Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια

Ξαρχάκος, Παπαδόπουλος, Δημητράτος
"Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια"
στο μπουζούκι ο Χρήστος Κωνσταντίνου

Μια κλάρα λεμονιάς

Οι σημερινές ματιές του Λ. Παπαδόπουλου στα ΝΕΑ είναι γεμάτες από το κλίμα των αγαπημένων μας στίχων του. Εικόνες γεμάτες αναμνήσεις και λόγια σταράτα.

"Λέγαμε και γράφαμε ότι έτσι όπως πάμε στην Ελλάδα, με τόσο άθλιο πολιτικό προσωπικό να κουμαντάρει τη χώρα μας, θα γυρίσουμε μοιραία στη δεκαετία του '50. Το λέγαμε και το γράφαμε, αλλά δεν το πολυπιστεύαμε. Μάλλον για να το ξορκίσουμε. Γυρίσαμε όμως, ήδη, στη δεκαετία του '50! Ανεργία, φτώχεια, λαϊκά συσσίτια, πλήρης αβεβαιότητα για το αύριο των παιδιών μας. Και, ταυτόχρονα, συμμορίες ακροδεξιών να προκαλούν, να απειλούν και να τρομοκρατούν όπως τότε, αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου.

Πριν από 3 - 4 χρόνια, τα πρόσωπα που κυριαρχούσαν στην TV ήταν διάφορες γκομενάρες εντυπωσιακά ντυμένες, με τη σημαία του λαϊφστάιλ στα χέρια τους. Τώρα όμως έχουν αρχίσει να αλλάζουν τα πράγματα. Οι γκομενάρες αποσύρονται σιγά σιγά και επανέρχεται στο προσκήνιο ο μέγας Καραγκιόζης. Για να μας ξεμπροστιάσει. Να μας γιουχαΐσει όπως τραγουδάει ο Σαββόπουλος. Και να μας θυμίσει ποιοι, πραγματικά, είμαστε: βλάχοι! Που επειδή πιάσαμε μερικά φράγκα, νομίσαμε πως γίναμε κάποιοι.

Διάβασα, εδώ, ένα ωραίο κομμάτι του Δ. Μανιάτη για τους νέους καραγκιοζοπαίκτες. Τους χρειαζόμαστε! Χρειαζόμαστε τους μπερντέδες τους. Για να δούμε ξανά τις φάτσες μας στον καθρέφτη. Που τις έχουμε ξεχάσει. Ο Καραγκιόζης, όσο κι αν ορισμένοι «καθωσπρέπει» διαφωνούν, είναι ένα γνήσιο λαϊκό θέατρο. Και οι παραστάσεις του αποτελούν μάθημα αυτογνωσίας. Ιδίως σε εποχές που, το καταλαβαίνουμε, «έχουμε ξεφύγει».

Τη δεκαετία του '50 που ήμουν έφηβος, οι Κυριακές μου ήταν γεμάτες γήπεδο και Καραγκιόζη. Πήγαινα στη Λεωφόρο που είναι η ιστορική έδρα του ΠΑΟ, όποτε η ΑΕΚ, η ομάδα μου, έπαιζε εκτός Αθηνών και παρακολουθούσα τα ματς από τις γύρω ταράτσες ή από τους πρόποδες του Λυκαβηττού. Μετά το ματς, τρύπωνα στο θεατράκι του μεγάλου Μόλλα για να δω παράσταση. «Κόβω μια κλάρα/να ζεις κουμπάρα/κόβω μια κλάρα λεμονιάς/κι αν μαραθεί δεν μ' αγαπάς». Με το τραγούδι αυτό, με ζωντανή ορχήστρα, έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή ο μπαρμπα-Γιώργος...

Με την ευκαιρία: εκατό μέτρα από του Μόλλα υπήρχε ένα μαγαζάκι όπου επισκεύαζε χαλασμένα ραδιόφωνα ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, ο Ηλίας Σταφυλίδης. Τον μνημονεύω γιατί ήταν απροσπέλαστο σέντερ μπακ και είχε φοβερό σουτ. Ποτέ δεν είχε χάσει πέναλτι! Οι αθλητικοί συντάκτες, όμως, μονίμως τον ξεχνάνε. Ενώ αφιερώνουν σελίδες επί σελίδων για κάποια «παιχτάκια» από την αλλοδαπή, που ζητάνε - και παίρνουν - εκατομμύρια, για το τίποτα..."

Κόψτε μάπες

"... Κάνω ό,τι μπορώ για να ξεχνάω την κατάντια μας. Τη σημερινή. Δεν γίνεται όμως τίποτα. Και η μελαγχολία και ο θυμός και ο εκνευρισμός και το λυτό ζωνάρι για καβγά, παρόντα κάθε ώρα και στιγμή. Και τον έρωτα των νέων παιδιών τον έχουν μολύνει οι μπαγάσηδες. Ενα κορίτσι στα δεκαοχτώ, στα δεκαεννιά, χωρίς ορατό μέλλον, πώς να χαρεί ένα φιλί, πώς να ονειρευτεί δίπλα στο συνομήλικο αγόρι της; Και αυτή τη φοβερή κατάσταση τη δημιούργησαν οι πολιτικοί. Που καμώνονται ότι θα σώσουν και πάλι την Ελλάδα! Οι ίδιοι άνθρωποι, που την οδήγησαν στην καταστροφή! Κόψτε μάπες και βγάλτε συμπεράσματα...”

Γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος μεταξύ άλλων στο χθεσινό του χρονογράφημα στα ΝΕΑ.

Η απολογία ενός πρωτοκλασάτου

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ( www.aixmi.gr )επιλέγει για να σχολιάσει το παρακάτω κομμάτι από συνέντευξη του κ Σκανδαλίδη:
«Ο σημερινός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ είναι ήρωας. Ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του πρωθυπουργού να νομοθετήσει αλλαγές που συγκρούονται με κατεστημένα συμφέροντα και πελατειακές σχέσεις και να νομιμοποιήσει σκληρά και αντιδημοφιλή μέτρα για την εθνική επιβίωση.
Συγκρούεται καθημερινά, ακόμη και συνειδησιακά, για το συμφέρον του τόπου. Κρατά αντιστάσεις και εκφράζει τη διαφωνία του. Έχει το δικαίωμα της γνώμης ή και της αμφισβήτησης κάποιων επιλογών και το πράττει με παρρησία. Θα ζητήσουμε και τα ρέστα;»


Ποιητικονεανικός οίστρος κατέλαβε τον φίλο μου τον Σκανδαλίδη. Ελάχιστα από αυτά που λέει, έχουν σχέση με την αλήθεια.(...)

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως και της Νέας Δημοκρατίας, δεν τολμούν να αντιτάξουν ένα «όχι» στις αποφάσεις του προέδρου, γιατί τους περιμένει σίγουρη διαγραφή. Και κομματική ορφάνια, στους δύσκολους καιρούς που ζει το πολιτικό μας σύστημα, σημαίνει αυτοκτονία. Και ποιος είναι πρόθυμος να αυτοχειριασθεί σήμερα, μένοντας έξω από ένα κόμμα εξουσίας, όταν είναι παγκοίνως γνωστό ότι όλοι ανεξαρτήτως οι βουλευτές, στον πυρήνα κάθε φράσης τους, κάθε ενέργειας τους, έχουν τη μαγική λέξη «ψήφος». Γι’ αυτήν αγωνιούν, γι’ αυτήν παρακαλούν, γι’ αυτήν προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα ή να ενισχύουν αυτή που έχουν.
Μιλάει για παρρησία ο Σκανδαλίδης. Θα του θυμίσω ότι στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, το μέγα πλήθος των βουλευτών σιωπά και χειροκροτεί. Και οι ελάχιστοι που τολμούν να εκφράσουν κάποιες αντιρρήσεις, στρογγυλεύουν τα λόγια τους και, ταυτοχρόνως, γλείφουν τον Παπανδρέου. Γιατί χωρίς την εύνοια του Παπανδρέου, το μέλλον τους είναι αβέβαιο. Το αυτό -επαναλαμβάνω- ισχύει και για τα άλλα κόμματα.
Οι βουλευτές, είναι επαγγελματίες. Και έχει πολύ δίκιο η κ. Χαρά Κεφαλίδου, βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ στη Δράμα, που σε άρθρο της στην Καθημερινή (16/01/2011), τονίζει:
«….Όταν ζητάμε από τους άλλους να ξεβολευτούν, πρέπει να ξεβολευτούμε εμείς οι ίδιοι».
Τα παραπάνω σχόλια είναι του Λ. Παπαδόπουλου.

Μια συνομιλία της Καθηγήτριας Σουζάννας Παπαδοπούλου με τον Γιάννη Σταμέλο

Η Σουζάννα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο οποίο εκπόνησε και τη διδακτορική της διατριβή. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως βοηθός και επιμελήτρια. Ως βοηθός, ερευνήτρια, υφηγήτρια και αναπληρώτρια καθηγήτρια εργάστηκε και σε διάφορα πανεπιστήμια της Γερμανίας. Από το 1982 είναι Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι η πρώτη γυναίκα στη χώρα μας που κατέλαβε πανεπιστημιακή έδρα σε Μαθηματικό Τμήμα.
Το επιστημονικό έργο της είναι πλούσιο. Έχει ακόμα διατελέσει Πρόεδρος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης (1986-1991 & 1995-1997) και κοσμήτορας της Σχολής Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης (2002-2008).
Έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία ενώ το 2009 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, της απένειμε το 19ο βραβείο «Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας εις μνήμην Β. Ξανθόπουλου και Στ. Πνευματικού». «Η διαδρομή της», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της επιτροπής, «χαρακτηρίζεται από μία συνεχή προσήλωση στις αρχές της ακαδημαϊκής αριστείας και μία εξαιρετική αφοσίωση στην εκπαιδευτική διαδικασία και στη διδασκαλία των φοιτητών». Είναι η δεύτερη γυναίκα που τιμάται με το βραβείο αυτό.
Το Σάββατο 24 Απριλίου το Παράρτημα Λασιθίου της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας θα την ανακηρύξει Επίτιμο Μέλος του, σε τελετή που θα πραγματοποιηθεί στο REX στον Άγιο Νικόλαο. Στο πλαίσιο αυτής της εκδήλωσης είχαμε την παρακάτω συνομιλία.

- Πότε καταλάβατε ότι είχατε κλίση στα μαθηματικά;
- Όταν άρχισα να μαθαίνω Ευκλείδεια Γεωμετρία.

- Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το περιβάλλον που μεγαλώνουμε για τις επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας;
- Θεωρώ αυτονόητο ότι παίζει σημαντικό ρόλο. Για να επιλέξεις κάτι, πρέπει να το γνωρίσεις.

- Οι μαθηματικοί στο σχολείο σας παίξανε κάποιο ρόλο στις επιλογές που κάνατε για τις σπουδές σας;
- Δεν επέλεξα ήδη από το σχολείο να σπουδάσω Μαθηματικά. Άρχισα, από επιλογή μου, τις σπουδές μου στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ξεκαθάρισα ότι προτιμούσα τα Μαθηματικά και στο δεύτερο έτος μετακινήθηκα με μετεγγραφή στο Τμήμα Μαθηματικών. Θεωρώ σοβαρό μειονέκτημα του σημερινού νομοθετικού πλαισίου το ότι τέτοιου είδους μετακινήσεις δεν είναι τώρα δυνατές.

- Τα μαθηματικά είναι για λίγους ή μπορούν όλοι το ίδιο καλά να αναπτύξουν ιδιαίτερες μαθηματικές ικανότητες;
- Όλοι μπορούν να αναπτύξουν μαθηματικές ικανότητες. Όπως σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, δεν μπορούν όλοι να φθάσουν στο ίδιο επίπεδο.

- Ποια η άποψή σας για την ύλης στα μαθηματικά της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας σήμερα; Αυτά τα μαθηματικά πρέπει να διδάσκονται οι μαθητές;
- Δεν θεωρώ την ύλη, που διδάσκεται, ως πολύ κατάλληλη. Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να ελαττωθεί η συσσώρευση γνώσεων και να δοθεί έμφαση στην άσκηση της μαθηματικής σκέψης. Αυτό επιτυγχάνεται σε αυτή την ηλικία καλύτερα με τη μελέτη κλάδων όπως η Γεωμετρία και η Θεωρία Αριθμών.

- Γιατί ορισμένοι λαοί, όπως οι Ούγγροι, έχουν δημιουργήσει σχολές και άλλοι όχι;
- Δεν έχω αρκετή ενημέρωση ώστε να απαντήσω αυτή την ερώτηση. Παίζουν ρόλο η επιστημονική παράδοση ενός λαού, η γενικότερη κουλτούρα του, διάφοροι κοινωνικοί παράγοντες.

- Η Χριστίνα Φίλη μου είπε ότι είστε η πρώτη γυναίκα μαθηματικός στη χώρα μας που κατέκτησα έδρα πανεπιστημίου. Είναι αληθές; Πώς νοιώθετε γι’ αυτό;
- Ναι, αληθεύει. Δεν νοιώθω κάτι ιδιαίτερο.

- Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην καριέρα σας λόγω φύλου;
- Όχι.

- Το κοινωνικό γίγνεσθαι πόσο μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη της επιστήμης των Μαθηματικών;
- Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα επηρεάζεται από το εκάστοτε κοινωνικό περιβάλλον. Δεν είμαι σε θέση να δώσω ακριβέστερη απάντηση στη συγκεκριμένη ερώτηση. Δεν έχω μελετήσει τι θέμα.

- Το ότι είστε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι επιλογή σας;
- Το ότι ήλθα στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ήταν αρκετά τυχαίο. Μετά όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να φύγω.

- Ένα βραβείο δημιουργεί πρόσθετες υποχρεώσεις;
- Μετά από μια βράβευση δεν έχεις το δικαίωμα να υπολείπεσαι έστω και κατ' ελάχιστο από αυτό, που σου αναγνωρίσθηκε.

- Πιστεύετε ότι ο πνευματικός κόσμος, σήμερα, ανταποκρίνεται στα κελεύσματα και τις προκλήσεις των καιρών;
- Νομίζω όχι, αλλά θα προτιμούσα να μην επεκταθώ.

- Ποια κατά τη γνώμη σας είναι η κορυφαία στιγμή των Μαθηματικών διαχρονικά;
- Η καθιέρωση της λογικής απόδειξης ως του μέσου συναγωγής μαθηματικών συμπερασμάτων. Δεν πρόκειται βέβαια για μια “στιγμή”, αλλά για μια περίοδο των αρχαίων Ελληνικών Μαθηματικών.

- Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας καταξιώνει τον άνθρωπο;
- Το να είναι πράγματι άνθρωπος. ( Ως χαρίεν εστ' άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή.)

- Τι θα συμβουλεύατε έναν σημερινό μαθητή που θέλει να σπουδάσει μαθηματικά;
- Να προσπαθεί περισσότερο να κατανοεί παρά να γνωρίζει, περισσότερο να εξασκεί τη σκέψη του παρά να παρακολουθεί τη σκέψη άλλων.

- Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας καταξιώνει τον δάσκαλο;
- Η πρόοδος των μαθητών του.

-Σας ευχαριστώ.
-Κι εγώ σας ευχαριστώ.