Οι επαναστάτες του Μετρό

Οι ανώνυμοι τρομοκράτες είναι παιδιά της κοινωνικής παιδείας που έχει αναγορεύσει την ανομία σε κοινό τόπο. Εθιστήκαμε στην ανοχή και δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε ότι η χώρα βυθίζεται στον πρωτογονισμό του πολέμου «όλων εναντίον όλων».
Κατάληξη του άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου με τίτλο "Οι επαναστάτες του Μετρό".στην Καθημερινή της 22-3-16.

Καφετέριες

… Βέβαια, για να μη λέμε μόνον τα αρνητικά [για τις καφετέριες], ας επισημάνουμε και την προσφορά της καφετέριας στον δημόσιο βίο μας. Χωρίς τις καφετέριες, χωρίς τον εσπρέσο φρέντο, πώς θα ανταλλάσσαμε τόσες γόνιμες απόψεις για το μέλλον της χώρας και ποια ευκαιρία θα είχαμε να διαπιστώνουμε ότι η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ποτέ σ’ αυτήν τη χώρα, όσο η οικονομική δραστηριότητα στηρίζεται στις καφετέριες, με αποτέλεσμα τα καλύτερα μυαλά μας να φεύγουν στο εξωτερικό, και να καταριόμαστε τους διάφορους Γερμανούς του κόσμου τούτου που μας έχουν καταδικάσει να περνάμε τις ημέρες μας στις καφετέριες.

Καταλήγει ο Τ. Θεοδωρόπουλος στο σημερινό του άρθρο με τίτλο «Η χρησιμότητα της καφετέριας» στην Καθημερινή.

Ελληνική πραγματικότητα

Είναι οδυνηρό να παραδεχθείς ότι ένα τμήμα του υποκόσμου, με οργάνωση συμμορίας, έχει πείσει συμπολίτες μας να το ψηφίσουν και να του δώσουν θέση στη Βουλή. Είναι ακόμη πιο οδυνηρό να παραδεχθείς ότι η αποδοχή της βίας ως μέσο άσκησης πολιτικής μπορεί να παραδώσει τη δημοκρατία μας στις συμμορίες της νύχτας.
Καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή ο Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Με αφορμή το Τρίτο Πρόγραμμα

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλους στην Καθημερινή του Σαββάτου, σχετικά με το κλείσιμο του Τρίτου Προγράμματος:" Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας ήταν μια περιοχή πολιτισμού στην έρημη χώρα. Χωρίς πολιτική ειδησεογραφία, απαλλαγμένο από την υστερία των πολιτικών εκπομπών, σου θύμιζε ότι υπάρχει και μια ζωή, πιο πραγματική από το καταθλιπτικό κουτσομπολιό του δημόσιου βίου και την οικονομική παράνοια.

Είναι αλήθεια ότι εδώ και πολλά χρόνια είχε μπει στο περιθώριο. Για τους περισσότερους υπήρχε καταναλώνοντας το κεφάλαιο που μάζεψε επί Χατζιδάκι, την ανάμνηση των καυστικών σχολίων του και τον προκλητικό συνδυασμό μετάδοσης κλασικής μουσικής με συνεντεύξεις του Ζαμπέτα ή του Φλωρινιώτη. Οι ακροατές είχαν μείνει λίγοι, ούτε και ξέρω αν έμπαινε καν στις μετρήσεις. Ακόμη λιγότεροι, λόγω «τεχνικών δυσχεριών». Αν και μεταδιδόταν σε δύο συχνότητες, σε ελάχιστα σημεία μπορούσες να το πιάσεις, πάντα συνέβαινε κάτι με τους αναμεταδότες και ακόμη και στα χρόνια της ευφορίας, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να επενδύσει σε υποδομές. Το life style, ισοπεδωτικό και απολυταρχικό, κατάφερε συντριπτικά κατάγματα σε ό,τι εκπροσωπούσε το Τρίτο Πρόγραμμα, με τους ελάχιστους ακροατές που συμπεριφέρονταν σαν μύστες. Μερικοί παραγωγοί του είχαν υιοθετήσει τη νοοτροπία του περιθωρίου. Ενώ περίμενες να ακούσεις μουσική, κάποιος μουσικολόγος σού την ανέλυε. Χρήσιμο, δεν λέω, χρησιμότερη όμως από τη μουσικολογία είναι η ίδια η μουσική. Υπήρχαν όμως και οι άλλοι που ήξεραν να προλογίζουν το μέρος μιας συμφωνίας με πέντε κουβέντες, όσες χρειάζονταν. Πολλές εκπομπές λόγου σου έδιναν την εντύπωση ότι οι ομιλητές έπασχαν από βαρυτάτης μορφής ανία – καθιερωμένο σύνδρομο των δημοσίων συζητήσεων για τη λογοτεχνία στη χώρα όπου όλοι, λίγο ώς πολύ, αισθάνονται λογοτέχνες. Κι όμως, περίπου ένα μήνα μετά το κατέβασμα του διακόπτη, η απουσία του Τρίτου είναι αισθητή. Λείπει το αίσθημα ότι κάπου, στην ίδια πόλη, υπάρχουν κάποιοι που δεν τους ξέρεις και ακούν Σούμαν όπως εσύ – αυτή είναι η διαφορά του ραδιοφώνου από το cd. Κοινώς το αίσθημα της πολιτισμένης κοινότητας, που ο τόπος σου στερεί βίαια».

Εδώ που ζούμε, όχι τρίτο αλλά ούτε δεύτερο δεν πιάνουμε. Είναι θέμα; Ασφαλώς. Για πολλούς λόγους. Όπως και με την τηλεόραση. Και πληρώνουμε υποχρεωτικά για τα κανάλια και τους κρατικούς σταθμούς και σήμα δεν έχουμε στερούμενοι την άλλη τηλεόραση και το άλλο ράδιο το οποίο είναι μακράν καλύτερο από τη σαβούρα που κατακλύζει τους αιθέρες της επαρχίας.

Και το πιο σοβαρό: Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την αναμετάδοση των σημάτων.

Αναζητώντας τα διαμάντια

"... Η μεταπολεμική Ελλάδα δεν έβγαλε μεγάλους πολιτικούς. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, όμως η πολιτική ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας είναι μια ιστορία αποτυχιών που κατέληξαν στο πραξικόπημα του '67. Εβγαλε όμως μεγάλους δημιουργούς. Δεν χρειάζεται να τους απαριθμήσω, όμως από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι ώς τον Καζαντζάκη, τον Τσαρούχη, τον Κουν, τον Σεφέρη και τον Ελύτη, όλοι αυτοί υπήρξαν παιδιά της Ψωροκώσταινας. Χωρίς καμία διάθεση νοσταλγίας θα πω πως αν κάτι μας συμφιλιώνει ακόμη και σήμερα με τη ζωή σ' αυτή τη χώρα είναι τα έργα που μας κληροδότησε η Ψωροκώσταινα.

Οταν είδαμε τους πρώτους αλβανούς πρόσφυγες να φτάνουν στα χωριά και στις πόλεις τη δεκαετία του '90 τρομάξαμε, γιατί οι φυσιογνωμίες τους μας θύμιζαν την Ψωροκώσταινα που κανείς μας δεν ήθελε να θυμάται και προσπαθήσαμε να τους απωθήσουμε, σαν τους εφιάλτες της παιδικής ηλικίας. Γιατί στη δεκαετία του '90 πιστεύαμε πως η Ελλάδα είχε πάει πολύ μπροστά. Είχαμε αρχίσει να αποκτούμε αυτοκινητόδρομους, έστω και τσάτρα πάτρα, βάζαμε κλιματισμό, το Ι.Χ. δεν ήταν πια είδος πολυτελείας και το χρήμα των επιδοτήσεων επέτρεπε στον αγρότη να μη σηκώνεται αχάραγα. Κι αν τώρα αυτός ο αγρότης ήθελε το παιδί του να σπουδάσει δεν ήταν για να γίνει «καλύτερος άνθρωπος» αλλά για να μπορέσει να πάρει το χαρτί της σχετικής αργομισθίας. Είχε αποκτήσει χρήματα, είχε κερδίσει μια ανετότερη ζωή, αλλά είχε χάσει τον πολιτισμό του. Και παρέδωσε τη ζωή του στους πολιτικούς οι οποίοι τον έπεισαν ότι αυτοί μόνον μπορούσαν να του εξασφαλίσουν τη δημοκρατία, η οποία στο μυαλό του, και όχι μόνον του αγρότη, ήταν το άθροισμα των κεκτημένων της ευμάρειας.

Γιατί η νεόπλουτη Ελλάδα δεν μπόρεσε να κρατήσει το καλύτερο που της είχε αφήσει ως κληρονομιά η Ψωροκώσταινα. Και δεν μπόρεσε γιατί δεν ήξερε. Απαξιώνοντας την Παιδεία, αναθέτοντας στη δημιουργία τον ρόλο του διακοσμητή της πολιτικής, έφτιαξε την σαρδανάπαλη ζωή που τώρα καταρρέει. Και η ίδια αναρωτιέται, σαν διακορευμένη παρθένα, πόσο χαμηλά έπεσε. Χωρίς καμία νοσταλγική διάθεση, μήπως θα έπρεπε να αναζητήσει τις διεξόδους σ' αυτό που κάποτε υπήρξε, τότε που η μόρφωση ήταν στόχος ζωής και οι δημιουργοί ξεχώριζαν σαν τα διαμάντια μες στη λάσπη;"

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου στα ΝΕΑ της 6-10-12.

Ομηρικά ακρογιάλια και χαμένες προσδοκίες

Το χρονογράφημα του Τ. Θεοδωρόπουλου στα χθεσινά ΝΕΑ είναι νυστεριά στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το παραθέτουμε αυτούσιο.
"Οταν ο δημόσιος διάλογος για την ελευθερία του λόγου γίνεται με αφορμή την «πλάκα» ενός ανθρώπου είκοσι εφτά ετών, τότε το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτή η χώρα, που είναι η χώρα σου, δεν μπορεί να προσδοκά τίποτε. Οταν ο πρόεδρος της Βουλής μιλάει σαν χουλιγκάνος χαμηλοτάτης υποστάθμης, τότε θυμάσαι αυτό που έλεγε ο Ροΐδης. Το παραθέτω από μνήμης, άρα παραφράζω: «Κάθε τόπος έχει τα δεινά του, η Αγγλία τας ομίχλας της, η Αίγυπτος τας ακρίδας της και η Ελλάς τους Ελληνας».

Αλήθεια, ποια είναι η Ελλάδα και ποιοι είναι οι Ελληνες που ζητούν την αλληλεγγύη σου, και από ποια Ελλάδα και ποιους Ελληνες θα ζητήσεις εσύ να φανούν αλληλέγγυοι στις δύσκολες στιγμές που περνάς; Από τον γείτονα που έχτισε το αυθαίρετο και στηρίζεται στη σιωπή σου, εν ονόματι της «καλής γειτονίας»; Ή από τον άλλο που παράγει θόρυβο με το μηχανάκι του, διότι στο κάτω κάτω λέμε ότι δεν παράγουμε τίποτε, όμως αν μπορούσαμε να εξάγουμε τον θόρυβο που παράγουμε με τα πάσης φύσεως μηχανήματα, τότε θα ήμασταν πάμπλουτοι. Οι Σαουδάραβες του θορύβου και της αυθαιρεσίας. Ποια Ελλάδα διεκδικούν οι δύσμορφοι ροπαλοφόροι της Χρυσής Αυγής και ποια τα παιδιά που δεν έχουν πρόσωπο αλλά το στόμα τους ξερνάει φλόγες αντί για λέξεις; Ρόπαλα και φλόγες αντί για τις λέξεις μιας γλώσσας για την οποία, υποτίθεται, είμαστε υπερήφανοι. Ποια Ελλάδα εκπροσωπούν οι πολιτικοί όταν τσακώνονται ποιος τα έφαγε περισσότερο από τον άλλον;

Θα μου πείτε, η Ελλάδα πάντα πλήγωνε, πλήγωνε και τον Σεφέρη όπου κι αν ταξίδευε - τον πλήρωνε κιόλας γιατί ήταν διπλωμάτης -, όμως η Ελλάδα είχε και τον Σεφέρη για να μετρήσει τις πληγές της. Τι μπορεί να προσδοκά μια χώρα όταν η μόνη κοινωνική συναναστροφή στηρίζεται στην καχυποψία τού «εσύ τα έφαγες, γι' αυτό εγώ κατάντησα εκεί που κατάντησα»; Διότι κι οι καταδότες είναι κομμάτι της παράδοσής μας. Τι μπορεί να προσδοκά αυτή η χώρα όταν το άθλιο, φαλιρισμένο ηθικά και οικονομικά, Δημόσιο είναι η «μόνη μαφία στον κόσμο που έπεσε έξω»; (όπως λέει ο φίλος Πέτρος Μάρκαρης). Τι διεκδικούν όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι «αρχηγοί» που μπαίνουν και βγαίνουν και λένε συμφωνήσαμε διαφωνώντας αλλά θα διαφωνήσουμε εν τέλει όταν συμφωνήσουμε; Την επιβίωσή μας; Θα φτωχύνουμε, λέει, απελπιστικά. Μα είμαστε ήδη φτωχοί. Γιατί όταν δεν έχεις να διεκδικήσεις τίποτε παραπάνω από την επιβίωσή σου, είσαι πάμφτωχος. Μα και στο χοιροτροφείο οι χοίροι επιβιώνουν. Και πώς τα καταφέραμε να φτιάξουμε μια χώρα χοιροτροφείο και σπρωχνόμαστε μέσα στη λάσπη για την καρπουζόφλουδα; Μιλάμε για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, όμως μας διαφεύγει το ουσιώδες, ότι φτάσαμε στο σημείο να μην προσδοκάμε τίποτε ο ένας από τον άλλον, να μην περιμένουμε τίποτε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κι όμως, υπάρχει μια Ελλάδα που εξακολουθεί πεισματικά να κρατάει τον εαυτό της. Αυτό το «ομηρικό ακρογιάλι» που, όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι, κάθε ανθρώπινη ψυχή κουβαλάει στον μυχό της και την περιμένει για να αναπαυθεί. Πες το ανάμνηση απ' τα εφηβικά σου χρόνια, πες το «καλοκαίρι», πες το ό,τι θέλεις. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα τέτοιο κομμάτι από Ελλάδα μέσα του, μια γλώσσα που με τη θαλπωρή των αιώνων της μας έδωσε το θάρρος να κοιτάμε τον κόσμο κατάματα. Αυτή η Ελλάδα δίνει το στίγμα του πατριωτισμού μας, κι αυτήν πρέπει να ξαναβρούμε, αυτήν πρέπει να ξαναμάθουμε απ' την αρχή κι αυτή μόνη μπορεί να ξαναγεννήσει τις χαμένες προσδοκίες μας".
Κι ο Θεός βοηθός.

To A, το Ε και το Οοο...!!!

Η πραγματικότητα είναι κάτι που μας τρομάζει ιδιαιτέρως στην Ελλάδα. Οι θεωρίες συνωμοσίας που συχνά ανακαλύπτουμε για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, είναι νομίζω το πιο τρανό παράδειγμα. "Προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα", καταλήγει στο χθεσινό  του άρθρο στα ΝΕΑ ο Τ. Θεοδωρόπουλος, "είμαστε πάντα πρόθυμοι να ανακαλύπτουμε φανταστικούς εχθρούς κι εμείς να αναλαμβάνουμε να τους αντισταθούμε παίζοντας τον ρόλο του ανεμόμυλου, καθότι χαβάς τουρκιστί αήρ. Και να κατατροπώνει η επιστημονική κοινότητα τους μαθητευόμενους μάγους στους οποίους μαθητεύουν τα παιδιά μας. Αν μάλιστα θέλεις να απαλλαγείς από την ευθύνη παραγωγής σκέψης, γιατί η σκέψη κοστίζει και δεν είναι καιρός για έξοδα, και είκοσι τέσσερα φωνήεντα να έχεις ετοιμοπαράδοτα, τίποτε δεν θα καταφέρεις. Τα φωνήεντα δεν παράγουν σκέψη. Και η εθνική μας βλάβη μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε συνηθίσει, αντί να ασχολούμαστε με τις σκέψεις μας, να ασχολούμαστε με τα φωνήεντά μας. Οπότε και τρία να μείνουν φτάνουν, το Α για το Αχ, το Ε για το Ρε, και το Ο για τον αυτοθαυμασμό".

Η κρυφή γοητεία της αγραμματοσύνης

Του Τ. Θεοδωρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 14-7-12

Κάποτε, όχι και τόσο παλιά, η Αριστερά διεκδικούσε την ηγεμονία του πνευματικού κόσμου. Για τον χωροφύλακα της χούντας η λέξη «διανοούμενος» ήταν ταυτισμένος με τη λέξη «αριστερός». Και όχι μόνον. Οσοι διατελέσαμε έφηβοι στην «ηρωική» εκείνη εποχή δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι ο Σεφέρης ή ο Ελύτης, που μας έμαθαν το λεξιλόγιο του έρωτα, ήταν κάτι άλλο. Στο κάτω κάτω, τους είχε μελοποιήσει ο Θεοδωράκης. Τον Χατζιδάκι που μας άρεσε τον αντιμετωπίζαμε ως εκκεντρικό, οπότε και τον εξαιρούσαμε από τον κανόνα. Στα λιγότερο ηρωικά χρόνια της πρώτης μεταπολίτευσης, που τα περάσαμε τραγουδώντας τον ηρωισμό της αντίστασης, ο Ρίτσος είχε πάρει θέση στα προεκλογικά μπαλκόνια του ΚΚΕ κι εμείς διαβάζαμε τους αιρετικούς, τον Τσίρκα και τον Αλεξάνδρου. Πιστεύαμε τότε πως ο άθλιος τρόπος με τον οποίον τους είχε συμπεριφερθεί η πολιτική ηγεσία της Αριστεράς ήταν μια απλή παρεκτροπή, ένα σπυράκι. Ο,τι και να 'ναι, ακόμη κι ο καλόγερος που σε πονάει, κάποια στιγμή περνάει. Κι ύστερα ήρθαν τα ωραία χρόνια της ευμάρειας. Τη βλέπαμε να περιφέρεται γύρω μας, με άνεση νεόπλουτου Ζορμπά, με το ακομπλεξάριστο χαμόγελο του επιτυχημένου και λουφάζαμε. Ο διανοούμενος μετονομάστηκε σε κουλτουριάρη, ένα γκρινιάρικο, κατά προτίμηση κακοντυμένο πλάσμα που δεν καταλαβαίνεις τι σου λέει - «πανάθεμά με αν κατάλαβε κι ο ίδιος». Δεν ήταν καιροί για σκέψη. Ο λαός, ο αγνός και βασανισμένος λαός, αυτός που έδωσε τόσους αγώνες για τη δημοκρατία, μπορούσε τώρα να χαίρεται τους καρπούς των κόπων του. Είχε το τεκμήριο της λαϊκής ετυμηγορίας που είχε κατακτήσει το δικαίωμα να οδηγεί 4Χ4 και να χτίζει μεζονέτες. Οι «άλλοι», αυτοί που βρίσκονταν από την άλλη πλευρά του ρήγματος, οι της «επαράτου Δεξιάς», συνέχιζαν να κάνουν αυτό που ήξεραν, να βγάζουν χρήμα. Τώρα έπρεπε να δείξουμε κι εμείς οι υπόλοιποι πως ξέρουμε τη δουλειά καλύτερα από αυτούς, γιατί εμείς έχουμε την ιστορία με το μέρος μας.

Ο ελληνικός γιαπισμός που χίμηξε στο Χρηματιστήριο ήταν αριστερόφρων. Και το πρόβλημα δεν θα ήταν πρόβλημα αν η στάση αυτή περιοριζόταν στους κύκλους των πρώην διανοουμένων και νυν κουλτουριάρηδων, κατά τεκμήριο αριστερών. Το πρόβλημα γιγαντώθηκε, όταν η κρυφή γοητεία της αγραμματοσύνης έγινε κοινωνικό καθεστώς. Και για να εξηγούμαι. Αγράμματος δεν είναι όποιος δεν ξέρει πότε έγινε η Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Αγράμματος είναι όποιος περιφρονεί, γιατί δεν την ξέρει, τη σημασία της πνευματικής προσπάθειας. Και τα χειρότερα ήρθαν όταν η κρυφή γοητεία της αγραμματοσύνης βρήκε τον τρόπο να χωθεί και στις αίθουσες των σχολείων. Αυτή επέβαλε την ταύτιση της μάθησης με την παπαγαλία, αυτή έβγαλε γενιές λειτουργικώς αναλφάβητες. Και λειτουργικώς αναλφάβητος είσαι όταν δεν μπορείς να αρθρώσεις μια σκέψη, έστω μισή, για το πώς πέρασες την Κυριακή σου. Και από 'κεί και πέρα είσαι στο έλεος του πρώτου κυνικού που θα εξηγήσει το πρόβλημά σου με δαιμόνους και τριβόλους, μάγισσες και διεθνείς συνωμοσίες. Οι κουκουλοφόροι που τα καίνε, και οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής είναι παιδιά αυτού του καθεστώτος. Αντε, για να μην πούμε τίποτε για το μορφωτικό επίπεδο της πολιτικής ελίτ μας. Η ευθύνη της Αριστεράς είναι μεγάλη. Οχι μόνο γιατί κυριαρχούσε στην εκπαιδευτική κοινότητα όλες αυτές τις δεκαετίες, αλλά και γιατί, κατ' αυτόν τον τρόπο, ξεπούλησε την ίδια της την ιστορία.

Με φωτογραφίες και ονοματεπώνυμο

" ... ο «οίκος» όπου δραστηριοποιείτο η Ρωσίδα είχε κλείσει έξι εφτά φορές και παρ' όλα αυτά λειτουργούσε. Γιατί τα πρόστιμα ήταν μικρά και το κράτος μας προτιμούσε να εισπράττει κάθε τόσο τα πρόστιμα, παρά να προστατεύσει τους ηλίθιους, ή γιατί οι αρμόδιοι βαριόντουσαν, ή πολύ απλά τα έπαιρναν από τους δουλέμπορους προστάτες που μάλλον δεν θα τους μάθουμε ποτέ.

Γιατί όμως κανείς δεν διαπομπεύει τους «δημόσιους λειτουργούς» που είναι υπεύθυνοι για τους ελέγχους - με φωτογραφίες και ονοματεπώνυμο; Ή μήπως θα επικαλεσθούν ελλείψεις προσωπικού, περικοπές και άλλα παρόμοια;

Ολα αυτά για να καταλήξω στο δίλημμα των ημερών. Αλλοι από μας θα ψηφίσουν για να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από αυτό το οροθετικό κράτος που δεν μπορεί να προστατεύσει στοιχειωδώς τους πολίτες του και άλλοι γιατί δεν αντέχουν να ακούν πια τον επιθανάτιο ρόγχο του. Το δίλημμα θα ήταν κωμικό, αν δεν ήταν τραγικό. Ζούμε ιστορικές στιγμές. Το θέμα είναι αν η Ιστορία κρατάει καμιά θέση και για τα κοτέτσια".

Καταλήγει ο Τ. Θεοδωρόπουλος στο σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ με τίτλο "Το οροθετικό κράτος".

Έλληνες καλούνται οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες

Το άρθρο που ακολουθεί είναι του Τάκη Θεοδωρόπουλου και δημοσιεύτηκε στα χθεσινά ΝΕΑ.

Η παιδεία θα μπορούσε να είναι από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής εκστρατείας. Η τρόικα δεν της έκανε την τιμή να την εντάξει στα Μνημόνια που υπογράψαμε με τους δανειστές μας. Πάντως παραμένει από τους ελάχιστους τομείς η διαχείριση του οποίου βασίζεται στον πατριωτισμό, τον βαθμό ευφυΐας και τις ικανότητες της πολιτικής μας τάξης. Εκεί ούτε τα ιμάτιά του δικαιούται να διαρρήξει κανείς για έξωθεν επεμβάσεις ούτε δεκάρικους μπορεί να απαγγείλει για την εθνική ανεξαρτησία.

Και όταν λέω «παιδεία» δεν αναφέρομαι στο εξεταστικό, ούτε στον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Αναφέρομαι στο σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος, στο περιεχόμενο, στον τρόπο της διδασκαλίας, σ' αυτό το σύμπλεγμα των αξιών, πνευματικό, ηθικό αλλά και πρακτικό, το οποίο στηρίζει την ελάχιστη συνοχή της κοινωνίας. Ή, για την ακρίβεια, πάνω στο οποίο θα μπορέσει να αποκατασταθεί η ξεχαρβαλωμένη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Φτύνουμε αίμα για να παραμείνουμε στην Ευρώπη. Εχουμε ποτέ συζητήσει σοβαρά τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον τρόπο που διδάσκεται η γλώσσα μας στη Μέση Εκπαίδευση; Με ποιον τρόπο πρέπει να ενισχυθεί ώστε να μην εξατμισθεί το αίσθημά της στα αγγλικά των SMS; Με ποιον τρόπο θα ενισχυθεί η διδασκαλία των ξένων γλωσσών ώστε τα Ελληνόπουλα να μπορούν να κυκλοφορούν χωρίς προβλήματα εντός των ορίων της Σένγκεν, αν παραμείνουμε εντός εννοείται; Πόσα λογοτεχνικά βιβλία έχει διαβάσει ένα παιδί που τελειώνει το λύκειο, πόσα ολόκληρα εννοώ, εκτός από τα αποσπάσματα των υποχρεωτικών εγχειριδίων; Και πώς μπορείς να αποκτήσεις το αίσθημα της γλώσσας σου χωρίς τη λογοτεχνία; Ποια είναι η ποιότητα των αγγλικών και των γαλλικών που διδάσκονται; Και ποια η αντίληψή τους για τη σχέση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας με τα μεγάλα γεγονότα που την καθόρισαν, μαζί με την ευρωπαϊκή, και της επέτρεψαν να ενταχθεί στην Ευρώπη; Τι αντίληψη έχει για τη σύγχρονη φιλοσοφία ένας υποψήφιος της Φιλοσοφικής; Με ποιους τρόπους, μέσω της παιδείας, θα βοηθήσουμε όσους μετανάστες κρίνουμε ότι πρέπει να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία;

Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν ο κ. Τσίπρας έχει να πει τίποτε παραπάνω για την παιδεία εκτός από το μεγάλο ιστορικό θέμα του νέου ελληνισμού που λέγεται άσυλο. Ή να μας πει η κυρία Παπαρήγα ότι τα παιδιά για να αποφύγουν τις παγίδες της αστικής λυκοφιλίας θα πρέπει να διαβάζουν το «Πώς δενότανε το ατσάλι». Και όταν οι κεντρικές δυνάμεις του Κοινοβουλίου μας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, φωνάζουν για ανάπτυξη, γιατί δεν τους περνάει από το μυαλό ότι αν το κουλουβάχατο θέλει να αναπτυχθεί από την παιδεία πρέπει να ξεκινήσει;

Ζητάμε πολλά, θα πείτε. Η αφρόκρεμα της πολιτικής μας τάξης αποτελείται από τέκνα της ημετέρας παιδείας, αυτής που ενορχήστρωσε την κοινωνική μας πανωλεθρία. Γι' αυτό και ο κ. Μπαμπινιώτης, έμπειρος ων, αποφάσισε ότι το πιο επείγον ζήτημα είναι να διατηρήσουν ο κ. Πελεγρίνης και ο κ. Μυλόπουλος το πρυτανικό τους αξίωμα. Εχει δίκιο: ένα γερασμένο και άρρωστο σώμα δεν το χειρουργείς. Το αφήνεις να πεθάνει με την ησυχία του.

Το κριτήριο της βλακείας

"Τα πολιτικά ζητήματα της Μεταπολίτευσης καλλώπισαν το κοινωνικό κράτος που ποτέ δεν λειτούργησε, την παιδεία που ποτέ δεν αποκτήσαμε, την πολιτική που ποτέ δεν μας έπεισε. Μαζί με την άνοδο της τιμής του εσπρέσο, που επειδή ήταν ακριβός έπειθε όποιον τον έπινε πως είναι πλούσιος, λειτούργησαν ως αντικαταθλιπτικά. Για να γίνεις πολιτικός έφτανε η κομματική ταυτότητα, κοινώς η ενεργός συμμετοχή σου στην παραγωγή «πολιτικών ζητημάτων». Πολιτική, οργάνωση προοπτικής, κανείς δεν σου ζητούσε. Οπως και κανείς δεν απαιτούσε απ' τους διαχειριστές των πολιτικών ζητημάτων ένα δράμι ευφυΐας παραπάνω απ' αυτό που σου χρειάζεται για να αγορεύεις για τα ωράρια των φαρμακείων.

Γιατί τελικά καταλήγεις να αναρωτιέσαι μήπως το μεγάλο λάθος της Μεταπολίτευσης ήταν ότι, εκτός των άλλων, κατάργησε και το κριτήριο της βλακείας" καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ ο Τ. Θεοδωρόπουλος.

Βουλωμένο γράμμα διαβάζει

... Όμως το βέβαιο είναι πως αυτοί που υποφέρουν περισσότερο στην Ελλάδα είναι αυτοί που φωνάζουν λιγότερο. Ισως γιατί απεχθάνονται τη βία με την οποία συνήθως εκφυλίζεται κάθε διαμαρτυρία εδώ και χρόνια. Ισως γιατί δεν μπορούν, και δεν θέλουν, να συμπαραταχθούν με όσους διεκδικούν το δικαίωμα του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» στο ναυάγιο. Ισως γιατί και ο πολιτικός λόγος που αρθρώνεται εκτός Βουλής δεν είναι λιγότερο ξύλινος από αυτόν που αρθρώνεται εντός Βουλής.

Και στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η μεγάλη ευθύνη της Αριστεράς, η αδυναμία της να ανταποκριθεί στον ρόλο τον οποίον διεκδικεί. Εχοντας εξαντλήσει την κρίση της για την κρίση στις γνωστές πρωτόλειες αντικαπιταλιστικές κορόνες, έχοντας εξαντλήσει το οπλοστάσιο της διαμαρτυρίας σε «συλλαλητήρια», αποκλεισμούς και καταλήψεις ρουτίνας κάτι δεκαετίες τώρα, σήμερα αποδεικνύεται ανίκανη να εκφράσει και να αντιμετωπίσει αυτό που μας συμβαίνει. Οταν λες στον άνεργο πως φταίει το «σύστημα» τη στιγμή που ο άνεργος το μόνο που επιθυμεί είναι να ξαναμπεί στο σύστημα για να ξαναβρεί δουλειά, τότε τη χαμένη σου αξιοπιστία κανένα κουκλοθέατρο δεν πρόκειται να σου την ξαναβρεί. Ο ιός της αναξιοπιστίας μοιάζει με επιδημία.

Είναι η κατάληξη του άρθρου με τίτλο "Ο ιος της αναξιοπιστίας" του Τ. Θεοδωρόπουλου στα σημερινά ΝΕΑ.

Κρατάτε πατριώτες!

Έχω γνωστούς οι οποίοι, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κατάθλιψη που τους φέρνει η προοπτική της οικογενειακής τους Κυριακής, ξυπνούν νωρίς για να παρακολουθήσουν, κρυφά από τη γυναίκα τους, τον μητροπολίτη Ανθιμο. Είναι άνθρωποι που δεν καταθέτουν εύκολα τα όπλα.

Με το ύφος του Φρέντυ Γερμανού, γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

Στα δύσκολα μνημονεύετε Καζαντζάκη, μνημονεύετε Κακογιάννη ...

Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το υπέροχο χρονογράφημα του Τάκη Θεοδωρόπουλου από τα σημερινά ΝΕΑ στη μνήμη του Μιχάλη Κακογιάννη και του Νίκου Καζαντζάκη και όλων των άλλων που είναι λιγότερο αναγνωρίσιμοι και οι οποίοι έβαλαν λιθάρια και λιθαράκια σ’ αυτό το οικοδόμημα που υπερηφανευόμαστε εμείς οι ολίγοι να λέμε σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.

«Το 1964 όταν ο «Ζορμπάς» του Κακογιάννη πήρε τρία Οσκαρ και έκανε διεθνή καριέρα, δεν υπήρχε Κέντρο Κινηματογράφου για να χρηματοδοτεί την εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία. Δεν υπήρχε καν υπουργείο Πολιτισμού το οποίο, ως γνωστόν, ιδρύθηκε από τη χούντα.

Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα με ελληνικούς υπότιτλους γιατί, ως γνωστόν, οι ήρωές της συνομιλούσαν αγγλιστί. Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν αμφισβήτησε την ιθαγένειά της. Οι χαρακτήρες της, τα τοπία της, η υπέροχη μουσική του Θεοδωράκη δεν ξεγελούσαν κανέναν. Μύριζαν Ελλάδα από μακριά.

Είναι γνωστό επίσης πως η ταινία προγραμμάτισε την τουριστική πολιτική της Ελλάδας για μερικές δεκαετίες χωρίς τη βοήθεια καμιάς καμπάνιας του ΕΟΤ. Εδωσε πρόσωπο σε μια Ελλάδα φτωχή, ιδιότροπη, μικρή, αλλά γενναιόδωρη σε αισθήματα. Με το όνομα του ήρωά της βάφτισαν χασαποταβέρνες και μαγαζιά με «είδη τουρισμού» - σε αυτό δεν έφταιγε ούτε ο Κακογιάννης ούτε ο Καζαντζάκης.

Ο Καζαντζάκης έγραψε τον «Ζορμπά», ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά κείμενα του εικοστού αιώνα, στη διάρκεια της Κατοχής, στο σπίτι του στην Αίγινα. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και το 1954 η Γαλλία τού απένειμε το βραβείο του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος. Ως γνωστόν, τον Καζαντζάκη δεν τον βοήθησε ποτέ το ελληνικό κράτος ούτε ο ίδιος του ζήτησε να τον βοηθήσει.

Η ελλαδική Εκκλησία, αντιθέτως, επιχείρησε να τον αφορίσει. Ο αφορισμός απεφεύχθη έπειτα από παρότρυνση της πριγκίπισσας Μαρίας Βοναπάρτη στην τότε βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία ζήτησε την παρέμβαση του Πατριάρχη Αθηναγόρα - έτσι, τουλάχιστον, θρυλείται. Πέθανε το 1957 σε μια Ελλάδα που βρισκόταν στη μεθόριο του Ψυχρού Πολέμου, με τις πληγές του Εμφυλίου ακόμη να αιμορραγούν, σε μια Ελλάδα φτωχή όπου το κράτος αντιμετώπιζε τους πολίτες με καχυποψία, τους ζητούσε πιστοποιητικά για τα κοινωνικά και πολιτικά τους φρονήματα προκειμένου να τους αναγνωρίσει τα στοιχειώδη δικαιώματά τους.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Κατ' αρχάς, για να αποτίσω φόρο τιμής στον Μιχάλη Κακογιάννη που κηδεύεται σήμερα. Δεύτερον, για να θυμίσω πως σε αυτό τον τόπο όσοι κατάφεραν να δημιουργήσουν, όσοι με τη δημιουργία τους κατάφεραν να βγουν και να βγάλουν και τον τόπο από την κλειστοφοβική μοναξιά του, είναι αυτοί που γύρισαν την πλάτη σε κράτη και δημόσια, που δεν καταδέχτηκαν ποτέ να απλώσουν το χέρι τους, που δεν περιφέρονταν από το πρωί μέχρι το βράδυ σε διαδρόμους και γραφεία, για τον απλούστατο λόγο ότι άλλα είχαν στο μυαλό τους και άλλη δουλειά είχαν να κάνουν.

Η μακρόσυρτη λειτουργία της μεταπολίτευσης, εκτός των άλλων, εξάντλησε τις δυνάμεις της προσπαθώντας να ισοπεδώσει και να ακυρώσει τη νοοτροπία που κάποτε γέννησε τον «Ζορμπά». Οργάνωσε μια κοινωνία που έφτασε να πιστεύει πως όλες της οι δημιουργικές δυνάμεις ήταν εξαρτημένες από ένα κράτος βουλιμικό, υπερτροφικό, αλλά και φοβισμένο συγχρόνως, έτοιμο, σαν γερασμένος πατερούλης να σου δώσει χαρτζιλίκι για να τον αφήσεις στην ησυχία του. Και τώρα που το κράτος πτώχευσε, κινδυνεύουμε να μείνουμε με το παπαδιαμαντικό: «Μικρό χωριό, μεγάλη κακία».

Ο Λεωνίδας και ο Θεμιστοκλής

Ασφαλώς και είμαστε ως λαός, γενικώς, υπέρ των ηρωισμών και λιγότερο υπέρ των λύσεων στα υπαρκτά προβλήματα. Αμέτρητες είναι οι περιπτώσεις που τα έχουμε βάλει με τους ... ανεμόμυλους ως άλλοι Δον Κιχώτες. Απαγορεύεται η διέλευση ραδιενεργών προϊόντων από τον ... Δήμο Δάφνης είχε αναρτήσει ο δήμαρχος, καλοσήλθατε στο δημοκρατικό Ηράκλειο ο άλλος κ.ο.κ. Βοηθάνε και οι ποιητές μας σ' αυτό: "αφ΄ υψηλάομως έπεσεν και απέθανεν ελεύθερος" προτείνουν...
Ο Λεωνίδας, γράφει ο Θεοδωρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ, μπορεί να είπε εκείνο το υπέροχο «Μολών λαβέ», αλλά ηττήθηκε, ενώ ο Θεμιστοκλής που δεν είπε τίποτε το ηρωικό, απλώς έκανε τη δουλειά του, βύθισε τον στόλο του Ξέρξη και έσωσε την πόλη του. Ήταν και οι άλλοι βέβαια που ερμήνευσαν λάθος τον χρησμό, γέροντες και ανήμποροι ως επί το πλείστον, και οχυρώθηκαν στα ξύλινα τείχη της Ακρόπολης και κάηκαν. Δεν ήταν κακοί, ούτε ηλίθιοι. «Υπ' ασθενίης βίου» το έκαναν που λέει κι ο Ηρόδοτος.

Όψεις του εθνικισμού

Ο εθνικισµός είναι εξ ορισµού συντηρητικός. Οχυρώνεται πίσω από αγκυλωµένα στερεότυπα. Φωνάζει και αγανακτεί γιατί δεν ξέρεινα µιλήσει.Είναι το ακριβώς αντίθετοτου πατριωτισµού, γράφει ο Θεοδωρόπουλος στα ΝΕΑ.

«Ο εθνικισµός δεν αναγνωρίζει πολιτικές αποχρώσεις. Μπορεί να είναι δεξιός, αριστερός και αριστεροδέξιος. Υπήρξε εθνικοπατριωτικός στον καιρό του ψυχρού πολέµου, έγινε καρικατούρα στα χρόνια της χούντας και γλίστρησε στο «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», κοινωνικοποιήθηκε επί το σοσιαλιστικότερο, στη δεκαετία του ογδόντα. Πάντα όµως στηριζόταν στην κοινή, ρητή ή άρρητη, παραδοχή πως είµαστε ένα έθνος ανάδελφο, κοινώς µοναδικό, υπόχρεο µόνο στη µοναδικότητά του. Ο δικός µας εθνικισµός είναι η ναρκισσιστική έκφραση του ατοµισµού µας.

Ο εθνικισµός έχει τη γραφική του πλευρά. Ας θυµηθούµε τις ιερεµιάδες του µακαρίτη Χριστόδουλου, τη ρητορεία περί σέρβων αδελφών –κι ας είναι ο Μιλόσεβιτςκαι ο Μλάντιτς –το Μακεδονικό, τα γκολ του Euro 2004 . Και ας δούµε τους κατοίκους της Σπάρτης που ξεκινούν µε τα πόδια για το Σύνταγµα ως «Αγανακτισµένοι Ελληνες».

Εχει όµως και τη σοβαρή πλευρά του. Σε αυτόν χρωστάει πολλά το οικονοµικό θαύµα της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Πίσω από τον άθλο του δηµόσιου χρέους κρύβεται το ψυχικό αντανακλαστικό της µοναδικότητας, της πεποίθησης ότι η Ευρώπη µάς χρωστούσε και έπρεπε ναµας πληρώνει διότιο Πάπας δεν βοήθησε τονΠαλαιολόγο το 1453. Το αντανακλαστικό που ενεργοποιείται όταν κάποιος θίξει τα ιδεοληπτικά του κεκτηµένα δικαιώµατα, είναι αυτό που επιτρέπει στη ΓΕΝΟΠ σήµερα να λέει: «∆εν πουλάω», ή στους Ηρακλειδείς της αγανάκτησης να λένε:«∆εν πληρώνω».

Σύγχρονοι Αμλέτοι

"Εκείνο που ξέρω είναι πως όταν είσαι άνεργος ή πέφτεις να κοιμηθείς και δεν ξέρεις αν θα ξυπνήσεις άνεργος, όταν τα χρήματα που έχεις είναι λιγότερα απ’ αυτά που δεν έχεις και σου χρειάζονται για να ζήσεις, όταν απειλείται η αξιοπρέπειά σου, όταν τρέμεις μην αρρωστήσεις γιατί δεν έχεις χρήματα για τη θεραπεία κι όταν, όταν, όταν, όταν δεν ξέρεις αν η χώρα σου μέσα στους επόμενους μήνες θα παραμείνει στον χάρτη των ευρωπαϊκών χωρών ή θα μετατραπεί σε ελληνοπρεπή τζαμαχιρία, όταν εν πάση περιπτώσει αυτά τα οποία σε κάνουν να αισθάνεσαι ασφαλής είναι λιγότερα απ’ αυτά τα οποία σου προκαλούν ανασφάλεια, όταν, με άλλα λόγια, έχεις μπουχτίσει από τα δικά σου υπαρξιακά προβλήματα τα οποία είναι και ζωτικά, τότε δεν σε ενδιαφέρει ποσώς το υπαρξιακό δράμα των πρωταγωνιστών της δημόσιας ζωής".

Σημειώνει στα σημερινά ΝΕΑ ο Θεοδωρόπουλος.

Πρυτανικά

Γράφει ο Θεοδωρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ για τα όσα είπε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θ. Πελεγκρίνης στη συγκέντρωση στα προπύλαια προχθές:

Περίµενα να τον ακούσω να λέει πως πριν πτωχεύσουµε οικονοµικά είχαµε πτωχεύσει κοινωνικά, ακριβώς επειδή το πανεπιστήµιο δεν ανταποκρινόταν στον ρόλο του. Περίµενα να τον ακούσω να οµολογεί πως η πρώτη µεγάλη ήττα της σηµερινής πανωλεθρίας υπήρξε η ήττα του εκπαιδευτικού µας συστήµατος.

Περίµενα να τον ακούσω να υπόσχεται πως θα κάνει ό,τι µπορεί από δω και πέρα για να επανορθώσει τις ζηµιές, γιατί ξέρει, ή τουλάχιστον οφείλει να ξέρει, πως αν θέλουµε να δώσουµε στο φάντασµα της ανάπτυξης σάρκα και οστά, αυτό µόνον αν αρχίσουµε από µια επανάσταση στο εκπαιδευτικό µας σύστηµα µπορούµε να το καταφέρουµε.

Τα περίµενα όλα αυτά γιατί είχα λησµονήσει πως ο κ. πρύτανης, εκτός από καθηγητής είναι και σεµνός εργάτης της τέχνης του θεάτρου. Κοινώς έχει τον τρόπο, και τα εκφραστικά µέσα, να υποδύεται ρόλους, πότε τον Θαλή, πότε τον Σοπενχάουερ και πότε τον «Αγανακτισµένο». Και όταν ένας ταλαντούχος υποκριτής βρεθεί µπροστά σε τόσο συγκεντρωµένο πλήθος δύσκολα µπορεί να ξεφύγει από τον πειρασµό να το διασκεδάσει. Χρειάζεται µεγάλο υποκριτικό ταλέντο για να φωνάζεις πως ζεις σε καθεστώς ανελευθερίας όταν µιλάς δηµόσια, στο κέντρο της πρωτεύουσας, χωρίς κανείς να σε εµποδίζει να λες ό, τι σου κατέβει να πεις.

Αυτά. Τι να προσθέσει κανείς;