Το λάθος ποντίκι

Μου άρεσε πολύ, το βρήκα άκρως ευρηματικό για τίτλο άρθρου για να περιγραφεί η τεχνοφοβία. Το βρήκα σε άρθρο στο σημερινό ΒΗΜΑ:
"Όταν φοβόμαστε το 'λάθος' ποντίκι"

Η τεχνοφοβία είναι μια «πάθηση» της εποχής. Συνοδεύεται από άγχος και απέχθεια για τις ηλεκτρονικές συσκευές και, όπως ανακάλυψαν οι επιστήμονες, έχει τη ρίζα της στην εμβρυϊκή ζωή.

 

Για λεπτομέρειες στο άρθρο της Ειρήνης Βένιου στο ΒΗΜΑ

Η μηχανή δεν μπορεί από μόνη της

Τι γίνεται με τα λαπτόπια; Τι θα γίνει με τους διαδραστικούς πίνακες; Οι ελπίδες, λέει το σχετικό άρθρο αποδεικνύονται φρούδες. Η βελτίωση της εκπαίδευσης προσκρούει στην σκληρή πραγματικότητα, δηλαδή στην εφηβική συμπεριφορά.

Που στηρίζονται οι παραπάνω ισχυρισμοί; Υπάρχουν δεδομένα; Ναι, λέει το σχετικό άρθρο.

Πρώτο: οι μαθητές Γυμνασίου είναι πρωταθλητές στο χασομέρι. Στον χαβαλέ δηλαδή και στην άσκοπη διαχείριση του χρόνου τους και δεύτερο: ο υπολογιστής με τα ουφο και την περιπλάνηση στο διαδύκτιο είναι η ιδανική μηχανή για χασομέρι.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω και συνδυάζοντάς τα με αυτά που είδαμε στα γυμνάσια την προηγούμενη χρονιά με τα δωρεάν λαπτόπια αβίαστα προκύπτει ο συνειρμός: η θαυματουργή όσο και επαναστατική εκπαιδευτική μεταμόρφωση που προπαγανδίζεται δεν μπορεί να προκύψει τοιουτοτρόπως.

Κι όμως, πόσοι δεν είναι αυτοί και μάλιστα χαμηλών εισοδηματικών τάξεων που αποταμιεύουν και στερούνται για το μέλλον του παιδιού; Για να αγοράσουν στο παιδί τους δηλαδή έναν υπολογιστή επενδύοντας σε αυτό κάθε ελπίδα μεταμόρφωσής του σε αριστούχο;

"Διάφορες έρευνες όμως δείχνουν ότι τελικά η επίδραση του υπολογιστή στην επίδοση των μαθητών είναι μάλλον αρνητική. Ας δούμε την περίπτωση της Ρουμανίας. Το 2009 επιδοτήθηκαν οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων με ένα κουπόνι 200 ευρώ για να αγοράσουν υπολογιστή. Υπήρχε και μία ομάδα ελέγχου που έκαναν την αίτηση αλλά δεν πήραν το κουπόνι.

Το αποτέλεσμα της έρευνας δείχνει ότι οι μαθητές που απέκτησαν τον υπολογιστή βελτίωσαν τις δεξιότητες χρήσης του αλλά έπεσε η απόδοσή τους κάθετα στα γλωσσικά μαθήματα όπως και στα θετικά.

Ανάλογα αποτελέσματα έδωσε και η έρευνα του πανεπιστημίου Duke για μαθητές της Βόρειας Καρολίνας όπως και άλλες έρευνες που δημοσιεύονται κατά καιρούς σε επιστημονικά περιοδικά.

Ο βασιλιάς είναι γυμνός ή απλά η επανάσταση που δεν έγινε ποτέ;

Ολα αυτά καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα το οποίο όμως αρνούνται να συλλάβουν οι πολιτικοί μας. Δεν αρκεί η εισαγωγή υπολογιστών, διαδραστικών πινάκων, όλων των γκάτζετ τελευταίας κοπής σε μία τάξη για να μεταμορφωθεί. Αν δεν υπάρχει κατάλληλη παιδαγωγική καθοδήγηση το μηχάνημα θα σε βυθίσει στο έλος της παγκόσμιας ανοησίας.

Οι μαθητές των ερευνών απέτυχαν γιατί το περιβάλλον τους δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τον υπολογιστή ώστε να τους δώσει νέα ερεθίσματα. Οτι ακριβώς συνέβη στις ψηφιακές μας τάξεις με τα λαπτοπ αυτή τη χρονιά. Το βάρος μετακυλίστηκε στους εκπαιδευτικούς οι οποίοι ήταν -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- ανέτοιμοι να το σηκώσουν. Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας το γεγονός ότι ελάχιστες τάξεις αξιοποίησαν πραγματικά τον υπολογιστή στην τάξη.

Τόσα χρήματα στον πίθο των Δαναίδων κι όλα αυτά για να βελτιωθεί η εικόνα του εκάστοτε υπουργού στα ΜΜΕ", γράφει η Terra Computerata.

Σχετικά: Terra Computerata και Computers at Home: Educational Hope vs. Teenage Reality

Η ανάγνωση στην εποχή μας

Ο Μιχάλης Μητσός στο άρθρο του με τίτλο "Ανταλλαγή ιδεών", στα ΝΕΑ (29-6-10) αναφέρεται στο πολυσυζητημένο αλλά πάντα επίκαιρο θέμα του διαβάσματος βιβλίων στην ιντερνετική και μετατηλεοπτική εποχή μας.

Επικαλείται τη φράση του Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας «Ο σκοπός των βιβλίων είναι να καταπολεµούν τη µοναξιά», από μια συνέντευξης που έδωσε η οποία κυκλοφόρησε σε βιβλίο.

Ένα βιβλίο, βεβαίος, μπορεί να διαβαστεί στην παραδοσιακή του μορφή-κατά μόνας- ήσυχα, συγκεντρωμένοι και με το ρυθμό που μας ικανοποιεί. Μπορεί όμως να το διαβάσουμε στην οθόνη ένός υπολογιστή και προσφάτως από τον ηλεκτρονικό αναγνώστη Kindle της Amazon να υπογραμμίσουμε τα αποσπάσματα που μας εντυπωσιάζουν. Η Amazon αποκαλεί αυτή τη λειτουργία «δημοφιλή αποσπάσματα». Ένα τέτοιο δημοφιλές απόσπασμα είναι και η φράση για τα βιβλία του Ουάλας.

Και ποιο διάβασμα θεωρείται πιο αποτελεσματικό; «Για να συνεχίσει να προοδεύει η κοινωνία όπως συμβαίνει από την εποχή του Γουτεµβέργιου, η ανάγνωση πρέπει να είναι µοναχική και ήσυχη, υποστηρίζει ο Νίκολας Καρ στο νέο του βιβλίο « Ρηχά νερά » (Shallows). Οι νέες µορφές των µέσων επικοινωνίας αλλοιώνουν τον τρόπο µε τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος. Η υποχώρηση του «γραµµικού, λογοτεχνικού νου», που ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο της τέχνης, της επιστήµης και της κοινωνίας, θα έχει ολέθριες επιπτώσεις στον πολιτισµό µας.

Είναι τα πράγµατα τόσο άσχηµα; Οχι αναγκαστικά, αντιλέγει ο αρθρογράφος των Νιου Γιορκ Τάιµς. Σε τελευταία ανάλυση, η ανταλλαγή ιδεών είναι µια πιο γόνιµη διαδικασία από τον µοναχικό στοχασµό. Πολλές από τις µεγάλες ιδέες που συνέβαλαν τους τελευταίους αιώνες στην πρόοδο του πολιτισµού προέκυψαν από την αντιπαράθεση διαφορετικών προσεγγίσεων και ευαισθησιών. Και οι περισσότερες τεχνολογικές και επιστηµονικές καινοτοµίες προέκυψαν σε πολύβουα αστικά κέντρα. Οχι πως η µοναξιά είναι εχθρός της προόδου - κάθε άλλο. Οι καλές ιδέες όµως γεννιούνται συχνά και στα δίκτυα.

Η ηλεκτρική διέγερση της οθόνης µειώνει την ικανότητά µας να συγκεντρωθούµε; Μάλλον, έτσι τουλάχιστον λένε οι επιστηµονικές έρευνες. Η επέκταση των ηλεκτρονικών αναγνωστών µάς κάνει να διαβάζουµε λιγότερα µακροσκελή κείµενα; Πιθανότατα. Από την άλλη πλευρά, όµως, διαβάζουµε και γράφουµε περισσότερο απ' ό,τι την εποχή που µεσουρανούσε η τηλεόραση. Και η ταχύτητα µε την οποία παρακολουθούµε τη διαδροµή µιας ιδέας ή ανακαλύπτουµε νέες πλευρές ενός προβλήµατος έχει αυξηθεί µε γεωµετρική πρόοδο. Ο απολογισµός είναι θετικός» κλείνει το άρθρο του ο Μητσός.

Όπως και νάχει όμως η νέα εποχή και τα μέσα που χρησιμοποιούνται δεν μπορούν παρά να κατευθύνουν τον τρόπο ανάγνωσης προς τα εκεί. Ίσως γι’ αυτούς που έχουν μάθει να διαβάζουν με τον παραδοσιακό τρόπο να δημιουργούνται προβλήματα. Όμως οι νέοι άνθρωποι που μαθαίνουν μέσα από τις νέες τεχνολογίες να έχουν μικρότερα προβλήματα.

Σχετικά: http://diastaseis.blogspot.com/2010/06/blog-post_29.html

Η γελοιογραφία είναι από την εικονογράφιση του άρθρου του Μητσού.

Ψάχνοντας για φίλους

Το βιβλίο και ο υπολογιστής

Σε συνέχεια παλαιότερου άρθρου του στο ΒΗΜΑ ο Καθηγητής και πρωην πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Στ. Αλαχιώτης αναφέρεται στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα από τη χρήση του κλασικού βιβλίου και του υπολογιστή.

Το άρθρο καταλήγει: "με το χαρτί να χαϊδεύεται σαν μετάξι στο χέρι μας και τη φανταχτερή οθόνη του υπολογιστή, που μπορεί να σηκώσει τις πληροφορίες σχεδόν όλης της Γης, σαν έναν σύγχρονο Ατλαντα, πολλά παιδιά παρασύρονται εύκολα στην απόφαση να παραδοθούν στα χέρια αυτού του Ατλαντα. Οσον αφορά όμως τους μεγάλους που πέρασαν και από τον δρόμο του «μεταξιού»-μολυβιού, ο δρόμος του Ατλαντα δεν ήταν μονόδρομος. Για τα μικρά παιδιά ωστόσο, τους μαθητές, οι οποίοι πρέπει να ασκούν τον εγκέφαλό τους σφαιρικά, υπάρχει πρόβλημα. Εδώ βρίσκεται όμως και ο ρόλος των μεγάλων, που θα πρέπει να καθοδηγούν τους μαθητές με την κατάλληλη πυξίδα και με μέτρο, με τη σωστή ξενάγηση σε όλους τους δρόμους του συζητούμενου σταυροδρομιού.

Οπως συμβαίνει βέβαια, η αλήθεια δεν είναι ούτε μαύρη ούτε άσπρη· δεν είναι μόνο με το μολύβι, ούτε μόνο με τον υπολογιστή. Ο ηλεκτρονικός αλφαβητισμός πρέπει να καλλιεργείται στα σχολεία· όχι όμως σε υπερθετικό βαθμό, οδηγώντας τον σε υπερβολή, σε «μονοκαλλιέργεια». Το έντυπο εκπαιδευτικό υλικό στα σχολεία, αλλά και στο σπίτι/οικογένεια, θα πρέπει να βρίσκεται σε μια αρμονική συμβίωση με το ηλεκτρονικό και να διασχίσει οριζόντια-διαθεματικά τη σχολική γνώση· όπως ισχύει από το 2003 με το δυνητικά βελτιούμενο νέο παιδαγωγικό-εκπαιδευτικό σύστημα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης· διαφορετικά θα επέλθει διαζύγιο υπέρ του υπολογιστή και θα το πληρώσουν τα μικρά παιδιά".

Ολόκληρο το πρόσφατο άρθρο

Το παλαιότερο άρθρο

Διαδικτυακή πληροφορία και γνώση

O Σταμάτης Αλαχιώτης είναι Καθηγητής Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας και πρώην πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Στο σημερινό ΒΗΜΑ (29-11-09) δημοσιεύεται ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο του σχετικά με την «πληροφορία» και τη «γνώση» και ειδικότερα με τη σχέση τους και τη χρήση του Διαδικτύου. Μερικά αξιοσημείωτα σημεία του άρθρου:

Η πληροφορία δεν ταυτίζεται με τη γνώση υποστηρίζει ο κ. Αλαχιώτης. Η πληροφορία συνδέεται με την μνήμη και η γνώση με την κριτική και δημιουργική σκέψη: «Συνηθίσαμε να λέμε ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της γνώσης, ταυτίζοντάς τες όμως άκριτα, καθώς εκλαμβάνουμε συνήθως την πληροφορία ως γνώση. Συνδέονται όμως με δύο διαφορετικές εγκεφαλικές διεργασίες: η πρώτη κυρίως με τη μνήμη και η δεύτερη με ανώτερες νοητικές λειτουργίες, όπως είναι η ανάλυση και η σύνθεση διά της κριτικής και δημιουργικής σκέψης»

Η παραπάνω παρατήρηση είναι απαραίτητη για να γίνει αντιδιαστολή τους μέσα από τη χρήση του Διαδικτύου. «Ενα επίπεδο προβολής αυτών των καίριων ερωτημάτων αποτελεί η χρήση του Διαδικτύου από τους νέους κυρίως, οι οποίοι βρίσκονται στο στάδιο οικοδόμησης των γνώσεών τους, ή και από πολλούς μεγάλους, που χάνονται σε μια χαοτική ξενάγηση».

Τι προβλήματα μπορούμε να εντοπίσουμε; Ένα έχει να κάνει με τον αποτελεσματικό εντοπισμό των αναζητούμενων πληροφοριών. «Ενα άλλο (…) αφορά τον υπερπληθυσμό σχετικών πληροφοριών, με τις περισσότερες όμως να μην είναι καλά εστιασμένες στη ζητούμενη, προκαλώντας διάχυση της προσπάθειας». Ένα άλλο έχει να κάνει με την ποιότητα των πληροφοριών που αντλούμε από τον παγκόσμιο ιστό και «αφορά τον βαθμό της εγκυρότητας και της αντικειμενικότητας της διαδικτυακής πληροφορίας, ακόμη και της επιστημονικής». Ένα άλλο με τα άχρηστα δεδομένα που περιβάλλουν την προσφερόμενη πληροφορία ο «θόρυβος» όπως χαρακτηρίζεται στο άρθρο. Να επισημάνουμε ότι οι θόρυβοι μπορούν λόγω του ελκυστικού κώδικα που χρησιμοποιούν μπορεί να «διασπούν την προσοχή και γεμίζουν τη μνήμη με περιττές νευρωνικές συνάψεις».

Αντίδοτο υπάρχει; «Ένας έμπειρος βέβαια εξερευνητής του Διαδικτύου μπορεί να αποφύγει πολλές παγίδες και να εστιάσει αποτελεσματικότερα την ξενάγησή του, καθιστώντας το ανεκτίμητο εργαλείο της σύγχρονης εποχής μας». (…) «Επί του παρόντος γίνεται πολλές φορές όχι μόνο αναποτελεσματικό υπό το πρίσμα που προαναφέραμε, αλλά και επικίνδυνο, υπό τη θέαση λ.χ. της αγωνιώδους προσπάθειας ασθενών να «μάθουν» περισσότερα πράγματα για την ασθένειά τους παρεκκλίνοντας πολλές φορές από την ιατρική φροντίδα, επηρεασμένοι από την αποσπασματική πληροφορία που συλλέγουν, ή από την ανεξέλεγκτη διαφήμιση διαφόρων μπλογκ που αφορούν λ.χ. την υγεία, τη διατροφή, την εκπαίδευση κ.ά.»

Ο κ Αλαχιώτης αναφέρεται και στον εθισμό που μπορεί να προκαλέσει το Διαδίκτυο και τις άλλες, όπως τις χαρακτηρίζει, παιδικές ασθένειες. «Η σημαντική λοιπόν αυτή τεχνολογία της εποχής μας εμφανίζει ορισμένες παιδικές ασθένειες που μπορεί να επηρεάζουν την πνευματική υγεία μικρών και μεγάλων, οδηγώντας ακόμη και στον εθισμό. Γι΄ αυτό, το Διαδίκτυο, έχει ανάγκη μιας σχετικής ηθικής, κάποιων κανόνων, μιας δεοντολογίας, καθώς όλα αυτά θα ήταν αυτονόητα και οι κανόνες δεν θα χρειάζονταν αν όλοι οι χρήστες είχαν το ίδιο επίπεδο παιδείας με την τεχνολογία. Ιστορικά όμως η τεχνολογία προηγείται της κοινωνικής και της πολιτισμικής προόδου. Είναι βέβαια παρήγορο που ήδη μπαίνουν διεθνώς κανόνες καταπολέμησης της διαφθοράς ορισμένων μπλογκ».

Και καταλήγει: «Ωσότου λοιπόν ξεπεράσει αυτές τις παιδικές ασθένειες η νέα αυτή τεχνολογία είναι καλό να προσέχουμε όλοι, έχοντας κατά νου τα προαναφερθέντα προβλήματα, κυρίως όμως όσον αφορά τους μικρότερους• για να αποφεύγονται οι κακοτοπιές του Διαδικτύου και να μη θυσιάζουμε τη γνώση στον βωμό της πληροφορίας, η οποία δεν είναι γνώση, όπως βέβαια και οι κατακερματισμένες γνώσεις όχι μόνο του Διαδικτύου αλλά και γενικότερα. Η κατάκτηση λοιπόν της γνώσης είναι η πρόκληση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου και ειδικότερα των μαθητών• με τη χρήση του Διαδικτύου να εισβάλλει όλο και περισσότερο στη μάθηση», το οποίο στις μέρες μας και στο άμεσο μέλλον θα είναι για την Παιδεία μείζον θέμα, καταλήγει στο άρθρο του.

Όλο το άρθρο: Η διαδικτυακή πληροφορία είναι γνώση;

Επιμόρφωση

Τα κουπόνια μοιράστηκαν. Οι μαθητές τα εξαργύρωσαν και πήραν μηχανάκια κι έζησαν αυτοί καλά και τα παιδιά έμειναν με τα μηχανάκια στα χέρια.
Δημιουργήθηκαν τεράστιες προσδοκίες και μετά ... "ήρθαν οι μέλισσες". Το πράμα αφέθηκε στην τύχη του, όπως και πάρα πολλά ανάλογα σ' αυτόν τον τόπο. Σιγά την είδηση.
"Καθημερινά λαμβάνω μηνύματα απόγνωσης από διδάσκοντες στην Α΄Γυμνασίου που μπήκαν στην περιπέτεια να διδάξουν στην ψηφιακή τάξη.

Φυσικά το πρόγραμμα της επιμόρφωσης τηρώντας πιστά τις παραδόσεις έπαθε το κλασικό του εξαφανιζόλ. Ειδικά φέτος που υπήρχε αυξημένη ανάγκη να υποστηριχθούν οι συνάδελφοι, η επιμόρφωση λάμπει δια της απουσίας της.

Να γιατί φωνάζουμε ότι χρειαζόμαστε μόνιμες δομές υποστήριξης αλλά οι εκάστοτε ηγεσίες επιμένουν να εγκρίνουν ταχύρρυθμα προγράμματα επιμόρφωσης.

Βλέπετε αυτά έχουν παραδοτέα. Οπερ μεταφράζεται επιδοτήσεις. Τα άλλα έχουν μόνο κόστος" γράφει η συνάδελφος Terra Computerata.

Με ποιο σπαθί μας;...

"Σήμερα τα στελέχη των επιχειρήσεων θεωρούν γραφείο τους τον φορητό τους υπολογιστή. Τηλεργάζονται, σε κάθε γωνιά της γης· τους βλέπουμε στα αεροδρόμια να συμμετέχουν σε συσκέψεις μέσω Διαδικτύου, να γράφουν αναφορές, να διευθύνουν projects δισεκατομμυρίων δολαρίων σε κάθε γωνιά της γης μέσω του φορητού τους υπολογιστή. Οι δικοί μας υπουργοί χρειάζονται γραφείο σε κάθε γωνιά της Αθήνας για να παράγουν, όποιο έργο τέλος πάντων παράγουν;" Έγραψε ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή (18-11-09) με αφορμή τα τρία γραφεία της κας Κατσέλη.

Φυσικά η κα Κατσέλη είναι υπουργός και δεν θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να κάνει τηλε-διοίκηση και τηλε-πολιτική. Όμως ένα σωρό μικρομεσαία στελέχη που τρώνε όλη την ημέρα τους σε κουβέντες για τις κουβέντες ανταλλάσσοντας μπούρδες; Πόσοι όμως απ' αυτούς μπορούν να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά υπολογιστή; Διαδίκτυο; Τηλεδιάσκεψη κλπ κλπ κλπ;
Εγώ, μου έλεγε ένα μεγαλοστέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, δεν ξαναθέτω υποψηφιότητα. Δεν ξέρω από υπολογιστές και νοιώθω μειονεκτικά. Νομίζω ότι δεν μπορώ να παρακολουθήσω πλέον τους ρυθμούς της νέας εποχής. Πόσοι όμως από τους άλλους συμμερίζονται την άποψη και επιμένουν να πολεμούν με σπαθιά και κοντάρια;

Η Αλίκη και ο χώρος του τσάμπα

Στο «Τριήμερο Λόγου και Τέχνης» που διοργάνωσε φέτος ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Αγίου Νικολάου και το οποίο ήταν αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο η αισθαντική Αλίκη Καγιαλόγλου έκανε μια επιλογή από τραγούδια και κείμενα του ποιητή τα οποία παρουσίασε στο κοινό του REX το Σάββατο 24 Οκτωβρίου.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής της στην πόλη μας βρεθήκαμε δυο φορές στην παρέα της. Ήταν το ίδιο σεμνή, όπως και στη σκηνή. Χωρίς να κομπάζει για τον εαυτό της μιλούσε με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για τις συνεργασίες της με τον Ρίτσο, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου και τους άλλους αναγνωρίσιμους του καλλιτεχνικού χώρου που κατά καιρούς έχει συνεργαστεί.

Εκτός από την «ιστορία του Κεμάλ» μας μίλησε και για την καινούργια της δουλειά, η οποία πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, και την προσωπική της ερμηνευτική πρόταση πάνω σε γνωστά τραγούδια μεγάλων ελλήνων συνθετών.

Μας μίλησε για τη συμπεριφορά των σημερινών εταιρειών δίσκων, οι οποίες υπέρτατη αξία έχουν το γρήγορο κέρδος, στόχος που αποκλείει την ποιότητα μιας και αυτή δεν έχει χαρακτηριστικά εύπεπτα για τις μάζες και τους «καταναλωτές» και ως εκ τούτου δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους.

Μας μίλησε για την εταιρεία που η ίδια ίδρυσε προκειμένου να δημοσιοποιήσει τις δικές της ερμηνευτικές προτάσεις. Και εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε τη μεγάλη συμβολή της ψηφιακής τεχνολογίας που επιτρέπει κάτι τέτοιο με όχι απαγορευτικό κόστος.

Μας μίλησε για το θέατρο του δρόμου στο οποίο η ίδια πάρα πολλές φορές έχει συμμετάσχει και τη συμπεριφορά αρκετών «δημοσιογράφων» οι οποίοι γράφουν για τις δραστηριότητες της χωρίς όμως να αναφέρουν το όνομά της και άλλα τερπνά και λιγότερο ωφέλιμα.

Η Καγιαλόγλου είχε μαζί της μερικά CD από τις παλαιότερες εργασίες της. Μερικοί από μας σταθήκαμε τυχεροί. Μας τα προσέφερε κάνοντάς μας και μια αφιέρωση. Δεν γνώριζα, ομολογώ, ότι είχε ερμηνεύσει Παπαδιαμάντη που μου αφιέρωσε. Της είπα ότι μου άρεσε η ερμηνεία της στις επιλογές από τη Ρωμιοσύνη του Θεοδωράκη που μας παρουσίασε. Εξεπλάγη. Σεμνά σχολίασε: μα, ο Μπιθικώτσης τα είπε καταπληκτικά.

Δεν θυμάμαι πως ήρθε η κουβέντα όταν κάποιος είπε για το για το CD μου: «θα το αντιγράψω γιατί το θέλω κι εγώ».

«Σας παρακαλώ παιδιά, μην το κάνετε αυτό, είναι ο θάνατος των δημιουργών. Σας ικετεύω», είπε σχεδόν ικετευτικά η ήρεμη Αλίκη και η εκφραστική φωνή της ακούστηκε σχεδόν σπαρακτικά.

Φανήκαμε άκομψοι. Δυστυχώς η τεχνολογία που της επιτρέπει να στήσει μια δισκογραφική εταιρεία εύκολα δίνει τη δυνατότητα, ακόμα και στον κάθε πιτσιρικά, να κάνει πειρατεία με το έργο της. Δεν είναι μόνο οι συμπαθείς έγχρωμοι (θα διαβάσατε ενδεχομένως το περιστατικό με τον έγχρωμο που πούλησε στον Πασχάλη Τερζή ένα CD του). Σχεδόν όλοι μας και με ελαφριά καρδιά έχουμε εξασκηθεί στο σχετικό σπορ: Τραγούδια, ταινίες, φωτογραφίες, κλιπάκια, προγράμματα, δουλειές άλλων.

Την Κυριακή η Καγιαλόγλου ταξίδεψε επιστρέφοντας στην Αθήνα. Το ίδιο βράδυ ξεφυλλίζοντας την Καθημερινή έπεσα σε ένα άρθρο του Άντριους Μάρτιν, μεταφρασμένο, από την Γκάρντιαν.

Όταν πήγαινα σχολείο, τη δεκαετία του ’70, υπήρχαν τρεις τύποι μαθητών έγραφε: οι καλλιτέχνες, οι ποδοσφαιριστές και οι σπασίκλες. Οι τελευταίοι διέπρεπαν στη φυσική, στη χημεία και, κυρίως, στα μαθηματικά. «Όντας λιγομίλητοι (…) καταλάβαιναν πολύ καλά τον λιγομίλητο και ακατανόητο καθηγητή των μαθηματικών». Οι ποδοσφαιριστές, συνεχίζει ο Μάρτιν, καθώς το γυμνάσιο τελείωνε, είχαν ήδη βγει εκτός κούρσας. «Με αξιοθαύμαστη μεγαλοψυχία, είχαν αποδεχθεί αυτό που μας έλεγε ακόμα και ο ίδιος ο γυμναστής μας: ότι το ποδόσφαιρο είναι απλώς μια περίσπαση από τις σοβαρές απαιτήσεις της ζωής».

Η εποχή μας, ισχυρίζεται ο Μάρτιν, κυριαρχείται από την άνοδο του σπασίκλα. Και είναι πιο δυσοίωνη, γιατί συνέβη εις βάρος του καλλιτέχνη, γράφει. Το πρωτοδιαπίστωσα όταν μου χάλαγε το κομπιούτερ. Ο κομπιουτεράς ερχόταν και διόρθωνε τη μηχανή με περιφρονητική άνεση. «Καθώς έφευγε μπορεί να καταδεχόταν να μουρμουρίσει «Αν ξανασυμβεί, πάτα Ctrl+X. Εντάξει; Έχω πολλή δουλειά και δεν μπορώ να ανεβαίνω όλη την ώρα».

«Μα τι κάνει και έχει τόσο πολλή δουλειά, αναρωτιόμουν. Η απάντηση είναι ότι αυτός και τα αδέλφια του συνωμοτούσαν προετοιμάζοντας ένα μέλλον όπου όλοι οι συγγραφείς και οι μουσικοί θα ήταν στο έλεος των τύπων που ήταν καλοί στα μαθηματικά και του ηλεκτρονικού ψηφιακού κόσμου που δημιούργησαν. Η τέχνη είναι τώρα «περιεχόμενο». Απλώς διακοσμεί μια «πλατφόρμα» του είδους που πασχίζω να διαβάσω στις σελίδες των εφημερίδων που ασχολούνται με τα μέσα επικοινωνίας, οι οποίες δεν διαφέρουν πλέον από τις σελίδες της τεχνολογίας.

Ο γιος μου καυχιέται ότι έχει 2.000 τραγούδια στο ipod του. Το ερώτημα τι τραγούδια είναι δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, κυρίως επειδή δεν ξέρει ούτε ο ίδιος. Το περιεχόμενο το «κατεβάζεις» –που σημαίνει το κλέβεις– κατά βούληση, και οι μαθηματικοί έχουν υιοθετήσει μια θολή αντιεξουσιαστική ρητορεία για να δικαιολογήσουν αυτή την κλοπή σαν άσκηση ατομικής ελευθερίας. Θα χρειαστεί μεγάλο θάρρος στον πολιτικό που θα τολμήσει να τα βάλει με αυτούς που «μοιράζονται αρχεία». Με συγχωρείτε που είμαι τόσο μεροληπτικός, αλλά εδώ γίνεται πόλεμος. Εσείς με ποιανού το μέρος είστε;» κλείνει το άρθρο του ο Μάρτιν.

Φυσικά και είναι πολύ απλουστευτικά αυτά που γράφει ο Μάρτιν, προφανώς για τις ανάγκες του άρθρου. Όμως η ουσία είναι μια: Η αξία του ψηφιακού προϊόντος είτε αυτό είναι πολιτιστικό είτε είναι οτιδήποτε άλλο δεν πάει με το copy-paste στον δημιουργό. Σ’ αυτόν που έστυψε το μυαλό του. Σ’ αυτόν που έβαλε το ταλέντο και τη γνώση.

Ρώτησα την Καγιαλόγλου για τον Κεμάλ: Πώς έγινε μ’ αυτό το καταπληκτικό τραγούδι των Γκάτσου-Χατζιδάκι; «Ααα, τυχαία έγινε γνωστό. Σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας με έντονο πολιτικό χρώμα πολλοί ήταν αυτοί που αντέδρασαν έντονα στο άκουσμα των στίχων «αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα». Και έτσι το πρόσεξαν».

Αν πιστεύετε, λοιπόν, στην καλή ελληνική μουσική και στους δημιουργούς της πρέπει να βάζετε και το χέρι στην τσέπη. Αγοράστε γνήσια CD, αν πιστεύεται ότι ο σημερινός κόσμος στο ελληνικό τραγούδι πρέπει ν’ αλλάξει. Αλλιώς θα ακούτε μόνο φτήνια. Και να θυμάστε ότι: «το τσάμπα τα ’χει τα λεφτά του».

Για τα laptop της Α' Γυμνασίου

Από βδομάδα θα αρχίσουν οι μαθητές της Α' Γυμνασίου να προμηθεύονται με το κουπόνι που πήραν από το σχολείο τους τα laptop για τη διδασκαλία μερικών μαθημάτων σε κάποια "τυχερά" Γυμνάσια. Παράλληλα έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο έντονος ο διάλογος σχετικά με το πως θα χρησιμοποιηθούν αυτά στην πράξη. Σχετικά βρήκαμε μια ανάρτηση η οποία εκφράζει ένα μέρος της προβληματικής αυτής.

Η ανάρτηση αναφέρεται στους Λουδίτες (πολέμιοι της τεχνολογίας κατά την βιομηχανική επανάσταση) και τους Νεολουδίτες (πολέμιοι των υπολογιστών κατά βάση).

Μέρος της "δανειζόμαστε" από το blog Terra computerata.

"Δεν θα κουραστώ να μιλώ για την τεχνολογική επανάσταση που συντελείται διαρκώς γύρω μας. Για το παγόβουνο που έρχεται και δεν το βλέπουμε. Οι μαθητές μας έχουν μεταναστεύσει από καιρό στην κυβερνοχώρα. Θα τους συναντήσουμε ή θα επιμείνουμε στην παραδοσιακή διδασκαλία; Όταν μετά μπουν στις αίθουσες με τα μυδράλια τι θα έχουμε να λέμε;

Το βράδυ στον Ιανό σε μία παρουσίαση βρέθηκε ο συνάδελφος που εξέφρασε την αγωνία του πλήθους. “Με αυτά που μας δείξατε¨ είπε, “θα έπρεπε να τραπούμε σε φυγή. Πώς να γίνουμε τόσο εξπέρ ώστε να τα κάνουμε όλα αυτά;”. Και χειροκροτήθηκε ίσως και περισσότερο από κάποιους ομιλητές".

Αυτό που επισημαίνει η ανάρτηση δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Δυστυχώς -υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι- έχουμε μείνει πίσω. Παντού χειροκροτήματα σε ανάλογες θέσεις από τα ακροατήρια. Πως θα αποκτήσουν προοπτική όλα αυτά τα εγχειρήματα όταν αυτοί που θα πρέπει να εμψυχώσουν τους δασκάλους και να δημιουργήσουν όραμα είναι ότι χειρότερο έχει να επιδείξει η εκπαιδευτική κοινότητα; Όταν εκφράζουν ένα παρελθόν εντελώς ξεπερασμένο; Όταν οι ίδιοι είναι πολέμιοι τέτοιων πρωτοβουλιών; Όταν αυτοί που καλούνται να εφαρμόσουν τις καινοτομίες στην εκπαίδευση ούτε ουσιαστικά κίνητρα έχουν και επιπλέον αντιμετωπίζονται ως συμπαθείς, δηλαδή γραφικοί, (για να μη χρησιμοποιήσουμε τη λέξη που συνήθως χρησιμοποιούν και γίνουμε άκομψοι) και UFO; Όταν το να εκλέγεσαι με κομματικές ψήφους ως αιρετός αναγνωρίζεται ως προσόν και μοριοδοτείται για να καταλάβεις θέσεις στελέχους στην εκπαίδευση ενώ αν εφαρμόζεις καινοτομίες στη διδακτική πράξη όχι; Κλπ κλπ κλπ.

Το άρθρο ολόκληρο: "Προς λουδίτες επιστολή πρώτη: οι αντιστάσεις καλά κρατούν"

Τι είπε ο Πρόεδρος;

Στα ΝΕΑ (15-9-09) δημοσιεύτηκε η είδηση σχετικά με την απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος Ομπάμα σε 15-χρονο μαθητή που του υπέβαλλε την ερώτηση: «τι πρέπει να κάνει κανείς για να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ»;

Εμείς εδώ που ξέρουμε … θα του λέγαμε «να προσέχει τις συναναστροφές του». Ο Πρόεδρος όμως –τι Πρόεδρος θα ήταν αν έλεγε αυτά που θεωρούμε εμείς αυτονόητα- είχε την εξής άποψη:

«Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα όλοι εδώ να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν στέλνετε μηνύματα στο Facebook, γιατί στην εποχή του YouTube, ό,τι και να κάνετε ό,τι και να γράφετε μπορεί κάποιος να το ανασύρει αργότερα. Και όταν είστε νέοι, κάνετε λάθη και ορισμένες ανοησίες. Και έχω ακούσει πολλούς νέους ανθρώπους, να στέλνουν διάφορα στο Facebook και μετά ξαφνικά να υποβάλουν αίτηση εργασίας και κάποιος να αρχίζει να ψάχνει».

Πραγματικά σύμφωνα με το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ «μια έρευνα που διεξήχθη τον Ιούνιο από την εταιρία careerbuilder. com αποκάλυψε ότι το 45% των εργοδοτών ανατρέχουν στις ιστοσελίδες κοινωνικών επαφών για βρουν στοιχεία των υποψηφίων υπαλλήλων τους». Στο ίδιο δημοσίευμα προστίθεται ακόμα ότι «ο Λευκός Οίκος επί προέδρου Ομπάμα, συχνά, χρησιμοποιεί το Facebook, το Twitter και άλλους τόπους κοινωνικών επαφών του διαδικτύου για να παρακάμπτει τα μέσα ενημέρωσης και να επικοινωνεί απευθείας με τους Αμερικανούς».

Προσοχή λοιπόν εκτός από τις κακές συναναστροφές και στο τι αναρτάτε στο διαδίκτυο. Παραφράζοντας το γνωστό scripta manet θα λέγαμε σήμερα τα χρόνια περνούν όμως οι αναρτήσεις μένουν.

Καλή χρονιά με fractals

Ο όρος fractal δημιουργήθηκε από τον πολωνικής καταγωγής μαθηματικό Benoit Β. Mandelbrot με βάση τη λατινική λέξη fractus (θρυμματισμένος ή σπασμένος), για να εκφράσει την ιδέα ενός σχήματος του οποίου οι διαστάσεις δεν περιγράφονται με ακέραιο αριθμό. Στα Ελληνικά αποδόθηκε με τον όρο Μορφοκλασματική Καμπύλη από τον αδικοχαμένο Στ.Πνευματικό και τον καθηγητή Ι.Νίκολη.

"Η προς εαυτόν ομοιότητα" και η "χαμηλή περιεκτικότητα πληροφοριών" είναι δύο βασικά χαρακτηριστικά των fractals.

Ένα βιντεάκι με fractals (μορφοκλάσματα στα ελληνικά) από τα οποία φαίνεται πως οι μοντέρνες μαθηματικές θεωρίες αλληλεπιδρούν με την τέχνη.

Τα μορφοκλάσματα δημιουργούν το όλο με επαναλήψεις σε διάφορα μεγέθη (διάφορες κλίμακες) των ίδιων εικόνων για τη σύνθεση της τελική εικόνας. Η τεχνική αυτή μπορεί να εφαρμοστεί στις εικαστικές τέχνες αλλά και στη μουσική. Τα fractals είναι συνδεδεμένα με τους υπολογιστές αφού οι συνθέσεις είναι αρκετά δύσκολο να γίνουν χωρίς αυτούς. Επιπλέον οι υπολογιστές με τα διάφορα εφέ τις κάνουν περισσότερο εντυπωσιακές. Η μουσική είναι του Moricone.

Καλή χρονιά σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και στους γονείς ... βεβαίως βεβαίως.