Ο βλάχος άρχων κι αν γενεί ...

"Αρχοντιά", είναι ο τίτλος του άρθρου του Λακόπουλου στα σημερινά ΝΕΑ.

"Στην πολιτική η κρίση των συστημάτων είναι πρωτίστως η κρίση των προσώπων. Ισχύει ασφαλώς και για την ελληνική πολιτική σκηνή και απομακρύνει διαρκώς τους πολίτες από τον δημόσιο χώρο, όταν δεν ταΐζει τη βυσσοδομούσα Ακροδεξιά. Σε πολλές - πολλές όμως - περιπτώσεις δεν λείπουν οι ικανότητες, λείπει η τσίπα. Η αυτογνωσία του λάθους και η μετρημένη συμπεριφορά. Πρόσωπα που διαδραμάτισαν ρόλο τα τελευταία χρόνια, εμφανίζονται επί σκηνής αμέριμνα και σαν να μην έχουν ιδέα για τον «φόνο». Οι εξαιρέσεις είναι λιγότερες από τον κανόνα.

Ενα παράδειγμα. Εγινε προ ημερών χαμός με πρώην αξιωματούχους του πολιτεύματος που φρόντισαν οι ίδιοι, προτού εξοστρακιστούν από την πολιτική, να εκχωρήσουν στον εαυτό τους προνόμια - όπως αστυνομική φρουρά, προσωπικό, γραφεία και άλλες διευκολύνσεις. Παρά τον θόρυβο, ουδείς είχε το φιλότιμο να δηλώσει ότι παραιτείται, καθώς όλα αυτά συνιστούν πρόκληση σε καιρό κρίσης.

Δεύτερο παράδειγμα. Αναστενάζει η κοινωνία με το δράμα στο οποίο την έριξαν αψήφιστα συγκεκριμένες επιλογές, που οδήγησαν τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, υποχρεωμένη να εφαρμόζει ένα Μνημόνιο που δεν αντέχει και που δεν οδηγεί και πουθενά. Αλλά οι πρωταγωνιστές σουλατσάρουν υπερήφανοι για τον ρόλο τους - τον οποίο προφανώς ο ελληνικός λαός δεν αναγνωρίζει και τους έστειλε άκλαυτους.

Τρίτο παράδειγμα. Στρατιές πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων - υπουργοί, γραμματείς και Φαρισαίοι - από τις υπογραφές των οποίων πέρασε το σημερινό χάλι της χώρας σε κάθε τομέα, βγαίνουν ξανά στον αφρό και ενώ αυτοί δημιούργησαν - και είναι - το πρόβλημα ισχυρίζονται ότι έχουν τη λύση. Ορισμένοι μάλιστα εξοργίζουν, καθώς κάνουν χρήση και ρόλων που οι ίδιοι κατασκευάζουν για να δείξουν ότι είναι σπουδαίοι.

Τέταρτο παράδειγμα. Ταγοί του δημόσιου βίου, με διακριτές θέσεις στο πολιτικό σύστημα, παρακάμπτουν την παιδαγωγική πλευρά της πολιτικής, μπερδεύουν το αξίωμα με το πρόσωπό τους και αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους θαρραλέα, παραιτούμενοι, χρησιμοποιούν τεχνάσματα και μεγαλοστομίες για να βγουν από τη δύσκολη θέση στην οποία οι ίδιοι έβαλαν τον εαυτό τους.

Ενας παλαιός πολιτικός, που δεν μετέχει πλέον στην επίσημη πολιτική, λέει συχνά ότι «η πολιτική χρειάζεται αρχοντιά». Ατυχώς, λίγοι την έχουν από όσους φορούν ή φόρεσαν την τήβεννο δημοσίων αξιωμάτων - συνήθως κατ' απονομήν και όχι κατ' αξίαν. Και όπως έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, «είναι καλύτερα να αξίζεις τις τιμές και να μην τις έχει παρά να τις έχεις και να μην τις αξίζεις»."

Ποιος σου άνοιξε την πόρτα τη μεγάλη...

«… Αν ο κλέφτης και ο αστυνόμος γίνουν συνεταιράκια, θα είναι και οι δύο υπόλογοι έναντι του νόμου. Αλλά η Πολιτεία θα ζητήσει ευθύνες μόνο από τον αστυνόμο. Γιατί απλούστατα σε αυτόν είχε αναθέσει την τήρηση του νόμου, όχι στον κλέφτη.

Το ίδιο ισχύει ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς - ακόμη και εκεί που στο τέλος καταλήγουν συνένοχοι. Γιατί στους πολιτικούς αναθέτει η κοινωνία να φτιάχνουν τους νόμους, να εποπτεύουν την εφαρμογή τους και να τιμωρούν τις παραβιάσεις τους.

Συνεπώς τους βαρύνει και εξ ολοκλήρου η ευθύνη …»

Σημειώνει ο Λακόπουλος στα χθεσινά ΝΕΑ με αφορμή το βιβλίο του Πάγκαλου «Μαζί τα φάγαμε».

H πραγματική εθνική τραγωδία

Το έχουμε επισημάνει αρκετές φορές στο παρελθόν από ετούτο το μπλογκ. Ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ το επαναφέρει. Γράφει:

"Υπάρχει τίποτε χειρότερο για μια χώρα από το να ξεμείνει από λεφτά; Υπάρχει. Να ξεμείνει από «μυαλά». Ενώ συνήθως εστιάζουμε στην έλλειψη χρημάτων, εμφανίζεται ένας ακόμη μεγαλύτερος κίνδυνος όπως είναι η έλλειψη ανθρώπων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν, αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των νέων που έχουν μετακομίσει ήδη στο εξωτερικό για δουλειά. Και θα αυξηθεί κι άλλο. Στις πρεσβείες πολλών χωρών σχηματίζονται ουρές από νέα παιδιά που ζητούν πληροφορίες για ευκαιρίες απασχόλησης.

Οσοι βρίσκουν ή θα βρουν δουλειά στο εξωτερικό έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι οι καλύτεροι. Εχουν προσόντα και ικανότητες και γι' αυτό τους απορροφούν επιχειρήσεις σε χώρες όπου οι απαιτήσεις είναι αυξημένες και ο ανταγωνισμός σκληρός. Είναι σαν να ξαναδίνουν εξετάσεις και να τις περνούν με άριστα.

Εκ παραλλήλου υπάρχει ένα φαινόμενο το οποίο μέχρι σήμερα καμιά έρευνα δεν κατέγραψε. Είναι οι νέοι που σπουδάζουν στο εξωτερικό με σκοπό να επιστρέψουν στη χώρα. Ενα πολύ μεγάλο ποσοστό από αυτούς, αν όχι το μεγαλύτερο αναζητά τώρα τρόπους να μην επιστρέψει. Προσπαθούν να βρουν δουλειά στις χώρες των σπουδών τους και οι καλύτεροι βρίσκουν.

Εάν τα συνδυάσουμε αυτά προκύπτει μια ανατριχιαστική προοπτική. Πολύ σύντομα η χώρα θα μείνει χωρίς «μυαλά». Η αφρόκρεμα της ελληνικής νεολαίας, οι άνθρωποι με σπουδές, με εξελιγμένες ικανότητες και δημιουργικά όνειρα είτε θα φύγουν είτε δεν θα επιστρέψουν.

Ουσιαστικά πρόκειται για εθνική τραγωδία η οποία θα αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο την ικανότητα της χώρας να υπερασπιστεί τη θέση της στην κοινοτική Ευρώπη, την ευρωζώνη και τον ανεπτυγμένο κόσμο γενικότερα. Θα επιταχύνει την πορεία προς μια κατάσταση ανατολίτικης περιφέρειας.

Εκτός από το πνευματικό και επιστημονικό κεφάλαιο που θα χαθεί, δεν θα αποσβεσθεί ποτέ και η τεράστια οικονομική επένδυση που έκαναν η Πολιτεία αλλά πρωτίστως η μέση ελληνική οικογένεια σε αυτή τη γενιά. Γι' αυτά τα παιδιά δαπανήθηκαν πολλά λεφτά. Και φυσικά δεν περίμεναν ότι ακόμη και αν μπουν στην παραγωγή πρέπει να ζήσουν με 500 ευρώ τον μήνα - και να θεωρούνται τυχεροί αν τα βρουν.

Η εκκένωση της χώρας από το πιο δημιουργικό ανθρώπινο δυναμικό της είναι η πιο δραματική συνέπεια της κρίσης. Και οδηγεί στο σημείο που έλεγε ο Αρθουρ Κλαρκ: «Η ειρωνεία είναι ότι ενώ για πρώτη φορά συζητάμε για το μέλλον, μπορεί να μην έχουμε μέλλον» ".

Έτσι μπορούμε να ξεχρεώσουμε

"Με τη φωνή σου θα μπορούσες να ξεχρεώσεις την Ελλάδα", είπε κάποιος στο τέλος της παράστασης "Ο Κουρέας της Σεβίλλης" στον έλληνα βαρύτονο Τάση Χριστογιαννόπουλο στο Παρίσι στην Όπερα, όπου 3000 θεατές αποθέωσαν τον μεγάλο έλληνα καλλιτέχνη.
"Ακούγεται ως φιλοφρόνηση σε ένα διακεκριμένο καλλιτέχνη. Αλλά είναι κατά βάση μια παρότρυνση προς την ελληνική Πολιτεία να προσφύγει αυτή τη δύσκολη στιγμή στους καλύτερους Έλληνες, όπου Γης. (...) Είναι άλλο να απευθύνεται σε ένα ξένο ακροατήριο ένας αμήχανος και εν πολλοίς απαξιωμένος πολιτικός από την Ελλάδα και άλλο ένας αναγνωρισμένος έλληνας καλλιτέχνης που εμπνέει σεβασμό με το έργο του. Και αυτή την περίοδο η χώρα έχει μεγάλη ανάγκη από τη συμπάθεια αυτών των ακροατηρίων", σημειώνει μεταξύ άλλων στα σημερινά ΝΕΑ ο Λακόπουλος στο άρθρο του με τίτλο "Ακτινοβολίες".

Η σκάλα της επιτυχίας σφάλμα - σφάλμα

"… Ήταν να μη φτάσουμε ως εδώ και όλοι ξέρουν πώς φτάσαμε.

Η λογική οδηγεί στην αποδοχή του τεράστιου κόστους που επωμίζεται η κοινωνία. Η οποία δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Ανέθεσε ρόλους σε ανεπαρκείς που ήθελαν μόνο να ικανοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους. Τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα έργα των χειρών της. Ο καθένας θα πιει το πικρό ποτήρι που του αναλογεί και θα πάρει τα πράγματα από την αρχή. Θα το κάνει πιο εύκολα αν υπάρξουν δύο προϋποθέσεις.

Η πρώτη είναι να βγουν όσο πιο διακριτικά μπορούν από την εικόνα οι «σωτήρες». Θα υποστούμε τη «σωτηρία», αφού δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλλά ο πολίτης που πρέπει να θυσιάσει κάτι - άλλος πολλά, άλλος λιγότερα και άλλος τα πάντα - γιατί πρέπει να υποστεί και την ενοχλητική παρουσία όσων τον έφεραν ώς εδώ; Είναι εμπαιγμός να εμφανίζονται ως διαπραγματευτές του μέλλοντος της χώρας οι αποτυχημένοι διαχειριστές του παρόντος της.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι μόλις ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος να στηθούν κάλπες. Οχι γιατί θα αλλάξουν οι όροι του Μνημονίου. Αποτελούν συμβατικές υποχρεώσεις της χώρας - άρα ορίζουν και την οικονομική πολιτική σε βάθος χρόνου. Αλλά για να αποφασίσουν οι πολίτες, έστω για τα πρόσωπα. Να επιλέξουν ποιοι θα διαχειριστούν για λογαριασμό τους τα πράγματα στο τούνελ από το οποίο θα περάσουν αναπόφευκτα. Είναι πρόκληση να εμφανίζονται ως βουλευτές, σε κάθε κόμμα, όσοι εξελέγησαν το 2009 με άλλους όρους, σε άλλες συνθήκες και με άλλα κριτήρια.

Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν ως κοινό παρονομαστή την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με βάση τα νέα δεδομένα. Να φύγουν από τη δημόσια σκηνή όσοι στήριξαν την άνοδό τους στην κάθοδο των άλλων. Ή όπως θα έλεγε η αμερικανίδα ηθοποιός Ρίτα Μέι Γουέστ: «Οσοι ανέβηκαν τη σκάλα της επιτυχίας σφάλμα - σφάλμα".

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Λακόπουλου στα ΝΕΑ της 11-2-2012.

Η αλήθεια, η εμπιστοσύνη και η σοβαρότητα δημιουργούν ελπίδα

Αν η κοινωνία αποτελούνταν από κόμματα και ποδοσφαιρικές ομάδες, το πάρτι θα ήταν καλοδεχούμενο. Ομως εκτός από τις ηγεσίες που έφεραν «εξάρες», οι απλοί άνθρωποι συνεχίζουν με «ντόρτια». Οι ανάσες που πήραν όσοι μετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι αρχίζουν και τελειώνουν στους ίδιους.

Η χιονόμπαλα της κρίσης συνεχίζει να κατρακυλάει στην ίδια πλαγιά με ταχύτητα. Ανθρωποι χάνουν τη δουλειά τους και δεν θα την ξαναβρούν. Μικρομεσαίοι κλείνουν την επιχείρησή τους και δεν θα την ξανανοίξουν. Μισθωτοί και συνταξιούχοι χάνουν εισοδήματα και δεν θα τα ανακτήσουν. Νέα παιδιά χάνουν τις ελπίδες τους και δεν θα τις ξαναβρούν. Η αγορά γίνεται ακριβότερη, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και οι συγκοινωνίες προσφέρουν χειρότερες υπηρεσίες. Η βία έφτασε ώς τη διπλανή πόρτα. Η ζωή κατεβαίνει το ένα σκαλί μετά το άλλο.

Εντάξει, κουτσοβολεύτηκε η πολιτική κατάσταση. Τι γίνεται όμως και με όσους υφίστανται τις συνέπειες της γενικευμένης έκπτωσης; Προσοχή: δεν θέλουν μόνο υλικά αγαθά - άλλωστε ξέρουν ότι δεν θα έχουν. Τι θέλουν;

Πρώτα την αλήθεια - την υποσχέθηκε άλλωστε ο Πρωθυπουργός στις προγραμματικές δηλώσεις. Να ξέρουν τι γίνεται. Να τελειώνει το παιχνίδι της αυτοπροβολής και αυτοϊκανοποίησης. Μετά εμπιστοσύνη. Να ξέρουν ότι τα λεφτά που στερούνται επενδύονται για λογαριασμό τους και όχι για ασκήσεις κηπουρικής. Και ακόμη σοβαρότητα. Τέρμα οι μπαρούφες, οι μικρομεγαλισμοί, τα ναπολεόντεια σχέδια, οι αλαλούμ αγορεύσεις.

Η αλήθεια, η εμπιστοσύνη, η σοβαρότητα μπορούν να φέρουν την ελπίδα. Από μόνη της η ελπίδα μπορεί να κινήσει τα πράγματα.

Αυτά πρέπει να δώσει ο Λουκάς Παπαδήμος στους επόμενους τρεις μήνες. Πώς; Με δουλειά και με ύφος δημόσιας παρουσίας χωρίς την ακατάσχετη ρητορική που μας ταλαιπώρησε. Με συναίσθηση ότι οι λύσεις δεν βρίσκονται στις λέξεις. Αλλωστε, όπως έλεγε ο θεατρικός συγγραφέας Ντένις Πάτερ: «Το πρόβλημα με τις λέξεις είναι ότι δεν ξέρεις από τι στόματα πέρασαν».

Καταλήγει στο σημερινό άρθρο του ο Λακόπουλος στα ΝΕΑ.

Και μετά;

Ο Λακόπουλος στο σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ σχολιάζει το θέμα της κομπίνας από ιδιώτες εις βάρος του δημοσίου και των ευρωπαϊκών ταμείων. Συνήθως ακούμε κάθε φορά για την αποκάλυψη διαφόρων κομπίνων. Το τι γίνεται μετά όμως δεν το μαθαίνουμε ποτέ.

Η κατάληξη του Λακόπουλου είναι: "Η αποκάλυψη κυκλωμάτων που βάζουν χέρι στον κρατικό προϋπολογισμό είναι θεάρεστο έργο. Αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να ξέρουμε και τη συνέχεια; Ποιοι είναι και ποιοι τους βοήθησαν; Επέστρεψαν ό,τι δεν τους ανήκε ή απλώς το κράτος τούς κρατάει σε ομηρεία; Κλείνουν οι υποθέσεις με καταλογισμούς και τα τοιαύτα ή κάνουμε μισές δουλειές; Εφαρμόζονται πράγματι οι νόμοι ή απλώς βγάζουν ανακοινώσεις οι διοικήσεις και τα υπουργεία για να πουλάνε μούρη και μετά το ξεχνούν; Εάν τίποτε από αυτά δεν γίνεται, τότε απλώς επαληθεύεται και σε αυτές τις περιπτώσεις η ατάκα του Κέινς για τη φοροδιαφυγή: «Είναι η μόνη πνευματική εργασία που αμείβεται».

Η ανέχεια των ... άλλων

Η ανέχεια των άλλων είναι ο τίτλος του σημερινού άρθρου του Λακόπουλου στα ΝΕΑ. Θυμίζει τη γνωστή ρήση του Λουκιανού: όταν πετάμε πέτρες στα νερά κάποια βατράχια σκοτώνονται.

Παραθέτουμε αυτούσιο το τέλος του άρθρου:

Άλλο να είσαι «φίλος των εργαζοµένων» και άλλο ένας από αυτούς. Ορισµένοι υπουργοί – όπως και ορισµένοι πολιτικοί γενικώς – µάλλον δεν φαντάζονται καν ότι η φτώχεια αντέχεται, η ζωή χωρίς προοπτική όχι. Ισως γιατί δεν περιµένουν στη λίστα του ΙΚΑ για ραντεβού. ∆εν έχουν παιδί στο δηµόσιο σχολείο. ∆εν θα βρεθούν στην ανεργία – µε την έννοια να µην έχουν ούτε για τα καθηµερινά έξοδα στο σπίτι. ∆εν είναι λαϊκισµός. Είναι µια διαπίστωση που βγάζει µάτι: όσοι µετέχουν στο παιχνίδι της εξουσίας µετέχουν ταυτοχρόνως και στο πρυτανείο της. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Το µόνοπου δενακούστηκε στο Υπουργικό Συµβούλιο ήταν ειλικρινείς φωνές συµπάθειας για αυτούς που θα πληρώσουν το µάρµαρο. Υπήρξαν θεωρίες για την αποτροπή της χρεοκοπίας, καβγάδες για την πολιτική ορθότητα των αποφάσεων, αντιδικίες για τους αριθµούς. Αλλά ούτε ένα δάκρυ για τους ανθρώπους που θα χάσουν κι άλλα. Κάποιοι από όσους βγαίνουν στα κανάλια ατσαλάκωτοι, επιχειρηµατολογούν υπέρ των µέτρων, σαν να µιλούν σε σεµινάριο «απολιτίκ» τεχνοκρατών. Και άλλοι είναι σαν να επαναλαµβάνουν το λεχθέν από τον Μαρκ Τουέιν: «Με προσπάθεια θα αντέξουµε την ανέχεια – των άλλων εννοώ».

Η εποχή τα βάρη κι οι συνθήκες

Και οι πολιτικοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι έρχεται κάποτε η στιγμή κατά την οποία γίνεσαι πρώην. Θα πρέπει να έχεις, για τη στιγμή αυτή, μεριμνήσει "να δεις τι θα κάνεις".
Οι σημερινοί κυβερνώντες γράφει στα ΝΕΑ ο Λακόπουλος δεν χρειάζεται να προνοήσουν γι' αυτό: θα οργανώνουν σεµινάρια για το πώς μπορεί να χάνει κανείς ευκαιρίες.
Έχουν χάσει πάρα πολλές. Γιατί; Διότι πήραν την εξουσία χωρίς να προνοήσουν για το πως θα την αξιοποιούσαν.
Και όπως έλεγε -γράφει ο Λακόπουλος- ο αµερικανός εκπαιδευτικός Γουίτνεϊ Γιουνγκ: «είναι προτιµότερο να προετοιµαστείς για µια ευκαιρία και να µην την έχεις, παρά να έχεις µια ευκαιρία και να µην είσαι προετοιµασµένος».
Τον βρίσκουμε λίγο άδικο όμως. Η παρατήρησή του είναι διαχρονική για τους διεκδικητές της εξουσίας στη χώρα μας. Δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα. Το αξίωμα είναι: παίρνουμε με κάθε τρόπο την εξουσία και μετά... βλέπουμε.

Δύσκολοι καιροί για υπουργούς

Γιατί ένας υπουργός που πνίγεται στο χαρτοφυλάκιο του πρέπει να ακούει µια διάλεξη, διά ζώσης ή σε «κονσέρβα»; Αναρωτιέται ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ με αφορμή τις πρωτοβουλίες για ... προβολές και διαλέξεις του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο. "Τι προσθέτει στο κατ’ εξοχήν πολιτικό όργανο διακυβέρνησης της χώρας η πρόσκληση ενός τεχνοκράτη ή ενός διανοούµενου; Απαντήσεις δεν υπάρχουν. άλλωστε δεν τις ζήτησε και ποτέ κανείς από κανέναν. ο υπουργοί, εκόντες - άκοντες, δέχονται την κοσµοπολίτικη αντίληψη του πρωθυπουργού για την πολιτική. Και µετέχουν έστω και αµήχανοι στις ασκήσεις παγκοσµιοποίησης της γνώσης και της πολιτικής".
Δύσκολοι καιροί για υπουργούς και γιαυτά... Πόσο δίκαιο είχαν οι λεγεωνάριοι όταν αντίκριζαν ωμή την πραγματικότητα και παραπονιόντουσαν... "καταταγείτε μας έλεγαν, γίνετε υπουργοί, να τρώτε και να πίνετε, να σας ντύνουν να κάνετε και κουμάντο".

Ότι αρχίζει με οργή τελειώνει με ντροπή

Με αφορμή την απόπειρα εναντίον του Σημίτη ο Λακόπουλος στα ΝΕΑ διερωτάται: Ο κάθε πολιτικός μπορεί ή θα πρέπει να απαξιώνεται επειδή και μόνο είναι πολιτικός; Σαφώς και υπάρχουν πολιτικοί έντιμοι και ανέντιμοι, ικανοί και ανίκανοι. Μόνο που οι δεύτεροι και στις δυο κατηγορίες θα πρέπει να τα μαζεύουν με βάση τους κανόνες που η πολιτεία έχει θεσπίσει. «Και όχι γενικής ηθικής καταδίκης που τροφοδοτεί το σύνθηµα που θέλει «να καεί το µπ... η Βουλή» και καταλήγει στον νόµο του Λιντς». Διότι, γράφει ο αρθρογράφος, «όταν η «λαϊκή οργή» εκδηλώνεται τυφλά, δεν οδηγεί σε νέο είδος πολιτικών. Περιορίζει περισσότερο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της πολιτικής τάξης. Το περιστατικό µε τον Σηµίτη δεν ενισχύει µόνο τον κίνδυνο να µην ξαναδούµε στην πολιτική άλλους σαν τον Σηµίτη. Ενισχύει την πιθανότητα να έχουµε κάποιους σαν τον Μπερλουσκόνι. Γιατί, όπως έλεγε ο Βενιαµίν Φραγκλίνος, «ό,τι αρχίζει µε οργή τελειώνει µε ντροπή».

Ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο

Tι κοινό έχουν τα ελληνικά πανεπιστήµια µε τους… σταθµούς διοδίων; Και από τα δυο έχουμε πολλά αλλά είναι αμφίβολο το τι εξυπηρετούν τελικά.

Ο σουρεαλισµός είναι το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο ανάµεσα σε δύο φαινοµενικά άσχετα θέµατα, όπως είναι οι σπουδές και οι οδικοί άξονες.

Ο δρόµος είναι σπαρµένος µε διόδια – είτε µιλάµε για τη γνώση είτε για τις οδικές µετακινήσεις. Τα οποία ενώ συνεχώς αυξάνονται το υποτιθέμενο προσφερόμενο προϊόν συνεχώς υποβαθμίζεται.

Είναι ανάλογο με τον σουρεαλισμό της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου: «Είναι µια τέλεια γέφυρα που δεν οδηγεί πουθενά», όπως είχε αναφερθεί από τον «κουτόφραγκο»  γάλλο µηχανικό που είχε πάρει µέρος στην κατασκευή. Τι ήξερε αυτός;…

Τελικά μήπως έχει δίκιο ο αµερικανός ποιητής Χένρι Λονγκφέλοου που υποστηρίζει ότι «χρειάζεται λιγότερος χρόνος για να κάνεις κάτι σωστά, από όσος να εξηγείς γιατί το έκανες λάθος», όπως μας θυμίζει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ;

Λιγότερη διαφθορά ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετάσχω;

Ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ ασχολείται με το πρόβλημα: Οι πολιτικοί δημιουργούν τις συνθήκες  διαφθοράς ή οι πολίτες που τους πιέζουν; Αφορμή οι δηλώσεις του αντιπροέδρου Πάγκαλου.
Αναφέρεται στα παραδείγματα του νόμου Πεπονή και στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων του Τσοβόλα για να καταλήξει: "η πολιτική τάξη [είναι που] δηµιουργεί τις συνθήκες της διαφθοράς. Οι πολιτικοί εκλαµβάνουν τους πολίτες ως πελάτες και τους δελεάζουν µε πραγµατικές, ή κάλπικες, εξυπηρετήσεις για να πάρουν την ψήφο τους. Αν οι κυβερνήσεις τιµωρούσαν την παραβίαση της αξιοκρατίας, αν οι αντιπολιτεύσεις υπόσχονταν λιγότερα από όσα µπορούν να πραγµατοποιήσουν, αν οι βουλευτές σταµατούσαν το «κατόπιν ενεργειών µου», θα είχε αντιµετωπιστεί το πραγµατικό πρόβληµα της χώρας: η βαθιά ανοµία που λειτουργεί ως θερµοκήπιο της διαφθοράς. Αυτό το πρόβληµα είναι δηµιούργηµα των πολιτικών. Οι πολίτες απλώς ακολουθούν αυτό που έλεγε ο άγγλος συγγραφέας Ασλεϊ Μπρίλιαντ: «Θέλω λιγότερη διαφθορά, ή περισσότερες ευκαιρίες να συµµετάσχω» ".

Προδέρμ

Αυτό που προβάλλεται ως επιτυχία είναι απλώς η επιβεβαίωση της αποτυχίας, υποστηρίζει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ αναφερόμενος στην παράταση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δις. Μας δίνουν παράταση γιατί δεν µπορούµε να πληρώσουµε κατά την αρχική συµφωνία, γράφει. Απλή λογική!

Όταν θα λήξει η τρέχουσα δανειακή σύµβαση µε την τρόικα, θα χρωστάµε το άθροισµα του τρέχοντος δανείου µε τους τόκους του συν τα υπόλοιπα από τα παλαιά χρέη. Αρα, για τα επόµενα – άγνωστο πόσα – χρόνια θα χρειαζόµαστε ετήσιο δανεισµό για τα λήγοντα χρέη συν το τρέχον έλλειµµα για όσο διάστηµα η ανάπτυξη θα κινείται κάτω από το µηδέν. Για πόσο; Οι προβλέψεις για το «τέλος της ύφεσης» σε ένα δυο χρόνια δεν συνάδουν µε την προϊούσα ερηµοποίηση της οικονοµίας. Ποια αγορά θα δανείσει µε λογικά επιτόκια µια χώρα µε ελλειµµατικούς προϋπολογισµούς και χρέος που θα τείνει σε «νταµπλ σκορ» του ετήσιου εισοδήµατός της; Χώρια τα κοινωνικά και τα πολιτικά προβλήµατα που θα αναδειχθούν ως τότε. Αρα, αυτό που πρέπει να περιµένουµε είναι ένα καινούργιο δάνειο – προφανώς από την τρόικα. Και αυτό είναι το καλό σενάριο.

Συνεπώς, αν καλλιεργήσει κλίµα αισιοδοξίας,η κυβέρνηση θα κάνει το λάθος που έκανε άλλες δυο φορές ως τώρα. Πρώτα, όταν έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν – και προεκλογικά ας δεχθούµε ότι δεν ήξερε, αλλά και µετεκλογικά, όταν ήξερε, κατέθεσε προϋπολογισµό µε παροχές! Και κατόπιν, όταν βεβαίωνε ότι «δεν χρειαζόµαστε λεφτά» – αλλά στοργή και προδέρµ; –κι έπαιζε µετα «πιστόλια». Γιατί λάθος; Γιατί το πρώτο που πρέπει να ξέρει κανείς όταν µιλάει µετους δανειστές του είναι αυτό που έλεγε ο Βενιαµίν Φραγκλίνος: «Ο χρόνος είναι χρήµα».

Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε.

Ή που θα νικήσουμε ή που θα πεθάνετε

«Με προσπάθεια μπορούμε να αντέξουμε την ανέχεια … των άλλων» έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, μας θυμίζει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ. Αφορμή η άνεση με την οποία εκστομίζονται από το γιαλί της τηλεόρασης οι θέσεις από χορτάτους και ματσούς για τα μέτρα περικοπών, απολύσεων και τα άλλα. Γράφει μεταξύ άλλων:

«Είναι εύκολο να αποδέχεσαι µείωση στις συντάξεις και στους µισθούς, αλλά των άλλων. Και ακόµη ευκολότερο να συνηγορείς υπέρ της περικοπής δαπανών στα νοσοκοµεία ή στα σχολεία. Ιδίως όταν στέλνεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο και µετά στο εξωτερικό και δεν έχεις περάσει ούτε απέξω από το Γενικό Κρατικό Νίκαιας.

Με άλλα λόγια: υπάρχει ένα ηθικό ζήτηµαµε όσους συναθροίζουν αβασάνιστα τη γνώµη τους υπέρ των περικοπών λόγω της κρίσης, ενώ οι ίδιοι διαβιούν σε περιβάλλον καλοπέρασης. ∆εν είναι δηλαδή τίµιο να αποφαίνεσαι για εισοδήµατα ίσα µε τον λογαριασµό που πληρώνεις συνήθως για να τσιµπήσεις µε την παρέα σου το µεσηµέρι. Είναι φυσικό ότι στην κοινωνία και στη ζωή εν γένει θα υπάρχουν ανισότητες. Θα συνυπάρχουν επιτυχηµένοι και αποτυχηµένοι, πλούσιοι και φτωχοί, ευτυχείς και δυστυχισµένοι. Απλώς δεν είναι πολύ κοµψό – και καθόλου αποτελεσµατικό – να αποφαίνεσαι από καθέδρας για µια ζωή που δεν έζησες – ή που δεν ζεις πλέον. Είναι πρόκληση, όταν έχεις ένα υψηλό εισόδηµα – ενίοτε απόκρατικούς πόρους –,να βρίσκεις φυσιολογικό ότι τον επόµενο χρόνο θα προστεθούν άλλοι150.000 άνεργοι – ιδίως αν δεν είσαι ένας από αυτούς.

Τον τελευταίο καιρό της κρίσης, ορισµένες ελίτ δείχνουν να απολαµβάνουν την απόσταση που τις χωρίζει από τους πολλούς. Και κατά κάποιον τρόπο θεωρούν εύλογο να µεγαλώσει αυτή η απόσταση, προκειµένου µην επηρεαστεί η δική τουςζωή: όσο περισσότερο κόστος καταβάλλουν οι άλλοι τόσο λιγότερο θα χρειαστεί να καταβάλουµε εµείς. Αυτή η κάστα αναπτύσσει τα... καλύτερα επιχειρήµατα για τα µέτρα και τις περικοπές. Και µιλάει µε τα πιο συγκινητικά λόγια για τις θυσίες που πρέπει να κάνειο λαός,προκειµένου να σωθεί η οικονοµία».

Πώς το έλεγε ο εκφωνητής του BBC από το Λονδίνο στην μαύρη περίοδο της Γερμανικής Κατοχής: Ή που θα νικήσουμε ή που θα πεθάνετε όλοι εκεί κάτω…

Καληνύχτα;

Το μήνυμα: 40% αποχή + 10% άκυρα λευκά ---> περίπου 50% εκτός προτεινόμενων επιλογών.

"Και η κυβέρνηση και η Ν.Δ.- νόμισαν ότι- βρήκαν ένα σημείο ισορροπίας στο χθεσινό αποτέλεσμα. Αλλά το πάρτι δεν τελείωσε. Για όσους διαθέτουν στοιχειώδη πολιτική κρίση τώρα αρχίζει, αν ληφθεί υπόψη το ιλιγγιώδες ποσοστό της συνειδητής αποχής. Από τη χθεσινή κάλπη δεν βγήκαν πολλές ψήφοι, βγήκαν όμως πολλά τζίνια. Και για τα δύο μεγάλα κόμματα το πραγματικό μήνυμα συνοψίζεται στον τίτλο της γνωστής ταινίας του Κλούνεϊ: «Καληνύχτα και καλή τύχη»", καταλήγει στο άρθρο του στα σημερινά ΝΕΑ ο Λακόπουλος.

Σαφώς και βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις στο πολιτικό τοπίο. Το "καληνύχτα και καλή τύχη" όμως είναι πολύ βαριά κουβέντα. Κρύβει και αισιοδοξία παρ' όλα αυτά αφού παραπέμπει σε αλλαγές. Σε διόρθωση πορείας. Σε ελπίδα.  Απορώ όμως με το που μπορεί να κρύβεται η αισιοδοξία. 

Τα φάγανε και την ήπιαμε

Το "τα φάγαμε όλοι μαζί" είναι πολύ βαριά κουβέντα για να εκσφενδονίζεται από το στόμα ενός εκλεγμένου από τους πολίτες για να εγγυηθεί το "μη φάγωμα" του δημοσίου χρήματος.
Γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ:
"Στο σηµερινό πολιτικό στερέωµα ο Θόδωρος είναι γερόλυκος. Ο παλαιότερος από όσους κατέχουν υψηλά πολιτικά αξιώµατα, ένθεν κακείθεν. Εγινε για πρώτη φορά υπουργός το 1982. Και έκτοτε τα είδε όλα. Τις κλαδικές µε τους πρασινοφρουρούς του Ανδρέα και «τα δικά µας τα παιδιά» του Μητσοτάκη. Την απόβαση των «εκσυγχρονιστών» στο κράτος επί Σηµίτη και το πάρτι των «κουµπάρων» επί Καραµανλή. Αρα δικαιούται να είναι ο πρώτος που ανοίγει τον χορό της αυτοκριτικής.

Ο αντιπρόεδρος θα έµενε στην Ιστορία αν είχε κάνει κάτι παραπάνω από τη δηµόσια αυτοµαστίγωση. Ανέλαβε για λογαριασµό µιας ολόκληρης εποχής ευθύνη, χωρίς όµως τις συνέπειές της. Εντάξει, τα φάγανε τα λεφτά το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Αλλά τα φυσικά πρόσωπα που αποτελούσαν το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. είναι εδώ και µας βγάζουν ακόµη τη γλώσσα. Μάλλον ελάχιστους βασανίζουν τύψεις συνειδήσεως. Από αυτήν την άποψη η οµολογία «όλοι µαζί τα φάγαµε» βρίσκεται πιο κοντά στην ψυχανάλυση, παρά στην πολιτική".

Ναι, αλλά αυτό αφορά τον ίδιο τον Πάγκαλο.

Πολιτεύου ν' αρχοντίνεις

Γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ για τις δηλώσεις "πόθεν-έσχες" των βουλευτών που προσφάτως δημοσιοποιήθηκαν.

Άβυσσος η ψυχή του βουλευτή. Το ίδιο και η δήλωσή του για το πόθεν έσχες. [και το μυαλό του θα προσθέταμε μαζί με τις προθέσεις του]. Οι περιουσιακές δηλώσεις άρχισαν ως προστασία της τιμής και της υπόληψης του πολιτικού κόσμου και πλέον είναι ολίγον κωμωδία. Στην εποχή της πληροφορικής συμπληρώνονται ιδιοχείρως και κατά βούληση από τον «ελεγχόμενο» και παραδίδονται σε... χαρτοκιβώτια. Από τον γραφικό χαρακτήρα μαθαίνεις πολλά με έναν καλό γραφολόγο. Στην εποχή της δημόσιας διαβούλευσης, τα πάντα μπορείς να βρεις στο Διαδίκτυο εκτός από τα πόθεν έσχες των 300! «Τυχαίο; Δεν νομίζω» που λέει και η διαφήμιση. Τόσα χρόνια κατατίθεται το ρημάδι το πόθεν έσχες, μια φορά δεν βρέθηκε ένας εν αταξία. Κατά τις δηλώσεις τους, τόσο διαφανείς πολιτικοί δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο. Και τόσο μονότονα επαναλαμβανόμενοι. Π.χ. με μόνο εισόδημα τη βουλευτική αποζημίωση μεγαλώνουν και σπουδάζουν παιδιά, ζουν μια καλή ζωή και οι καταθέσεις, καταθέσεις. Ο,τι αποκτούν σε ακίνητο, το αποκτούν με δάνειο. Παίρνουν δάνεια όπως ο άλλος παίρνει ταξί και το προβάλλουν ως τεκμήριο διαφάνειας. Τώρα πώς γίνεται και τη δόση να πληρώνουν και τίποτε από τα υπόλοιπα να μην κόβουν, πιάσε το αυγό και κούρευ΄ το.

Συμπέρασμα; Καιρός να νοσταλγήσουμε την ηθική των παλαιών πολιτικών. Έμπαιναν στην πολιτική αφού προηγουμένως είχαν αποκατασταθεί οικονομικά και επαγγελματικά, και γι΄ αυτό έμπαιναν. Και έβγαιναν από την πολιτική φτωχότεροι από ό,τι μπήκαν. Υπήρχε μια έκφραση: «Εφαγε τα λεφτά του στην πολιτική». Εκποιούσαν την οικογενειακή περιουσία για να πολιτεύονται.

Με τη Μεταπολίτευση και τους μύθους της, η πολιτική έγινε τρόπος βιοπορισμού. Ή πλουτισμού για αρκετούς. Από ένα σημείο και πέρα ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι «από την πολιτική βγάζεις λεφτά». Και τα κομματικά ασανσέρ άρχισαν να ανεβάζουν στη Βουλή φουρνιές «νέων πολιτικών». Άλλος είχε ξετινάξει προηγουμένως, για ψηφοθηρία, τη ΔΕΚΟ που διοικούσε- κατ΄ απονομήν, όχι κατ΄ αξίαν. Αλλος είχε διαλύσει το υπουργείο όπου τον είχαν βάλει γραμματέα. Αλλος είχε ήδη εκμαυλιστεί από την ισχύ του χρήματος και τη γοητεία της εύκολης κοινωνικής ανέλιξης. Από τέτοιους πολιτικούς τέτοιες δηλώσεις πόθεν έσχες μπορείς να έχεις. Κρίμα που δεν ζει ο θυμόσοφος Τάσος Σεχιώτης για να δει πόσο δίκιο είχε όταν έλεγε: «Δεν ανήλθαμε ημείς εις τα αξιώματα, τα αξιώματα κατήλθον μέχρις ημών». Καταλήγει ο Λακόπουλος.

Υπάρχει μια ωραία -και ποια δεν είναι ωραία;- παροιμία του ελληνικού λαού:  άρπαζε να τρως να πίνεις πολιτεύου ν' αρχοντίνεις. Που μάλλον θέλει εκσυχρονισμό...

Τηλεοπτικά

"Ενεπλάκη δε τόσο πολύ η τηλεόραση σε αυτόν τον ανασχηματισμό", γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ, "ώστε δεν θα ήταν παράξενο αν ακολουθούσε αυτό που είχε πει ο αμερικανός ηθοποιός Μπομπ Χοπ: «Την επομένη πουλήθηκαν εκατομμύρια τηλεοπτικές συσκευές- όσοι δεν μπόρεσαν να τις πουλήσουν τις πέταξαν» ".
Μα, κύριε Λακόπουλε, αφού το ξέρετε καλύτερα από πολλούς κοινούς θνητούς που κάθονται μπροστά στο χαζοκούτι και ξημερώνονται για να μάθουν τα ονόματα των νεών (τι νέων;...) υπουργών. Οι ανασχηματισμοί τις περισσότερες φορές γίνονται για τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες (για τα μπλογκ ... ακόμα).

Επετειακά

3 του Σεπτέμβρη, που συμβολικά παρέπεμπε στην επανάσταση των Μακρυγιάννη Καλλέργη, ξεκίνησε το παραμύθι. «Ένα παραμύθι που για πρώτη φορά ύστερα από 36 χρόνια έχει και δράκο. (…) [Χθες με την 36η επέτειο και λόγω των σκληρών μέτρων και του ΔΝΤ που πήρε η νυν κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό] «αίτημα του περιεχομένου της απέκτησε αιφνιδίως νόημα και στέκεται σαν το θηρίο της Αποκάλυψης πάνω από τα κεφάλια αυτών που τη γιόρτασαν» γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

«Αν η ιστορία ενός κόμματος είναι η ιστορία των προέδρων του", σημειώνει, "ασφαλώς η διαδρομή από Παπανδρέου σε Παπανδρέου είναι αξιοσημείωτη".

"Φυσικά οι καιροί αλλάζουν, άλλαξε και το ΠΑΣΟΚ. Από το κίνημα των γενεών του ΕΑΜ, του 114 και του Πολυτεχνείου, έγινε το κόμμα των γενεών του Γέιλ, του Χάρβαρντ και του LSΕ. (…)

Στο γκρίζο φόντο του Μνημονίου τα γενέθλια συνθήματα «Εθνική Ανεξαρτησία- Λαϊκή Κυριαρχία» και «Η Ελλάδας στους Ελληνες» μοιάζουν φαντάσματα που βγήκαν από τα οστεοφυλάκια και αναζητούν όσους νοσταλγούν την εποχή της ολικής αφήγησης της Ιστορίας, που είχε ήρωες, χαρταετούς και όνειρα. Στο ΠΑΣΟΚ μαζεύτηκαν απλώς για να τιμήσουν την παράδοση. Ετσι όπως την εννοούσε ο Γούντι Αλεν: «Παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της συνέχειας μεταξύ των γενεών», καταλήγει ο Λακόπουλος.