Νίκος Παππάς

Ο Νίκος Παππάς υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές μορφές της ελληνικής αντίστασης κατά της χούντας. Ως κυβερνήτης του θρυλικού αντιτορπιλικού «Βέλος», στις 25 Μαΐου  1973 εγκατέλειψε νατοϊκή άσκηση με το «Βέλος» στο Τυρρηνικό Πέλαγος και το οδήγησε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο το οποίο και δόθηκε από την κυβέρνηση της Ιταλίας στον ίδιο και στο πλήρωμα του "Βέλους", έξι αξιωματικοί και 25 υπαξιωματικοί. Όλοι τους αποφασισμένοι να αντισταθούν στη χούντα της Αθήνας.

Το ζήτημα γίνεται πρωτοσέλιδο στις περισσότερες εφημερίδες όλου του κόσμου και εκτενή δημοσιεύματα γράφονται σε πάρα πολλά έντυπα σχετικά με το «Βέλος» και την δικτατορία των Αθηνών.

Η «κυβέρνηση» στην Αθήνα και η ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη, τα χάνουν. Ο Παππάς γίνεται αμέσως σύμβολο ενός αγώνα που το ηθικό του αίτημα ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα.

Οι φωτογραφίες των αξιωματικών και των ναυτών του Βέλος με πίσω τους απλωμένη την ελληνική σημαία κάνουν το γύρο του κόσμου. Από όλη την Ευρώπη φτάνουν εφημερίδες και δίκτυα, αλλά και έλληνες που θέλουν να τους συναντήσουν. Στις δηλώσεις τους, οι έλληνες αξιωματικοί αναφέρονται στην πίστη τους στη νομιμότητα, τη δημοκρατία, την πατρίδα. Ο Παππάς ασκεί σκληρή κριτική στη στάση του ΝΑΤΟ έναντι της χούντας.

Τιμώντας τη μακρά παράδοση του πολεμικού ναυτικού, ο ναύαρχος Παππάς υπήρξε ένας από τους πλέον δημοκρατικούς αλλά και στρατιωτικά επαρκείς αξιωματικούς του όπλου. Συνέβαλλε, ακόμα, όσο λίγοι στην αποκατάσταση των δεσμών και της εμπιστοσύνης μεταξύ του πολιτικού κόσμου και του στρατεύματος στην Ελλάδα μετά τη χούντα. Υπήρξε ένα σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία 1967-1974.

Ο  Ναύαρχος Νίκος Παππάς, άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 83 ετών στο σπίτι του, έπειτα από μακρά νοσηλεία, μας πληροφορεί η σχετική ειδησεογραφία.

Ολυμπιακοί 2012

«… Τη στιγμή που ο κόσμος ανακαλύπτει πόσο διαλυτική υπήρξε, και συνεχίζει να είναι, η κυριαρχία της Οικονομίας επί της Πολιτικής και της Κοινωνίας, το πλαστικό πλανητικό χειροκρότημα στρέφεται στη χώρα που έχει φετιχοποιήσει το χρήμα, στην πιο αποτρόπαια μάλιστα μορφή του, τη νόμιμη κερδοσκοπία.

Στη χώρα αυτή κυβερνούν οι επίγονοι της γυναίκας που είχε πει ότι η κοινωνία δεν υπάρχει, το δε σύγχρονο πνεύμα της, όπως φάνηκε καθαρά μέσα από την τελετή έναρξης, απεικονίζεται στον θρίαμβο της ποπ μουσικής, και ιδεολογίας, επί ενός Σαίξπηρ που αίφνης μοιάζει γραφικός. Η χώρα αυτή δεν πάει καθόλου καλά αλλά επαίρεται ότι είναι η μόνη που διοργανώνει για τρίτη φορά Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν όλοι γνωρίζουν πόσο «καθαροί» είναι σήμερα οι Ολυμπιακοί. Όλη μας η εποχή περνάει μέσα από αυτή τη στάση…»

Καταλήγει ο καθηγητής Κ. Μποτόπουλος στο άρθρο του με τίτλο «Οι Ολυμπιακοί βιτρίνα της εποχής», στα σημερινά ΝΕΑ.

Στη Σπιναλόγκα

1η Μαΐου 1976

Στην Ελλάδα σήμερα

 

(…)

Άγιες προσπάθειες ναυαγισμένες

Φωνές ανθρώπων σε προσκαλούν

Σπόρος οργής πέφτει στο χώμα

Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά

Σπίθα φεγγίζει[ς] μεσ’ στο σκοτάδι

(…)

Απόσπασμα από ποίημα

του  Αλέκου Παναγούλη που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και

περιέχεται στα "Τραγούδια του Αγώνα"

Ο Αλέκος Παναγούλης, σύμβολο του αντιδικατορικού αγώνα,

σκοτώθηκε σε τροχαίο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης

την 1η Μαΐου 1976.

Δύση και πεποιθήσεις

Ο Μανδραβέλης σχολιάζει σε άρθρο του τη διαφορά αντιλήψεων μεταξύ ενός δυτικού πολίτη και ενός που πιστεύει στην υπέρτατη αξία των συμβόλων. Αφορμή η είδηση για το σκίσιμο ενός κορανίου από αστυνομικό στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια επιχέίρησης σκούπα στο κέντρο της πόλης, η οποία προκάλεσε την εξέγερση πολλών μουσουλμάνων μεταναστών. (Όπως παλιότερα τα σκίτσα του Μωάμεθ στη Δανία, σε μικρότερη έκταση εδώ).

Γράφει ο Μναδραβέλης: «Στη Δύση, επειδή ψάχνουμε το βέλτιστο, η προσβολή των πεποιθήσεων είναι κάτι που επιζητούμε. (...) Αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος απέδειξε τα τελευταία 300 χρόνια ότι τα πάει μια χαρά, ή έστω καλύτερα από άλλους πολιτισμούς που σέβονται περισσότερο τα ιερά από τους ανθρώπους. Απόδειξη αυτού είναι ότι οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών έρχονται εδώ για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή. Δεν μπορεί να θέλουν να επιβάλλουν στη "γη της επαγγελίας" τις πεποιθήσεις της "κόλασης" που άφησαν πίσω τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν κάποιοι θεωρούν μετανάστες "φιλοξενούμενους". Εχει να κάνει με την ιστορική εμπειρία και την απλή λογική. Αν θες καλύτερα αποτελέσματα, από εκείνα που σε οδήγησαν στον "γολγοθά" της ξενιτιάς, δες τι κάνουν οι άλλοι και αντίγραψέ τα ή έστω σεβάσου τα. Οχι ως ιερά, αλλά ως αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.»
Στη Δύση δημιουργείται διαρκώς μια σύγχυση μεταξύ θρησκευτικής ανοχής και θρησκευτικής επιβολής. Ενώ κατακτάμε το πρώτο, αρχίζουμε να απειλούμαστε από το δεύτερο. Η καταπίεση των θρησκευτικών συναισθημάτων οποιουδήποτε ανθρώπου δείχνει δυσανεξία. Την ίδια, όμως και χειρότερη δυσανεξία, δείχνει η απαίτηση οποιουδήποτε θρησκευόμενου για σεβασμό των συμβόλων του ή μη κριτική του δόγματός του. Οι απόψεις, ακόμη κι αν είναι θρησκευτικές, κρίνονται και τα σύμβολα συμβολίζουν· άλλες φορές την πίστη, κι άλλες τον χλευασμό προς την πίστη"
Ένας Έλληνας τι θα έλεγε αντιστοίχως; Ο Μανδραβέλης απαντά: "Ενας κάτοικος της Ελλάδος, όμως, δεν μπορεί να πει το ίδιο. Οχι, μόνο, διότι δεν είναι αμιγώς δυτικός, αλλά κυρίως επειδή στη χώρα του είναι ποινικό αδίκημα η προσβολή θρησκευτικών συμβόλων. Κατά συνέπεια θα είναι μέγιστη υποκρισία να μην τιμωρείται κάποιος για το σχίσιμο του Κορανίου. Θα αποδείξει ότι και στα στο ζήτημα του θρησκευτικού προστατευτισμού, η δημοκρατία μας είναι αλά καρτ..."

Δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις 27.5.2009. Ολόκληρο το άρθρο: Άρθρο Μανδραβέλη