Παραμύθια ...

   Οι περισσότεροι αναγνώστες ελκύονται από τις παράξενες ιστορίες. Το ξέρουν αυτό πολύ καλά οι εκδότες οι οποίοι εκδίδουν βιβλία με τέτοιο περιεχόμενο.

   Η ευφυής εκδότης του «Στοχαστή», η κυρία Νέλα Πάντου, διέγνωσε τη μεγάλη  εκδοτική επιτυχία και πρότεινε στον δημοσιογράφο του «Περιηγητή» Παυσανία Γυροβολτάκη να συνεργαστούν στην έκδοση ενός βιβλίου με δυο παράξενα ρεπορτάζ του.

   Πραγματικά, στο βιβλίο που εκδόθηκε ο Παυσανίας Γυροβολτάκης επέλεξε και παρουσιάζει δυο πολύ παράξενα ρεπορτάζ που είχε κάνει για την εφημερίδα του, τον «Περιηγητή». Το ένα αφορούσε την εκλογή αρχηγού στην «Χρωματοχώρα» και στο άλλο περιέγραφε τη «Χώρα του Περίπου».

Ευγένιος Τριβιζάς

Μια πολύ ωραία συνέντευξη του Ευγένιου Τριβιζά

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (2-1-18)

Διαβάστε τη συνέντευξη πατώντας ΕΔΩ

Η αυτοβιογραφία της αλεπούς

Η τύχη και η αρετή, η τύχη και ο πλούτος, η φιλοπονία, η ευφυΐα, η εξυπνάδα, η πονηριά και η πανουργία είναι οι κυρίαρχες έννοιες που διαπλέκονται στους χαρακτήρες και στην πλοκή των τριών παραμυθιών που περιλαμβάνονται στο νέο βιβλίο του Γιάννη Σταμέλου "Η αυτοβιογραφία της αλεπούς", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

Διαχρονικές έννοιες που συνδέονται με την μοίρα των ανθρώπων, την προσωπικότητα και τη στάση τους στη ζωή. Στο υπόβαθρο των τριών ιστοριών διαχρονικοί μύθοι, που προβληματίζουν και διδάσκουν την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια.

Δαμοκλής

Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, εις εκ των αυλικών του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου του Πρεσβυτέρου ήταν ο Δαμοκλής, ο οποίος φθονούσε τα πλούτη του τυράννου. Έτσι, ο Διονύσιος προσέφερε τη θέση του στον Δαμοκλή για μία ημέρα, ώστε ο κόλακας να διαπιστώσει τα... καλά της εξουσίας. Ο αυλοκόλακας ντύθηκε βασιλικά και κάθισε στον θρόνο για να απολαύσει τα εδέσματα. Μόνο που τότε παρατήρησε πάνω από το κεφάλι του να κρέμεται ένα μεγάλο σπαθί, το οποίο συγκρατούσαν τρίχες αλόγου, οι οποίες θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να κοπούν. Όταν ο Δαμοκλής εξέφρασε τη σχετική απορία του, ο Διονύσιος απάντησε: «Το σπαθί το τοποθέτησα εγώ για να μου θυμίζει να παίρνω τις σωστές αποφάσεις για τον λαό μου και εξ αυτού του λόγου να μου θυμίζει σε πόσο μεγάλο κίνδυνο είναι η ζωή μου καθημερινά». Ο Δαμοκλής όταν άκουσε την εξήγηση συνειδητοποίησε πόσο διαφορετική είναι η ζωή ενός (ενάρετου) άρχοντα συγκριτικά με αυτό που πίστευε. Γι’ αυτό ζήτησε να επιστρέψει στην ταπεινή του θέση. ΄Η, αλλιώς, αποφάσισε να πάει σπίτι του...

Μας το θύμισε ο Α. Λακασάς.

Αισώπου μύθοι

Το μύθο του πονηρού γαϊδάρου που κουβαλούσε αλάτι κι έπεσε στο ποτάμι δήθεν τυχαία για να απαλλαγεί από το φορτίο του μας θύμισε η Ρίτσα Μασούρα στο σημερινό της άρθρο στην Καθημερινή.

«Η αλαζονεία μας» σημειώνει, «ο επιπόλαιος βηματισμός, η αδιαφορία για το κοινό καλό και το συμφέρον των πολλών, η επέκταση του «θεσμικού υπόκοσμου», όπως αποκαλείται ο φοροδιαφεύγων κόσμος, και η διολίσθηση σε παραπλανητικές, έμπλεες ρομαντισμού μειοψηφίες μας στέρησαν τη δυνατότητα να ρίξουμε γέφυρες με τις νέες γενιές. «Ο άνθρωπος», λέει ο Αίσωπος, «κουβαλάει πάντοτε δύο σακούλια πάνω του, το ένα μπροστά και τ’ άλλο πίσω. Στο μπροστινό πετάει τα λάθη των άλλων, ενώ στο πίσω, τα δικά του. Γι’ αυτό και δεν τα βλέπει ποτέ…». Αυτόν τον μύθο, όμως, δεν τον αφηγηθήκαμε στα παιδιά μας».

Στον αρχικό μύθο ο γάιδαρος τη δεύτερη φορά φορτώνεται με σφουγγάρια. Και όταν επαναλαμβάνει το κόλπο της πτώσης στο ποτάμι τα σφουγγάρια γεμίζουν νερό και τον παρασύρουν στον πάτο.

Από μύθους ένα σωρό. Μεγαλωμένοι στους μύθους είμαστε. Όμως «Οι μύθοι διδάσκουν, επισημαίνουν τα λάθη μας, αλλά παράλληλα μας αφαιρούν το δικαίωμα στην ορθολογική σκέψη, καλύπτοντας εύσχημα τα ελαττώματα της φυλής. Ο μύθος με τον αφέντη-χωρικό και τον γάιδαρο θα μπορούσε να παραπέμπει κατ’ ευθείαν στην τωρινή περιπέτεια του Έλληνα που νομίζει ότι με την κουτοπονηριά του θα ξεγελάσει όσους τον δανείζουν, θα σταθεί στην επιφάνεια του νερού και στο τέλος θα περάσει ατσαλάκωτος στην απέναντι όχθη του ποταμού. Αλλά θα ’πρεπε να ξέρει ότι δεν υπάρχουν εύκολα περάσματα απέναντι. Τα πάντα απαιτούν κόπο» επισημαίνεται στο άρθρο.

Η απορία μας είναι αν είμαστε έτοιμοι να διδαχθούμε από τα σφάλματά μας ακόμα και τώρα. Θέλει και αυτό μια ικανότητα, μια σοφία.

Άσπρα Χριστούγεννα;

Άκουγα τον Ζιακόπουλο - τον μετεωρολόγο - στη ΝΕΤ. Ποια χιόνια στο καμπαναριό σημαίνουν Χριστούγεννα έλεγε; Τα τελευταία 60 χρόνια μόνο μια φορά χιόνισε στην Αθήνα.
Τότε όλο αυτό το σκηνικό με τα χιονισμένα Χριστούγεννα; Από που;...
Από την εισαγόμενη λογοτεχνία του 19ου αιώνα. Ντίκενς κλπ.
Αυτός που ξέρει κάνει για δυο λένε οι Γάλλοι. Ας προσγειωθούμε λοιπόν.

Ακούμε ό,τι σηκώνουμε

Δεν τον ρωτήσαμε ποτέ από πού ήρθε ούτε και είδαμε σ’ αυτόν κάτι το επιλήψιμο.

Με τους κανόνες να μιλά καλά δεν ήξερε, προφέσορας όμως απεδείχθη στην κολακεία και στο γλείψιμο.

Όλοι καταλαβαίναμε πως φούμαρα σερβίριζε, όμως τα όσα έλεγα ευχάριστα ακούγονταν στ’ αυτί μας

γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά. Έλεγε αυτά που θέλαμε ν' ακούμε κι έτσι μαλάκωνε η ψυχή μας.

Στη γειτονιά μας στρώθηκε γυρνούσε εδώ κι εκεί κι έλεγε καλαμπούρια απ’ όπου πέρναγε

κεφάτος στα φαγάδικα κεφάτος και στα μπαρ χαιρετισμούς εμοίραζε σωρό σ’ όποιον τον κέρναγε.

Και έτρεχαν οι χρόνοι και καιροί και ’μεις στα ίδια και τα ίδια. Φτάσαμε να σκεπτόμαστε αρχηγό μας να τον κάνουμε. Ευτυχώς όμως μας πρόλαβαν τα γεγονότα. Μια μέρα ο προφέσορας ανέβασμένος στης κεντρικής πλατείας του αγάλματος τη ράχη, γυρνούσε ένα μαστίγιο στον αέρα απειλητικά φωνάζοντας και βρίζοντας όσους συγκεντρώθηκαν να δουν με ποιόνε τάχει.

-Ξεφτίλες σας σιχάθηκα. Τη νύχτα σας διαδέχεται άλλη νύχτα. Είστε μονότονοι, άβουλοι και απελπιστικοί. Τόσον καιρό σας άρεσα κι ας το γνωρίζατε πως όσα έλεγα ήταν ψέμα. Δεν έχετε όραμα, δεν έχετε ζωή. Πατώσατε, κολήσατε κι όμως τη βρίσκετε ανάσκελα στο βούρκο και στο τέλμα.

Αμέσως καταλάβαμε τι ήθελε να πει. Κάποιος δήθεν άγρια του φώναξε να τα μαζεύει.

Αφού δεν είχε πλέον ευχάριστα να πει καλύτερα θα ήταν να σκάσει ή άλλο μέρος να γυρεύει.

.

(Κι επειδή ζητάμε την κατανόηση των Ντύλαν & Σαββόπουλου, σημαίνει ότι την έχουμε;)