Ποιοί τους επιβραβεύουν;

«Σε καμία κανονική χώρα του κόσμου δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό που έγινε χθες στην υπέροχη Ελλάδα. Σε καμία κανονική χώρα του κόσμου δεν θα δινόταν βήμα σε έναν στυγνό δολοφόνο για να περιγράψει, από τη φυλακή όπου κρατείται, τη φρίκη - την εκδοχή του, δηλαδή, για τον βιασμό και την αποτρόπαιη δολοφονία μιας ανυπεράσπιστης γυναίκας, την οποία ο ίδιος ομολόγησε ότι έκαψε ζωντανή. Εγινε και αυτό, λοιπόν, στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, τηλεοπτικού προσώπου διακεκριμένου επί χρόνια στην τέχνη της αδιακρισίας.

Τι είπε ο άνθρωπος που έχει ομολογήσει τη δολοφονία; Οτι δεν είναι βιαστής, ότι περίπου όλα ήταν ένα ερωτικό καβγαδάκι, ότι απλώς «είχε θολώσει επειδή ήταν σουρωμένος». Ομολόγησε ότι αφού έβαλε φωτιά στη γυναίκα, δεν γύρισε πίσω να κοιτάξει, μάλιστα λίγο μετά κοιμήθηκε ήσυχος σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Και έκλεισε με μια δακρύβρεκτη κορόνα - παραδέχεται το λάθος του, είπε, και του αρμόζει η θανατική καταδίκη.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;

- Τον άπειρο κυνισμό μιας επαγγελματία της αδιάκριτης τηλεόρασης που ξέρει πως ό,τι κάνει θα προκαλέσει αντιδράσεις, αλλά το διαπράττει διότι έχει μάθει να αποτιμά την επαγγελματική της επιτυχία με ποσοστά θεαματικότητας. Και η αδιακρισία, ως γνωστόν, επιβραβεύεται με ζηλευτές θεαματικότητες...»

Είναι ένα απόσπασμα από το άρθρο του Η. Κανέλλη στα σημερινά ΝΕΑ. Δεν είδαμε την εκπομπή, όμως που είναι η έκπληξη;  Όταν τα πάντα αξιολογούνται με βάση τη θεαματικότητα, την πληρότητα των αιθουσών και την συναίνεση ψευτοαβανταδόρων; Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει να δίνεται βήμα σε ανθρώπους του υποκόσμου, της υποκουλτούρας και του θράσους; Και πόσες άλλες φορές άνθρωποι με καταξίωση και παιδεία ένεκα της όποιας προβολής δέχονται να γίνονται συνομιλητές με τέτοια υποκείμενα;

Να αρχίσουμε να ψαχνόμαστε

... Δεν είμαστε περιούσιοι, δεν είμαστε πειραματόζωα της ιστορίας, δεν είμαστε κακομοίρηδες. Χρειάζεται να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας και να αλλάξουμε πολλά. Πρωτίστως, τις αξίες στις οποίες πιστεύουμε. Και στη συνέχεια, τα είδωλα που προσκυνούμε. Και βεβαίως, να δουλέψουμε.

Υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να πείσουν να τους ακολουθήσουμε σε έναν τέτοιο δρόμο; Φοβάμαι ότι, και αν υπάρχουν, δεν τους ξέρουμε. Αλλά δυναμική Ελλάδα στο μέλλον χωρίς τέτοιους δυναμικούς πολιτικούς δεν μπορεί να υπάρξει. Ας αρχίσουμε να ψάχνουμε, είναι ανάμεσά μας.

Καταλήγει το άρθρο του Η. Κανέλλη στα σημερινά ΝΕΑ με τίτλο "Παρελθόν και μέλλον".

Η συνέπεια

Το άρθρο του Η. Κανέλλη στα ΝΕΑ σήμερα είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Ο ρόλος των διανοουμένων κυρίως στη σημερινή εποχή της κρίσης.

"Είναι κανόνας τουλάχιστον από την εποχή της παρέμβασης του Ζολά στην υπόθεση Ντρέιφους. Παρεμβαίνουν οι διανοούμενοι στη δημόσια ζωή μας; Καθοδηγούν εμάς τους υπόλοιπους, τους απλούς πολίτες, με την καθαρή θέση τους, γίνονται οι μπροστάρηδες δημιουργικών διεκδικήσεων και αλλαγών;

Ε, λοιπόν, οι διανοούμενοι μιλάνε χωρίς σταματημό. Πολλοί από αυτούς δεν το κλείνουν ακόμα και όταν δεν ζητάει κανείς τη γνώμη τους. Αλλά μη νομίζετε ότι όταν μιλούν δεν εκφράζουν απλώς τον υποκειμενισμό τους, συχνά μάλιστα και την υστεροβουλία τους. Ανέκαθεν η υστεροβουλία μπορούσε να είναι κίνητρο δημόσιας παρέμβασης.

Ενα παράδειγμα από τη δεκαετία του 1930, όταν ο Στάλιν διεκδικούσε την εύνοια των σημαντικότερων δυτικών συγγραφέων. Το 1935, σε ένα συνέδριο που είχε διοργανωθεί στη Μόσχα «για την υπεράσπιση της κουλτούρας», εξαίρονταν οι συγγραφείς εκείνοι που είχαν παραβρεθεί. Ωστόσο, ο γάλλος συγγραφέας Αντρέ Ζιντ παρέμενε εξαιρετικά σκεπτικιστής. Και με ένα κείμενό του στις εφημερίδες αποκάλυψε ότι οι υπερασπιστές του Στάλιν είχαν κίνητρο: τα συγγραφικά δικαιώματα από τις μεταφράσεις τους. Εδωσε λοιπόν για δημοσίευση ένα άρθρο: «Μαθαίνω από τις εφημερίδες της Μόσχας ότι μέσα σε λίγους μήνες πουλήθηκαν 400.000 αντίτυπα των βιβλίων μου. Λογαριάστε τα συγγραφικά δικαιώματα. Και τα άρθρα που πληρώνονται τόσο πλουσιοπάροχα! Αν έγραφα για την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν έναν διθύραμβο, θα είχα κάνει μια περιουσία. Οι υπερβολικές αμοιβές που μου προσφέρουν με τρομάζουν».

Τι συμπέρασμα θα έβγαζε κανείς, λοιπόν, από τις δημόσιες παρεμβάσεις διανοουμένων με το αζημίωτο; Τι συμπέρασμα έβγαλαν οι αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» από τους τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, ανάμεσά τους Σπάρτακοι και Πασιονάριες κατά των κακών ξένων που μας πίνουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας, που ενώ κηρύσσουν «αντίσταση», στην καλύτερη περίπτωση επινοούν τρόπους για να αποφύγουν τη δίκαιη φορολόγησή τους;

Τι αξία μπορεί να έχει οποιαδήποτε δημόσια παρέμβαση προσωπικοτήτων, που το νόημά της δεν υποστηρίζεται από τις επιλογές της ζωής τους;"