21ος αιώνας κάπου στα Βαλκάνια

Στη συγκρότηση επιτροπής με τρία τακτικά και τρία αναπληρωματικά μέλη προχώρησε το ΙΚΑ ΕΤΑΜ Ορεστιάδας για την παρακολούθηση της σωστής λειτουργίας του φωτοτυπικού μηχανήματος του υποκαταστήματος...

Το σχετικό έγγραφο, που έχει αναρτηθεί στη Διαύγεια και έχει ημερομηνία 2/6/2015, δεν άργησε να κάνει το γύρο του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προκαλώντας πικρόχολα ή χιουμοριστικά σχόλια για τον τρόπο που συνεχίζει να λειτουργεί το Δημόσιο στη χώρα μας.

Το λάδι και η Ελλάδα

Washington Post: Πώς το ελαιόλαδο εξηγεί τα προβλήματα της Ελλάδας

Στους λόφους της Καλαμάτας, παράγονται κάποιες από τις καλύτερες ελιές στον κόσμο. Αυτές δίνουν ένα λάδι τόσο λαμπερά πράσινο, που κάποιες φορές περιγράφεται ως «υγρός χρυσός».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο διεθνής τύπος υμνεί το ελληνικό ελαιόλαδο. Αυτή τη φορά όμως η Washington Post το χρησιμοποιεί για να δείξει πώς εξηγούνται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

«Ομως, όταν βγει αυτό το λάδι στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας, το μεγαλύτερο μέρος του ''καταλήγει'' στη θάλασσα. Το 2012, το 60% της ελληνικής ελαιοπαραγωγής μεταφέρθηκε με πλοία στην Ιταλία. Εκεί, συσκευάστηκε σε ιταλικά μπουκάλια, με ιταλικές ετικέτες και στάλθηκε σε όλο τον κόσμο. Και τα περισσότερα από τα κέρδη καταλήγουν στην Ιταλία. Σύμφωνα με την εταιρεία McKinsey, η Ιταλία παίρνει ένα επιπλέον 50% της τιμής του ελληνικού ελαιολάδου», γράφει η αμερικανική εφημερίδα.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι Ελληνες επιχειρηματίες αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα ζητήματα όταν επιχειρούν να εξάγουν το ελαιόλαδο της χώρας τους, απαντά η Washington Post. Πρώτα από όλα, δεν μπορούν να βρουν κάποιον στην Ελλάδα που φτιάχνει μπουκάλια, οπότε πρέπει να τα κατασκευάσουν στην Ιταλία. Εχουν δυσκολίες στη λήψη δανείων για να πληρώσουν τα μπουκάλια και στη συνέχεια τους «χτυπούν» οι φόροι. Εξαιτίας των οικονομικών ζητημάτων, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τους επιχειρηματίες να εκτιμήσουν και να καταβάλουν το φόρο που θα πρέπει να πληρώσουν το 2016 προκαταβολικά, το 2015, εξηγεί η εφημερίδα.

Η ιστορία δείχνει ένα από τα πιο επίμονα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, πέρα από τη σύγκρουση με τους Ευρωπαίους δανειστές. Η οικονομική εξαθλίωση της Ελλάδας έχει σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό-επιβληθεί. Πέρα από την Ευρώπη, υπάρχουν πράγματα που η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει για να βελτιώσει την οικονομία της που πασχίζει, προωθώντας την ντόπια βιομηχανία και χαλαρώνοντας τους επαχθείς περιορισμούς. Το γεγονός ότι η Ελλάδα κατέχει μόνο ένα μερίδιο 28% στην παγκόσμια αγορά για τη φέτα και ένα 30% στην αγορά των ΗΠΑ για το ελληνικό γιαούρτι, δείχνει μία σαφή εμπορική ευκαιρία, αναφέρει η McKinsey στην αναφορά της.

Ο γεωργικός τομέας της Ελλάδας έχει πολλές δυνατότητες. Η χώρα είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε παραγωγή ελαιολάδου στον κόσμο, σχεδόν ισάξια της Ιταλίας που είναι στη δεύτερη θέση πίσω από την Ισπανία. Το ελαιόλαδο αντιπροσωπεύει σχεδόν το 1/10 της ελληνικής γεωργικής παραγωγής, σύμφωνα με την Eurostat. Η χώρα εξάγει επίσης μέλι, κρασί, φρούτα και λαχανικά σε όλο τον κόσμο και θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα. Πέρα από το γεωργικό τομέα, κάποιους από τους πιο πολλά υποσχόμενους τομείς στην Ελλάδα είναι εκείνοι των γενόσημων φαρμάκων, της υδατοκαλλιέργειας, της φροντίδας ηλικιωμένων, των μεταφορών, της διαχείρισης αποβλήτων και του τουρισμού, σύμφωνα με την McKinsey. Μόνο ο τουρισμός αποτέλεσε το 17% της οικονομίας το 2014.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να εκμεταλλευθεί αυτές τις ευκαιρίες; Πρώτα από όλα να διασφαλίσει την οικονομική σταθερότητα. Επιπλέον, η χώρα χρειάζεται υποδομές, για μεγαλύτερη και πιο σύγχρονη παραγωγή και εγκαταστάσεις συσκευασίας για να εκμεταλλευθεί τη γεωργική παραγωγή, όπως σημειώνει η ίδια αναφορά. 

Αντίο Βαγγέλη

Του Δ. Χατζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 16-3-15

Πώς;

… Πώς να κρίνουν οι πολίτες και να αξιολογήσουν ποιότητα, όταν η πληροφόρησή τους είναι παγιδευμένη και η κριτική λειτουργία σε ολική έκλειψη από τον κοινό βίο; Όταν δεν υπάρχει πτυχή της συλλογικής μας συνύπαρξης όπου να κρίνεται η ποιότητα, να αξιολογούνται οι ικανότητες και το ήθος, να καταξιώνεται η αριστεία, να τιμάται η ανιδιοτέλεια, γιατί τα κόμματα να αποτελέσουν εξαίρεση; Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν λειτουργεί ούτε καν βιβλιοκριτική, οι βιβλιοκρισίες συναρτώνται από τα ποσά που διαθέτουν οι Εκδότες στον Τύπο για διαφήμιση. Η ένταξη και η εξέλιξη στην πανεπιστημιακή ιεραρχία εξασφαλίζεται, πολύ συχνά, με κριτήρια όχι ακαδημαϊκά. Επίσημες βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις έχουν αυτονόητα αποσυνδεθεί από την τιμή που αποδίδει μια κοινωνία στην ανθρώπινη ποιότητα.

…

(Απόσπασμα από το άρθρο του Χρ. Γιανναρά στην Καθημερινή της 11-1-15 με τίτλο «Πόσο ανίκανοι, πόσο αφερέγγυοι»)

Ελληνική πραγματικότητα

Toυ ΚΥΡ (23-9-14)

Καφετέριες

… Βέβαια, για να μη λέμε μόνον τα αρνητικά [για τις καφετέριες], ας επισημάνουμε και την προσφορά της καφετέριας στον δημόσιο βίο μας. Χωρίς τις καφετέριες, χωρίς τον εσπρέσο φρέντο, πώς θα ανταλλάσσαμε τόσες γόνιμες απόψεις για το μέλλον της χώρας και ποια ευκαιρία θα είχαμε να διαπιστώνουμε ότι η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ποτέ σ’ αυτήν τη χώρα, όσο η οικονομική δραστηριότητα στηρίζεται στις καφετέριες, με αποτέλεσμα τα καλύτερα μυαλά μας να φεύγουν στο εξωτερικό, και να καταριόμαστε τους διάφορους Γερμανούς του κόσμου τούτου που μας έχουν καταδικάσει να περνάμε τις ημέρες μας στις καφετέριες.

Καταλήγει ο Τ. Θεοδωρόπουλος στο σημερινό του άρθρο με τίτλο «Η χρησιμότητα της καφετέριας» στην Καθημερινή.

"Ο Πλούτος" στην κάλπη

Συνηθίζεται κατά τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας, σε κάθε εκλογική διαδικασία, ο εκάστοτε δικαστικός αντιπρόσωπος να βάζει πάνω στη σχισμή της κάλπης ένα βιβλίο ή τετράδιο το οποίο μετακινεί μόνο όταν ο ψηφοφόρος είναι έτοιμος να ρίξει την ψήφο του. Φέτος, στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, ένας δικαστικός αντιπρόσωπος στην Αργολίδα επέλεξε ένα βιβλίο με συμβολικό χαρακτήρα για τη σημερινή ημέρα. Ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη περιμένει τους ψηφοφόρους στην κάλπη.

Γλάστρες

Σύγχρονα Ελληνικά Έθιμα

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 22-4-14

Σύγχρονα Ελληνικά Ελλείμματα

Διάβασα στο πολύ ενδιαφέρον μπλογκ του Χρίστου Μιχαηλίδη την ανάρτηση με τίτλο «Το σοβαρότερο μας έλλειμμα: των καλλιεργημένων ανθρώπων». Με ελάχιστες τροποποιήσεις [κυρίως τεχνικής φύσεως] το προτείνω:

«Τον καιρό της σπατάλης, ό,τι είχαμε να σπαταλήσουμε οι περισσότεροι από εμάς, ήταν το περίσσιο χρήμα που έρρεε στις τσέπες και στους λογαριασμούς μας. Κι όσοι έμειναν με "καλή μπάνκα", δεν είναι ότι σπατάλησαν λιγότερα, αλλά ότι είχαν πιο πολλά να σπαταλήσουν.
Το γιατί είχαν πιο πολλά, είναι κουβέντα ενός άλλου κεφαλαίου. Σήμερα, εδώ, στέκομαι μόνο στο αποτέλεσμα εκείνης της σπατάλης που, από την μία μέρα στην άλλη, αποκάλυψε πανηγυρικά ένα προσωπείο ολότελα άδειο, ολότελα κενό.
Για μένα, η μεγαλύτερη και πιο άθλια φούσκα που ζήσαμε, ήταν εκείνη της υποτιθέμενης πολιτιστικής μας ανόρθωσης. Και πουθενά αλλού δεν "θριάμβευσε" αυτή τόσο πολύ, όσο στις λεγόμενες "μεγάλες βραδιές" στο Μέγαρο Μουσικής, και στις καλές θέσεις των Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου, και των παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου.
Η τότε χαρά που έβλεπες πολλά και καινούργια πρόσωπα να "σκοτώνονται" για ένα εισιτήριο, έγινε θλίψη τώρα που με την κρίση αποκαλύφθηκε ότι οι περισσότεροι από εκείνους τους πολλούς, παρόλο που ήταν και οι πιο πλούσιοι (αποφεύγω επί του παρόντος να βάλω εμπρός το πρόθεμα "νεό-"), δεν έχουν τελικά κανένα "ευγενικό υπόστρωμα", καμία μουσική παιδεία, ούτε ελάχιστη σχέση με αυτό που ονομάζουμε "τέχνες και πολιτισμό".
Βλέπεις ακόμα, ότι αυτοί που έμειναν, είναι όσοι και τότε ήσαν παρόντες, αλλά αθόρυβα, όχι στα θεωρεία και τις πρώτες σειρές, και που ήξεραν τί ακούνε ή βλέπουν και γιατί το ακούνε ή το βλέπουν. Έμειναν οι πραγματικά καλλιεργημένοι, και έφυγαν οι πραγματικά άξεστοι.
Η οικονομική στενότης, δυσκόλεψε όλους - ή έστω, σχεδόν όλους. Εάν αγαπάς όμως πράγματι την κλασική μουσική, την όπερα και το μπαλέτο, δεν τα εγκαταλείπεις ποτέ. Μπορεί να μην έχεις την δυνατότητα να δεις όσες παραστάσεις θα ήθελες, αλλά σε κάποιες θα καταφέρεις να πάς, θυσιάζοντας ίσως κάτι πιο πεζό, όπως μια βραδιά σε ακριβό εστιατόριο. Επίσης, η τέχνη και ο πολιτισμός θα συντροφεύουν την κάθε σου μέρα, με έναν τρόπο απολύτως φυσιολογικό, όπως να ανοίγεις φερ’ ειπείν το παράθυρό σου να μπουν φώς και φρέσκος αέρας.
Δεν μπορείς να έχεις δει δέκα κοντσέρτα του Μότσαρτ στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο, και να μην έχεις ακούσει ούτε ένα στο σπίτι σου.
Δεν μπορείς να δείχνεις ότι η ζωή σου έφτασε σε κάποιο "καλό επίπεδο", όταν έχεις χρόνια να διαβάσεις ένα βιβλία, ή όταν δεν έχεις καν επαφή με το τί γίνεται στον θεατρικό κόσμο του τόπου σου και του εξωτερικού. Να μην ξέρεις τι κινείται στην παγκόσμια και εγχώρια λογοτεχνία. Να μην έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται με τα καινούργια ρεύματα σε όλες τις τέχνες.
Τα δύο τελευταία χρόνια, όποτε μπόρεσα να βρεθώ σε ένα κονσέρτο, ή μια παράσταση θεατρική, ένοιωσα ότι οι λίγοι που τιμούσαν τους συντελεστές των έργων (αλλά πρωτίστως τους δημιουργούς των έργων), ήταν άνθρωποι που, και αν σπατάλησαν "τα χρόνια εκείνα" τα χρήματά τους, δεν σπατάλησαν εκείνο το κομμάτι του εαυτού τους όπου κρύβεται ο μεγαλύτερος πλούτος τους. Το καλλιεργημένο κομμάτι. Το αεί εύφορο.
Και το ότι εξαφανίστηκαν τελικά οι "γνωστές φάτσες", μπορεί να μην είναι τόσο καλό για τα ταμεία των θεάτρων, του Μεγάρου, και άλλων συναυλιακών χώρων, αλλά είναι ευλογία για την Τέχνη. Απαλλάχτηκε από τους τυχάρπαστους.

Δυστυχώς,  όπως λέει και ο μαέστρος Ρικάρντο Μούτι (…), όταν η πολιτική, στο όνομα της γρήγορης ανάκαμψης από την κρίση, πολύ εύκολα κατακρεουργεί τον Πολιτισμό, αναπόφευκτα ο τόπος, και μαζί του κι ο λαός, θα πάθει μια άλλου είδους καθίζηση, πολύ χειρότερη από την οικονομική.
Και αυτή η καθίζηση, που είναι ήδη ορατή (αρκεί ο καθένας να κοιτάξει γύρω, στον δικό του μικρόκοσμο, τους φίλους και γνωστούς του), δεν μπορεί να διορθωθεί με μια αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας έξοδό μας στις αγορές, με την έκδοση ενός 5-ετούς ομολόγου. Θέλει χρόνια, και άλλου είδους επενδύσεις που οι πλείστοι κυβερνώντες δεν έχουν καν το μυαλό να τις σκεφτούν».

Ζουλού

Αντιγράφουμε την ανάρτηση του Δ. Δανίκα από την ηλεκτρονική σελίδα του Πρώτου Θέματος χωρίς κανένα σχόλιο. Δεν χρειάζεται εξάλλου.

"Ρίχνουμε κροτίδες.  Εκτοξεύουμε καπνογόνα. Ανάβουμε πυρσούς. Πετάμε   ψαριές  στον πάγκο των μισητών αντιπάλων.  Μετατρέπουμε  το  γήπεδο  σε  πεδίο πολέμου. Το καλύπτουμε με σύννεφα Τσερνόμπιλ. Και αρχίζουμε.  Κλαδεύουμε καλάμια. Βάζουμε  τρικλοποδιές. Ρίχνουμε τυφλές μπουνιές. Επιδιδόμαστε σε θεατρινισμούς. Πέφτουμε  χάμω.  Ροκανίζουμε  χρόνο. Προκαλούμε  τρόμο, δέος και πανικό. Ενίοτε  ρίχνουμε και κουτουλιές. Και  αν όλα αυτά  δεν  καταλήξουν  σε νίκη και σε θρίαμβο της ΠΑΟΚάρας  ε τότε plan B.  Βγάζουμε   σουγιάδες.  Κι αν οι σουγιάδες  δεν  επιφέρουν πανωλεθρία στον εχθρό  ε τότε  βγάζουμε   Καλάσνικοφ.  Κι αν ούτε τα Καλάσνικοφ;  Ε τότε   χειροβομβίδες. Κι  αν ούτε οι χειροβομβίδες; Ε τότε  βόμβες. Κι αν ούτε  οι βόμβες  ε τότε  ατομική  βόμβα δεκαπλάσιας ισχύος από εκείνη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι!

Υπερβάλω;  Κι  όμως. Εβλεπα  τον κανιβαλισμό  παρέα με δύο  βάζελους.  Φυσικά   ΑΕΚάρα  εγώ. Ε  δεν θα το πιστέψετε. Και οι  τρεις επιθυμούσαμε την συντριβή  των  γάβρων. Ομως μετά από  τα πρώτα  δέκα λεπτά και βλέποντας τον μαινόμενο Τζαβέλλα αρχίσαμε  να αηδιάζουμε. Απίστευτο και εφιαλτικό

Αν  ήμουν Βαγγέλης Μαρινάκης  θα έπαιρνα  την ομάδα μου  και   θα  εγκατέλειπα την Ουκρανία της Μακεδονίας!

Αν  η ομάδα  μου κέρδιζε με τα μισά απ  αυτά  τα αίσχη  που   διέπραξαν  οι κομάντος   της Θεσσαλονίκης, θα ήθελα να  ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ενδεχομένως να  άλλαζα  ομάδα

Αν   ήμουν ΠΑΟΚτζής  θα μούτζωνα  τον εαυτό   μου και θα απαιτούσα από τους  ιθύνοντες  να ζητήσουν  την επανάληψη  του αγώνα  κεκλεισμένων των  θυρών. Εγώ,  δηλαδή, ένας  υπερήφανος και μάγκας Μακεδόνας  να «σφάξω» τον άοπλο αντίπαλό μου;  Ποτέ των  ποτών!

Αν ήμουν  ο διαιτητής Σταύρος Μάνταλος  δεν θα είχα επιτρέψει την  διεξαγωγή  του αγώνα.  Κι αν  το είχα κάνει   στα πρώτα δέκα λεπτά  θα απαιτούσα την έξοδο όλων  των φιλάθλων. Αλλιώτικα  Adios Amigos

Αν   ήμουν Γιώργος  Σαρρής, το αφεντικό της ΕΠΟ  θα συγκαλούσα, το ίδιο εκείνο  βράδυ, έκτακτη συνεδρίαση και  θα τιμωρούσα τον ΠΑΟΚ με δέκα  αγωνιστικές κεκλεισμένων  των θυρών, με αφαίρεση  είκοσι βαθμών από το επερχόμενο  πρωτάθλημα, με απαγόρευση εξόδου  προς τα ευρωπαϊκά  γήπεδα και    με  ένα  εκατομμύριο euros

Αν  ήμουν υφυπουργός Αθλητισμού  θα απαιτούσα πάραυτα  να  τηρούνται, από  τούδε  όλοι  μα όλοι οι  κανονισμοί  που ισχύουν σε κάθε περιοχή της ευρωζώνης. Με απλά λόγια με την πρώτη  ρίψη φιάλης  νερού, ροχάλας, κέρματος, κροτίδας,  σταματάει  ο  αγώνας, μηδενίζεται και τιμωρείται με   βαριές ποινές η  γηπεδούχος  ομάδα

Αν  ήμουν  Νίκος Δένδιας, το αφεντικό  του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη  θα απαγόρευα από τούδε  σε κάθε ένστολο  να  περιφρουρεί κάθε  γήπεδο. Ας  βγάλουνε μόνοι τους  τα μάτια  τους

Κι  αν ήμουν Αντώνης Σαμαράς  θα απαιτούσα πάραυτα  την  κεφαλή επί  πίνακι. Ολων

Δυστυχώς  δεν είμαι  ουδείς εκ των προαναφερομένων.  Οπως και η χώρα  μου  ουδεμία σχέση  έχει με  οποιαδήποτε κουκίδα της  ευρωζώνης.

Επομένως. Η  Ελλάδα   βγήκε στις  Αγορές. Εβγαλε πλεόνασμα.  Μπορεί να   βγαίνει και από την κρίση. Ενα είναι  βέβαιο. Από την Τετάρτη 16 Απριλίου  βγήκε και από την Τανζανία. Πορευόμενη,  υπό τους ήχους  Ταμ - Ταμ  προς  την  περιοχή  των  Zulu!".

Ο Παλαμάς και τα ευρωψηφοδέλτια

1908 και για άλλη μια φορά η Ελλάδα ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τη Μελούνα, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας-καλή ώρα. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Και το ψωμί ψωμάκι για το λαό. Όχι όπως σήμερα, αλλά σαφώς χειρότερα, όπως διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής. Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία. Αν κάναμε την Ιστορία όπως θα έπρεπε στα σχολεία, ίσως και να θυμόμασταν τίποτα από τότε. Ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε». Με ποιητική ακρίβεια, μιλάει ευθέως για «την πόρνη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος».

Διαβάστε το παρακάτω και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα. Κρίμα που δεν τα διαβάσαμε στα λεωφορεία, όπως έγινε με τον Καβάφη το 2013, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του... 

Γύριζε  Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη

ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια

η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.

Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει

το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη

κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι

στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μαναταρίνους,

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.

Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι

και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι

λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι

και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη... 

Κ. Παλαμάς

Αφιερωμένο σε όσους υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη περνάει κρίση και κατεβάζουν ευρωψηφοδέλτια με μπαλαρίνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, γελωτοποιούς, πυροβολημένους και άλλα τερπνά και ωφέλιμα φρούτα προκειμένου να … την βγάλουν από αυτήν.

Παρά τα όσα περάσαμε τα πράγματα δείχνουν ότι πορευόμαστε πραγματικά σε μια σταδιακή ομαλοποίηση. Αργά αλλά σταθερά να ξαναβρίσκουμε την «Ελλάδα που ξέρουμε». Την χώρα της διασκέδασης, της χαλαρότητας, της σοβαροφάνειας, του δήθεν και του φαίνεσθαι. Αργά μαθαίνουν οι Φρύγες που λέγανε και οι αρχαίοι… Αν μάθουν ποτέ…

Με ευχές βάφεις αυγά;

Θα αλλάξει κάτι το ’14; Αυτό που πρέπει ν’ αλλάξει είναι κυρίως η νοοτροπία μας. Ο τρόπος σκέψης και δράσης. Υπάρχει ελπίδα;

Επειδή η νοοτροπία εξαρτάται από την κουλτούρα (παγιωμένη και διαμορφούμενη) το κλειδί είναι στην παιδεία. Το έλλειμμα παιδεία που μας χαρακτηρίζει κυρίως στην κοινωνική μας συμπεριφορά. Στις σχέσεις μας προς τους θεσμούς και στο κράτος που δεν μας πείθει. Μπορεί αυτό να αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη;

Υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που να δημιουργεί ψήγματα ελπίδας για αλλαγή προς το καλύτερο; Το καινούργιο, όσοι το εξαγγέλλουν, όπως το εξαγγέλλουν, δεν φαίνεται να είναι τέτοιο. Επιστροφή στο παρελθόν είναι. Και το γνωστό βιολί με φύκια χωρίς μεταξωτές κορδέλες. Αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες (Λιάπης, Καντάς, Τοπουλόγου και όχι μόνο) το επιβεβαιώνουν.
Οι δρόμοι που εξαγγέλλονται φαίνεται να είναι δρόμοι στο πουθενά. Προς τα πού να πάμε τότε; Αν δεν πραγματώσουμε οργανωμένο κράτος με ισχυρούς θεσμούς δικαίου, δημοκρατικών λειτουργιών, αξιοκρατίας, ίσων ευκαιριών στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη. Που να προγραμματίζει ρεαλιστικά και να μην τρέχει πίσω από τα γεγονότα προσπαθώντας να μπαλώσει. Που να μην άγεται και φέρεται πίσω από οργανωμένες ομάδες. Αν δεν εδραιώσουμε θεσμούς που να προστατεύουν την ελεύθερη έκφραση και να εξισορροπούν τις έντονες ανισότητες, όταν αυτές εκδηλώνονται στο πλαίσιο του συστήματος, θεσμούς που να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να αναδειχθούν η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα, οι ανθρωπιστικές αξίες και ο  πολιτισμός το ’14 θα ’ναι μια απ’ τα ίδια.
Με ευχές δυστυχώς δεν βάφεις αυγά.

Μεταξύ καραγκιόζηδων και τηλεμαϊντανών

Γράφει ο Α. Παπαχελάς στη σημερινή Καθημερινή:

«Κοιτάω μερικές φορές πίσω και σκέπτομαι ποιοι μας κυβέρνησαν από ορισμένα κρίσιμα πόστα και ομολογώ ότι λέω «πάλι καλά, θα μπορούσαμε να είχαμε πάθει ακόμη πιο μεγάλη ζημιά». Ψηφίσαμε, ανεχθήκαμε, στηρίξαμε πολύ ελαφρείς ανθρώπους για πολύ βαριές θέσεις ευθύνης. Ειδικά η γενιά των πολιτικών που βγήκε μέσα από τα κομματικά αμφιθέατρα της χούντας και της μεταπολίτευσης ήταν απερίγραπτη. Εγιναν μαέστροι στην επικοινωνία και το παρασκηνιακό «μαγείρεμα», αλλά απεδείχθησαν άσχετοι ως κυβερνήτες και μάνατζερ. Στη θέση του Αβέρωφ, του Παπαληγούρα ή του Τρυπάνη μπήκαν καρικατούρες από νεοελληνική επιθεώρηση. Πώς να ξεχάσω τον υπουργό που μονίμως έπινε καφέ σε κάποιο στέκι γιατί «βαριόταν να πάει στο υπουργείο» ή τον άλλον που όντας υπουργός περνούσε προκλητικά με κόκκινο το φανάρι οδηγώντας τη μηχανή, χωρίς κράνος. Το ζήτημα είναι πως αυτά τα πολλά επιφανειακά έκρυβαν πολύ βαθύτερες παθογένειες, γιατί οι άνθρωποι αυτοί υπήρχαν λόγω κομματικών μηχανισμών και προνομιακών σχέσεων με τα μέσα ενημέρωσης και τους ταγούς της χώρας. Και για να μην τα ρίχνουμε μόνο στο πολιτικό προσωπικό, θα πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε πως τεράστια ευθύνη για την παρακμή της χώρας έχει ένα ολόκληρο κατεστημένο –στον ιδιωτικό τομέα, τον πνευματικό κόσμο, σε εμάς τα μέσα ενημέρωσης– γιατί στήριξε ή ανέχθηκε τη σαπίλα της ελαφρότητας και του νεόπλουτου λαϊκισμού για πάρα πολλά χρόνια.

Το κακό είναι πως αυτοί οι άνθρωποι κυβέρνησαν σε μια χώρα που έχει δύο θεμελιώδη προβλήματα: δεν διαθέτει ισχυρούς θεσμούς και βασίζεται σε μια διαλυμένη δημόσια διοίκηση. Αλλο πράγμα είναι να έχεις καραγκιόζηδες πολιτικούς σε διάφορες θέσεις, αλλά να δουλεύει από κάτω η μηχανή της δημόσιας διοίκησης με τρόπο οργανωμένο και αποτελεσματικό, και είναι άλλο πράγμα να κυβερνούν οι καραγκιόζηδες μαζί με συμβούλους και διάφορους τύπους της νύχτας σε ρόλο εισπράκτορα.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτές οι εποχές πέρασαν. Μετά, όμως, ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω ορισμένους τηλεμαϊντανούς που έχουν αφήσει πίσω τους τον όλεθρο από όπου και αν πέρασαν να μας εξηγούν πώς θα βγούμε από την κρίση. Και το χειρότερο; Ο λαός αποφάσισε να αλλάξει τα φώτα στο πολιτικό σύστημα αλλά, με κάθε σεβασμό στους θεσμούς, ανέδειξε μια από τις χειρότερες συνθέσεις της ελληνικής Βουλής στη σύγχρονη ιστορία της. Από τον πολύ θυμό τυφλώθηκε και δεν τον πολυνοιάζει ποιον στέλνει να τον εκπροσωπήσει είτε γιατί «θέλει να τα κάνει μπάχαλο» είτε γιατί «και οι άλλοι πριν μήπως ήταν καλύτεροι;».

Κάπου ανάμεσα στο χθες που θέλουμε να ξεχάσουμε και το σήμερα που εξαντλείται στον θυμό και την παράνοια, καλό θα ήταν να βρούμε γρήγορα μια ισορροπία ως κοινωνία, αναδεικνύοντας νέες ιδέες, νέα ήθη και πραγματικά νέα πρόσωπα στην πολιτική. Γιατί αλλßιώς κινδυνεύουμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να νοσταλγήσουμε κάποια ώρα το χθες…»

Η κάθε εποχή και ο δικός της Τόμσεν

Αντιγράφουμε από την ηλεκτρονική έκδοση του "Πρώτου Θέματος" το άρθρο του Βασ. Αναστασόπουλου "Τα όμορφα μυαλά όμορφα καίγονται". 

"Υπάρχει μια «περίεργη» γενιά εκεί έξω. Αδόκιμα, και εντελώς αυθαίρετα, συνηθίζω να τους αποκαλώ «Νεφωτισμένους» (από τη σύντμηση των λέξεων «νέοι» και «πεφωτισμένοι»). Τι είναι, όμως, οι «Νεφωτισμένοι»; Όπως, προφανώς, υποδεικνύει η ίδια η λέξη, πρόκειται για νέους ανθρώπους, ηλικίας 25-35 ετών, οι οποίοι διάβασαν, σπούδασαν, μορφώθηκαν, μόχθησαν, βρήκαν τις ευκαιρίες, τις «άρπαξαν από τα μαλλιά» και σήμερα κατέχουν σημαντικές θέσεις σε διάφορες επιχειρήσεις και οργανισμούς, καταφέρνοντας μάλιστα να αμείβονται και καλά, για τα δεδομένα της εποχής. Άλλοι πάλι εξ αυτών έχουν έντονη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, συμμετέχοντας σε πρωτότυπα projects και δράσεις που κάνουν πιο «ανθρώπινο» το προφίλ των μεγάλων αστικών κέντρων.

Μια συζήτηση με τέτοιους ανθρώπους είναι πάντα... απολαυστική. Έχουν φρέσκες ιδέες, τεκμηριωμένες απόψεις, στιβαρά επιχειρήματα, ανοιχτό πνεύμα και πάθος για δημιουργία. Έχουν ωστόσο και ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Απογοητευμένοι από τις παθογένειες του εγχώριου πολιτικού συστήματος, μπέρδεψαν το «ακομματίκ» με το «απολιτίκ» και αποστασιοποιήθηκαν από την πολιτική ζωή του τόπου. Απηύδησαν με τις «κωλοτούμπες» του Σαμαρά, τις παλινωδίες του Τσίπρα, τη σήψη του ΠΑΣΟΚ, την έλλειψη νέων προτάσεων από το ΚΚΕ, τις «κορώνες» του Καμμένου, τις... κόκκινες γραμμές του Κουβέλη, το παραλήρημα της Χρυσής Αυγής... Έψαχναν κάτι νέο για να στηρίξουν και να στηριχθούν, δεν το βρήκαν και, έτσι απλά, έπαψαν να ασχολούνται -ή δεν ασχολήθηκαν ποτέ.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα ψήφου. Κι όμως, δεν το αξιοποιούν. Επιλέγουν το άκυρο ή το «λευκό» -που, όσο να πεις, δεν είναι πολιτική στάση. Προκρίνουν τη «σιωπηρή διαμαρτυρία». Κι αν τους ρωτήσεις τι θα κάνουν, σε περίπτωση που τα τόσο όμορφα πλασμένα σχέδιά τους, δεν βρουν πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα, προκειμένου να ευοδωθούν, η απάντηση «θα φύγω στο εξωτερικό» είναι η πρώτη που τους έρχεται στο μυαλό. 

Δεν είναι θλιβερό αυτό; Δεν είναι κρίμα που, αντί να κάτσουν να «στύψουν» τα υπέροχα μυαλά τους και να γίνουν οι ίδιοι, η αλλαγή που θέλουν να δουν, επιλέγουν να ρίξουν την ασπίδα, να παραδοθούν αμαχητί και να αφομοιωθούν από τη μάζα; 

Κι όμως, αυτούς τους νέους χρειάζεται η Ελλάδα. Τους ευφυείς, τους αισιόδοξους, τους οργανωτικούς, που ξέρουν να ελίσσονται και να βρίσκουν λύσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα προβλήματα. Που δεν φοβούνται να βγουν μπροστά, να πάρουν πρωτοβουλίες, να ηγηθούν. Και η ευθύνη είναι δική τους να πάψουν να μεμψιμοιρούν και να «συναντηθούν», επιτέλους, να βάλουν στην άκρη το «εγώ» και να «αγκαλιάσουν» όλους εκείνους που συμμερίζονται την ίδια απογοήτευση από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.

Μόνο που, αν είναι να το κάνουν, καλό θα είναι να κινηθούν γρήγορα και να προλάβουν τις επόμενες εθνικές εκλογές. Μετά, δεν αποκλείεται να είναι πολύ αργά..."

Κλείνουμε με δυο παρατηρήσεις: Αν το ελληνικό εκλογικό σώμα ήθελε αυτά τα μυαλά θα τα είχε αναζητήσει και όπου τα έβρισκε θα τα ψήφιζε. Όμως τι είν' ο κάβουρας, τι ειν' το ζουμί του. Συνεχώς τα ίδια και η κάθε εποχή με τον δικό της Τόμσεν. Και η δεύτερη: το νέος στις ιδέες κλπ στον δημόσιο βίο δεν είναι κατ' ανάγκη ηλικιακός προσδιορισμός. Το 25-35 ενδεχομένως να έχει φρεσκάδα και ορμή αλλά δεν είναι βέβαιο ότι έχει και την εμπειρία να διαχειριστεί τύχες ανθρώπων και κοινωνιών. Ιστορικά τουλάχιστον δεν επιβεβαιώνεται.

Καβάφης στα τρόλει, χορηγοί στα τανκς

Διατυπώθηκε:
... Όπως είμαι υπέρ των στίχων του Καβάφη στα τρόλεϊ, είμαι και υπέρ του να υπάρχουν τα ονόματα των χορηγών πάνω στα τανκς και στα αεροπλάνα που θα πετάνε για να τιμήσουν τον υπουργό Αμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλο στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Για να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που προτιμούν να μας προσφέρουν εθνικισμό και να αναδεικνύουν την «πολεμική αρετή των Ελλήνων» αντί για τον Καβάφη.
Ωραίες ιδέες!

Η περίπτωση Παπαχρήστου

Η αυτόφωρη σύλληψη ενός προβεβλημένου δημοσιογράφου έφερε πάλι στην επιφάνεια ένα θέμα που αφορά άμεσα την Δημοκρατία. Την ελευθερία στον δημόσιο διάλογο. Αν δούμε αυτά τα συμβάντα υπό το πρίσμα της θεωρίας των κινήτρων, δεν είναι τυχαίο ότι ότι στο δημόσιο χώρο περισσότερο δερνόμαστε από ότι συζητάμε. Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει. Αλλά ακόμη κι αν δείρει θα αθωωθεί με βάση «Το (άτυπο) δίκαιο της σφιγμένης γροθιάς”.Καταλήγει το άρθρο με τίτλο "Καλύτερα να δέρνεις παρά να μιλάς; Η σύλληψη του Γ. Παπαχρήστου" στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (13-10-13).ο Πάσχος Μανδραβέλης.
Ως γνωστόν ο δημοσιογράφος Γ. Παπαχρήστου συνελήφθη ύστερα από μήνυση που υπέβαλε εναντίον του ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος για δημοσίευμα εναντίον του στα χθεσινά ΝΕΑ.

Ελληνική πραγματικότητα

Είναι οδυνηρό να παραδεχθείς ότι ένα τμήμα του υποκόσμου, με οργάνωση συμμορίας, έχει πείσει συμπολίτες μας να το ψηφίσουν και να του δώσουν θέση στη Βουλή. Είναι ακόμη πιο οδυνηρό να παραδεχθείς ότι η αποδοχή της βίας ως μέσο άσκησης πολιτικής μπορεί να παραδώσει τη δημοκρατία μας στις συμμορίες της νύχτας.
Καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή ο Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Σαμπάνια στα χρόνια της κρίσης

Και, «ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ», στο σύγχρονο, νεοελληνικό θέατρο του παραλόγου στην Ψαρού της Μυκόνου, το πλήθος εβίωσε και συμμετείχε σε μία παρωδία κωμωδίας, που θα έκανε τον Αριστοφάνη να φρίξει, και μια παρά φύσιν επιθεώρηση που θα έκανε τον Σταυρίδη, τον Χατζηχρήστο, τον Αυλωνίτη, τον Λογοθετίδη, τον Ηλιόπουλο, τη Βασιλειάδου και την Βλαχοπούλου, να βγουν από τους τάφους τους και να πλακώσουν στις μάπες όλα τα νεοπλουτέ βλαχομπαρόκ της συγκεκριμένης παραλίας.

Η είδηση, λέει, ότι τραγουδώντας στη σκηνή μεγάλου πάρτι σε παραλία της Μυκόνου ο Ρέμος πούλαγε τζάμπα μαγκιές προς Άγγλους, Γάλλους Πορτογάλους. Το κοινό του εκεί αποτελούσαν περισσότερα από 1000 άτομα και πολλοί επώνυμοι επιχειρηματίες. Οι μαρτυρίες λένε ότι το κέφι ήταν μεγάλο και πως καταναλώθηκαν μεγάλες ποσότητες σαμπάνιας με προκλητικό, μάλιστα, τρόπο.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τόσο η σαμπάνια αλλά η προκλητική συμπεριφορά, ειδικά τώρα που χιλιάδες άτομα στη χώρα μας μετρούν ακόμα και την κάθε μπουκιά τους.

«Εάν κάποιοι δεν έχουν πονέσει από την κρίση, δεν στενοχωριέμαι καθόλου για αυτό, και μακάρι να είναι καλά οι άνθρωποι. Όμως, εάν θέλουν να κάνουν ρωμαϊκού τύπου γλέντια, ας τα κάνουν στα σπίτια τους» σημειώνει ο Χρίστος Μιχαηλίδης σε σχετικό του άρθρο.

Το σόι

Του Αντρέα Πετρουλάκη

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 18-7-13