Μνήμη Μάνου Χατζιδάκι

"Ζεϊμπέκικο" Μάνου Χατζιδάκι
15 Ιουνίου 1994 ήταν όταν ο Μάνος μας αποχαιρέτησε
Με την ΚΟΕΜ του Ξαρχάκου στο Γκαζάρτε

Στις σκιές τριών φίλων

Μάλερ, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις, Ξαρχάκος

Το όνειρο

Σολωμός, Χατζιδάκις, Δημήτρης Ψαριανός
Από τον "Μεγάλο Ερωτικό", του Χατζιδάκι

Ηλιοβασιλέματα

Μάνος Χατζιδάκις, Γιώργος Πανουσόπουλος, Ορχήστρα Χρωμάτων με τον Μίλτο Λογιάδη
"Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 20ου αιώνα στη Θήρα"

Ερωφίλη

Οι αφορισμοί του Γκάτσου

Μην γράφεις άνευ λόγου. Μην εργάζεσαι περισσότερο από ό,τι χρειάζεσαι για να κερδίσεις τα απαραίτητα. Μη χαιρετάς ανθρώπους που δεν έχουν να σου πούνε τίποτα. Μην σπαταλάς τις κινήσεις σου. Να σκέφτεσαι αδιάκοπα και να κοιμάσαι κουρασμένος.
Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Οι παραπάνω αφορισμοί είναι από την ομιλία του Μάνου Χατζιδάκι στην τελετή βράβευσης του ποιητή από το Δήμο Αθηναίων.

Παράξενη Πρωτομαγιά

Παράξενη Πρωτομαγιά

μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ήρθ' ο καιρός του “έχε γεια”
τι να την κάνεις πια την περηφάνια

Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά
σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές
σε κουρασμένες νεκρές ψυχές

Παράξενη Πρωτομαγιά
ο ήλιος καίει το πέλαγος στη δύση
μα της καρδιάς την πυρκαγιά
πού θα βρεθεί ποτάμι να τη σβήσει.

Ν. Γκάτσος, μελοποιημένο από τον Χατζιδάκι
Η μουσική εκδοχή

Για την Ελένη

Με την ευκαιρία... θυμηθήκαμε το πολύ ωραίο τραγούδι του Μιχάλη Μπουρμπούλη σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι από το δίσκο "τα τραγούδια της Ελένης" με την αξέχαστη Μαρία Δημητριάδη.

Είκοσι χρόνια με ρωτάς

ποιος πήρε την Ελένη

μα εκείνη μόνη στο σχολειό

τον Πάρι περιμένει.

.

Είκοσι χρόνια με ρωτάς

ποιον αγαπά η Ελένη

είναι στη Σπάρτη, στα νησιά

στην Τροία παντρεμένη

.

Με ρωτούν για την Ελένη

αχ Ελένη

που 'ναι εικόνα δακρυσμένη

αχ Ελένη

.

Μα εγώ δεν απαντώ

την καρδιά μου τη σφραγίζω

και την πίκρα μου κεντώ

.

Είκοσι χρόνια με ρωτάς

που θα βρεθεί η Ελένη

σα ζωγραφιά στην εκκλησιά

ή σαν κερί αναμμένη

.

Είκοσι χρόνια με ρωτάς

που θάψαν την Ελένη

μπορεί στο Άργος, στους αγρούς

μπορεί στην οικουμένη.

Ίσα ρε μάγκα

Ο θετός γιός του Μάνου Χατζιδάκι Γιώργος έστειλε επιστολή στους διοργανωτές των εκδηλώσεων “Γιορτές Παλιάς Πόλης” της Ξάνθης με την οποία τους γνωστοποίησε ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Άννα Βίσση στο πρόγραμμα. Δικαίωμά του και γούστο και καπέλο του. Η Βίσση, την οποία ούτε ακούμε ούτε μας εκφράζει η αισθητική της, γιατί θα έπρεπε να υποστεί τα αγενέστατα σχόλια του κυρίου αυτού; Η άποψη του κ. Χατζιδάκι είναι σεβαστή. Ο αείμνηστος Μάνος υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές του 20^ου αιώνα, όμως και «νιαου ρε γατούλα» συνέθεσε και «εκεί ψηλά στον Υμηττό» είχε ανακαλύψει μυστικά και είχε διαπιστώσει ότι το τσέμπαλο αναδείκνυε τη φωνή του Φλωρινιώτη. Αυτά και τα άλλα που κατά καιρούς δοκίμαζε ο Μάνος με κανένα τρόπο, φυσικά, δεν μειώνουν ούτε κατ’ ελάχιστο το τεράστιο έργο του. Οι δηλώσεις όμως του θετού του γιού αγγίζουν τα όρια του ρατσισμού. Από την άλλη, οι διοργανωτές θα έπρεπε να ενημερώνουν τα διάφορα σχήματα για τις ενδεχόμενες συνυπάρξεις και πριν ανακοινωθεί το πρόγραμμα να συμφωνείται ή όχι η παρουσία τους. Είναι βέβαια ένα πρόβλημα η συνύπαρξη τόσο ετερόκλιτων σχημάτων. Οι κάτοικοι της Ξάνθης και των άλλων πόλεων, όμως, δεν έχουν δικαίωμα στην ποικιλία των απόψεων; Όποιος δε γουστάρει απλά δεν πάει. Οι μακροσκελείς επιστολές με χαρακτηρισμούς φτηνούς και ακραία απαξιωτικούς συνήθως γυρίζουν μπούμερανγκ στους συντάκτες τους. Διαφωνώ με την αισθητική της Βίσση, δεν την έχω δει ποτέ και λίγα ξέρω γι’ αυτήν, αλλά επιθυμώ να υπερασπιστώ το δικαίωμά της και οποιουδήποτε άλλου να επιλέγει αυτός την αισθητική που τον εκφράζει. Ο κύριος Γιώργος είναι σίγουρος ότι ο αείμνηστος Μάνος θα συνηγορούσε σ’ αυτό που ο ίδιος επέλεξε;

Η επιστολή Χατζιδάκι

Μάνος Χατζιδάκις

Δεκαπέντε χρόνια σήμερα από το θάνατό του (15-6-94). Οι μουσικές του ακούγονται περισσότερο σήμερα απ' ότι όταν ζούσε σηματοδοτώντας την απουσία επιγόνων του διαμετρήματός του. Ο Θεοδωράκης σε βαθύ γήρας, ο Ξαρχάκος έχει σταματήσει να γράφει τραγούδια (γράφει όπερες τελευταία), ο Μούτσης τα ίδια.
Ο Χατζιδάκις ήταν ιδιοφυής μουσικά. Είχε δυνατό ένστικτο. Είχε το Γκάτσο. Είχε τον Κουν. Φόραγε και παντελόνια.΄
Με ότι ασχολήθηκε έβαλε έντονα τη σφραγίδα του. Τρίτο πρόγραμμα, δεύτερο, περιοδικό τέταρτο, ορχήστρα χρωμάτων, μουσική για τον κινηματογράφο, το θέατρο, για μπαλέτο Η αναγέννηση του ρεμπέτικου είναι δικό του έργο. Το ότι ο Θεοδωράκης στράφηκε στη λαϊκή μουσική το οφείλει, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, στον Χατζιδάκι.
Παρά το ότι ζει μέσα από το έργο του, η απουσία του είναι εμφανής (όπως του Κουν, του Τσαρούχη, του Σακελλάριου, του Τζαβέλα κ.α.)

Ο ίδιος είχε γράψει σχετικα: «Πρέπει να πω ότι δε μ’ αρέσει η αναμνησιολογία, την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη κι από μνημόσυνο. Τι πάει να πει μνημόσυνο; Κάποιον που δε θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη, οφείλω να τον θυμηθώ; Τους ανθρώπους που έχουν φύγει, αλλά παραμένουν ζωντανοί, τους έχουμε καθημερινά τοποθετημένους μέσα μας και τους κουβαλάμε σ’ ολόκληρη τη ζωή μας».