της χώρας μας και το μέλλον αυτού του τόπου. Κούφια λόγια με βαρύ περιτύλιγμα από το βήμα της βουλής.
… «Ευτυχώς, λοιπόν, που οι νέοι δεν ασχολούνται με εκείνους που κουβεντιάζουν «για τους νέους, χωρίς τους νέους». Διαφορετικά θα εκπαιδεύονταν σε όλα τα αμαρτήματα της ελληνικής πολιτικής: την υπεκφυγή και τη γενικολογία, την καταστροφολογία και τις φλύαρες εκθέσεις ιδεών, την άγνοια και την καταγγελία.

Θα καταλάβαιναν, δηλαδή, ότι μπροστά τους παρελαύνει ένας αριθμός ανθρώπων οι οποίοι δεν αισθάνονται καμία συγκεκριμένη ευθύνη για τον τόπο που τους εξέλεξε ή για τους ανθρώπους που τους ψήφισαν.

Πάμε στη Βουλή, λέμε μια παρόλα, από εδώ πάνε κι άλλοι...

Χθες το Ασφαλιστικό, σήμερα οι νέοι, αύριο η οικονομία ή η εκπαίδευση... Κατά περίεργο τρόπο, όλοι όσοι δημιούργησαν το πρόβλημα καμώνονται τώρα ότι αποτελούν τη λύση του. Και όλοι όσοι οδήγησαν τον τόπο στο χείλος της καταστροφής υποδύονται τους υποψήφιους σωτήρες του.

Τι να καταλάβουν, λοιπόν, από αυτούς οι νέοι; Οτι δεν υπάρχει διέξοδος; Ελπίζω όχι. Διότι διέξοδος υπάρχει και βρίσκεται στα χέρια τους. Αρκεί να μάθουν, να δουλέψουν, να πασχίσουν, να προσπαθήσουν. Και να κουνήσουν στους σωτήρες «τα πέντε δάχτυλα μαζεμένα» - που θα έλεγε και ο υπουργός» … της γνωστής συνομοταξίας…

Γιατί κάθε είδους;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΕΝΙΑΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Π/ΘΜΙΑΣ & Δ/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΣΠΟΥΔΩΝ Δ/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΤΜΗΜΑ Γ΄ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

Πληροφορίες: Α. Βάρλα

Κ. Πισλή

Τηλέφωνο: 210-344 32 72

210-344 22 42

Fax: 210-344 33 90

Μαρούσι, 12/04/2010

Αριθ. Πρωτ. : 39575 /Γ2

Βαθ. Προτερ. ΕΞ. ΕΠΕΙΓΟΝ

ΑΠΟΦΑΣΗ

Θέμα: «Χαρακτηρισμός της φοίτησης των μαθητών Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων και Επαγγελματικών Σχολών, Ημερήσιων και Εσπερινών, κατά το σχολικό έτος 2009-2010»

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΒΙΑ ΔΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

Έχοντας υπόψη τις διατάξεις:

...

Ειδικά και μόνο για το σχολικό έτος 2009-2010, για το χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων, Επαγγελματικών Λυκείων και Επαγγελματικών Σχολών, Ημερήσιων και Εσπερινών, τα αριθμητικά όρια κάθε είδους απουσιών προσαυξάνονται κατά τριάντα τοις εκατό (30%).

Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αν δεν πιστεύετε: http://www.ypepth.gr/el_ec_category1757.htm

Οι πλειοψηφίες και τα οικονομικά

Αν η Ελλάδα ήταν φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου, γράφει ο Λακόπουλος στα χθεσινά ΝΕΑ θα ήταν όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ως... Λάζαρος Χατζηφλόκας!

Πτωχεύσαμε γιατί είχαμε τα πάντα, ισχυρίζεται. Και αυτό που έγινε εδώ δεν έχει προηγούμενο πουθενά: καταστράφηκε η ελληνική οικονομία λόγω εισροής πόρων. Αστείο; Κάθε άλλο! «Κάθε χώρα, όπως έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν, τους συνδικαλιστές, τους δημοσιογράφους, τους επιχειρηματίες, τα ΜΜΕ, έτσι έχει και το δημοσιονομικό προφίλ που της αξίζει. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχει το ανάγλυφο της κοινωνίας της. Οι Έλληνες βάζουν και σ΄ αυτό τη σφραγίδα της αντινομίας τους. Στη χρεοκοπία και την οικονομική κατάρρευση δεν φτάσαμε γιατί μας έλειψαν οι πόροι και οι ευκαιρίες. Αντίθετα, τα τελευταία τριάντα χρόνια η χώρα υπερενισχύθηκε με κονδύλια. Και τα επιμέρους συστήματά της που τώρα καταρρέουν- Υγεία, Εκπαίδευση, Διοίκηση, Πρόνοια, Γεωργία κ.λπ.- υπερχρηματοδοτήθηκαν. Και... γι΄ αυτό καταρρέουν» γράφει.
«Πίσω από την οικονομική διαχείριση που απέληξε σε χρέη και ελλείμματα υπάρχουν οι πηγές της κακοδαιμονίας (…) συμπεριφορές, νοοτροπίες, πολιτικές! Το ένα τροφοδοτούσε το άλλο και όλα μαζί το πολιτικό κλίμα που άνοιγε ανέμελα τη λεωφόρο της καταστροφής. Όλα έγιναν με τη συγκατάθεση της πιο ευτυχισμένης κοινής γνώμης της Ευρώπης! Οι κυβερνήσεις που διάλεγαν τον εύκολο δρόμο είχαν μαζί τους την πλειοψηφία του λαού» αγνοώντας την παρατήρηση του Γκαλμπρέιθ ότι «στα οικονομικά η πλειοψηφία είναι πάντα λάθος».

Τι μέλει γενέσθαι;

Ο Βέλτσος σε άλλη στήλη επισημαίνει: «Να γίνουμε οι «κακοί», χωρίς πολλές χειραψίες με τους πολιτικούς, [χωρίς] αβάντες στους συναδέλφους, [χωρίς] παραπομπές αναμεταξύ μας και κυρίως χωρίς πολλά τηλεφωνήματα».

Ο Προβόπουλος στην έκθεσή του ως διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τον οποίο επικαλείται ο Λακόπουλος περιορίζει το πρόβλημα σε 16 λέξεις: ««Οριστική απομάκρυνση από τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες και τις πολιτικές που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση».

Κι όποιος θέλει μπορεί να το ψάξει περισσότερο ...

Κυριακή πρωί

Παρακολουθώντας αποσπασματικά ΝΕΤ και MEGA Κυριακή πρωί άρχισα να χάνω τον προσανατολισμό μου. Η υποκρισία, η ψευτιά, η κουτοπονηριά και ο ερασιτεχνισμός στο μάξιμουμ. Που απευθύνονται αυτοί οι άνθρωποι; Σε ηλίθιους; Σε αφελείς; Μήπως δεν γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα γύρω τους; Μάλλον όχι. Μάλλον σε ανθρώπους που θυμούνται τα γεγονότα των τριών τελευταίων ημερών. Κάθε μέρα ξεχνάμε την τέταρτη μέρα και όλες τις προηγούμενες από την τρέχουσα. Και που πιστεύουμε ότι εμείς, προσωπικώς, είμαστε μια ειδική περίπτωση σε όλα αυτά που γίνονται γύρω μας.
Ποιος μπορεί να πιστεψει, ειλικρινά, ότι όλα αυτά που γίνονται γύρω μας γίνονται για το καλό μας;
Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτοί που οδήγησαν το σκάφος στα βράχια και το εγκατέλειψαν πρώτοι θα αρχίσουν να βγαίνουν σιγά σιγά και να ζητάνε και ρέστα;
Και όμως αυτά γίνονται.

Εμάς να δείτε...

Τα μέτρα που πήραμε δεν μας εκφράζουν!

Ωραίες συνήθειες και πρακτικές

Τι ωραίο θέαμα αυτό ρε παιδιά μπροστά στη βασιλόπιτα να κρατάνε ένα μαχαίρι, μετά συγχωρήσεως νααα..., τρεις τέσσερις πρόεδροι και λοιποί συγγενείς!!!
Δεν κάνει φαίνεται πίσω κανένας. Όλοι θέλουν να κόψουν λίγο...
Ίσως και να έχουν δίκιο. Τη βασιλόπιτα γιατί τι φτιάχνουμε εν τέλει;
Και το άλλο; Τρεις μέρες άδεια από τη δημόσια υπηρεσία το φλουρί! Χα, χα! Δική τους είναι;
Ραγκούση τ' ακούς; Και να οι ουρές μπροστά από τις υπηρεσίες. Και δεν έχουμε υπαλλήλους και δεν κάνουν διορισμούς και την τύφλα στη μούρη τους.

Στην 'Ελλάς' του 2010... (η λάθος πτώση από το γνωστό Καζαντζίδιο)

Ο Σωμερίτης στο ΒΗΜΑ (23-1-10) μας θυμίζει τον ορισμό (χαρακτηρισμό) Γρεκός στο παλιό Λαρούς για να περάσει από την δημιουργική λογιστική και τις βαλκάνιες κουτοπονιριές για να καταλήξει στο σήμερα: "... και οι σημερινοί δεν βοηθάνε και τόσο. Εχουμε υπουργούς και υπουργίνες του «δώσε», κι ας είναι άδεια τα δημόσια ταμεία (αμφιβάλλω αν το ίδιο πράττουν και με το δικό τους κομπόδεμα), πολίτες που νομίζουν ότι ζουν σε κάποιο οικονομικό αλλού, στον παράδεισο των συντεχνιακών τους συμφερόντων, και κόμματα που παραληρούν λαϊκίζοντας. Το σοβαρό οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης (δηλαδή το 50% των τιτλούχων) πρέπει να αισθάνεται πολύ μόνο. Το αν αισθάνεται και με μπροστάρη αποφασιστικό συντονιστή πρωθυπουργό είναι μια άλλη ιστορία. Τη γνωρίζουν μόνο οι όσοι καμικάζι του ρεαλισμού".
Και τι να του πεις του ανθρώπου, ότι είναι υπερβολικός;

Μηνύματα

Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει τι ρόλο παίζουν τα παντός είδους μακροσκελή μηνύματα των κοινοταρχών, δημάρχων, νομαρχών, περιφερειαρχών, βουλευτών προς τους μαθητές που πέρασαν στις ανώτατες σχολές;

Αν αισθάνονται μεγάλη την υποχρέωση να ευχηθούν "καλές σπουδές" στους επιτυχόντες γιατί δεν απευθύνουν ευχητήρια μηνύματα με τον ίδιο τρόπο π.χ. και στους εκάστοτε εορτάζοντες Γιάννηδες, Μανόληδες κλπ που ενδεχομένως να είναι και πιο πολλοί;

Εντάξει ο υπουργός Παιδείας. Και καθ' ύλην αρμόδιος είναι και μπορεί να το κάνεις με την ευκαιρία της δημοσιοποίησης των σχετικών στοιχείων. Τις υπηρεσίες του εκπροσωπεί. Οι άλλοι; Ευκαιρία να μιλήσουν με κοινοτοπίες κοινότυπα. Πάλι να μην αφήσουν την ευκαιρία για να πουν "εδώ είμαστε κι εμείς". Καλές σπουδές εσείς και συγχαρητήρια! Και εσείς μην στενοχωριέστε, η ζωή θα σας δώσει και άλλες πολλές ευκαιρίες. Μα, όλα αυτά είναι ανθρώπινα, θα πει κάποιος. Σωστά, αλλά θα μπορούσαν να το κάνουν ιδιωτικά, όπως στους γάμους, στις κηδείες, στα πανηγύρια. Γιατί δεν τους πέφτει και λόγος στο κάτω κάτω. Γιατί για να έχεις λόγο κάτι θα πρέπει να έχεις κάνει κι εσύ ... Και εντάξει τελικά αυτοί, αυτό ξέρουν αυτό κάνουν. Οι άλλοι όμως οι λαλίστατοι των ΜΜΕ, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους αν τους πεις κουβέντα, γιατί θα πρέπει να ενημερώνουν καθημερινά το κοινό τους με το τι έφαγε ο μεγαλειότατος;

Επιμεριστική ιδιότητα

Ας υποθέσουμε ότι συλλαμβάνεται ένας έλληνας κλέφτης στο Παρίσι και την άλλη μέρα ένας ακόμα στη Μασσαλία. Θα μπορούσε κανείς να βγει στα μέσα ενημέρωσης της Γαλλίας και να πει ότι οι έλληνες είναι κλέφτες; Ας πούμε, πάλι, ότι σε μια γωνιά των Αθηνών ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ ρωτάει δέκα περαστικούς και εισπράττει ομοιόμορφα την απάντηση ότι δεν υπάρχει Θεός. Θα μπορούσε να συμπεράνει ότι οι Αθηναίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη Θεού;

Η Περιγραφική Στατιστική, όπως και η Δυναμική και οι Πιθανότητες, αποτελούν εργαλεία για την επιστήμη στο σύνολό της και χρησιμοποιούνται για να γίνονται εκτιμήσεις και προβλέψεις. Η επιστήμη έχει προβλεπτικό χαρακτήρα. Και η συμμετοχή της Στατιστικής στα αποτελέσματα, στην αξιοπιστία, και την εγκυρότητα των εκτιμήσεων που κάνουν σχεδόν όλες οι επιστήμες είναι πολύ σημαντική.

Πολλά έχουν λεχθεί για να θίξουν την αξιοπιστία του εργαλείου, όπως ο γνωστός ορισμός που θέλει τη Στατιστική ως την επιστήμη εκείνη η οποία μπορεί να σου δώσει όποια απάντηση θέλεις, αρκεί να της κάνεις την κατάλληλη ερώτηση.

Ο Ντισρέλι έλεγε: Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα, τα ψέματα, τα διαβολικά ψέματα και οι στατιστικές.

Βασικά όταν μιλάμε για στατιστική στο μυαλό μας έχουμε τις δημοσκοπήσεις των κομμάτων. Και είναι αλήθεια ότι τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων χρησιμοποιούνται και για προπαγάνδα.

Οι δημοσκοπήσεις χρησιμοποιούν ένα μικρό μέρος του πληθυσμού για να γενικεύσουν τα συμπεράσματα. Να βγάλουν συμπεράσματα για ολόκληρο τον πληθυσμό. Και πράγματι, όταν το δείγμα είναι επαρκές, αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού, και η δειγματοληψία γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες της Στατιστικής, τα συμπεράσματα, με κάποιο πολύ μικρό ποσοστό λάθους, γενικεύονται σ’ ολόκληρο τον πληθυσμό.

Η επιμεριστική ιδιότητα, πάλι, ιδιότητα γνωστή από τα Μαθηματικά, λέει ότι μπορείς να πολλαπλασιάζεις με τον ίδιο συντελεστή ομοιόμορφα και ενιαία όλα τα μέρη ενός αθροίσματος, ενός όλου, όταν το όλο έχει συντελεστή τον ίδιο πολλαπλασιαστή. Το όλο στην προκειμένη περίπτωση είναι η Κρήτη. Τα μέρη οι τέσσερις νομοί και ο πολλαπλασιαστής η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα. Δεν πολλαπλασιάζονται όμως όλοι με τον ίδιο συντελεστή. Πώς να το κάνουμε; Γιατί τεράστια απόσταση χωρίζει το Λασίθι από τους άλλους νομούς στα καουμποϊλίκια. Το ειρωνικά αποκαλούμενο «φιλήσυχο Λασίθι», στο οποίο η ελάχιστη παραβατικότητα είναι εισαγόμενη.

Πάει πολλή, λοιπόν, να πιάνεις δυο φυγόδικους, δυο εγκληματίες, δυο κακοποιούς, στο χωριό σου και να βγαίνεις να λες «η Κρήτη καταφύγιο κακοποιών», να γενικεύεις δηλαδή χωρίς επαρκή στοιχεία. Ο επιμερισμός –ο οποίος είναι η βάση του λαϊκισμού- μπορεί εσένα να σ’ ανακουφίζει. Αλλά κρύβει ιδιοτέλεια. Και μάλιστα όταν κόπτεσαι πως για σένα είναι «πάνω απ’ όλα η Κρήτη». Ποια ακριβώς Κρήτη εννοείς; Το νομό σου μήπως τον ταυτίζεις με την Κρήτη;

Αρκετές φορές η καθολικότητα χρησιμοποιείται για εμφαντικούς λόγους. Για να δοθεί έμφαση στο πρόβλημα. Λέμε ότι όλοι αδέλφια είμαστε, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Άλλο πράμα όλη η Ελλάδα μια φωνή, όλη η Ελλάδα μια γροθιά, όλη η Ελλάδα καίγεται και άλλο όλη η Κρήτη καταφύγιο κακοποιών. Έεε όχι, οι κακοποιοί έχουν σε συγκεκριμένα μέρη στην Κρήτη τα λημέρια τους και δεν είναι όλη η Κρήτη καταφύγιο κακοποιών. Μαγκιά είναι να μας πείτε που ακριβώς είναι τα λημέρια των κακοποιών στην Κρήτη και όχι να λαϊκίζετε και να ισοπεδώνετε επιμερίζοντας, γιατί ενδεχομένως φοβάστε να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους.