Χαρές...

Μεγάλη η χαρά να συναντάς φίλους... από τα παλιά και νέους και ανθρώπους που έχεις ανταλλάξει απόψεις στο διαδύκτιο και άλλους που δεν έχεις υποψιαστεί...
Η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία διοργάνωσε στη Χαλκίδα (19-21 Νοεμβρίου) το 27ο Πανελλήνιο Συνέδριό της με θέμα "Τα Μαθηματικά και ο δάσκαλος" (πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης).
Ρένια, Πόπη, Κατερίνα, Αντρέα, Γιάννη, Γιώργο, Δημήτρη ... ώρα καλής σας.
Σάκης ή Δασκαλάκης; ... Μα ποιος είναι ο Σάκης;

Τα καλά της συζήτησης με τους φίλους

Υπάρχουν 10 λόγοι κατά το άρθρο που δημοσιεύεται στο LIFO με τίτλο: "10 λόγοι που πρέπει να συζητάς ανοιχτά με τους φίλους σου..." Ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια που έχουν κατατεθεί στην ανάρτηση.

Τα παρακάτω αποτελούν το σύνολο της ενδιαφέρουσας αναρτησης.

1. Μαθαίνεις τι είναι ο άλλος και πάνω απ' όλα τι είσαι εσύ...
2. Βλέπεις μια άλλη όψη σε μία άποψη...έναν άλλο τρόπο σκέψης.
3. Βγάζεις από μέσα σου πράγματα, που είτε σε βασανίζουν είτε απλά δεν μπορείς να τα
επεξεργαστείς γιατί τα βλέπεις μονόπλευρα.
4. Αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος σ' αυτή τη ζωή.
5. Μαθαίνεις να προβληματίζεσαι για σημαντικά θέματα, τα οποία εσύ περνούσες
αδιάφορα και να αδιαφορείς για άλλα, τα οποία μεγαλοποιούσες χωρίς να υπάρχει
λόγος.
6. Αποφεύγεις παρεξηγήσεις, ζητάς εξηγήσεις κι αποκτάς εμπειρίες. Γίνεσαι καλύτερος
άνθρωπος.
7. Ισορροπείς τις ευαισθησίες σου κι ελέγχεις τα συναισθήματά σου.
8. Ηρεμείς κι αρχίζεις να σκέφτεσαι ψύχραιμα για κάθε τι που θα συμβεί γιατί στην
ουσία έχεις αρκετές οπτικές γωνίες επί του θέματος (έστω και μία είναι αρκετή).
9. Νιώθεις κομμάτι μιας ομάδας και επιβεβαιώνεις αν αυτά τα οποία σκέφτεσαι είναι
σωστά ή όχι. Είναι η μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση, που βοηθά και στην ωρίμανση
του χαρακτήρα.
10.Αξιοποιείς τις εμπειρικές σου γνώσεις για την επίλυση κάποιου ζητήματος που θα
τεθεί στην παρέα κι αυτό σε οδηγεί στην κάθαρση, στην διαμόρφωση μιας σφαιρικής
προσωπικότητας.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να ανήκεις σε μία παρέα όχι απαραίτητα μεγάλη κι επίσης όχι απαραίτητα παρόμοιων χαρακτήρων. Η διαφορετικότητα μπορεί να δώσει τέτοια μαγεία στην ατμόσφαιρα της φιλίας, που τα άτομα να δημιουργήσουν στο πλαίσιο της, να αφεθούν και να σκεφτούν, να προβληματιστούν, να αναθεωρήσουν… Ωστόσο για να μην παρουσιάζω ένα ουτοπικό κόσμο, συνήθως η κάθε παρέα έχει και τα μικρο- προβληματάκια της και τις ανακατατάξεις της με την εισβολή νέων προσώπων. Αυτό οδηγεί σε περίεργες σκέψεις, σε συγκρούσεις αλλά και σε σύσφιξη των σχέσεων και των κωδίκων επικοινωνίας της εκάστοτε παρέας. Με τον ένα τον άλλο τρόπο μία παρέα όταν δημιουργείτε έχει κάποια κοινά στοιχεία, είτε είναι συναισθηματικό το δέσιμο είτε είναι απλώς κοινά ενδιαφέροντα. Αυτό το κοινό λοιπόν όπως κι αν ονομάζεται, οδηγεί στη συγκρότηση μιας ομάδας που συνυπάρχει, αλληλεπιδρά και πλάθει εμπειρίες ζωής που θα σημαδέψουν τόσο το περιβάλλον των ίδιων όσο και το περιβάλλον των απογόνων τους.

Μία συζήτηση επομένως φιλική είναι σαν ένας ανοιχτός διάλογος μεταξύ πολλών διαφορετικών χαρακτήρων. Αποτελεί την αρχή μιας παγκόσμιας και σφαιρικής συζήτησης ακόμα και διαφορετικής νοοτροπίας και πολιτισμού. Κι αυτό γιατί σήμερα οι παρέες πλέον διαπλάθονται και συντελούνται από άτομα που μπορεί να μην έχουν κανένα κοινό κοινωνικό χαρακτηριστικό. Τα δεδομένα μιας φιλίας έχουν διαφοροποιηθεί και επεκταθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Γι’ αυτό αγαπάτε τους «διαφορετικούς», «ιδιόρρυθμους» φίλους σας και μιλήστε μαζί τους ακόμα και για το πιο ανούσιο θέμα. Θα μεγαλώσετε πολύ διαφορετικοί σαν άνθρωποι…

Μόνο για φίλους

(Ξανα) μεθύστε

.

Πρέπει να είστε πάντα μεθυσμένοι.

Αυτό είναι το παν.

Το μοναδικό ζήτημα.

Για να μη νιώθετε το βαρύ του Χρόνου φορτίο που τσακίζει τους ώμους σας,

και προς τη γη σας σέρνει,

πρέπει να μεθάτε χωρίς αναπαμό.

Μα με τι;

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή,

κατά το κέφι σας.

Μα μεθύστε!

Κι αν, καμιά φορά, στα σκαλοπάτια ενός παλατιού,

στου χαντακιού το πράσινο χορτάρι,

στη σκυθρωπή της κάμαράς σας μοναξιά,

ξυπνήσετε, και το μεθύσι έχει λιγοστέψει ή χαθεί,

ρωτήστε τον άνεμο, το κύμα, το αστέρι, το πουλί, το ρολόι,

ό,τι φεύγει, ό,τι βογγά, ό,τι μιλά,

ρωτήστε τι ώρα είναι.

Κι ο άνεμος, το κύμα, το αστέρι,

το πουλί, το ρολόι, θα σας αποκριθούν:

"Ώρα είναι να μεθύσετε!

Για να μην είσαστε του Χρόνου σκλάβοι βασανισμένοι,

μεθάτε, μεθάτε αδιάκοπα!

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή,

κατά το κέφι σας".

Μποντλαίρ

Αφιερωμένο στους φίλους παλιότερους και νέους: Υγείες!!!

Οι παλιοί μας φίλοι δεν φύγαν για πάντα

Οι στίχοι είναι του Δημήτρη Χριστοδούλου
.
Κοντά στα ξημερώματα, κοντά στα ξημερώματα

και πριν να βγει ο ήλιος

Την πόρτα μου εχτύπησε, την πόρτα μου εχτύπησε

ένας χαμένος φίλος

Πού ήσουν φίλε κι άργησες, πού ήσουν φίλε κι άργησες

Τα χρόνια έχουν φύγει

Η πόρτα που σου άνοιξα, η πόρτα που σου άνοιξα

χίλιες πληγές μ’ ανοίγει

Κάθε ρυτίδα σου καημός, κάθε ρυτίδα σου καημός

κάθε ματιά σου πόνος

Και στα λευκά σου τα μαλλιά, και στα λευκά σου τα μαλλιά

του χωρισμού ο χρόνος

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά

Αύγουστος. Τα ρολά κάτω. "Η ωραία Ελλάς και πάλι κοντά σας το Σεπτέμβριο", η ανάρτηση στην πόρτα. Κάνουμε χρήση της καλοκαιρινής μας άδειας, γιατί τον άλλο καιρό κάνουμε της ανοιξιάτικης, της χειμωνιάτικης και της φθινοπωρινής. Σσσσ... σιγά! Η πατρίδα κοιμάται.

Απλωτές ξαπλώστρες, σκιερές ομπρέλες, αθερίνα η εδώδιμος, φραπές και πάσης Ελλάδος... Αβραμό ή Ανταμό; Ανταμό, Ανταμό!... Και καρπούζι! Πολύ καρπούζι!... Ενίοτε και ντόπιο ανανά... Καλύτερα φρουτάκι παρά Κωτσογιωργάκι. Το be και not TV.
Την καλημέρα μας με τους στίχους του παλιού φίλου Μανώλη Ξωμερίτη.

Η Σάτιρα κουράστηκε να γράφει για κουλτούρες

και πήγε και την άραξε κι αυτή στις ξαπλωτούρες.

Να χολοσκά για τα κοινά αιτία δεν υπάρχει,

αυτά είν' άλλα θέματα δημάρχου και νομάρχη.

Ολόκληρο το αφιέρωμα στον ποιητή: Μανώλης Ξωμερίτης

Οι παλιοί μας φίλοι

Σαν τα παλιά ξύλα, σαν τα παλιά κρασιά οι παλιοί μας φίλοι δεν φύγαν για πάντα. Έρχονται ξαφνικά κοντά στα ξημερώματα αναπάντεχα για να μας ανοίξουν χίλιες πληγές. Χωρίς τη φρεσκάδα της νιότης που ξέραμε, με τις ρυτίδες της γνώση από το ταξίδι τους, κουβαλώντας άλλες εικόνες, άλλα αρώματα από τα φοινικικά εμπορεία που βρήκαν στο δρόμο τους. Δεν μπορεί να είναι αυτό που θυμόμασταν. Δεν μπορεί να είναι αυτό που ξέραμε. Τόσα χρόνια περάσανε. Δεν μπορεί να είναι όπως τους κρατάγαμε τόσα χρόνια στο μυαλό, επειδή έτσι νομίζαμε. Ούτε και εμείς είμαστε ίδιοι. Πιάσαμε δουλίτσα, παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε παιδιά, κοιλίτσα, φάγαμε τα ρεζιλίκια μας… Εεε, τι περιμένουμε από τους άλλους να φερθούν καλύτερα; Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι, πάνε χρόνια τώρα… Στο βάθος δεν τους το συγχωρέσαμε που φύγαν πρώτοι. Τους άλλους που την κάνανε για να γίνουν υπουργοί, νομάρχες και που πλακώσανε τις συσκέψεις και το «τρις το λάδι, τρις το ξύδι» τους διαγράψαμε: τέλος. Όπως κι εμάς οι άλλοι, ενδεχομένως. Οι παλιοί μας φίλοι είναι μέρος της προσωπικότητάς μας. Όσους κι ότι αγαπήσαμε το κρατάμε μέσα μας βαθιά και το προσέχουμε γιατί είμαστε εμείς. Φίλοι μας είναι και οι άλλοι, οι πιο πολλοί, που ούτε καν γνωρίζουν για την ύπαρξή μας. Όπως και αυτοί που έφυγαν νωρίς. Φίλοι μας και οι εκείνοι που έζησαν πολλά χρόνια πριν αλλά άφησαν κάτι για ’μας: ένα έργο, μια μουσική, ένα στίχο, ένα σκίτσο, μια απόδειξη ενός θεωρήματος, ένα γεωμετρικό τόπο… Και οι άλλοι, οι ανώνυμοι, οι άγνωστοι, «οι ψαράδες που αφήσανε τα δίχτυα τους» για να έχουμε «’μεις τα γράμματα και το ψωμί»… που ζούνε γύρω μας και που δεν τους υποψιαζόμαστε…Θέλω ένα βράδυ να κάνω ένα πάρτι, όπως εκείνα τα παλιά, και να καλέσω σ' εκείνο το πάρτι όλους τους φίλους μου από καταβολής κόσμου... γίνεται;

Φιλία

Με αφορμή τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης.

Ο ορισμός του φίλου κατά τον Αλεξ Φέρκιουσον, προπονητή της Μάντζεστερ Γιουνάιτεντ: Πραγματικός φίλος είναι εκείνος που μπαίνει στο σπίτι σου την ώρα που όλοι οι άλλοι πέρνουν το σακάκι τους για να φύγουν.