Ο Αριστοφάνης & Πλούτος

«Αριστοφάνης συνεντευξιαζόμενος και ο «Πλούτος» στο ΚΑΠΗ»

Θα ήταν πλεονασμός να μιλούσε κανείς σήμερα για τη σημασία και τη συμβολή του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, της τραγωδίας και της κωμωδίας, στο σύγχρονο θέατρο, στη σύγχρονη Παιδεία και στον παγκόσμιο πολιτισμό. Το ότι οι διαχρονικές αξίες που διδάσκουν γεμίζουν τα θέατρα του κόσμου κάθε χρόνο, κάθε θεατρική σεζόν, τα λέει όλα.

Μια επιπλέον επιβεβαίωση της αξίας τους μπορεί κανείς να επικαλεστεί το ότι αυτά συνεχώς γεννούν νέα έργα. Γίνονται δηλαδή αφορμή για νέες πολιτισμικές  δημιουργίες. Γιατί, παρά την ηλικία τους, παρά τα 2.500 χρόνια, παραμένουν ζωντανά, για να επιβεβαιώσουν έτσι περίτρανα ότι τα μεγάλα έργα δεν έχουν ηλικία.

Σε μια φανταστική «επιπεδοποίηση» του χρόνου λοιπόν στο βιβλίο «Αριστοφάνης συνενετευξιαζόμενος και ο «Πλούτος στο ΚΑΠΗ» του Ι. Σταμέλου, ο Αριστοφάνης δίνει σε έναν σύγχρονο δημοσιογράφο μια συνέντευξη για το έργο, την εποχή και την θεματολογία των διασωθέντων κωμωδιών του. Ενδεικτικά:

Δ.: Αρίστο, αν έγραφες σήμερα για το θέατρο, ποιο θέμα θα διάλεγες;

Α.: Τα μέσα ενημέρωσης. Γιατί συντελούν εξαιτίας της επιρροής τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και εξ αυτού στην ανάδειξη ανίκανων ηγετών.

Δ.: Θα έγραφες τραγωδίες;

Α.: Όχι. Θα έκανα αυτό που ξέρω καλά. Θα έγραφα κωμωδίες για τη συμπεριφορά των σύγχρονων Ελλήνων, που δημιουργήθηκε από τον εύκολο πλουτισμό, τον αγροίκο πλούτο, και την κακή παιδεία που σας δίνει η κοινωνία και τα σχολεία σας. Και για τη λειψανδρία ηγετών θα έγραφα.

Διάλεξα, λέει στη συνέχεια, να παρουσιάσω τον «Πλούτο» σε ένα φανταστικό σύγχρονο ΚΑΠΗ γιατί είναι πάντα επίκαιρος, δεν θέλει πολλή κινητικότητα και θέλει λίγους ηθοποιούς. Στην τρίτη ηλικία η απομνημόνευση είναι πιο δύσκολη γι’ αυτό κόντυνα και λίγο τους αρχικούς ρόλους.

Το βιβλίο είναι το δέκατο έβδομο του συγγραφέα. Ανήκει στη σειρά «Θέατρο» των εκδόσεων «Οσελότος», αλλά μπορεί να διαβαστεί άνετα και ως «διδακτικό» ανάγνωσμα.  Ο συγγραφέας έχει αποδώσει ελεύθερα, σε μια σύγχρονη εκδοχή τα κείμενα του Αριστοφάνη, μακράν όμως από τις επιθεωρησιακές εκδοχές που συχνά παίζονται στα σύγχρονα θέατρα.

Μαθημύθεια

Η Μαθημύθεια είναι η μυθική χώρα των Μαθηματικών. Για να διαβεί κανείς τα σύνορά της και να εισέλθει στο εσωτερικό θα πρέπει να είναι μυημένος. Να γνωρίζει τους μυστικούς κώδικες και τις λέξεις κλειδιά που απαιτούνται γι’ αυτό.

Η επικράτειά της αποτελείται από πολλά βασίλεια. Της Αριθμητικής είναι ένα, της Άλγεβρας ένα άλλο, της Γεωμετρίας ένα τρίτο και άλλα πολλά.

Εκτός από τα βασίλεια θα βρει κανείς εδώ και περίεργους χώρους, όπως λαβυρίνθους, παραδοξουπόλεις, το παλάτι του βασιλιά Σιρχάμ, μαθημάγους και πολλούς αγνώστους.

Η περιήγηση θα έχει πολλά προβλήματα αλλά τεράστιο ενδιαφέρον.

Το βιβλίο είναι το δέκατο τρίτο του συγγραφέα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

Μαθημύθεια

Υποθέσεις από το μαύρο ντοσιέ

     

      Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οσελότος  το νέο βιβλίο του Γιάννη Σταμέλου "Υποθέσεις από το μαύρο ντοσιέ".

Το βιβλίο «Υποθέσεις από το μαύρο ντοσιέ»», είναι ένα θεατρικό έργο σε επτά πράξεις, το οποίο ασχολείται με τις μορφές πέντε ιστορικών προσωπικοτήτων από το χώρο των μαθηματικών. Οι τέσσερεις είχαν άδικο θάνατο, ενώ ο πέμπτος, ο Γαλιλαίος, είχε τη γνωστή δίκη, στην οποία αναγκάστηκε να αποκηρύξει τις απόψεις του για να γλιτώσει την πυρά της Ιεράς Εξέτασης.

Ο Ίππασος ο Μεταπόντιος, η Υπατία, ο Τζορντάνο Μπρούνο, ο Γαλιλαίος και ο Άλαν Τιούρινγκ περνάνε από τη σκηνή για να αναπτύξουν τη δική του ο καθένας ιστορία, σε μια υποθετική συνάντηση, που διαδραματίζεται, ποιητική αδεία, στον άλλο κόσμο.

Εκδήλωση αφιέρωμα στον Σαίξπηρ

Στιγμιότυπα από την εκδήλωση της 10-10-16, αφιέρωμα στα 400 χρόνια από τον θάνατο του Σαίξπηρ της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου.
Το βίντεο είναι του Λεωνίδα Κλώντζα που κάλυψε την εκδήλωση για την εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ.

Από το site της ΑΝΑΤΟΛΗΣ και το κείμενο του Λ. Κλώντζα.

"Η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου, συμμετέχοντας στους εορτασμούς, για τα 400 χρόνια από τον θάνατό του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1564 – 1616), διοργάνωνε εκδήλωση -αφιέρωμα τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου στο Επιμελητήριο Λασιθίου.

Ο πρόεδρος της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου Γιάννης Σταμέλος ευχαρίστησε την Μαριάνθη Μενεγάκη, τους μουσικούς Κωστή Λυμπρίτη και Μανώλη Κλώντζα, την Μαρία Καρτέρη για τη σκηνική σύνθεση και την προτομή του Σαίξπηρ που κατασκεύασε για τις ανάγκες της εκδήλωσης, την Κατερίνα Σαχπάζη για την διάθεση εικαστικών συνθέσεων που εκτέθηκαν στο χώρο της εκδήλωσης, το Επιμελητήριο Λασιθίου για την προσφορά της αίθουσας και την εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ για την κάλυψη της εκδήλωσης.

452 χρόνια Σαίξπηρ

Μετά την νίκη των Ελλήνων στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, έγινε εορτή προκειμένου  να τιμηθεί ο Θεμιστοκλής, για την προσφορά του. Εκεί ένας Σερίφιος, πλησιάζει και λέει στον Θεμιστοκλή: «Εσύ Θεμιστοκλή, έγινες μεγάλος, χάρη στους Αθηναίους, διότι αν δεν ήσουν Αθηναίος, δεν θα γινόσουν απολύτως τίποτα».
Και τότε ο Θεμιστοκλής του απάντησε: «Αλήθεια είναι, μπορεί εγώ να μην γινόμουν μεγάλος αν ήμουν Σερίφιος, αλλά ούτε, όμως, κι εσύ θα γινόσουν μεγάλος, ακόμα και αν ήσουν Αθηναίος». 

Σ’ αυτόν τον διάλογο, όπως είναι γνωστό, θίγεται το θέμα της «κατ' αξίαν ισότητας». Και σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι: η αξία μπορεί να ξεδιπλωθεί κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Ο Σαίξπηρ αποτελεί μια επιβεβαίωση του ισχυρισμού.

Ο Σαίξπηρ (1564-1616) ήταν επαρχιώτης, από το Στράτφορντ. Οι γονείς του δεν είχαν αστική παιδεία. Ο πατέρας του ήταν δερματέμπορος και η μητέρα του χαρακτηρίζεται από τους βιογράφους του ως μια έξυπνη γυναίκα. Φοίτησε σε καλά σχολεία με υψηλές απαιτήσεις και σκληρή πειθαρχία. Οι ελισαβετιανοί την εποχή του απέδιδαν μεγάλη σημασία στην παιδεία και οι απαιτήσεις των δασκάλων από τους μαθητές ήταν μεγάλες.

Στο σχολείο, ο Σαίξπηρ, έμαθε να μεταφράζει από τα λατινικά στα αγγλικά και αντίστροφα. Το ενδιαφέρον του αυτό με τη ρωμαϊκή ιστορία αναδεικνύεται και στα κατοπινά του έργα Ιούλιος Καίσαρας, Κοριολανός, Αντώνιος και Κλεοπάτρας κ.α. Ο Σαίξπηρ δεν έκανε πανεπιστημιακές σπουδές.

Την εποχή που έζησε η Αγγλία εξελισσόταν σε μια παγκόσμια υπερδύναμη. Η Ελισάβετ η Α’ κυβερνούσε με σιδηρά πυγμή και υπήρχε μια αίσθηση εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας στη χώρα της. Ήταν οι συνθήκες τέτοιες που ευνοούσαν την εμφάνιση μιας ιδιοφυίας, όπως εκείνη του Σαίξπηρ.

Γύρω στα 1580 έφυγε από το Στράτφορντ για το Λονδίνο και στα 1592 δοκίμασε την τύχη του ως ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας εκεί. Είχε γράψει τα δυο πρώτα του έργα «Δυο ιππότες από τη Βερόνα» και «Ερρίκος Στ’», τα οποία σημείωσαν πολύ μεγάλη επιτυχία. Και, όπως ήταν φυσικό, συγκέντρωσε τα πυρά του θεατρικού κατεστημένου.

Η αρχική μεγάλη επιτυχία του άνοιξε τις πόρτες της θεωρούμενης καλής κοινωνίας με αποκορύφωμα τη σχέση του με τον κόμη του Σαουθάμπτον. Αυτός ήταν και ο μαικήνας του. Σ’ αυτόν αφιέρωσε δυο ποιήματα. Μάλιστα, οι κριτικοί του έργου του, αναγνωρίζουν τη μορφή του κόμη και στα σονέτα του. Κατά τους ιδίους, τα αριστουργήματα αυτά του ποιητικού λόγου, απηχούν αυθεντικότερα τον ψυχισμό του Σαίξπηρ.

Ο Σαίξπηρ υπήρξε πολυπράγμων. Έγραψε ποιήματα, σονέτα, τραγωδίες, κωμωδίες, ιστορικά δράματα,, ενώ ταυτόχρονα έπαιζε και ως ηθοποιός.

Τα θεατρικά του ήταν εξαιρετικά δημοφιλή. Ήταν καλογραμμένα και πολύ εμπορικά. Είχαν γι’ αυτό μεγάλη ζήτηση και για να ανταποκριθεί ο Σαίξπηρ σ’ αυτήν έκανε μοναχική ζωή, δουλεύοντας ακατάπαυστα. Έγραφε τη νύχτα και την ημέρα έπαιζε.

Ένα άλλο στοιχείο, που πρέπει να επισημανθεί για να ερμηνεύσει την ποιότητα των έργων του Σαίξπηρ, είναι το ότι στο θέατρο που παίζονταν τα έργα του δεν υπήρχαν σκηνικά. Υπήρχαν μόνο στοιχειώδη κοστούμια και φυσικό φως. Έτσι, το μοναδικό του εργαλείο ήταν ο λόγος. Γι’ αυτό και η έντονη παραστατικότητα στο λόγο του. Το κοινό θα έπρεπε να μεταφερθεί νοερά σε ένα άλλο περιβάλλον και αυτό γινόταν με το λόγο.

Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους ρόλους που έπαιζε ο ίδιος. Από τα συμφραζόμενα εικάζεται ότι έπρεπε να έπαιζε μικρούς ρόλους. Ρόλους βασιλιάδων και το φάντασμα στον Άμλετ. Ο ίδιος, πάντως, αυτοπροσδιορίζονταν  ως ποιητής. Και πραγματικά στο έργο του φαίνεται η ικανότητα του ποιητή στην πυκνότητα του λόγου.

Μέσα από τα τραγικά του έργα μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για τις μύχιες σκέψεις και τα βαθύτερα συναισθήματά του. Έχει γράψει σκηνές που περιγράφουν βαθιά ανθρώπινες στιγμές. Με λόγια που κατευθύνονται άμεσα στην καρδιά των θεατών, όπου οι ήρωες του αισθάνονται πόνο και έχουν επιθυμίες.

Είχε βαθιά γνώση της σκηνικής πράξης, που του προσέφερε η πολύχρονη και καθημερινή συνύπαρξη με το θέατρο και τους ανθρώπους του. Τη γνώση αυτή τη μετέφερε και στα έργα του: «Όλος ο κόσμος μια σκηνή και όλοι, άντρες και γυναίκες, απλοί παίκτες», υποστηρίζει.

Μέγας ανατόμος της πολιτικής εξουσίας, των αντιφάσεών της, της αλαζονείας, της ματαιοδοξίας, της διαφθοράς, της εγκληματικότητας και της ύβρεως που εκτρέφει, καθώς και της πτώσης στην οποία αναπόφευκτα και μοιραία οδηγεί.

Πορτρετίστας ηρώων που υπερεκτιμούν τις ικανότητες και τη δύναμή τους (σωματική, πολιτική, στρατιωτική και οικονομική) και συμπεριφέρονται με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο στους άλλους και στους νόμους (γραπτούς ή άγραφους).

Έντονο είναι και το στοιχείο του θανάτου σε πολλά έργα του, όπως η περίφημη σκηνή με τη νεκροκεφαλή στον Άμλετ, που είχε ως αφορμή τον θάνατο του γιού του.

Ο Σαίξπηρ πέθανε πριν προλάβει να δει επίσημα δημοσιευμένα τα έργα του. Τα έργα του κωδικοποιήθηκαν για πρώτη φορά επτά χρόνια μετά το θάνατό του. Ο Μπεν Τζόνσον, ο δριμύτερος επικριτής του, αλλά και φίλος του, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκδοση, η οποία είναι διανθισμένη με ποιήματα προς τιμήν του. Σε ένα απ’ αυτά περιέχεται η μνημειώδης φράση: «δεν ήταν άνθρωπος της μιας εποχής, αλλά της αιωνιότητας».

Το 1899 έχουμε την πρώτη μεταφορά σαιξπηρικού έργου στη μεγάλη οθόνη. Έκτοτε έχουν γίνει αναρίθμητες ταινίες με θέμα τα έργα του, τα οποία παίζονται σε όλα τα θέατρα του κόσμου συνεχώς, ενώ δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταξίωση για έναν ηθοποιό από την ερμηνεία κάποιου σαιξπηρικού ρόλου.

Ο Σαίξπηρ είναι ένας αριστοτέχνης του λόγου συνδυάζοντας το μείζον με το ευτελές, το οικουμενικό με την ειδική περίπτωση. Γράφει για τον έρωτα, το θάνατο, τη χαρά, τη θλίψη, τη ζήλια, το μίσος, μιλώντας στις ψυχές όλων των ανθρώπων. Υπήρξε μέγας ποιητής, μα πάνω απ’ όλα ένας καλός αφηγητής. Ένας παραμυθάς, που βρέθηκε την κατάλληλη εποχή στην κατάλληλη θέση για να αναδειχθεί η ιδιοφυία του. Τα έργα του είναι ένα πολύτιμο κληροδότημα για την ανθρωπότητα.

Η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου συμμετέχοντας στους εορτασμούς, για τα 400 χρόνια από τον θάνατό του, διοργανώνει εκδήλωση-αφιέρωμα στον Σαίξπηρ τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2016 στο Επιμελητήριο Λασιθίου, στον Άγιο Νικόλαο. Η Μαριάνθη Μενεγάκη θα αποδώσει αποσπάσματα από το έργο του και οι μουσικοί Κωστής Λιμπρίτης και Μανώλης Κλώντζας θα συνδράμουν στη μουσική της εκδήλωσης.

Η ώρα έναρξης είναι 19.00 και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Ι. Σταμέλος

400 χρόνια Σαίξπηρ

Διαχρονικές μαρτυρίες της εθνικής μας περιπέτειας

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΤΟ ΕΡΓΟ

Το θεατρικό έργο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», του Ιάκωβου Καμπανέλλη, είναι για την ιστορία του ελληνικού θεάτρου ένα έργο σταθμός. Γράφτηκε την περίοδο της Επταετίας και ανέβηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1973, από τον θίασο Καρέζη-Καζάκου σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.

Στα λαϊκά έπη το κατέταξαν οι κριτικοί της εποχής. Οι παραστάσεις του  συγκαταλέγονται ανάμεσα στις λίγες και πρώτες δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις που έγιναν στη διάρκεια της Επταετίας. Συνθήματα όπως «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και «ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ-ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ», γνωστά από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, είχαν πρωτοεμφανιστεί στην παράσταση αυτή.

Τα μονόπρακτα που το συνθέτουν αποτελούν διαχρονικές μαρτυρίες της εθνικής μας περιπέτειας, γιατί περιγράφουν ανάγλυφα τις αρετές αλλά και τις παθογένειες της φυλής μας.

Το έργο κινείται σε δυο άξονες. Ο ένας αφορά τις επιπτώσεις από τις παρεμβάσεις των ξένων στα ελληνικά δρώμενα. Ο άλλος στις κακές πολιτικές που ασκήθηκαν από τους εκάστοτε έλληνες κυβερνήτες.

Το «Τσίρκο» λέει πράγματα που πονάνε. Μιλάει γι’ αυτά που η επίσημη Ιστορία, αυτή που διδάσκεται στα σχολεία μας, «επειδή την επίκραναν» τα αγνοεί,  όπως παρατηρεί ο Καμπανέλλης. Και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, πολλές από τις αλήθειες που αναφέρονται στο έργο, αρχίσανε και πάλι να έρχονται στο προσκήνιο.

Το έργο είναι γεμάτο μουσική και τραγούδια, τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη μορφή του. Αρκετά αποτελούν αυτοτελή επεισόδια. Ο Ξαρχάκος έχει χρησιμοποιήσει λαϊκές φόρμες στις μουσικές του. Εύκολα, επίσης, κανείς μπορεί να αναγνωρίσει και τις επιρροές από την εκκλησιαστική μας μουσική. Μουσικές ξεκάθαρα ελληνικές.

Το έργο έχει συνδεθεί με τους Νίκος Ξυλούρη, Τζένη Καρέζη, Κώστα Καζάκο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Ευγένιο Σπαθάρη κ.α.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μουσικοί: Κλώντζας Μανώλης, Λιμπρίτης Κωστής και Μάστακα Δώρα.

Αφίσα, Πολυμέσα, Κείμενα, Συντονισμός : Σταμέλος Γιάννης

Θεατρικά δρώμενα – Χορωδοί : Απιδιανάκης Μανώλης, Αποστολάκης Νίκος, Ζερβού Γωγώ, Καναβάκη Ρούλα, Καρτέρη Άννα, Καρτέρη Μαρία, Κουτουλάκη Τένια, Μάστακα Δώρα, Ξένος Μάνος, Οικονόμου Αγορίτσα, Ρωσσίδης Θανάσης, Σταμέλος Γιάννης, Φουλεδάκης Γιώργος, Χατζηδάκης Νίκος.

Σκηνικά: Καρτέρη Μαρία, Ρωσσίδης Θανάσης.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

1.      Το φύλλο αυτό αφού το διαβάσετε αν θέλετε κρατήστε το. Αν έχετε σκοπό να το πετάξετε, επιστρέψτε το εκεί που το πήρατε.

2.      Στην είσοδο υπάρχει ένας κουμπαράς για την ενίσχυση του περιοδικού «ΑΜΑΛΘΕΙΑ», υπό την αιγίδα του οποίου διοργανώθηκε η παράσταση. Όσοι πιστοί…

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

-Στον ΠΑΟΔΑΝ για την παραχώρηση του χώρου της Πινακοθήκης.

-Στην εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ για την προβολή

-Στους διαφόρους φίλους που ενημέρωσαν σχετικά μέσα από τις ιστοσελίδες τους.

Νέα παράσταση

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015

«Το μεγάλο μας τσίρκο» από τους «Αυτοσχέδιους»

Του Λεωνίδα Κλώντζα

Από την εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ

Ένα μουσικοθεατρικό έργο, «σταθμό στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου», μας παρουσίασαν «οι Αυτοσχέδιοι και Άλλες Μουσικές και Θεατρικές Δυνάμεις» του Αγίου Νικολάου (το βράδυ της Παρασκευής 19 Ιουνίου στην Δημοτική Πινακοθήκη). Πρόκειται για «Το μεγάλο μας τσίρκο», ένα από σημαντικότερα θεατρικά έργα που γράφτηκαν την διάρκεια της νεώτερης πολιτικής ιστορίας της χώρας μας…. ένα έργο που «έγραψε ιστορία» καθώς οι παραστάσεις του συγκαταλέγονται ανάμεσα στις λίγες και πρώτες δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις που έγιναν στη διάρκεια της Επταετίας.

Οι συντελεστές της παράστασης

* Τα κείμενα, η αφίσα, τα πολυμέσα και ο συντονισμός ήταν από το Γιάννη Σταμέλο.

* Έπαιξαν οι μουσικοί: Κωστής Λιμπρίτης (εξαιρετικός στο ακορντεόν, συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία της παράστασης), Μανώλης Κλώντζας και Δώρα Μάστακα.

* Θεατρικά δρώμενα και χορωδοί: Απιδιανάκης Μανώλης, Αποστολάκης Νίκος, Ζερβού Γωγώ, Καναβάκη Ρούλα, Καρτέρη Άννα, Καρτέρη Μαρία, Κουτουλάκη Τένια, Μάστακα Δώρα, Ξένος Μάνος, Οικονόμου Αγορίτσα, Ρωσσίδης Θανάσης, Σταμέλος Γιάννης, Φουλεδάκης Γιώργος, Χατζηδάκης Νίκος.

* Τα σκηνικά έφτιαξαν η Μαρία Καρτέρη και ο Θανάσης Ρωσσίδης.

Το μεγάλο μας τσίρκο

Προσκύνημα

Ξαρχάκος - Καμπανέλλης
Δημητράτος-Μοσχολιού-Ξυλούρης-Καλογιάννης

Αντίο Νίκο

Πέθανε σε ηλικία 71 ετών ο τραγουδιστής και ηθοποιός Νίκος Δημητράτος. Πρωτοεμφανίστηκε  στο θέατρο σε δύο παραστάσεις-σταθμούς: το 1971 στοΠαραμύθι Χωρίς Όνομα του Ι.Καμπανέλλη με τον θίασο της Νέας Πορείας και στο Μεγάλο Μας Τσίρκο του Ι.Καμπανέλλη με τον θίασο Καρέζη/Καζάκου -μία παράσταση που σηματοδότησε την έναρξη της πολυετούς συνεργασίας του με τον Σταύρο Ξαρχάκο.
Συνεργάστηκε με τον θίασο του Γ.Μιχαλακόπουλου και με τον Μ.Βολανάκη, ενώ έπαιξε και έγραψε τη μουσική για την παράσταση του Ματωμένου Γάμου στο θέατρο Στοά του Θ.Παπαγεωργίου και της Λ.Πρωτοψάλτη. 
Στο τραγούδι εμφανίστηκε την εποχή του Νέου Κύματος στις μπουάτ της Πλάκας. Με αφετηρία την παράσταση Το Μεγάλο Μας Τσίρκο, συμπορεύθηκε καλλιτεχνικά επί σειρά ετών με τον Σταύρο Ξαρχάκο στη δισκογραφία, τον κινηματογράφο και το θέατρο, ενώ συνεργάστηκε και με άλλους σημαντικούς συνθέτες όπως ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Χρήστος Λεοντής, ο Δήμος Μούτσης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Νότης Μαυρουδής, ο Δημήτρης Λάγιος, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Δημήτρης Λέκκας και ο Θοδωρής Ξυδιάς. 
Παράλληλα συμμετείχε σε συναυλίες και μουσικές παραστάσεις με πολλούς ακόμα σημαντικούς Έλληνες τραγουδιστές και μουσικοσυνθέτες, όπως Μάρκος και Στέλιος Βαμβακάρης, Σωτηρία Μπέλλου, Νίκος Ξυλούρης, Απόστολος Καλδάρας, Ελένη Βιτάλη, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Σωτηρία Λεονάρδου κ.α.
Η κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή στο Νεκροταφείο του Βύρωνα, στις 2.30 μ.μ.
Η οικογένειά του επιθυμεί, αντί στεφάνων, προσφορά χρημάτων στη Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κιβωτός του Κόσμου».
Πηγή: in.gr

Γιάννης Καλαμίτσης

Δημοσιογράφος, επιθεωρησιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και πολύ καλός στιχουργός ο Γιάννης Καλαμίτσης που μας άφησε σήμερα.
Στο ραδιόφωνο τα σχόλιά του ήταν ευθύβολα και η παρλάτες του απόλαυση.
Γεννήθηκε το 1939 στον Πειραιά και έκανε διάφορες δουλειές στη ζωή του.
Τραγούδια του μελοποίησαν μεταξύ άλλων οι Θεοδωράκης, Σπανός, Γκαϊφύλλιας, Νικολόπουλος, Τουρνάς, Δάντης κ.α.
Έγραψε στίχους για 400 περίπου τραγούδια. Μερικά γνωστά τραγούδια του είναι: Μεσημεριανό φεγγάρι, Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, Θα σ' αγαπώ, Χώμα Ελληνικό, Και δεν μίλησε κανείς, Άννα δεν είναι η βροχή κ.α.

H Google έκανε 'πρωτοσέλιδο' τον Κουν

Στον κορυφαίο Έλληνα θεατρικό σκηνοθέτη, Κάρολο Κουν, αφιερώνει το σημερινό της doodle η Google τιμώντας τα 105α γενέθλιά του.
Ο Κάρολος Κουν υπήρξε ένας πρωτοπόρος του θεάτρου, ο οποίος έως και το τέλος της ζωής του έκανε γνωστό στο ελληνικό κοινό αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματολογίας και σύστησε πολλούς ξένους συγγραφείς, ενώ έδωσε άλλη διάσταση στο κλασικό ρεπερτόριο της αρχαιότητας με την σύγχρονη και ουσιαστική ματιά του.
Γεννήθηκε στην Προύσα στις 13 Σεπτεμβρίου 1908. Σπούδασε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1929 διορίστηκε καθηγητής αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών. Η πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτη ήταν στο «Τέλος του ταξιδιού» του Σέριφ. Με μαθητές του, από το Κολέγιο, παρουσίασε έργα του Αριστοφάνη και του Σαίξπηρ. Ίδρυσε τη Λαϊκή Σκηνή (1934-36) και συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους (Κατερίνας, Κοτοπούλη, κ.ά.).

Το 1942 ο Κάρολος Κουν ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης όπου ανέβασε Ίψεν, Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, Πιραντέλο και μετά την απελευθέρωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα Λόρκα, Τενεσί Ουίλιαμς, Μίλερ κ.ά.. Επίσης, το ίδιο έτος (1942) ίδρυσε τη Δραματική Σχολή του θεάτρου του, στην οποία μαθήτευσαν οι σημαντικότεροι σκηνοθέτες και ηθοποιοί της μεταπολεμικής γενιάς.

Το 1984 το ελληνικό κράτος του παραχώρησε έναν χώρο στην Πλάκα, για την ανέγερση του θεάτρου «Κάρολος Κουν».
Ο μεγάλος σκηνοθέτης, τιμήθηκε με το παράσημο Φοίνικα, το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο Θεάτρου των Εθνών.
Άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της 14ης Φεβρουαρίου 1987, την ώρα ακριβώς που θα δινόταν η πρεμιέρα του έργου «Ο ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη, που λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει να σκηνοθετεί στο «Υπόγειο», του Θεάτρου Τέχνης. Με τη διαθήκη του, που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά το θάνατό του, κληροδότησε τον τίτλο Θέατρο Τέχνης στους Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή και Γ. Αρμένη με την προτροπή να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στο «Θέατρο Τέχνης Κουν».
(Πηγή: naftemporiki)

Λευτέρης Βογιατζής

Μιλώντας για τη σημερινή Ελλάδα στη Lifo, ο Λευτέρης Βογιατζής που έφυγε σήμερα, είχε πει: «Δεν μπορεί ν' αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα. Είναι συνηθισμένος ο πυρήνας των ανθρώπων σε λειτουργίες συμφεροντολογικές. Είναι διχασμένοι οι άνθρωποι. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί ένας κριτικός θεάτρου να γράψει τα καλύτερα για τους φίλους του, χωρίς να το πιστεύει. Να το υποστηρίζει, χωρίς να το πιστεύει. Με την ίδια ευκολία που απογειώνει μετριότητες, καταβαραθρώνει αυτούς που αξίζουν. Έτσι οι άνθρωποι χάνουν το γούστο τους. Δεν έχουν πια γούστο κι αυτό γίνεται συνήθεια. 

»Αποκτάς μια σιγουριά και γίνεσαι πρόχειρος. Δεν μπορείς να γράφεις ψέματα ότι σου αρέσει κάτι που στην πραγματικότητα δεν αξίζει. Για να μπορέσω να σε πείσω για κάτι που δεν αξίζει, μπαίνω στην ίδια διαδικασία που μπαίνει ένας ηθοποιός. 'Αμα το κάνω εκατό φορές, γίνομαι στο τέλος αυτό που παριστάνω. Έτσι, εγώ μεν πιστεύω αυτό που γράφεις, αλλά η τιμωρία σου είναι ότι γίνεσαι κακόγουστος».

«Δεν με συγκινούν τα ωραία. Με συγκινεί η χώρα μου γιατί την έχω συνηθίσει..... Είχα κάθε ευκαιρία, και πολύ καλές καλλιτεχνικά, να φύγω εξωτερικό. Σχεδόν δεν θέλησα. Έβρισκα τρόπους να μην πηγαίνω. Θα ήταν ενδιαφέρον να πήγαινα, αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι έχω λύσει κάτι βασικό εδώ. Μια φορά, ένα πολύ μεγάλο θέατρο μου έκανε μια πρόταση και μου έστειλε ηθοποιούς να διαλέξω. Όταν τους είδα, έκανα την πολύ ηλίθια σκέψη ότι με αυτούς θα έχω τελειώσει την παράσταση σε δεκαπέντε μέρες. Μα, είναι δυνατόν να κάνω εγώ παράσταση σε δεκαπέντε μέρες;», κατέληξε.

Το σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο έχασε μια μεγάλη του μορφή. Καλή αντάμωση.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Το σχολικό έτος 2011-2012 στο 1^ο Γυμνάσιο Αγίου Νικολάου μεταξύ των άλλων προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων παρουσιάστηκε και το «Η θάλασσα και ο Άγιος Νικόλαος στο ελληνικό τραγούδι». Ένα σπονδυλωτό πολιτιστικό πρόγραμμα αφιερωμένο στη θάλασσα και στον προστάτη άγιο των ναυτικών.

Μεταξύ των απόψεων που ακούστηκαν τότε διατυπώθηκε και η πρόταση να παρουσιαστεί αυτή και με την ευκαιρία των εορτών της πόλης μας το Δεκέμβριο.

Στην επεξεργασία του θέματος ο στόχος ήταν παιδαγωγικός. Οι μαθητές έπρεπε να εμπλακούν στις δραστηριότητες και στη μαθησιακή διαδικασία, ανεξάρτητα από το που θα κατέληγε η τελική παρουσίαση. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν τραγούδια και μαντινάδες, γράφτηκαν κείμενα και μονόπρακτα τα οποία δραματοποιήθηκαν προκειμένου να συνδεθούν οι ενότητες επί σκηνής. Αναπτύχθηκαν, επίσης, πολυμέσα για την παρουσίαση. Φυσικά όλα τα παραπάνω είχαν θέμα τα νερά, τη θάλασσα, τον Άγιο Νικόλαο και δραστηριότητες που σχετίζονται με αυτές τις έννοιες.

Η πρώτη προσέγγιση και η παρουσίαση του θέματος με τους μαθητές είχε αρκετές ατέλειες. Όμως ήταν ένα καλό παράδειγμα συνθετικής δημιουργικής δραστηριότητας. Υπήρχαν σαφείς στόχοι και παρήχθη ένα τελικό προϊόν, όπως προβλέπεται από αυτές τις μαθησιακές διαδικασίες.

Στο τελικό προϊόν έχουν συμπεριληφθεί αναφορές από τη Βίβλο, την Ελληνική Μυθολογία, την Ελληνική παραδοσιακή μουσική από διάφορα μέρη, καημοί της θάλασσας, δείγματα μουσικών ειδών που έχουν αναπτυχθεί με θέμα τη θάλασσα, ποιητικά αποσπάσματα, εκκλησιαστική υμνογραφία, στοιχεία από την ανατολική  αγιογραφία, χορός και ιστορικά στοιχεία από την πόλη του Αγίου Νικολάου, την πόλη μας.

Στην εκδοχή που θα παρουσιαστεί στο REX την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012, έχουν γίνει μερικές προσθήκες και κάποιες αλλαγές. Έχει εμπλουτισθεί το μέρος των πολυμέσων και εκτός από τους μαθητές συμπράττουν και μερικοί καθηγητές από τα σχολεία της πόλης μας, όπως και κάποιοι εκλεκτοί καλλιτέχνες συμπολίτες μας.

Ο καθηγητής φυσικής αγωγής Μανώλης Τζαμπανάκης δίδαξε τους χορούς, οι καθηγητές Γιάννα Παπαδάκη, Ξανθούλα Πορφυράκη, Πάτρα Φαρσάρη, Μανώλης Λουκάκης και Μανώλης Κλώντζας δίδαξαν, ενορχήστρωσαν και θα παίξουν τα τραγούδια μαζί με τους κκ Κ. Τυμπακιανάκη, και Βασίλη Τράνακα και τους μαθητές Γ. Βριγιωνάκη, Εφραίμ Καμπανό και Μιχάλη Καμπανό. Τα τραγούδια θα αποδώσουν η Ξανθούλα Πορφυράκη, ο Κ. Τυμπακιανάκης, ο Μανώλης Λουκάκης και ο Μιχάλης Κλώντζας.

Τα θεατρικά δρώμενα θα ερμηνεύσουν οι μαθητές Μιχάλης Καμπανός, Δήμητρα Φρυσάλη, Ελένη Χρυσουλάκη, Φωτεινή Τζιρή και Ελένη Φιορέτζη.

Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στο REX την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου και ώρα 11.30 π.μ. Την συνδιοργανώνουν η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία και το περιοδικό «Αμάλθεια», ο Δήμος Αγίου Νικολάου, ο οποίος παραχωρεί το REX, και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 1^ου Γυμνασίου Αγίου Νικολάου.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Το Μεγάλο μας Τσίρκο

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το φετινό καλοκαίρι σε περιοδεία σε όλη –τρόπος του λέγειν- την Ελλάδα το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «το Μεγάλο μας Τσίρκο», σε μουσική και διεύθυνση ορχήστρας επί σκηνής του Σταύρου Ξαρχάκου. 
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» αποτελεί σταθμό όχι μόνο για το νεοελληνικό θέατρο, αλλά και για τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ελληνική ιστορία. Με τραγούδι, σάτιρα, δράμα, καραγκιόζη, διατρέχει  μερικές από τις πιο σημαντικές ιστορικές περιόδους του έθνους μας για να μας προκαλέσει το συναίσθημα και το νου. Να μας συγκινήσει, να μας προβληματίσει και να μας διδάξει.

Το 1973, μαθητές στα φροντιστήρια της Κάνιγγος, όταν αποφασίσαμε να το δούμε το κατέβασε η χούντα. Αργότερα για άλλους λόγους χάσαμε και την παράσταση της μεταπολίτευσης, με τις προσθήκες και το μνημειώδες τραγούδι για τα παιδιά του Πολυτεχνείου που πρόσθεσε ο Ξαρχάκος στη δεύτερη παράσταση. Τη σκηνοθεσία είχε τότε ο Καζάκος, τα σκηνικά ο Σπαθάρης, τη μουσική όπως και τώρα ο Ξαρχάκος και τους κεντρικούς ρόλους η Καρέζη με τον Καζάκο και τους  Παπαγιαννόπουλο, Καλαβρούζο, Περλέγκα και τον αξέχαστο Νίκος Ξυλούρη να ερμηνεύει τα τραγούδια της παράστασης.

Τριάντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση το έργο ανεβαίνει ξανά φέτος το καλοκαίρι από το ΚΘΒΕ, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, με τον κορυφαίο έντεχνο Σταύρο Ξαρχάκο παρόντα στη σκηνή να διευθύνει την ορχήστρα, τους χορωδούς και τον εξαίσιο ερμηνευτή Ζαχαρία Καρούνη. Στο ρόλο που στην πρώτη παράσταση ερμήνευε ο Παπαγιαννόπουλος ο Γιώργος Αρμένης. Στους ρόλους των Καζάκου-Καρέζη οι Τάσος Νούσιας και Μαρίνα Ασλάνογλου.

Η παράσταση, το σκηνικό, η μουσική, οι ερμηνείες καταπληκτικές στη νέα αυτή παράσταση που είδαμε στο θέατρο της Νίκαιας.

 Στο πρόγραμμα των περιοδειών που έπεσε στα χέρια μας διαβάσαμε για Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο αλλά όχι για το Λασίθι …

 Το Λασίθι έμεινε έξω και από μια άλλη υψηλού επιπέδου παράσταση της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με τους Μπάση, Καράλη και Μπινοπούλου οι οποίοι υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κρήτης πρόσφεραν δυο δωρεάν παραστάσεις στο Ηράκλειο και τα Χανιά. Έτσι οι Λασιθιώτες που δεν θέλησαν να πάνε στο Ηράκλειο έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν την «Τρίτη Ανθολογία» του Σπανού και τα «12 Τραγούδια του F.G.Lorca» του Γιάννη Γλέζου.

 Να έχουν ευκαιρίες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους οι ντόπιοι καλλιτέχνες αλλά να έχουν και οι πολίτες του Λασιθίου την ευκαιρία να απολαύσουν Τέχνη υψηλής ποιότητας.  Καλό είναι το τζάμπα αλλά η ποιότητα στην Τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Τέλος πάντων, υγεία νάχουμε να πηγαίνουμε Αθήνα, Ηράκλειο να βλέπουμε και τίποτα πιο ποιοτικό….

Και για να μην είμαστε άδικοι προτείνουμε σε όσους δεν τις είδαν: την έκθεση του Τσόκλη στη Σπιναλόγκα και την έκθεση φωτογραφίας του Φρεντ Μπουασονά στην Ελούντα.

Καλό ταξίδι Θύμιο

Πέθανε το Σάββατο, 30 Ιουνίου, ο Θύμιος Καρακατσάνης σε ηλικία 72 χρονών μετά από χρόνια προβλήματα υγείας.

Κατ’ εξοχήν αριστοφανικός ηθοποιός ο Καρακατσάνης διέγραψε μια πλούσια πορεία ερμηνεύοντας τους περισσότερους ρόλους στις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Έπαιξε ακόμα Ψαθά, Σκούρτη, Πίντερ, Μίλερ, Χάσεκ, Καλντερόν, Μολιέρο, Νιλ Σάιμον κ.α., όπως και επιθεώρηση.

Άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα πρόβαλε με παρρησία τις απόψεις του τις οποίες υπερασπιζόταν με πάθος.

Ιεράπετρα 23 Ιουνίου 2011

Πραγματοποιήθηκε στην Ιεράπετρα η παράσταση

"Φυσ' αεράκι φύσα με"

του 2ου Γυμνασίου Αγίου Νικολάου

[Αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ν. Γκάτσου]