Αυτονόητα;

Το αίμα στις δημοκρατικές κοινωνίες δεν μπορεί να αποτελεί πολιτικό σύνθημα. Δεν νομιμοποιείται να το χρησιμοποιεί κανείς ούτε «συμβολικά». Το δηλητήριο του φανατισμού καταργεί τη δυνατότητα της γλώσσας να μιλάει μεταφορικά. Όποιος επιτρέπει στον εαυτό του τα συνθήματα του μίσους πρέπει να ξέρει ότι ετοιμάζει μια αιματηρή πραγματικότητα.

Οι κάλπες δεν στήνονται για το θεαθήναι. Στήνονται για να αποφασίσει ο πολίτης. Στήνονται γιατί ο λαός έχει την εξουσία ακόμη και να αυτοκαταστρέφεται.

Ο δημοκρατικός πολίτης αποδέχεται το ενδεχόμενο να βρεθεί στη μειοψηφία. Αυτή ακριβώς η θεμελιώδης αποδοχή τον καθιστά δημοκρατικό. Ακόμη κι αν θεωρώ την απόφαση των πολλών ολέθρια, οφείλω δημοκρατικώς να την υποστώ.

Παρατηρήσεις από σχετικό αρθρίδιο του Μ. Τσιντσίνη στα χθεσινά ΝΕΑ

Μέρες του '74

Ο βασιλεύς πέθανε, ζήτω ο βασιλεύς

Στο πυρ το εξώτερο η Γαλλική Επανάσταση, ο Διαφωτισμός και τα απότοκά τους. Δώστε μας πάλι τις ανισότητες που χάσαμε, την υποταγή και το δέος στην Αυτού Μεγαλειότητα. Τις μεγαλοπρεπείς τελετές, το πρωτόκολλο, τους τίτλους με τη σωστή σειρά στις αναγγελίες, τη χλίδα από τα πλέον αρμόδια άτομα, τα δάκρυα στα μάτια μας. Σε όσους δεν έχουμε τη δυνατότητα να κλάψουμε από κοντά στον γάμο των γαλαζοαίματων, δώστε μας τον τουλάχιστον σε απευθείας αναμετάδοση από την τηλεόραση. Γιατί ζει ο άνθρωπος, αν μη για κάτι τέτοιες ώρες; Φέρτε μας πίσω τον Ζαμπούνη.

Ο βασιλεύς πέθανε, ζήτω ο βασιλεύς.

Ντροπή σε όλους μας

Μεμονωμένες επιθέσεις στην Τέχνη έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από μανιακούς. Από ανθρώπους που έχουν προβλήματα υγείας.
Οργανωμένες μαζικές επιθέσεις παρατηρούνται από θρησκευτικές οργανώσεις και ανελεύθερα καθεστώτα.
Οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας να επιτίθενται σε θέατρο οργανωμένα και να προκαλούν βανδαλισμούς και ενδεχομένως θύματα επειδή και μόνο στον τίτλο του έργου αναφέρθηκε η λέξη ΠΑΟΚ πρώτη φορά βλέπουμε στη χώρα μας.
Αυτά που γίνονται σίγουρα επιβεβαιώνουν το έλλειμα παιδείας και την παρακμή που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια γύρω μας. Ντροπή σε όλους μας.

Της μουρλής

Τι μπορεί να φανταστεί μια προχωρημένη φαντασία... Ε, ρε και να υπήρχε Wikileaks στην Ελλάδα και να αποφάσιζε κανένας Πανάρετος να αποκαλύψει στο µέγα Πανελλήνιο την ηλεκτρονική αλληλογραφία του Γιώργου Παπανδρέου µε υπουργούς και συνεργάτες του. Εκεί θα βλέπατε εκτιµήσεις, χαρακτηρισµούς και αλληλοκαρφώµατα, καθώς και το email του Πρωθυπουργού προς την Κατσέλη – «Λούκα µου…» – εξ αφορµής της επιλογής της να αρθρογραφήσει για τα εργασιακά ένα Σαββατοκύριακο κατά το οποίο οι «τροϊκανοί» ήταν ακόµη στη χώρα.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Οι πεινασµένοι της αποκαλυπτικής δηµοσιογραφίας καρβέλια ονειρεύονται. Ωστόσο, εκτός ελληνικών συνόρων γίνεται της µουρλής με την ιστοσελίδα Wikileaks η οποία δίνει όλα τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτµεντ στον λαό τριάντα χρόνια νωρίτερα. Στην τριακονταετία δίνονται κατά νόµον στη δηµοσιότητα επιλεγµένα δηµόσια έγγραφα. Ουδείς όµως θα διάβαζε ποτέ για την έλλειψη δηµιουργικότητας της Μέρκελ, τα συµπλέγµατα του Πούτιν και τη συνήθεια του Νετανιάχου να δίνει υποσχέσεις που να δεσµεύουν µόνον όσους τις λαµβάνουν. Οποιος πίστευε ότι οι πρεσβείες των ΗΠΑ ανά τον κόσµο είναι γεµάτες νερόβραστους ξανθοµάλληδες που παίζουν τένις και πνίγουν τη βαρεµάρα τους σε ένα τζιν τόνικ, πρέπει µάλλον να αναθεωρήσει την άποψή του.

Σημειώνει μεταξύ άλλων στο άρθρο του "Επαναλήψεις" ο Δ. Μητρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

Κοινωνικές διαταραχές

Το διαβάσαμε στη στήλη του Κ. Βίδου στο ΒΗΜΑ: "Σε φυλάκιση δύο ετών καταδικάστηκε στην Κίνα ο δημιουργός ιστοσελίδας για την ενημέρωση όσων αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας από το επιμολυσμένο με μελαμίνη γάλα. Ο Ζάο Λιανάι κρίθηκε ένοχος για «πρόκληση κοινωνικών διαταραχών». Ετσι λένε τα απολυταρχικά καθεστώτα την ενημέρωση".

Τα λόγια του Προέδρου

Η εκδήλωση για την 36η επέτειο από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, έγινε σήμερα 24-7-2010 σε λιτό ύφος, με τους προσκεκλημένους να προσέρχονται στην μεγάλη αίθουσα του Προεδρικού Μεγάρου και όχι στους κήπους, χωρίς εδέσματα και ζωντανή ορχήστρα.

«Οι δεξιώσεις και οι κοσμικότητες είναι ασυμβίβαστες προς το πνεύμα του αντιδικτατορικού αγώνα, προκαλούν το κοινωνικό αίσθημα και προσβάλλουν το μέτρο που οφείλει να καθορίζει την συμπεριφορά του πολιτικού κόσμου» έχει δηλώσει κατ' επανάληψη ο Κ.Παπούλιας. Σωστά.

Στην ομιλία του ο Πρόεδρος χαρακτήρισε δίκαιη την κριτική που δέχεται το πολιτικό σύστημα της χώρας, με αφορμή την οικονομική κρίση.

«Η Ελλάδα έγινε δημοκρατία, αλλά όχι σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Και για πολλά χρόνια πορεύτηκε με αυτή την αντίφαση. Δεν μπορέσαμε, παρά τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, να φτιάξουμε μία υγιή και ευρεία παραγωγική βάση για τη χώρα. Ούτε δομές διαφανούς διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας. Παρακολουθήσαμε την πορεία των δημοσίων οικονομικών άβουλα» τόνισε.

Και σε άλλο σημείο: «Παρά τη διεθνή συγκυρία, αν είμαστε ειλικρινείς, θα αναγνωρίσουμε ότι η ευθύνη για την ελληνική παρακμή βαραίνει κυρίως την πολιτική τάξη, που έχει την υποχρέωση να καθοδηγεί τις εξελίξεις. Η αποδοκιμασία που δέχεται σήμερα το πολιτικό σύστημα είναι πολλές φορές ακατέργαστη μέσα στη γενίκευσή της, είναι όμως - στον πυρήνα της - δίκαιη» είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας:

«Η κρίση δεν είναι ίδια για όλους. Κάποιοι χάνουν κέρδη, για πολλούς μειώνονται μισθοί και συντάξεις, άλλοι χάνουν τις δουλειές τους, δηλαδή τα πάντα. Η μεσαία τάξη, η οποία ήταν για δεκαετίες ο κοινωνικός χώρος της ελληνικής ευημερίας, κλονίζεται και βιώνει συναισθήματα πρωτοφανούς ανασφάλειας. Οι πιο αδύναμοι φτάνουν στα όρια της επιβίωσης».

(…) «Η διαμαρτυρία είναι δίκαιη και δικαιολογημένη, όχι όμως όταν εκφράζεται με συντεχνιακό αυτισμό και αδιαφορία για την κοινωνική πλειοψηφία» συνέχισε, υπογραμμίζοντας ότι «αυτό που ονομάζουμε κοινωνική συνοχή κινδυνεύει σοβαρά».

(…) «Αν η κοινωνία, οι πολίτες πειστούν ότι το κράτος, ο μέχρι τώρα μεγαλύτερος παραβάτης, εφαρμόζει πρώτα το ίδιο τους νόμους, ότι η ισονομία ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις για τους ισχυρούς, ότι οι προβλέψεις του Συντάγματος δεν είναι κενό γράμμα, ότι τα οικονομικά βάρη κατανέμονται δίκαια, ότι η παιδεία και η υγεία δεν προσφέρονται μόνο στους προνομιούχους, τότε, παρά την κρίση, παρά τη φτώχεια, που αναπόφευκτα πλήττει μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, μπορούμε να περιμένουμε διέξοδο».

Δεν μπορείτε να πείτε. Στα λόγια καλά τα πάμε.

Πονηρούλη...

Γράφει ο Δανίκας μεταξύ άλλων στα σημερινά ΝΕΑ (8-6-10): "Μίλησες; Οχι. Διαμαρτυρήθηκες; Δεν είσαι με τα καλά σου. Κατάγγειλες; Δεν είμαι τρελός. Ε, τότε αφού το συγκάλυψες, κι εσύ παρέα με τους άλλους εξέπεσες. Και είναι εξωφρενικό. Να καρατομείς εν μια νυκτί τους μισθοσυντήρητους και από την άλλη να επικαλείσαι το τεκμήριο της αθωότητας για τον εαυτό σου. Τη στιγμή που με την ψήφο σου ισοπέδωσες εκατομμύρια αθώους και νομοταγείς, από την τσέπη των οποίων πληρώνονται οι παχουλοί μισθοί σου, έρχεσαι τώρα και ζητάς απ΄ αυτούς που «δολοφόνησες» να αποδείξουν την ευαισθησία τους προς το Σύνταγμα, τους θεσμούς και τη δημοκρατική νομιμότητα. Αυτά που εσύ πρώτος τα έκανες προσάναμμα για το στενό συμφέρον το προσωπικό σου. Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις. Γιατί ακόμα και τώρα, που σε ελεύθερη πτώση η χώρα, αφήνεις αδέσποτους τους κατσικομάρτυρες να κοροϊδεύουν τη θεσμική Εξεταστική Επιτροπή. Γιατί έτσι στη συνείδηση του απλού πολίτη, εσύ, με τον αντίπαλο και συνάδελφό σου ακολουθείτε συμψηφιστική τακτική γιατί η ισοπαλία είναι βολική. Και επειδή δεν έκανες μια απλή, στοιχειώδη ενέργεια που θα απέδιδε αθώους τους μη διαπλεκόμενους πολιτικούς. Με μια τροπολογία. Ωστε να μάθει η κοινωνία. Πόσα είχες πριν και πόσα απέκτησες όσο διάστημα είσαι στη Βουλή. Τόσο απλό. Και όμως τόσο ανέφικτο, ακόμα και τώρα που η χώρα κινδυνεύει να πέσει στον γκρεμό. Α ρε μικρέ, ασήμαντε πολιτευτάκια. Για την πατρίδα να θυσιαστούν οι φτωχοί. Για την καρέκλα και το κόμμα σου, άκρα του τάφου σιωπή. Διπλά ένοχος εσύ. Πάνω απ΄ όλους και όλα όχι η δημοκρατική Βουλή, αλλά η δική σου η βολή!"
Εεε πώς λοιπόν; Μονά ζυγά δικά σου;

Της Αμύνης τα παιδιά

"Δημαγωγούντες εκάστοτε τον ελληνικόν λαόν και καπηλευόμενοι τον πατριωτισμόν, διά να παραστήσωμεν εις αυτόν ότι είναι λαός περιούσιος (...) καταντήσαμεν να πείσωμεν αυτόν ότι εις τον αγώνα του πολιτισμού και εις τον αγώνα της προόδου και εις τον αγώνα της αμίλλης δεν έχει ανάγκην, όπως επικρατήση, να μεταχειρισθή τα ίδια όπλα τα οποία μεταχειρίζονται οι άλλοι λαοί (...).

Πάντα ταύτα κατορθώσαμεν να πείσωμεν τον λαόν ότι ήσαν περιττά. Συγχρόνως αφήσαμεν αυτόν να επαναπαύεται ότι, εάν του λείψουν όλα τα άλλα εφόδια, δύναται όμως, κρατών επάνω εις τον δίσκον της επαιτείας τας παρελθούσας δόξας του, να προσέρχεται εκάστοτε προς τους ισχυρούς εκείνους, οι οποίοι κατ’ άλλον τρόπον εργασθέντες εγένοντο ισχυροί, διά να ζητή υπέρ εαυτού ως επαιτείαν, επί τη βάσει των παλαιών περγαμηνών του, όπως υπερασπίζη τα δίκαιά του".

Ελ. Βενιζέλος ( 1834- 1936)
Θ. Διαμαντόπουλος, "Ο Βενιζελισμός" ,τ. Α΄. Εκδόσεις Σάκκουλα, 1985. Σελ. 150.

Η Αφρόδω κι ο Προφήτης

Μας βγήκε ζόρικη η προεδράρα. Κάλεσε λέει τον Γερμανό και του είπε καθαρά και ξάστερα να προσέχουν τι κάνουν εκεί στη Γερμανία γιατί θα πάρει αυστηρά μέτρα.

Δηλαδή τι θα κάνει; Θα τους δείρει; Θα τους κόψει τη βοήθεια; Θα τους απαγορεύσει να έρχονται στη χώρα μας; Θα μας δώσει, όλων ημών, οδηγία να κάνουμε μποϊκοτάζ στα προϊόντα τους;

Τον άλλονε τον θυμάστε που το πιάσανε στα πράσα με το καλαμπόκι που τους άφησε σύξυλους του κουτόφραγκους με την αποστομωτική απάντηση: «όταν εσείς ζούσατε στα δέντρα εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες!» Αμέ, όχι παίζουμε. Άντε να απαντήσουνε οι Γότθοι…

Και να τα μας πάλι… Ο Γερμανός πρέσβης σύμφωνα με την ελληνική αντίληψη θα πρέπει να κάνει νταντά το Focus. Αυτή είναι η αντίληψη που έχουμε για την δημοκρατία, την ελευθερία του τύπου κλπ κλπ αξίες που ναι μεν ξεκίνησαν από δω αλλά έχουν φύγει προ πολλού. Πως αλλιώς να ερμηνευτούν αυτά τα ωραία: εσείς δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε, βρωμοναζί κλπ κλπ

Καιρός νομίζω είναι να κάνουμε ένα ενιαίο μέτωπο με τους Αγιατολαχ που επικήρυξαν το Ρούσντι και τον Δανό σκιτσογράφο για τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ.

Αντί να ζητάμε τα ρέστα από όλη τη συμμορία των ανίκανων που μας έχει φέρει στο χείλος του γκρεμού μας φταίει το Focus. Αλλά με τις τζάμπα μαγκιές και τα «αριστερά Κουροπάτιν» έχουμε γίνει οι ξεφτίλες του κερατά, χωρίς να φταίμε, δίχως εξαίρεση, όλοι μας.

Και σαν να μην έφταναν αυτά είχαμε και τον Δήμαρχο: «Μας χρωστάτε τα Καλάβρυτα, το Δίστομο …».

Το ξέρετε καλά το κόλπο, χρόνια τώρα στο κλαρί, του Γκιαούρη το γινάτι κρατάει τρεις μέρες. Την τέταρτη ξανά λαμόγια θα ψηφίσει. Αυτούς που από τον καναπέ και τα σκυλάδικα αλώνουν τα Σκόπια, τη Βόρεια Ήπειρο, μέχρι την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη καβάλα στ’ άλογο μπαίνουν. Τον Δήμαρχο τον θέλουνε νταή. Όχι να λύνει τα προβλήματα που μας έχουν κάνει Κάιρο, αλλά να βγαίνει και να εκφράζει το εθνικό μας νταηλίκι και την τζάμπα μαγκιά. Αυτόν θα ξαναβγάλουμε γιατί έχει πάνω του όλα τα καλά της φυλής μας.

Τι να κάνουμε… αυτούς έχουμε αυτούς εμπιστευόμαστε…

Κριτήρια υπανάπτυξης

Όσο πιο υπανάπτυκτη είναι μια χώρα, τόσο πιο φιλόδοξα σχέδια κάνει. Διαβάσαμε στις σημερινές ειδήσεις (ΒΗΜΑ) ότι σε πρόγραμμα που έχει εκπονήσει το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών (Anaposta) 74 εκατομμύρια τούρκοι πολίτες θα έχουν, από την ημέρα της γέννησής τους, ένα δικό τους e-mail με 10 gigabyte αποθηκευτικό χώρο. Το αντάλλαγμα κατά την είδηση, ένα διά βίου φακέλωμά στα αρχεία του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών. «Στο δελτίο ταυτότητας κάθε παιδιού θα αναγράφεται από την ημέρα της γέννησής του μια διεύθυνση e-mail» ανέφερε στην εφημερίδα «Μπογκούν» ο Ταϊφούν Ατσαρέρ , επικεφαλής της τουρκικής Εποπτικής Αρχής Πληροφορικής.

Εδώ γελάνε! Εεε και λοιπόν;
Στο ίδιο άρθρο επισημαίνεται ότι η Τουρκία εξακολουθεί να υιοθετεί μια αρκετά συντηρητική πολιτική απέναντι στη χρήση του Διαδικτύου, εμποδίζοντας την πρόσβαση των πολιτών της σε ιστοτόπους όπως το ΥouΤube, ακολουθώντας το παράδειγμα της Κίνας, η οποία φιλτράρει κάθε είδηση που "περνάει τα σύνορα" του κινεζικό κυβερνοχώρου.

Μια άλλη είδηση που περιλαμβάνεται στο ίδιο άρθρο μας πληροφορεί για τη δημιουργία μιας τουρκικής μηχανής αναζήτησης που θα καλύπτει τις ανάγκες, όπως σημειώνεται, όχι μόνο των Τούρκων χρηστών του Διαδικτύου αλλά και όλου του μουσουλμανικού τόξου. Θα περιμένουμε με αγωνία …

Το νέο κύμα στη διακυβέρνηση

Τρεις είναι οι μέθοδοι επιλογής στελεχών. Στην πρώτη η ελέω Θεού εξουσία διορίζει «ακόμα και τον κηπουρό της για πρωθυπουργό». Μέγα πλεονέκτημα η ταχύτητα διορισμού. Ο εκλεκτός στην περίπτωση αυτή αποτελεί «τη φωνή του κυρίου του».

Στη δεύτερη η επιλογή γίνεται με βάση το βιογραφικό αλλά από περιορισμένο κύκλο προσώπων. Αυτός που είναι επιφορτισμένος με την επιλογή χρειάζεται να διαβάσει τα βιογραφικά (παλαιότερα χρησιμοποιούσαμε την, πλέον, αδόκιμη έκφραση: να δει τους φακέλους των υποψηφίων). Η διαδικασία είναι πιο χρονοβόρα από την πρώτη. Εκείνος που επιλέγεται για τη θέση έχει την αυτονομία που του προσφέρει ο τρόπος της επιλογής του. Η επιλογή είναι πιο αξιοκρατική, πιο δημοκρατική, αφού γίνεται με βάση κάποια κριτήρια και αφήνει περιθώρια για μεγαλύτερη συμμετοχή, ωστόσο έχει το κόστος της και η διεκπεραίωση θέλει το χρόνο της.

Στην τρίτη μέθοδο που φαίνεται ότι αρχίζει δειλά δειλά στις μέρες μας να παίρνει σάρκα και οστά για την στελέχωση του κρατικού μηχανισμού προφητικός υπήρξε ο Μιχάλης Δερτούζος. Πρώτος αυτός, στο βιβλίο του «Τι μέλει γενέσθαι», οραματίστηκε μια καθολική δημοκρατία κατά το πρότυπο της αρχαίας αθηναϊκής με βάση την τεχνολογία του διαδικτύου. Προγονοπληξία και υπερβολή; Καθόλου. Η αρχαία Αγορά υλοποιείται στο χώρο του διαδικτύου, όπου ο κάθε πολίτης με λόγο μπορεί να τον καταθέτει εκεί. Για κάθε σοβαρό θέμα προκρίνεται δημοψήφισμα, μέσω της ίδιας τεχνολογίας. Η υλοποίηση σχετικά εύκολη, γρήγορη και με μικρό κόστος. Η τεράστια εξάπλωση του διαδικτύου αναδεικνύει και τις αντίστοιχες ευκαιρίες. Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά, όπως εκ πρώτης όψεως δείχνουν, αν κάποιος τα δει μόνο επιφανειακά. Πολλά είναι τα ερωτήματα που εγείρονται. Πολλά και τα προβλήματα που πρέπει να λυθούν για να είναι πραγματικά δημοκρατική η διαδικασία. Σημαντικές, ακόμα, και οι τεχνικές δυσχέρειες για την καθολική συμμετοχή των πολιτών. Όμως πίσω από όλα αυτά ανοίγεται ένας καινούργιος δρόμος προς το μέλλον της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η τεχνολογία δεν υπονομεύει μόνο, όπως συχνά στεκόμαστε στα αρνητικά της, αλλά μπορεί και να υπηρετήσει τη δημοκρατία και τους θεσμούς με τη διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων.

Η «ανοιχτή διακυβέρνηση» είναι μέρος του κατά Άλβιν Τόφλερ «τρίτου κύματος». Σ’ αυτήν συμπεριλαμβάνονται η ηλεκτρονική διαβούλευση των νομοσχεδίων, η ηλεκτρονική δημοσιοποίηση όλων των πεπραγμένων της πολιτικής εξουσίας, η ανοιχτή πρόσκληση για στελέχωση των θέσεων του Δημοσίου, όπως έγραψε και ο Μανδαβέλης στην Καθημερινή (23-10-09) και που, εν μέρει, βλέπουμε να επιχειρείται από τη νέα κυβέρνηση. Η μέθοδος απαιτεί χρόνο και έχει μεγαλύτερο κόστος από τις προηγούμενες. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι αυτός που επιλέγεται με αυτές τις διαδικασίες για να λειτουργήσει ως μέρος ενός συστήματος θα πρέπει να έχει πλήρη πολιτική αυτονομία, ούτε και είναι σκόπιμο κάτι τέτοιο. Στο άρθρο του Μανδραβέλη αναφέρεται ότι το εγχείρημα δεν αποτελεί ελληνική πατέντα.

Όμως, η διαδικασία μπορεί σχετικά εύκολα να ξεφύγει από τις αρχικές προθέσεις των σχεδιαστών της. Η πληροφορία σε τεράστιες ποσότητες μπορεί να καταντήσει «σωρός δεδομένων» από τον οποίο δεν μπορεί να προκύψει καμία πληροφόρηση. Δηλαδή πληροφορία χρήσιμη στη λήψη αποφάσεων. Μπορεί εύκολα το όλο εγχείρημα να εξελιχθεί σε κάποιας μορφής μπλογκ ψυχαγωγικού τύπου επειδή, ενδεχομένως, η συμμετοχής να εξαντληθεί σε μια κουβέντα για την κουβέντα. Η συμμετοχή δηλαδή να γίνει αυτοσκοπός. Κάτι τέτοιο σίγουρα έγινε σε κάποιο βαθμό με τον μεγάλο αριθμό αιτήσεων για τις θέσεις των γενικών γραμματέων πρόσφατα.

Οι όποιες δυσχέρειες, όμως, δεν θα πρέπει να αποτελέσουν λόγο για να σταματήσει η διαδικασία που άρχισε. Οι μεταβάσεις πάντα ήταν επώδυνες και προχωρούν με αργά βήματα. Και με πισωγυρίσματα. Και με λάθη. Λάθη, βέβαια, δεν κάνει όποιος δεν τολμά. Αλλά και ο κόσμος δεν βελτιώνεται όταν αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τις αποφάσεις δεν τολμούν.

Έρωτας και δημοκρατία

Όταν είσαι νέος μιλάς-και όχι μόνο- για τον έρωτα. Όταν γεράσεις ψάχνεις για τη δημοκρατία στον έρωτα. Πολύ ωραία το θέτει ο θυμόσοφος λαός μας: «η πουτάνα άμα γεράσει το ρίχνει στ’ άγια» και στα θεσμικά ζητήματα θα συμπληρώναμε εμείς.

Στα σημερινά ΝΕΑ (8-10-09) ο Μιχάλης Μητσός έχει ένα ωραίο αρθρίδιο με σχετικά αποσπάσματα συνεντεύξεων του 60-χρονου Μπρικνέρ. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια που έχουν αναρτηθεί στο blog του.

«Ο έρωτας δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία. Αν δεν έχουμε βρει ακόμη το φάρμακο για τις αρρώστιες που τον συνοδεύουν- ζήλεια, κτητικότητα, απιστία - είναι γιατί τέτοιο φάρμακο δεν υπάρχει! Ο έρωτας αντιστέκεται στις ουτοπίες της δικαιοσύνης και της ισότητας, αφού το να αγαπάς σημαίνει να προτιμάς. Ο έρωτας δεν επιδέχεται μεταρρύθμιση: όπως και η ευτυχία, είναι εκείνο το μέρος της ύπαρξης που δεν κατορθώνουμε να ελέγξουμε» καταλήγει το άρθρο.

Σχετικά: «Η τυραννία του έρωτα»

Αξιοκρατία, να το δω και να μην το πιστέψω

Έφαγα 70 εκατομμύρια για να κάνω προεκλογικό αγώνα, αυτά τα λεφτά δεν πρέπει να τα πάρω πίσω; Είπε ένας υποψήφιος κάποιου κόμματος προς το κόμμα του όταν αυτό ανέλαβε την εξουσία. Και το κόμμα άκουσε προσεκτικά, βρήκε λογικό το αίτημα και τον διόρισε πρόεδρο σε ένα μεγάλο οργανισμό. Με ένα μισθό ναααααααααααα, μετά συγχωρήσεως…

Ένας άλλος ηλίθιος που έκανε τον συνδικαλιστή με κομματικές πλάτες, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το κόμμα του πήρε την εξουσία, πήγε και τους είπε: μπορεί μεν, μπορεί δε αλλά εγώ τόσα χρόνια εισέπραττα το φτύσιμο για το κόμμα. Δεν πρέπει τώρα να δω το φως μου; Και το κόμμα άκουσε προσεκτικά, βρήκε λογικό το αίτημα και του έδωσε το φως του. Τον έβαλε, τον άνθρωπο, να διοικεί ένα μεγάλο τσούρμο από επιστήμονες που είχανε πάει και στο πανεπιστήμιο και ξέρανε (;) πόσα απίδια βάζει ο σάκος… Και περνάγανε οι καιροί και ζούσε αυτός καλά και οι άλλοι κλαίγανε τη μοίρα τους, γιατί ήταν άξιοι της μοίρας τους.

Πόσες τέτοιες περιπτώσεις έχει ζήσει η επικράτεια και που δεν τις πήραμε είδηση…

«Ο αγώνας για την αποκομματικοποίηση του κράτους πρέπει να είναι διαρκής. Ανεξαρτήτως κυβέρνησης και χρώματος», γράφει ο Μανδραβέλης στη σημερινή Καθημερινή (2-10-09) σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Γ. Α. Παπανδρέου με αφορμή τις εκλογές της Κυριακής (4-10-09).

«Ειδικά το μέτρο της προκήρυξης μέσω Διαδικτύου «όλων των θέσεων πολιτικής ευθύνης, ακόμα και στο ανώτερο επίπεδο από τους Γενικούς Γραμματείς, τα Διοικητικά Συμβούλια των ΔΕΚΟ μέχρι και το Περιφερειακό Δημόσιο Νοσοκομείο» μπορεί να γίνει ο μοχλός για το τσάκισμα του κομματικού κράτους που μαστίζει την χώρα από την απελευθέρωση και εντεύθεν» σημειώνει σχολιάζοντας ο Μανδραβέλης τις δηλώσεις του Παπανδρέου.

Ας μη γελιόμαστε όμως, αλλαγές τέτοιου τύπου δεν μπορούν να γίνουν από τη μια μέρα στην άλλη. Θυμάστε το «στις 17 πεθαίνει η δεξιά, στις 18 σοσιαλισμό»; Μην ξαναλέμε πάλι μπούρδες. Είπαμε ως λαός τη σηκώνουμε την υπερβολή, αλλά όχι και δίδυμα ξαδέρφια…

Η παράδοση, που συχνά επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, είναι πανίσχυρη. Μακάρι η πρόταση για αξιοκρατία στο δημόσιο να ξεκινήσει, έστω, και σαν διαδικασία. Η αναξιοκρατία είναι ότι χειρότερο μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία. Είναι ίσως η σοβαρότερη αιτία για την παρακμής της.

Η συμπαθής τάξη των ...

Διαβάσαμε στην τοπική εφημερίδα Ανατολή τις τελευταίες μέρες τις δηλώσεις παραιτηθέντος διευθυντή και στη συνέχεια τις αντίστοιχες συνδικαλιστικού οργάνου συμπαθούς τάξεως επαγγελματιών εναντίον της ανακοίνωση που εξέδωσε αυτός για να δικαιολογήσει την παραίτησή του. Μεταξύ άλλων σ’ αυτήν ο παραιτηθείς διευθυντής αναφέρθηκε επιτιμητικά στη συμπεριφορά μελών της συγκεκριμένης τάξης, υποστηρίζοντας ότι αποτέλεσε και έναν λόγο για την παραίτηση που υπέβαλε, και χρησιμοποίησε τον όρο «συντεχνία» γι’ αυτούς. Το συνδικαλιστικό όργανο, βεβαίως, έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να προασπίσει τα κεκτημένα του κλάδου που εκπροσωπεί. Να ζητήσει εξηγήσεις για τα όσα διατύπωσε ο τέως διευθυντής και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Όμως τα δήθεν επιχειρήματα περί πρωταθλητών, σημαντικού έργου κ.α. που χρησιμοποίησε το συνδικαλιστικό όργανο για να απαντήσει μπορεί να τα επικαλεστεί οποιοσδήποτε κλάδος για τα μέλη του. Συνήθως περιλαμβάνονται στο σκοπό του σωματείου και είναι απαραίτητα για τη σχετική έγκριση από το Πρωτοδικείο. Είναι γενικά, αόριστα και δεν αποτελούν στην ουσία επιχειρήματα. Το χειρότερο, όμως, που έκανε το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου ήταν το ξεμπρόστιασμα του τέως διευθυντή. Διότι το ξεμπρόστιασμα είναι πράξη αμόρφωτων, δογματικών και ανθρώπων που δεν έχουν να πουν τίποτα επί της ουσίας. Χαρακτηρίζει καφενείο, πεζοδρόμια και εξέδρα. Αυτοί που εκφράζουν κοινωνικές ομάδες δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τέτοιες πρακτικές. Καταθέτουν επιχειρήματα. Η δε υπογραφή των ανακοινώσεων από όλο το διοικητικό συμβούλιο δείχνει αδαημοσύνη. Οι δημόσιες δηλώσεις αποκαλύπτουν πολλές φορές και τη γύμνια του βασιλέως. Καταντούν μπούμερανγκ. Μπορεί τελικά κάποιος, από αυτούς που υπογράφουν την ανακοίνωση, να μπει στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί αν θέλουμε να γράψουμε για το Βιετνάμ, τη Δαχομέη ή την Άνω Βόλτα θα πρέπει να έχουμε την, ενδεχομένως γραπτή, έγκριση του σωματείου των ξέμπαρκων ναυτικών;

Πού είναι η ΕΛΜΕ; Πού είναι οι αιρετοί του κλάδου; Πού είναι όσοι στα σχολεία και στην Αγορά διδάσκουν Πολιτική Αγωγή, Δημοκρατία, Περικλή, Ισοκράτη, Βολτέρο, Ντιντερό, κλπ; Πού είναι όσοι κόπτονται για τους θεσμούς και τους όρους του διαλόγου στον τόπο μας; Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου; Ή και πάλι θα κάνουμε πως δεν καταλάβαμε, θα βάλουμε την ουρά στα σκέλια για να μην θίξουμε την συμπαθή τάξη από την οποία προσδοκούμε ψήφους και θα συνεχίσουμε άδοντες γεια σου ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι;

Ο σημαντικός ρόλος των blogs σήμερα

Η συνεχής αύξηση των blogs στην Ελλάδα σήμερα, σημειώνει ο "δημολόγος", επιβεβαιώνει ότι ο έλληνας πολίτης χρειάζεται ένα βήμα διαλόγου. Ένα βήμα όπου θα μπορεί να αντιδρά, να καταγγέλει, να σχολιάζει, να αναλύει τα τεκταινόμενα στο δημόσιο βίο, είτε αυτά τον αφορούν άμεσα ή λιγότερο άμεσα. Ψηφίζει μεν κάθε 4 χρόνια, αλλά στο ενδιάμεσο διάστημα συμβαίνουν χιλιάδες πράγματα που γίνονται γι' αυτόν "χωρίς αυτόν", όταν δεν έχει πρόσβαση στους διάφορους μηχανισμούς.

"Το ρόλο αυτό επιχειρούν να παίξουν οι δημοσκοπήσεις, ωστόσο το μαζικό, μαθηματικό και απρόσωπο λειτουργικό μοντέλο που εισάγουν τις καθιστά ελάχιστα δημοφιλείς και ακόμη λιγότερο αποτελεσματικές, αφού οδηγούν σε απλές διορθωτικές κινήσεις επικοινωνιακού τύπου.
Η εμφάνιση των blogs έδωσε τη δυνατότητα στον καθένα να έχει οντότητα και παρουσία σε ένα δημόσιο χώρο, όπως το Διαδίκτυο. Παρόλο που ο αρχικός τους σκοπός δεν ήταν καθόλου η λειτουργία ως δημόσιας αγοράς, γρήγορα τα blogs εξελίχθηκαν και κατέληξαν στο να γίνουν ένα ΒΗΜΑ. Να δώσουν δηλαδή διέξοδο στους πολίτες που ήθελαν να συμμετέχουν ενεργά, να συζητούν και να προτείνουν, χωρίς όμως να υπάρχει τρόπος να το κάνουν αυτό".

Όπως είναι φυσικό για πολλές αναρτήσεις υπάρχουν αντιδράσεις από την πλευρά αυτών που ελέγχονται, δηλαδή όσων ασκούν εξουσία κυρίως με αυταρχικό τρόπο και μεθόδους μη δημοκρατικές. Οι προσπάθειες εκφοβισμού και φίμωσης blogs αποτελούν την αντίδραση όσων θεωρούν ότι θίγονται. Μικροεκβιασμοί, απαγορεύσεις, εξώδικα, απειλές, μαύρη προπαγάνδα και λασπολογία αποτελούν το οπλοστάσιο των κρατούντων και το χρησιμοποιούν δεόντως. "Η ενεργοποίηση στοιχείων μέσα στην ίδια τη μπλογκόσφαιρα" σημειώνει ο Δημολόγος, "με την τακτική του Δούρειου Ίππου και blogs που απλά εξυπηρετούν συμφέροντα δείχνει επίσης να αποδίδει καρπούς... Άλλωστε, τα δύσκολα κάστρα παίρνονται με βοήθεια εκ των έσω...

Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τι είναι πραγματικό και τι είναι προπαγάνδα. Πολύ δύσκολα. Όμως, τι σημασία έχει πραγματικά; Αυτό που έχει σημασία είναι τι είναι πραγματικά προς όφελος των πολιτών. Η πρόλευσή του, οι προθέσεις του, οι ενδόμυχες σκέψεις του δεν πρέπει να παίζουν ιδιαίτερα μεγάλο ρόλο.

Έτσι, το Βήμα που σήμερα αποτελούν τα blogs επιτελεί συγκεκριμένο ρόλο, και όσο κατορθώνει και τον επιτελεί έστω και στο ελάχιστο, και όσο δεν εμφανίζεται κάποιος άλλος τρόπος να δοθεί Βήμα στους πολίτες, οι προσπάθειες φίμωσης blogs αποτελούν σημείο αδυναμίας όσων τις υποκινούν και κυρίως έλλειμα δημοκρατίας".
καταλήγει το άρθρο.

Ολόκληρη η ανάρτηση

Ο άλλος Περικλής

Ο Περικλής Κοροβέσης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του ’67 συνελήφθη και βασανίστηκε άσχημα για την αντιδικτατορική του δράση. Ο ίδιος, μετά, με το βιβλίο του «Ανθρωποφύλακες» και την αποφασιστική του στάση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κατάφερε τη διεθνή καταδίκη του μορφώματος των συνταγματαρχών.

Ο Κοροβέσης είναι γνωστό (και ιδιαίτερα στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας στην οποία αρθρογραφεί) ότι έχει έναν ιδιόμορφο λόγο και μια ανάλογη συμπεριφορά και καλά κάνει. Αυτό το ξέρανε όλοι όσοι τον πρότειναν στα ψηφοδέλτια και πρόβλημά τους. Πώς λοιπόν από αυτόν τον άνθρωπο ζητάνε σήμερα δηλώσεις μετανοίας; Είναι δυνατόν; Ο άνθρωπος είπε τη γνώμη του και γράμματα ξέρει.

Από την άλλη όμως όταν ο ίδιος δηλώνει: «ο μόνος που μπορεί να με διαγράψει είναι ο εαυτός μου, αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει υποβληθεί καμία παραίτηση», μπορεί να εκφράζει πικρία, σίγουρα έχει ειρωνικό ύφος αλλά επιβεβαιώνει, επίσης, με τον πιο τρανό τρόπο την ιδιορρυθμία του. Δείχνει, ακόμα, και ένα άλλο ήθος καθώς και τρόπο αντίληψης της εκπροσώπησης του λαού. Δεν περιμένει κανείς από ένα εκπρόσωπο του έθνους, αγωνιστή, μαχόμενο και διανοούμενο, τέτοιου ύφους δηλώσεις. Ο Κοροβέσης και ο κάθε Κοροβέσης μπορεί να λέει ότι θέλει. Το παρελθόν για τον καθένα μας είναι αξιοσέβαστο, όμως όσο τρανό κι αν είναι, δεν μπορεί να δίνει άλλοθι στον οποιονδήποτε για να μην τεκμηριώνει αυτά που λέει και για το ύφος που τα διατυπώνει. Αντίθετα, επειδή η Δημοκρατία είναι και τρόπος διαπαιδαγώγησης των πολιτών, είναι σχολείο, το χρέος αυτών τον ανθρώπων είναι πολύ μεγαλύτερο. Οι συμπεριφορές των εκπροσώπων του έθνους δεν αφορούν μόνο τους ψηφοφόρους ή τους συμπαθούντες το στενό ή ευρύτερο χώρο τους, μας αφορούν όλους.

Αρχοντιές

Μου το διηγήθηκε φίλος για την περιοχή του. Επειδή πιστεύω ότι δεν αφορά μόνο την περιοχή του αλλά είναι γενικότερο σύμπτωμα τον καιρών μας το επισημαίνω. Κάποιος μικρομέγαλος της αυτοδιοίκησης, λοιπόν, μάζεψε τους φίλους του και τους γνωστούς και οργάνωσε εκδήλωση δημοσίων σχέσεων με τον μεγαλόσχημο τίτλο «συνέδριο».

Έστειλε και προσκλήσεις προς τα επιστημονικά σωματεία της περιοχής, τα οποία όπως προέκυπτε από τον τίτλο του «συνεδρίου» θα έπρεπε το λιγότερο να είχαν κληθεί, όχι για να τιμήσουν τους φίλους των διοργανωτών, αλλά ως εξ αντικειμένου αρμόδιοι και εννοείται ότι δεν γνώριζαν τίποτα μέχρι να έρθει η πρόσκληση «Με μεγάλη μας τιμή κλπ κλπ». Ποια τιμή άραγε…

Οι περισσότεροι δυστυχώς της αυτοδιοίκησης, άσχετοι όντες με κάθε έννοια δεοντολογίας και επιστήμης, εκλεγμένοι με κομματικές γραμμές και πρακτικές νομίζουνε ότι είναι ικανοί να μιλάνε και να έχουν γνώμη επί παντός, επειδή πληρώνουν. Και δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτό αλλά πράττουν κιόλας με την παρέα τους, για την παρέα τους. Το μεγαλειώδες «εγώ έχω λεφτά» του Αυλωνίτη στα αρχοντικά της αυτοδιοίκησης. Οι κακόμοιροι, που όταν καλούνται να συνδράμουν αυτούς που δεν θεωρούν δικούς τους, αυτούς που δεν θα τους λιβανίσουν στον τοπικό τύπο, αυτούς που δεν θα φωτογραφηθούν στο γραφείο τους για τις ανάγκες των δημοσίων σχέσεών τους, δεσμεύονται από τον επίτροπο, το μητροπολίτη, το φεστιβάλ ταβλιού, την εκδήλωση επίδειξης μόδας, την εθνική μετεωρολογική υπηρεσία κ.ο.κ.

Στείλανε τις προσκλήσεις και περιμένανε, οι φουκαράδες, να τσιμπήσουνε οι μπούφοι να πάνε και να τους κάνουνε μάγκες… Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο δικός μου νομίζει ότι αυτά αφορούν μόνο την περιοχή του.

Θα μου πεις, τώρα, γιατί δεν απομονώνονται ετούτοι οι μάγκες να σπάσουνε τα μούτρα τους και να κόψουν τις κουτοπονηριές; Η απάντηση που έχω διαθέσιμη είναι ότι τελικά βρίσκονται διάφοροι παρατρεχάμενοι και δίνουν όγκο στις μηδαμινότητές τους. Δυστυχώς.

Αυτά κι αν είναι ωραία...

Τροπολογία για την κόρη του υφυπουργού με την υπογραφή του υπουργού.
Όσοι στέλνετε τα παιδιά σας να κάνουν μεταπτυχιακά και να αποκτήσουν στην ΑΣΠΑΙΤΕ παιδαγωγική επάρκεια είμαστε και είσαστε κορόιδα!

Στετικά: "Μαγείρεψαν» τις προσλήψεις των καθηγητών Γυμνασίου"

Γαβράς μείον δώδεκα

Η Εκκλησίας της Ελλάδος θεώρησε ότι η σκηνή με τους ρασοφόρους που καταστρέφουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα είναι ανακριβής και την θίγει. Απαίτησε γι’ αυτό από το υπουργείο Πολιτισμού να αφαιρεθεί από το φιλμ που προβαλλόταν στους επισκέπτες του νέου μουσείου η επίμαχη σκηνή. Οι υπεύθυνοι του μουσείου αφαίρεσαν την σκηνές από το φιλμ (συνολικής διάρκειας 13 λεπτών, εκ των οποίων 1 λεπτό και 40 δευτερόλεπτα υπογράφονται από τον Κώστα Γαβρά). Όμως όπως γράφουν τα ΝΕΑ σήμερα (28-7-09) η πράξη τους αυτή έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. «Καθώς η είδηση της περικοπής- υπενθυμίζει καταστροφές 18 αιώνων που έχει υποστεί και από χριστιανούς η Ακρόπολη, και ιδιαίτερα ο Παρθενώνας, ο οποίος μετατράπηκε σε ορθόδοξο ναό, καθολικό ναό και μετά την Άλωση σε τζαμί- αναπαράγεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, φωτίζοντας εκείνο ακριβώς που θέλησε να αποσιωπήσει η Εκκλησία» γράφει η Μ. Αδαμοπούλου (ΝΕΑ 28-7-09).

Ο Κώστας Γαβράς 27-7-09 δήλωσε:

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος. Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα".

Ο Καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής, δήλωσε:

Απαντώντας, μάλιστα, στον διευθυντή του Μουσείου της Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή -ο οποίος υποστήριξε πως «προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης και δεδομένου ότι η μεν περίοδος καταστροφής είναι πέραν κάθε αμφιβολίας, αλλά οι συνθήκες άγνωστες, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει η αναφορά στο γεγονός ως είχε και να εκπέσει ένα πλάνο 12 δευτερολέπτων, το οποίο έτσι και αλλιώς δεν έχει σχέση με την ουσία»- ο κ. Γαβράς λέει:

«Λυπάμαι πολύ τον φουκαρά τον διευθυντή του μουσείου, γιατί προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Προφανώς εξετέλεσε άνωθεν υπουργικές εντολές. Θα μπορούσε, όπως θα γινόταν σε κάθε δημοκρατική χώρα, να με πάρει τηλέφωνο και να το κουβεντιάσουμε».

Το υπουργείο Πολιτισμού

Το υπουργείο Πολιτισμού από την πλευρά του ένιπτε τας χείρας του, εξηγώντας στα «ΝΕΑ» (28-7-09) πως «η απόφαση για την περικοπή του βίντεο ανήκει στη διοίκηση του Μουσείου». Την ίδια ώρα ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων δήλωνε πως είναι «εναντίον οποιασδήποτε λογοκρισίας. Πρόκειται για αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε τι έγινε τον 4ο αιώνα μ.Χ. με τη νοοτροπία του 2009».

Σε κάθε μουσείο τα εκθέματά του μιλάνε για τον πολιτισμό της εποχής τους και των ανθρώπων από τους οποίους προέρχονται. Τα ίδια τα μουσεία, όμως, μιλάνε για τον πολιτισμό εκείνων που τα έχτισαν και τα λειτουργούν. Εμείς σήμερα μετά τη δημιουργία και τα εντυπωσιακά εγκαίνια ξαναεπιστρέψαμε στη γνωστή μας καθημερινή πρακτική: υποκρισία, κουτοπονηριά και ήξεις αφίξεις. Ποια «μάρμαρα καλούν τα μάρμαρα» και τρίχες κατσαρές; Φασαρία χωρίς ουσία και λόγια εκ του ασφαλούς: δεν είμαι αρμόδιος, δεν υπάρχουν τεκμήρια, μόνο 12 δευτερόλεπτα και πράσινα άλογα. Κρίμα ρε Παντερμανλή και σε είχαμε για σοβαρό.

Ποιοι τελικά σ’ αυτή τη χώρα φοράνε παντελόνια; Ο λογιστάκος Σημίτης, ο Πάγκαλος, ο μακαρίτης ο Μάνος Χατζιδάκις και παντελόνια τέλος. Έτσι για να μην ξεχνάμε. Ποιος άλλος από αυτούς που άσκησαν εξουσία σήκωσε ανάστημα στους δογματικούς των διαφόρων «-ισμών» σ’ αυτή τη χώρα διακινδυνεύοντας την καριέρα του; Διότι άλλο είναι να μη διακινδυνεύεις τίποτα και να μιλάς εκ του ασφαλούς και άλλο να μιλάς με το κεφάλι στον πάγκο του χασάπη.

Την πατήσανε γιατί θέλανε να πουλήσουνε μούρη με τον Γαβρά. Όπως ήθελε παλιότερα και ο Τσαλδάρης και ο Κοσκωτάς με τον Χατζιδάκι. Ναι αλλά άμα γίνει η στραβή ούτε ο Χατζιδάκις, ούτε ο Γαβράς ούτε και κανένας επώνυμος που σέβεται το όνομά του θα αρνηθεί τη δουλειά του γιατί ο Παντερμαλάκος μασάει και τρώει και τα κουκούτσια, ο φουκαράς. Κι ο Σαμαράς του Χάρβατ μαζί του. Αν είχανε προνοήσει να αναθέσουν σε κανέναν σκηνοθετάκο της παρέας τους το φιλμάκι ποιος θα έπαιρνε είδηση τα 12 δευτερόλεπτα;… Αυτοί ας πρόσεχαν και εμείς βοήθειά μας μ’ αυτούς που έχουμε για να προβάλουνε το θετικό πρόσωπο της χώρας μας.