Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
Ντροπή σε όλους μας
Οργανωμένες μαζικές επιθέσεις παρατηρούνται από θρησκευτικές οργανώσεις και ανελεύθερα καθεστώτα.
Οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας να επιτίθενται σε θέατρο οργανωμένα και να προκαλούν βανδαλισμούς και ενδεχομένως θύματα επειδή και μόνο στον τίτλο του έργου αναφέρθηκε η λέξη ΠΑΟΚ πρώτη φορά βλέπουμε στη χώρα μας.
Αυτά που γίνονται σίγουρα επιβεβαιώνουν το έλλειμα παιδείας και την παρακμή που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια γύρω μας. Ντροπή σε όλους μας.
Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010
Ελλάδα Αύγουστος 2010
Η «Ενωση», ωστόσο, δεν έχει πρόβλημα τιμωρίας από την UEFA μιας και από την στιγμή που η ομοσπονδία έχει λάβει έγγραφο από τον Ερασιτέχνη Πανιώνιο, τότε υπεύθυνος είναι αυτός.
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Οι γυάλες κι οι μπουκάλες
Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη, κάποτε, κάπου, κάτι θα στράβωνε. «Ήταν η συνισταμένη πολλών παραγόντων, που καλλιεργούσαν και ενθάρρυναν αυτήν την επικίνδυνη ανομία», γράφει ο Μανδραβέλης. «Ήταν πολλοί εκείνοι που χαίρονταν κάθε φορά που φλέγονταν τράπεζες. Δεν περίμεναν φυσικά ότι κάποια στιγμή μαζί με τα οικήματα θα καίγονταν και άνθρωποι», συνεχίζει.
Ανεχόμαστε τα πάντα. Από χτισίματα καθηγητών, προπηλακισμούς, κατεβασμένες τζαμαρίες, πέτρες στα πυροσβεστικά, παρεμπόδιση ασθενοφόρων και δε συμμαζεύεται. «Έτσι σιγά σιγά επωάστηκε το αυγό του φιδιού. Υπό την ανοχή μας και με τα χειροκροτήματα κάποιων. Η αλητεία βαφτίστηκε «δικαιολογημένη οργή» και κάθε φορά που γινόταν το κακό (μικρότερο από το χθεσινό) πάντα ήταν «προβοκάτσια» ή ευθύνη εκείνων που το υπέστησαν.
Η μεταπολίτευση τελείωσε με τον χειρότερο τρόπο. Με την οικονομία χρεοκοπημένη, με το κράτος διαλυμένο και την κοινωνία αποχαυνωμένη από τα απλοϊκά συνθήματα περί του «εγκληματικού καπιταλισμού» και του «τέρατος IMF», που μας δανείζει για να μην κάνουμε στάση πληρωμών. Το χειρότερο όμως είναι η αυταπάτη που συστηματικά καλλιεργείται στον λαό, ότι πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, κάποιες σκοτεινές δυνάμεις απεργάστηκαν τη χρεοκοπία μας ή και τον θάνατο των τριών. Κρυφογελούσαμε όταν τα παιδιά φωνασκούσαν «να καεί, να καεί, το μπ... η Βουλή», δεν σταθήκαμε απέναντι στα φαινόμενα φασισμού που διάφορες ομαδούλες με κόκκινο μανδύα καλλιεργούσαν στην ελληνική κοινωνία» παρατηρεί ο ίδιος στην Καθημερινή.
Και από την άλλη μεριά, μέσα από τη γυάλα τους, για μία ακόμη φορά εκφράζουνε την απέραντη θλίψη τους… Αντί μέτρα, συμπάθεια, συμβολικές πράξεις και ευχολόγια. Αν ήταν η διακυβέρνηση όμως ευχές και καθωσπρεπισμοί η Γη θα ήταν άλλη και όλοι μας θα ζούσαμε στον παράδεισο.
Δυστυχώς για μας υπάρχουν παραδείγματα. Υπάρχουν χώρες που λειτουργούν και συγκρίνοντας τα όσα γίνονται αλλού με τα δικά μας η θλίψη και η οργή μας μεγαλώνει. Είτε μας αρέσει είτε όχι η ανομία δεν προστατεύει τους αδύναμους, τους πολλούς, του αδικημένους και τους ανήμπορους και είναι καλύτερα να εφαρμόζονται κακοί νόμοι παρά τίποτα.
Τρίτη 7 Ιουλίου 2009
Βανδαλισμοί
Στις μέρες μας ο όρος βανδαλισμός έχει λάβει μια ευρύτερη διάσταση μη περιοριζόμενος στην καταστροφή έργων τέχνης, αλλά στην καταστροφή γενικότερα ιδιωτικής ή δημόσιας περιουσίας, κατά την Βικιπαίδεια.
Αυτό το βιολί με την αναγραφή συνθημάτων στην Ακαδημία, στο Πανεπιστήμιο, στη Βιβλιοθήκη κ.α. , όπως παλαιότερα το κάψιμο του Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου κλπ., τα σπρέι χρωμάτων στα αγάλματα, τι φανερώνουν; Μη μου πείτε ελλειπή μέτρα φύλαξης, αυτά είναι αστεία και ημίμετρα. Περισσότερο έλλειψη σεβασμού στο έργο τέχνης. Γιατί δεν μπορεί να εκτιμηθεί η αξία του. Ίσως μένος για κάθε τι που θεωρείται δημόσια περιουσία, ίσως πράξη ανθρώπων που χρειάζονται ψυχιατρική αγωγή –θυμάστε με την Πιετά στη Ρώμη τον μανιακό με το σφυρί. Ίσως το ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες ποτέ σε κανέναν, ίσως και όλα αυτά μαζί.
Όμως η ρίζα του βανδαλισμού στις μέρες μας στην Ελλάδα κατά τη γνώμη μας είναι στο σχολείο που δεν δίδαξε αξίες, δεν δίδαξε σεβασμό, δεν δίδαξε αγάπη στην τέχνη. Και πώς να τα διδάξει αφού είναι δομημένο κατά το πρότυπο της Βαβέλ, τη μέθοδο «κου του ρου» και στελεχωμένο όπως και η υπόλοιπη ελληνική πραγματικότητα;
Ο Δ. Ρηγόπουλος στην Καθημερινή σε άρθρο του «Βανδαλισμοί στην Ακαδημία» (6-7-09) γράφει αυτά που γράφει περιγράφοντας τους τελευταίους βανδαλισμούς στο κτήριο και καταλήγει στο τι θα πουν οι ξένοι για το πρόβλημα. Λες και αν δεν τα δουν οι ξένοι παύει το πρόβλημα. Αυτό ειλικρινά δεν μπορώ να το χωνέψω. Δηλαδή θα πρέπει να είναι καθαρή οι Αθήνα μόνο όταν έχουμε Ολυμπιακούς Αγώνες ή η τάδε τουριστική πόλη μόνο την περίοδο του τουρισμού;
