Ψυχοθεραπευτική και κοινή λογική

Το επίκαιρο ερώτημα: «δέρνουμε πολιτικούς ή δεν δέρνουμε, και πότε ακριβώς;», που απ’ ό,τι φαίνεται απασχολεί αρκετούς εξαγριωμένους συνανθρώπους μας, η απάντηση είναι πρώτα απ’ όλα πρακτική και μετά ανθρωπιστική: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ μάς έφεραν σε αυτό το αδιέξοδο και ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ πρέπει να μας βγάλουν από αυτό. Υπάρχουν… ΑΛΛΟΙ πολιτικοί; Για να πάω με τη λογική αυτών που τους κυνηγάνε στους δρόμους, ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ… Άρα ακόμα και με το δικό τους σκεπτικό, ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ έχουμε και τους χρειαζόμαστε για να καθαρίσουν τα… shit που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Σε χρησιμοποίησαν, το ξέρω. Ε, τώρα ήρθε η σειρά σου να τους χρησιμοποιήσεις μπας και «καθαρίσεις». Οπότε τι νόημα έχει να τους βαράς την ώρα της δουλειάς;

Επαναλαμβάνω, πρακτικά πράγματα: από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς δεν περιμένουμε τα νέα δάνεια και τη σωτηρία, έστω και με σωληνάκια; Ε, με ποιους θα τα υπογράψουν, με αντιπροσωπίες «αγανακτισμένων»; Είναι σαν να μπουκάρουν οι θερμόαιμοι οπαδοί και να δέρνουν τους δικούς τους παίκτες ΜΕΣΑ στο ματς την ώρα που έχουν γλιτώσει τον υποβιβασμό όπως-όπως με πέναλτι στο 91ο λεπτό. Και ως χώρα δεν είμαστε στο 91ο, αλλά στο 101ο λεπτό. Αν λοιπόν νιώθεις πως θες να δείρεις έναν βουλευτή και μετά να πεινάσεις για δέκα χρόνια, η Παναγιά μαζί σου - γιατί θα σου χρειαστεί. Αν όμως προτιμάς να ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, έστω όπως-όπως, και να μη γίνουμε ένα απέραντο μπάχαλο, όπου στο τέλος, φίλε αγανακτισμένε, εσένα τον ίδιο θα σε δέρνουν και θα σε γδέρνουν οι πιο εξαγριωμένοι λαθρομετανάστες και οι εγκληματίες, ριξ’ τους όσες μούντζες θες, αλλά ΩΣ ΕΚΕΙ.

Γιατί η χώρα, μαζί με σένα, πρέπει να μείνει εδώ, στην Ευρώπη, έστω και Β’ Εθνική, αντί να πάει εκεί-εκεί μαζί με την Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Κι επειδή παρασυρθήκαμε και πήραμε καθαρή θέση, άρα κάποιος θα σκεφθεί «να τις φάει κι αυτός», λέω: πάταξον μεν... άκουσον δε!

Αν λυνόταν με ξύλο το πρόβλημα, να κάναμε και εκτελέσεις τύπου 1922 «Δίκη των Εξι».

Όμως δεν λύνεται με τέτοιες πρακτικές υπονοεί ο Θέμος στο σημερινό άρθρο του στο Πρώτο Θέμα.

Οι αφορισμοί του Γκάτσου

Μην γράφεις άνευ λόγου. Μην εργάζεσαι περισσότερο από ό,τι χρειάζεσαι για να κερδίσεις τα απαραίτητα. Μη χαιρετάς ανθρώπους που δεν έχουν να σου πούνε τίποτα. Μην σπαταλάς τις κινήσεις σου. Να σκέφτεσαι αδιάκοπα και να κοιμάσαι κουρασμένος.
Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Οι παραπάνω αφορισμοί είναι από την ομιλία του Μάνου Χατζιδάκι στην τελετή βράβευσης του ποιητή από το Δήμο Αθηναίων.

Το αδιανόητο τίποτα

«Το ότι οι Έλληνες δεν έζησαν μία Αναγέννηση και έναν Διαφωτισμό, τους άφησε χωρίς ταυτότητα, χωρίς σύστημα αξιών, χωρίς εαυτό. Κυριαρχούνται εντελώς από το συναίσθημα, πράγμα που οδηγεί σε ένα μηδενισμό του λόγου.

Αλλά χωρίς λόγο δεν χτίζεται ένας συγκροτημένος και ουσιαστικός εαυτός. Το «έλλειμμα εαυτού» είναι για τον Ράμφο εκείνο που οδηγεί στα άλλα ελλείμματα (ακόμα και τα δημοσιονομικά). Κυρίως οδηγεί στον μηδενισμό.

Ο μηδενισμός υπονομεύει τις σταθερές αξιακές μορφές του βίου. Οδηγεί σε ένα χάος από δράσεις και αντιδράσεις, καθαρά συναισθηματικές, εναλλασσόμενων μίσους και αγάπης. Συναισθηματική είναι και η επιβεβαίωση που ζητάει ο νεοέλληνας. Συνοδεύεται από απέχθεια στην εργασία, ροπή στην άνετη ζωή, αδιαφορία για κανόνες (εξ ου και η κυριαρχία της διαφθοράς). Το τρίπτυχο: διαδήλωση – ταβέρνα – τραγούδι, μας εκτονώνει συναισθηματικά και μας τρέφει ψυχικά.

Η διαφορά από άλλα σχετικά κείμενα του Ράμφου είναι ότι στο βιβλίο αυτό αναλύονται οι ρίζες (τα «ριζώματα») αυτής της νοοτροπίας. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, είναι θρησκευτικές. Ο συγγραφέας ερευνά και ανιχνεύει, σε μία συναρπαστική πορεία στην ιστορία της ορθόδοξης ησυχαστικής θεολογίας, όλες τις πηγές του προβλήματος. Εστιάζει στην Φιλοκαλία ένα βιβλίο-σταθμό που περιέχει κείμενα 10 αιώνων (από τον 4^ο ως τον 14^ο) και εκδόθηκε στα τέλη του 18^ου για να καταπολεμήσει τον Διαφωτισμό – ντόπιο και εισαγόμενο – που τότε αναδυόταν στην Ελλάδα».

Απόσπασμα από ανάρτηση του Ν. Δήμου στο blog του που παρουσιάζει το νέο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου «Το αδιανόητο τίποτα».

Ένα τίποτα είμαστε

Μιλάω με τη μάνα μου. Τον θυμάσε μου λέει αυτόν; Πάει. Ααα δε σου είπα και η κυρά Μαρία προχθές... Διάβασα την ανάρτηση του Ν. Δήμου που πριν από λίγες μέρες έκλεισε τα 75, όπως ο ίδιος έγραψε. "Φτάνεις σε μία ηλικία και αρχίζουν, ο ένας μετά τον άλλο, να εξαφανίζονται γνωστοί και φίλοι. Η ζωή σου περιβάλλεται από αγγελτήρια κηδειών. «Πάει κι αυτός», μουρμουρίζεις, «πάει κι αυτή», γράφει ο Δήμου.

Ξαφνικά νιώθεις σαν να είσαι στο στόχαστρο συμμορίας εκτελεστών, χωρίς όμως να γνωρίζεις την σειρά σου στον κατάλογο. Το μόνο που ξέρεις είναι πως από αυτή τη συμμορία δεν γλίτωσε κανείς. Όταν το συλλογίζεσαι σε καταλαμβάνει πανικός. Που ξεχνιέται για λίγο και όλο ξανάρχεται, δριμύτερος.

Ξυπνάς το πρωί και κάνεις τις καθημερινές καθησυχαστικές κινήσεις: ετοιμάζεις πρωινό. Και ξαφνικά ο πανικός. Μήπως ο εκτελεστής σε σκοπεύει πίσω από την γωνία;

Μόνο ξεχνώντας ζεις. Και γι αυτό εργάζεσαι περισσότερο. Η δουλειά είναι το μόνο αντίδοτο. Αντίθετα η διασκέδαση, η χαλάρωση, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στον απρόσκλητο επισκέπτη που απροσδόκητα σε πιάνει από το λαιμό.

Φθονώ τα ζώα που (όπως λένε) δεν γνωρίζουν. Εμείς, όσο γερνάμε, πεθαίνουμε πολλές φορές κάθε μέρα" κλείνει την ανάρτηση ο Δήμου.

Είσαι σήμερα μονάρχης κι ωσα μ' αύριο δεν υπάρχεις. Ένα τίποτα είναι ο άνθρωπος κι ας το ξεχνάει συνεχώς.

Ελληνικός φθόνος

Γράφει ο Μαρίνος στο ΒΗΜΑ σήμερα, αντιγράφοντας επιστολές Ρωμαίων διοικητών προς τους διαδόχους τους προκειμένου αυτοί να ασκήσουν αποτελεσματικά εξουσία στουςΕλληνες.

"...Μα το πιο σπουδαίο,για να καταλάβεις τον Ελληνα, είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει τον φθόνο του, τον τρόπο που εφηύρε για να γκρεμίζει καλύτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χοντροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του παλατιού, αλλά η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου, ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου που αφήνει του δολοφονημένου τη σάρκα σχεδόν ανέπαφη, να περιφέρει την ατίμωση και τη γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες. Γιατί και τη συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι Ελληνες, οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Η τέχνη είναι να βρίσκεις τον διφορούμενο λόγο, που άμα σε ρωτήσουν γιατί τον είπες, να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται ότι πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία. Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο Ελληνας τον Ελληνα, ο ηγέτης τον ηγέτη, ο φιλόσοφος τον φιλόσοφο, ο ποιητής τον ποιητή αλλά και ο ανάξιος τον άξιο, ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό".

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...

Η δύναμη της εικόνας

-Είστε ευχαριστημένη από τη ζωή σας;
-Ναι. Είδα 80 ανατολές και ισάριθμα ηλιοβασιλέματα μέχρι σήμερα...

Η Ελενίτσα προσεύχεται

Η Ελενίτσα είναι από τα παιδάκια που προσεύχονται. Η μαμά της την έβαζε από πιο μικρή να προσεύχεται. Η μαμά της Ελενίτσας είναι δασκάλα. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν από μικρά να έχουν στη ζωή τους ωραίες συνήθειες, έλεγε η κυρά δασκάλα.
Η Ελενίτσα όμως μεγαλώνοντας άρχισε να αυτοσχεδιάζει. Δεν λέει τις προσευχές που της έμαθε η μαμά της. Πάρα πολύ συχνά λέει τις δικές της. Σήμερα τι είπε;
«Θεέ μου κάνε με τηλεόραση. Πολύ σε παρακαλώ, κάνε με τηλεόραση στη θέση της τηλεόρασης του σπιτιού μας. Να έχω την οικογένειά μου γύρω μου συγκεντρωμένη. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Να με αφήνουν να τους λέω αυτά που θέλω να τους πω χωρίς να με διακόπτουν, αφήνοντάς με να ολοκληρώνω τις σκέψεις μου. Κάνε με τηλεόραση να κάνω την οικογένειά μου ευτυχισμένη. Τα αδέλφια μου και τους γονείς μου χαρούμενους.
Δεν σου ζητάω θεούλη μου πολλά. Κάνε με τηλεόραση…»

Το μάνατζμεντ του σωστού γάμου

-Είπα μερικές λέξεις στη γυναίκα µου και αυτή µου απάντησε µε μερικές παραγράφους.
-Ο γάμος φίλε μου ή θα σε κάνει ευτυχισμένο ή θα σε κάνει φιλόσοφο. Έχει το δικό του μάνατζμεντ… Για να ξέρεις, δυο είναι τα μυστικά του:
1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το και
2. Όταν έχεις δίκιο σώπαινε.
Και για να βάλεις στη σωστή θέση τα πράγματα, να ξέρεις τι έχεις ψωνίσει, θυμήσου ότι η καλή γυναίκα συγχωρεί τον άντρα της όταν αυτή έχει άδικο.

Πολιτική

Ο Πωλ Βαλερύ (1871-1945)(*) είπε: "Πολιτική είναι η τέχνη του εμποδίζειν του ανθρώπους να συμμετέχουν σε αυτά που φυσιολογικά επιβάλλουν τη συμμετοχή τους"

(*) Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος. Είναι γνωστός ακόμα και για τους αφορισμούς του σε θέματα Τέχνης, Ιστορίας και Επικαιρότητας.

Κάθε λαός

Προτιμώ τους φανερούς εχθρούς από τους κρυφούς φίλους έλεγε ο Καραμανλής (ο εθνάρχης). Οι εχθροί μας είναι εντός των τειχών, κακώς τους αναζητούμε αλλού. Οι άλλοι σαφώς και θα κοιτάζουνε τα δικά τους συμφέροντα, όπως το ίδιο κάνουμε κι εμείς μ' αυτούς. Και στο κατω κάτω ούτε ίδιο πολιτισμό έχουμε, ούτε την ίδια κουλτούρα, ούτε και συμπεριφορά.

Σωστά ο Σεφέρης γράφει στις Δοκιμές του ότι αν μπορούσε θα έβαζε προμετωπίδα στη Βουλή τη μαντινάδα:

"Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του

κι όσα του κάνει η τρέλα του δεν του τα κάνει ο εχθρός του".

Αυτός ο άνθρωπος, αυτός...

Είδα χθες το πρωτοσέλιδο του Βήματος: "Ο κερδοσκόπος που 'παίζει' με την Ελλάδα" και με υπότιτλο: "Ο αμερικανός διαχειριστής κεφαλαίων Τζον Πόλσον ενορχηστρώνει τις πιέσεις στα ελληνικά ομόλογα και στο ευρώ".

Απόρησα με τη σοβαρή εφημερίδα. Γιατί να αποτελεί είδηση, και μάλιστα πρωτοσέλιδη; Πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα αν κάποιοι την θεωρούν εύκολο στόχο για να παίξουν τα παιχνίδια τους και να πλουτίσουν δεν θα το κάνουν;

Μα, είναι γνωστό ότι έτσι γίνεται πάντα. Γιατί η χώρα μας θα αποτελούσε εξαίρεση; Και τι θα γίνει δηλαδή αν αυτό το κάνει ο Α ή ο Β ή ο Γ; Θα αλλάξει κάτι; Ή μήπως θα μας λυπηθούν εμάς; Ή μήπως οι δικοί μας οι τυχοδιώκτες δεν κάνουν τα ίδια σε ανάλογες περιπτώσεις επιβεβαιώνοντας ότι το χρήμα και τα συμφέροντα ούτε πατρίδα έχουν ούτε και από τίποτα άλλο καταλαβαίνουν. Προς τι η έκπληξη λοιπόν; Ή μήπως προσφέρεται προστασία με την αποκάλυψη;

Ας θυμίσουμε κλείνοντας τη γνωστή, από τον Σεφέρη, μαντινάδα:
"Την τύχη του κάθε λαός την φτιάχνει μονάχός του
κι όσα του κάνει η τρέλα του δεν του τα κάνει ο εχθρός του".

Η κόλαση είναι οι άλλοι

Πώς πήγε η διάλεξη χθες;
Γι αυτούς που ήρθαν πολύ καλά. Για τους άλλους... πάντα υπάρχει μια "σοβαρή" δικαιολογία. Είναι η μοίρα των μικρών τόπων; Είναι η μοίρα των μερών του απότομου πλουτισμού; Είναι και η ποιότητα της παιδείας που παρέχεται στα σχολεία; Είναι η τηλεόραση; Είναι αυτά και άλλα μαζί.
Αν νιώθεις ενοχές πρόβλημά σου. Αν όμως επιδιώκεις να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα είναι και πρόβλημα των άλλων που σε (αν σε) ανέχονται.
Εδώ σ' αυτόν τον τόπο υπάρχει μια πολύ μεγάλη μερίδα κακομοιριάς σ' αυτούς που θέλουν να λένε τη γνώμη τους. Φταίνε τα πάντα. Ο δήμαρχος, ο νομάρχης, ο βουλευτής, ο διευθυντής του σχολείου, ο διπλανός τους, η μέρα, η ώρα, ο μήνας, ο Χατζηπετρής και πάει λέγοντας. Μόνο αυτοί δεν φταίνε. Αυτοί είχαν την πρόθεση, αλλά ...
Η γνώμη για να αποκτήσει εγκυρότητα, όμως, θέλει προσωπική στάση και συνέπεια, αλλιώς γίνεται φούμαρο και αμπελοφιλοσοφία. Τι θα πει το ένα και το άλλο; Που θα την βρεις την ποιότητα όταν δεν στηρίζεις ανάλογες εκδηλώσεις;
Όταν γίνονται σημαντικές εκδηλώσεις για να έχουν συνέχεια θέλουν στήριξη. Ποιος μπορεί όμως να τις στηρίξει; Ο απαίδευτος; Ο ζηλόφθονας που εύχεται να αποτύχουν για να κάνει φτηνό πνεύμα με τους "αφελείς" και τα "ψώνια" που τολμούν; Αυτός που διαβάζει στην εφημερίδα τα κους-κους και τα μνημόσυνα; Ο εξπέρ των μεσημεριανάδικων; Που έχει εθιστεί στην αποβλάκωση της τηλεόρασης και δεν μπορεί να απεξαρτηθεί;
Μετά θα πουλάς ανέξοδα εξυπνάδες σε μογγόλους στα καφενεία και θα διαμαρτύρεσαι ότι στον τόπο που ζεις δεν έχει ζωή και αυθεντικότητα αλλά υποκουλτούρα και ρακάδικα.
Αλλού αυτά. Η ποιότητα ζωής έχει και προσωπικό "κόστος". Το "κόστος" συμμετοχής είναι ψήφος εμπιστοσύνης γι' αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τις άλλες προτάσεις. Και με τσιγκουνιές και μικροψυχίες ποιότητα δεν γίνεται.

Ο φόβος

Αν το ακροατήριο δεν σε παρακολουθεί πες του παραμύθια, συνταγή αλάνθαστος. Ιστορική αναφορά: ρήτορας Δημάδης.

Ο Δημάδης μιλούσε στην αθηναϊκή αγορά για πολλά και σοβαρά θέματα της πόλης. Όμως κανείς δεν τούδινε σημασία. Το σκέφτηκε γρήγορα το πράγμα και τους λέει: Προσέξτε συμπολίτες λίγο να σας πω ένα μύθο του Αισώπου. Μια φορά, τους λέει, περπατούσαν μαζί η θεά Αθηνά ένα χέλι και ένα πουλί. Φτάνοντας λοιπόν οι τρεις τους μπροστά από ένα ποτάμι το πουλί πέταξε και το χέλι έπεσε στο νερό. Και εκεί σταματάει τη διήγηση. Οπότε το κοινό άρχισε να ρωτάει επίμονα: Και η Αθηνά; Και η Αθηνά; Ο Δημάδης, τότε, βλέποντας ότι το κόλπο του έπιασε τους απαντά: Ντροπής σας, ω άνδρες Αθηναίοι, που σας μιλάνε για τα προβλήματα της πόλης σας και χαζεύετε ενώ το ενδιαφέρον σας όλο τόχετε για τα παραμύθια. Ου να μου χαθείτε!

Παραλλαγή του μύθου είναι και "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα".

Επιμύθιον: Εκτός από το ότι "κρύπτει νουν αληθείας", ο μύθος, πουλάει κιόλας.

Ένας άλλος στις μέρες μας στο ρόλο του Δημάδη θα μίλαγε σε ανάλογο ακροατήριο για κέρδη. Πώς να κερδίσετε περισσότερα χρήματα, πως να πληρώσετε λιγότερα.

Επιμύθιον: Τα κέρδη πουλάνε.

Ένας άλλος στη θέση του Δημάδη (θρησκεία, κόμμα, εφημερίδα, τηλεόραση, κ.α.) αν ήθελε να ξεφύγει από τα προηγούμενα ή ενδεχομένως είχε εξαντλήσει τους μύθους και τις συμβουλές για κέρδη θα φόβιζε το κοινό του: "Στην άλλη ζωή την πάτησες, κάτσε φρόνιμος", "μη σε φοβίζουν, φόβισέ τους", "πεινάμε", "προσοχή στο διαδίκτυο", "προσοχή στην προσοχή", "φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες", "Έλσα σε φοβάμαι για όσα μ' αναγκάζεις", "φοβούνται να κοιμηθούν", "να κυκλοφορήσουν", "να ...", κ.α.

Οπότε τι χρειάζεσαι; Έναν θεό, ένα σωτήρα, ένα γενναίο, έναν ατρόμητο, έναν λέοντα, έναν έξυπνο κ.οκ.

Συμπληρωματικά στο φόβο και η απειλή: "Δεν θα σας αφήσουμε έτσι, θα μας βρείτε μπροστά σας", κ.α.

Επιμύθιον: Ο φόβος πουλάει.

Επιμύθιον επιμυθίων: Πρώτα ο μύθος, μετά το κέρδος και τέλος ο φόβος.

Το θεμελιώδες θεώρημα του παπαγάλου

Τον τίτλο του θαυμάσιου βιβλίου-μαθηματικού μυθιστορήματος- του Ντενί Γκέτζ «το θεώρημα του παπαγάλου» (μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον φίλο Τεύκρο Μιχαηλίδη) διάλεξε ο Πρετεντέρης στο σημερινό Βήμα (24-5-09) για να περιγράψει τη σημερινή πολιτική κατάσταση, με αφορμή τη σχετική με τους παπαγάλους πολιτική διαφήμιση της ΝΔ.
Παραφράζοντας τον γνωστό ορισμό της πολιτικής (πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού) ισχυρίζεται πως στην Ελλάδα σήμερα, πολιτική είναι η τέχνη της παπαγαλίας.
Μα, νομίζουμε, ότι είναι αρκετά επιεικής. Συνδικαλισμός τι είναι; Σχολείο τι είναι; Εξετάσεις τι είναι; Δημοσιογραφία; ‘Όταν λέμε «το είπε καλά το μάθημά του», τι άλλο εννοούμε; Μπορείς σήμερα να κάνεις καριέρα αλλιώς; Το θεώρημα του παπαγάλου στη σύγχρονη Ελλάδα δεν είναι ένα θεώρημα σαν όλα τ’ άλλα, είναι θεμελιώδες, αφού η παπαγαλία (και το γλείψιμο για να μην ήμαστε άδικοι) είναι η τέχνη των τεχνών.

Σκέψεις...

Μαθαίνουμε πως να επιβιώνουμε αλλά όχι πως να ζούμε, να απολαμβάνουμε τη ζωή μας.

Easy come Easy go

Δεν κουράστηκαν για να τα αποκτήσουν και γι’ αυτό δεν ήξεραν πώς να τα διαχειριστούν.