Παρακαλώ όχι άλλες ... ευχές

Αναρτήθηκε 4-1-18

Η κρατική μηχανή

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 5-5-16

Παλιοί και νέοι

Toυ Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 1-9-15

Από την κωμωδία στο δράμα

Toυ ΚΥΡ (22-12-2014)

Παλαιοκομματισμός

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 17-6-14

Ο Παλαμάς και τα ευρωψηφοδέλτια

1908 και για άλλη μια φορά η Ελλάδα ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τη Μελούνα, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας-καλή ώρα. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια. Και το ψωμί ψωμάκι για το λαό. Όχι όπως σήμερα, αλλά σαφώς χειρότερα, όπως διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής. Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία. Αν κάναμε την Ιστορία όπως θα έπρεπε στα σχολεία, ίσως και να θυμόμασταν τίποτα από τότε. Ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε». Με ποιητική ακρίβεια, μιλάει ευθέως για «την πόρνη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος».

Διαβάστε το παρακάτω και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα. Κρίμα που δεν τα διαβάσαμε στα λεωφορεία, όπως έγινε με τον Καβάφη το 2013, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννησή του... 

Γύριζε  Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη

ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια

η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.

Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει

το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη

κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι

στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μαναταρίνους,

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.

Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι

και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι

λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι

και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη... 

Κ. Παλαμάς

Αφιερωμένο σε όσους υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη περνάει κρίση και κατεβάζουν ευρωψηφοδέλτια με μπαλαρίνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, γελωτοποιούς, πυροβολημένους και άλλα τερπνά και ωφέλιμα φρούτα προκειμένου να … την βγάλουν από αυτήν.

Παρά τα όσα περάσαμε τα πράγματα δείχνουν ότι πορευόμαστε πραγματικά σε μια σταδιακή ομαλοποίηση. Αργά αλλά σταθερά να ξαναβρίσκουμε την «Ελλάδα που ξέρουμε». Την χώρα της διασκέδασης, της χαλαρότητας, της σοβαροφάνειας, του δήθεν και του φαίνεσθαι. Αργά μαθαίνουν οι Φρύγες που λέγανε και οι αρχαίοι… Αν μάθουν ποτέ…

Το τέλος... ποιό τέλος;

«Το τέλος του πολιτικαντισμού»

Του Χαρ. Τσούκα

(Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (23-3-14)

Η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές αντιμετωπίστηκε από τα κόμματα με ξύλινη γλώσσα, ως συνήθως. Οι μεν επιδίδονται στη σωτηριολογία, οι δε στην καταστροφολογία. Το πολιτικό παιχνίδι στη χρεοκοπημένη Ελλάδα εξακολουθεί να διεξάγεται με όρους μικρονοϊκής πόλωσης, εκνευριστικής στενομυαλιάς, και τοξικού λόγου. Για τον σκεπτόμενο πολίτη, όμως, είναι χρήσιμο να βλέπει τη μεγάλη εικόνα που οι κομματικοί μηχανισμοί αποκρύπτουν.

Πρώτον, πετύχαμε, έστω και με κάποια λογιστικά τρικ, πρωτογενές πλεόνασμα. Το ερώτημα είναι: πώς θα καταστεί βιώσιμο;

Δεύτερον, επιβεβαιώθηκε κι αυτή τη φορά ότι ο χειρισμός της ελληνικής κρίσης από δανειστές και δανειζόμενο χαρακτηρίζεται από την αγορά πολιτικού χρόνου: αμφότερα τα μέρη διευθετούν πιεστικά προβλήματα (με δημοσιονομικά οδυνηρό τρόπο για τον δανειζόμενο), ανακοινώνουν δεσμεύσεις και υπόσχονται να ξαναδούν τα επίμαχα θέματα στο μέλλον. Εν τω μεταξύ, οι πολίτες της δανειζόμενης χώρας υποφέρουν, ενώ οι κυβερνήσεις και των δύο μερών κατασκευάζουν την αισιοδοξία, ελπίζοντας στην εκλογική της εξαργύρωση.  

Τρίτον, οι δανειστές δεν μας εμπιστεύονται. Ξέρουν ότι σχεδόν καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν θα κάναμε αν δεν μας την επέβαλλαν. Οι ανάγκες του πελατειακού-κομματικού κράτους ήταν τέτοιες που δεν νοιαστήκαμε ποτέ να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, όπως δεν μεριμνήσαμε για τον ουσιώδη εξορθολογισμό της Υγείας, του Ασφαλιστικού, της Εκπαίδευσης κ.ο.κ., όταν έπρεπε. Η εξευτελιστική επαιτεία προήλθε από την εγγενή ανικανότητα της χώρας να αυτομεταρρυθμίζεται.

Οι δανειστές ασπάζονται μια οριενταλιστική αντίληψη για τη χώρα, την οποία φροντίζουμε να επιβεβαιώνουμε. Θεωρούν ότι έχουμε ανεύθυνους και λαϊκιστές πολιτικούς, γενικευμένη ανομία και ένα αναξιόπιστο, μεταοθωμανικό κράτος που κυριαρχείται από επιμέρους συμφέροντα. Αν παύσουν να μας κηδεμονεύουν, διαβλέπουν ότι θα επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση. Δεν θέλουν να χάσουν τα λεφτά τους, γι' αυτό είναι φορτικοί, σχεδόν αποικιοκρατικοί.  

Τέταρτον, κάθε συμφωνία με τους δανειστές συνοδεύεται από κυβερνητική αισιοδοξία. Συνέβη το 2012 μετά το PSI, συνέβη πέρυσι με το περίφημο «success story» του κ. Σαμαρά, συμβαίνει και τώρα. Η «αισιοδοξία» διαρκεί όσο η μιντιακή κάλυψή της. Σύντομα επανακάμπτει η αφόρητη πραγματικότητα μιας οικονομικά κατεστραμμένης χώρας. Ο οικονομικός κύκλος της εφαρμογής ενός προγράμματος ακραίας λιτότητας δεν συμπίπτει με τον βιωματικό κύκλο των ανθρώπων (την οικονομική-βιοτική εξουθένωση που επέφερε η βελτίωση οικονομικών δεικτών). Η ασυγχρονία των δύο κύκλων παράγει, αναπόφευκτα, πολιτικά αποτελέσματα.    

Πέμπτον, όπου δεν παρεμβαίνει η τρόικα κυριαρχούν οι γνωστοί πολιτικοί εθισμοί που επέφεραν τη χρεοκοπία. Τα μεγαλύτερα λιμάνια, τους οργανισμούς ασφάλισης και σημαντικούς δημόσιους φορείς διοικούν κομματικοί υπάλληλοι, άνθρωποι του «συστήματος» ή κολλητοί των πολιτικών αρχηγών. Νόμοι που επέφεραν τομές ξηλώνονται (π.χ. νόμος Διαμαντοπούλου), σχέδια εκλογίκευσης δημόσιων θεσμών υποσκάπτονται (από πολιτικάντηδες τύπου Αρβανιτόπουλου), ενώ πολιτικοί της συμφοράς (Παπαθανασίου, Παπουτσής κ.ά.) διορίζονται σε ιδιαίτερα καλοπληρωμένες δημόσιες θέσεις. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν πρωτοτυπεί: αφορίζει, φοβερίζει και, φυσικά, υπόσχεται. Στο μέτρο που η χώρα αυτοκυβερνάται, το κάνει αναπαράγοντας την πολιτική νοοτροπία που την κατέστρεψε.  

Εκτον, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος δεν θα τερματιστεί με την εκπνοή του Μνημονίου. Μπορεί να ΜΜΕ να στερηθούν το ευπώλητο θέαμα τροϊκανών επισκέψεων στα υπουργεία, αλλά η Ελλάδα θα παραμείνει επί μακρόν υπό την «αυξημένη επιτήρηση» της ΕΕ. Οσο ευνοϊκή κι αν είναι η αναμενόμενη ρύθμιση του χρέους, το τίμημα θα είναι η παρατεταμένη πειθαρχία.  

Εβδομον, οι ρίζες της οικονομικής εξαθλίωσης βρίσκονται στην κυρίαρχη πολιτική νοοτροπία που παρήγαγε τη χρεοκοπία, η οποία οδήγησε στο Μνημόνιο. Το τελευταίο, προϊόν του συσχετισμού ισχύος δανειστών-δανειζομένου, έχει επανορίσει πλέον τους βιοτικούς όρους των Ελλήνων. Για να είναι η χώρα σε θέση να παράγει βιώσιμο πλεόνασμα απαιτείται ένας πρωτοφανής για την ιστορία της πολιτικός-οικονομικός ορθολογισμός. Οι πολιτικάντηδες όμως, χρονίως εθισμένοι σε παροχές, ασχολούνται με τη διανομή του πλεονάσματος, όχι με τις προϋποθέσεις βιωσιμότητάς του.

Αυτή είναι η πρόκληση της νέας «μεταμνημονιακής» πραγματικότητας: η δημοσιονομική πειθαρχία και η υγιής ανάπτυξη προϋποθέτουν μια νέα δημόσια κουλτούρα και ένα νέου ήθους πολιτικό προσωπικό να την καλλιεργήσει. Παραδόξως, το «τέλος του Μνημονίου» (και, άρα, η ανάγκη για βιώσιμα πλεονάσματα) απαιτεί σκληρές ορθολογικές επιλογές, οι οποίες θα σηματοδοτήσουν την αρχή του τέλους του πολιτικαντισμού. Αμήν!

Το περιβάλλον έχει γίνει τοξικό

Γράφει ο Παπαχελάς στη σημερινή Καθημερινή με τίτλο "η άρνηση των σοβαρών και ικανών":

"Γκρινιάζουμε όλοι μας γιατί δεν βλέπουμε τη μεγάλη και ριζική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας που όλοι θα θέλαμε και ονειρευόμαστε. Εχει ρωτήσει κανείς όμως τα νέα, «άφθαρτα» πρόσωπα που έχουν πετύχει στον στίβο της πραγματικής αγοράς κατά πόσον θέλουν να εμπλακούν με την πολιτική; Γιατί από αυτά που ακούω γύρω μου, αντιλαμβάνομαι πως και ο... Θεός ο ίδιος να τους ζητήσει να ασχοληθούν με την πολιτική ή να αναλάβουν κάποια θέση ευθύνης στο Δημόσιο, δεν θα δεχθούν και πολύ εύκολα.
Δεν είναι μικρό πρόβλημα αυτό για τη χώρα. Εχουμε διαμορφώσει συνθήκες ζούγκλας στον δημόσιο διάλογο, οι οποίες λειτουργούν αποτρεπτικά για πολλούς ανθρώπους που θα ήθελαν να βοηθήσουν τον τόπο. Οι εποχές δεν είναι ούτως ή άλλως εύκολες. Οι επαγγελματίες προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μέσα στην κρίση και είναι προσηλωμένοι στην επιβίωση. Δύσκολα αφήνει κανείς τη δουλειά του για να μπει στο καμίνι της πολιτικής.
Δεν θέλω να δικαιολογήσω το πώς λειτουργούν τα κόμματα και οι απερίγραπτοι μηχανισμοί τους. Κάθε άλλο, έχουμε όλοι καταλάβει ότι μοιάζουν με παραθρησκευτικές οργανώσεις που φροντίζουν να κλείνουν τα παντζούρια γιατί φοβούνται ότι θα μπει φως και θα ξορκίσει την καμαρίλα. Είναι εκπληκτικό το πώς οι μηχανισμοί καταλήγουν πάντοτε σε αυτοκτονικές λύσεις. Ξέρει το Α ή Β κόμμα ότι το συμφέρει να στηρίξει έναν ανεξάρτητο ή ημιανεξάρτητο υποψήφιο, αλλά απλά δεν αντέχει να το πει στους δικούς του. Αλλο όμως αυτό το σύνδρομο της εσωστρέφειας και άλλο η πραγματικότητα της άρνησης εκ μέρους σοβαρών και ικανών ανθρώπων στις σπάνιες στιγμές που τα κόμματα και οι ηγεσίες τους κάνουν υπερβάσεις.
Βεβαίως για να είμαστε ειλικρινείς το απόλυτα τοξικό περιβάλλον που διώχνει ή πνίγει οτιδήποτε υγιές το έφτιαξε το κομματικό-μηντιακό σύστημα, έτσι ώστε να αυτοανακυκλώνεται. Η χώρα έχει πληρώσει ακριβά την έλλειψη εφεδρειών και ικανού πολιτικού προσωπικού. Και το χειρότερο είναι ότι η κρίση πριμοδότησε τους γραφικούς, τους οπαδούς της τρέλας και τους εχθρούς της κοινής λογικής. Και ως θέαμα είναι διασκεδαστικό, ως αποτέλεσμα όμως..."

Μεταξύ καραγκιόζηδων και τηλεμαϊντανών

Γράφει ο Α. Παπαχελάς στη σημερινή Καθημερινή:

«Κοιτάω μερικές φορές πίσω και σκέπτομαι ποιοι μας κυβέρνησαν από ορισμένα κρίσιμα πόστα και ομολογώ ότι λέω «πάλι καλά, θα μπορούσαμε να είχαμε πάθει ακόμη πιο μεγάλη ζημιά». Ψηφίσαμε, ανεχθήκαμε, στηρίξαμε πολύ ελαφρείς ανθρώπους για πολύ βαριές θέσεις ευθύνης. Ειδικά η γενιά των πολιτικών που βγήκε μέσα από τα κομματικά αμφιθέατρα της χούντας και της μεταπολίτευσης ήταν απερίγραπτη. Εγιναν μαέστροι στην επικοινωνία και το παρασκηνιακό «μαγείρεμα», αλλά απεδείχθησαν άσχετοι ως κυβερνήτες και μάνατζερ. Στη θέση του Αβέρωφ, του Παπαληγούρα ή του Τρυπάνη μπήκαν καρικατούρες από νεοελληνική επιθεώρηση. Πώς να ξεχάσω τον υπουργό που μονίμως έπινε καφέ σε κάποιο στέκι γιατί «βαριόταν να πάει στο υπουργείο» ή τον άλλον που όντας υπουργός περνούσε προκλητικά με κόκκινο το φανάρι οδηγώντας τη μηχανή, χωρίς κράνος. Το ζήτημα είναι πως αυτά τα πολλά επιφανειακά έκρυβαν πολύ βαθύτερες παθογένειες, γιατί οι άνθρωποι αυτοί υπήρχαν λόγω κομματικών μηχανισμών και προνομιακών σχέσεων με τα μέσα ενημέρωσης και τους ταγούς της χώρας. Και για να μην τα ρίχνουμε μόνο στο πολιτικό προσωπικό, θα πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε πως τεράστια ευθύνη για την παρακμή της χώρας έχει ένα ολόκληρο κατεστημένο –στον ιδιωτικό τομέα, τον πνευματικό κόσμο, σε εμάς τα μέσα ενημέρωσης– γιατί στήριξε ή ανέχθηκε τη σαπίλα της ελαφρότητας και του νεόπλουτου λαϊκισμού για πάρα πολλά χρόνια.

Το κακό είναι πως αυτοί οι άνθρωποι κυβέρνησαν σε μια χώρα που έχει δύο θεμελιώδη προβλήματα: δεν διαθέτει ισχυρούς θεσμούς και βασίζεται σε μια διαλυμένη δημόσια διοίκηση. Αλλο πράγμα είναι να έχεις καραγκιόζηδες πολιτικούς σε διάφορες θέσεις, αλλά να δουλεύει από κάτω η μηχανή της δημόσιας διοίκησης με τρόπο οργανωμένο και αποτελεσματικό, και είναι άλλο πράγμα να κυβερνούν οι καραγκιόζηδες μαζί με συμβούλους και διάφορους τύπους της νύχτας σε ρόλο εισπράκτορα.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτές οι εποχές πέρασαν. Μετά, όμως, ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω ορισμένους τηλεμαϊντανούς που έχουν αφήσει πίσω τους τον όλεθρο από όπου και αν πέρασαν να μας εξηγούν πώς θα βγούμε από την κρίση. Και το χειρότερο; Ο λαός αποφάσισε να αλλάξει τα φώτα στο πολιτικό σύστημα αλλά, με κάθε σεβασμό στους θεσμούς, ανέδειξε μια από τις χειρότερες συνθέσεις της ελληνικής Βουλής στη σύγχρονη ιστορία της. Από τον πολύ θυμό τυφλώθηκε και δεν τον πολυνοιάζει ποιον στέλνει να τον εκπροσωπήσει είτε γιατί «θέλει να τα κάνει μπάχαλο» είτε γιατί «και οι άλλοι πριν μήπως ήταν καλύτεροι;».

Κάπου ανάμεσα στο χθες που θέλουμε να ξεχάσουμε και το σήμερα που εξαντλείται στον θυμό και την παράνοια, καλό θα ήταν να βρούμε γρήγορα μια ισορροπία ως κοινωνία, αναδεικνύοντας νέες ιδέες, νέα ήθη και πραγματικά νέα πρόσωπα στην πολιτική. Γιατί αλλßιώς κινδυνεύουμε να βγάλουμε τα μάτια μας και να νοσταλγήσουμε κάποια ώρα το χθες…»

Νέλσων Μαντέλα

Του Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 7-12-13

Πτωματολογικά

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 30-11-13

Χωρίς λόγια

Του Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 30-11-13

Η περίπτωση Παπαχρήστου

Η αυτόφωρη σύλληψη ενός προβεβλημένου δημοσιογράφου έφερε πάλι στην επιφάνεια ένα θέμα που αφορά άμεσα την Δημοκρατία. Την ελευθερία στον δημόσιο διάλογο. Αν δούμε αυτά τα συμβάντα υπό το πρίσμα της θεωρίας των κινήτρων, δεν είναι τυχαίο ότι ότι στο δημόσιο χώρο περισσότερο δερνόμαστε από ότι συζητάμε. Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει. Αλλά ακόμη κι αν δείρει θα αθωωθεί με βάση «Το (άτυπο) δίκαιο της σφιγμένης γροθιάς”.Καταλήγει το άρθρο με τίτλο "Καλύτερα να δέρνεις παρά να μιλάς; Η σύλληψη του Γ. Παπαχρήστου" στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (13-10-13).ο Πάσχος Μανδραβέλης.
Ως γνωστόν ο δημοσιογράφος Γ. Παπαχρήστου συνελήφθη ύστερα από μήνυση που υπέβαλε εναντίον του ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος για δημοσίευμα εναντίον του στα χθεσινά ΝΕΑ.

Πομερανή νοικοκυρά

Η Γερμανία όμως παίζοντας κατενάτσιο παίζει με τη φωτιά. Λυπάμαι που το λέω αλλά η Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα ένα και μοναδικό σοβαρό πρόβλημα. Πρόβλημα με ονοματεπώνυμο. Και ονομάζεται Ανγκελα Μέρκελ. Η οποία εδώ και τρία χρόνια χειρίζεται τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε η Ευρωπαϊκή Ενωση με ορίζοντα πομερανής ή βαυαρής νοικοκυράς.

Και η οποία θα μας ταλαιπωρήσει ακόμη διότι μπαίνει σε εκλογική χρονιά, άρα θα πρέπει να φέρει βόλτα τις πομερανές και τις βαυαρές νοικοκυρές.

Λέω ειλικρινά ότι έχουμε μπλέξει άσχημα. Κι ότι φοβάμαι τα χειρότερα. Οχι για την Ελλάδα πια ή όχι μόνο για την Ελλάδα.

Αλλά για την Ευρώπη - η οποία εξ όσων γνωρίζω δεν αποτελείται μόνο από πομερανές και βαυαρές νοικοκυρές!

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Πρετεντέρη στα σημερινά ΝΕΑ.

Συνταξιοδοτικά

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 20-1012

Idiots, idioten, idiotas, idiotae, ηλίθιοι

"Προφανώς, λοιπόν, δεν φταίει ο γιατρός επειδή αρρώστησε κάποιος", γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ.  "Φταίει, όμως, απολύτως ο γιατρός που κάνει λάθος διάγνωση και δίνει λάθος φάρμακο. Κανονικά, του παίρνουν το δίπλωμα.

Μόνο που η «Bild», το «Focus» κι ο Σόιμπλε συμπεριφέρονται ακόμη σαν κανονικοί γιατροί. Κι εξακολουθούν να παραδίδουν μαθήματα και να διατυπώνουν υποδείξεις.

Επιμένουν, λοιπόν, να αποκαλούν «αχάριστους» όσους απλώς τους θεωρούν «σκιτζήδες».

Διότι δεν έχουν την ευθύτητα, την εντιμότητα ή απλώς την ευστροφία να αναγνωρίσουν την αποτυχία μιας πολιτικής που ήταν κυρίως η αποτυχία μιας μεθόδου. Της δικής τους μεθόδου". Είναι η κατάληξη του άρθρου του με τίτλο "Idioten!" που στα ελληνικά σημαίνει "ηλίθιοι".

Φράου Μ

Γράφει ο Δανίκας στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ:

"Μην τους ακούτε. Και μην τους ακολουθείτε. Δεν φταίει η Μέρκελ. Το αντίθετο μάλιστα. Με βάση τις προδιαγραφές του οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που έχει υιοθετήσει και η Ελλάδα,  η σκληρή γραμμή της Μέρκελ είναι ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την κρίση. Δεν συμφωνείτε; Ωραία λοιπόν. 

Ποια η απαίτηση της Μέρκελ; Να λειτουργεί κάθε χώρα της ευρωζώνης με ό,τι αυτή παράγει. Οχι με δανεικά αγύριστα αλλά με ανάπτυξη της παραγωγικής της βάσης. Εγινε αυτό; Καθόλου. Ποιος φταίει; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει η οργανωμένη Αριστερά. Λάθος. Οι έλληνες προσκυνημένοι και υποταγμένοι πολιτικοί απαντάω εγώ. Που δεν  είχαν τα κότσια να διαπραγματευτούν τα ελληνικά συμφέροντα με πατριωτική μαγκιά. Και που βολεύτηκαν και πορεύτηκαν με δανεικά. Χωρίς μέλλον ορατό. Ο,τι φάνε, ό,τι πιούνε, ό,τι αρπάξει ο κώλος τους 

Ποια η δεύτερη απαίτηση της Μέρκελ εδώ και τρία σχεδόν χρόνια; Να ξεφουσκώσει το υπέρβαρο, άχρηστο και αντιπαραγωγικό προσωπικό του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δηλαδή τέρμα τα σούρτα φέρτα ανάμεσα στους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους. Δηλαδή τέρμα τα πεσκέσια και η εκλογική πελατεία. Και δηλαδή στοιχειώδης αξιοκρατία. Εγινε; Πλάκα κάνεις. 

Ποια η τρίτη απαίτηση της Μέρκελ; Η υιοθέτηση και εφαρμογή στην πράξη στοιχειωδών μεταρρυθμίσεων που ισχύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εδώ και αιώνες. Από το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων μέχρι το «διαζύγιο» Κράτους Ορθόδοξης εκκλησίας. Εγιναν; Ακρα του τάφου σιωπή. Ολα παραμένουν όπως πριν.

Ποια η τέταρτη απαίτηση της Μέρκελ; Η αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είμαστε  ανίκανοι  εμείς; Ωραία. Να σας αποστείλουμε δικούς μας έμπειρούς και αξιόμαχους γερμανούς φοροκυνηγούς. Οχι δεν θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Τρίχες. Απόδειξη; Το στικάκι με δύο χιλιάδες κοπανατζήδες περιφερόταν από τον έναν στον άλλο επί δύο ολόκληρα χρόνια. Μπας και φταίει η Μέρκελ;  Τρελός είσαι; Ως συνήθως φταίνε αυτοί που όλα αυτά τα χρόνια μετέτρεψαν την χώρα σε πτυελοδοχείο της Ευρώπης.

Με απλά λόγια τίποτα επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό κουρεύουν οριζόντια τα πορτοφόλια και την ζωή των σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Γι' αυτό οι φοροφυγάδες έχουν στήσει πάρτι επικών διαστάσεων. Γι' αυτό η χώρα αιωρείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επειδή ακριβώς το κυρίαρχο μεταπρατικό σύστημα αρνείται πεισματικά να μεταρρυθμιστεί και να ακολουθήσει ευρωπαϊκή διαδρομή. Να το παραδεχτούμε, Οι προδιαγραφές της χώρας είναι βαλκανικές με ισχυρά υπολείμματα Οθωμανικής Σουλτανίας. 

Κόβω τον σβέρκο μου ότι η σύντομη επίσκεψη της Μέρκελ  είναι μέρος μιας παράστασης θεατρικής. Προφανώς μέχρι η  ευρωζώνη να οχυρωθεί  υποκρίνεται η Μέρκελ ότι η Ελλάδα είναι χώρα ευρωπαϊκή κι έτσι έχει αποφασίσει να μας διατηρήσει με σωληνάκια εν ζωή. Επομένως η επίσκεψη είναι συμβολική. Από τη μια έχει πλήρως απογοητευτεί από την ακινησία την ελληνική. Με απλά λόγια εκείνοι κάμουν πως  επιθυμούν την παραμονή μας στο ευρώ. Από την άλλη εμείς κάνουμε τάχα ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε και να συμμορφωθούμε. Ενα θέατρο με πολλές πράξεις, με πολλά επώδυνα μέτρα και με τίτλο ανατριχιαστικό «Αργος θάνατος χωρίς αναισθητικό!»".

Ο βλάχος άρχων κι αν γενεί ...

"Αρχοντιά", είναι ο τίτλος του άρθρου του Λακόπουλου στα σημερινά ΝΕΑ.

"Στην πολιτική η κρίση των συστημάτων είναι πρωτίστως η κρίση των προσώπων. Ισχύει ασφαλώς και για την ελληνική πολιτική σκηνή και απομακρύνει διαρκώς τους πολίτες από τον δημόσιο χώρο, όταν δεν ταΐζει τη βυσσοδομούσα Ακροδεξιά. Σε πολλές - πολλές όμως - περιπτώσεις δεν λείπουν οι ικανότητες, λείπει η τσίπα. Η αυτογνωσία του λάθους και η μετρημένη συμπεριφορά. Πρόσωπα που διαδραμάτισαν ρόλο τα τελευταία χρόνια, εμφανίζονται επί σκηνής αμέριμνα και σαν να μην έχουν ιδέα για τον «φόνο». Οι εξαιρέσεις είναι λιγότερες από τον κανόνα.

Ενα παράδειγμα. Εγινε προ ημερών χαμός με πρώην αξιωματούχους του πολιτεύματος που φρόντισαν οι ίδιοι, προτού εξοστρακιστούν από την πολιτική, να εκχωρήσουν στον εαυτό τους προνόμια - όπως αστυνομική φρουρά, προσωπικό, γραφεία και άλλες διευκολύνσεις. Παρά τον θόρυβο, ουδείς είχε το φιλότιμο να δηλώσει ότι παραιτείται, καθώς όλα αυτά συνιστούν πρόκληση σε καιρό κρίσης.

Δεύτερο παράδειγμα. Αναστενάζει η κοινωνία με το δράμα στο οποίο την έριξαν αψήφιστα συγκεκριμένες επιλογές, που οδήγησαν τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, υποχρεωμένη να εφαρμόζει ένα Μνημόνιο που δεν αντέχει και που δεν οδηγεί και πουθενά. Αλλά οι πρωταγωνιστές σουλατσάρουν υπερήφανοι για τον ρόλο τους - τον οποίο προφανώς ο ελληνικός λαός δεν αναγνωρίζει και τους έστειλε άκλαυτους.

Τρίτο παράδειγμα. Στρατιές πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων - υπουργοί, γραμματείς και Φαρισαίοι - από τις υπογραφές των οποίων πέρασε το σημερινό χάλι της χώρας σε κάθε τομέα, βγαίνουν ξανά στον αφρό και ενώ αυτοί δημιούργησαν - και είναι - το πρόβλημα ισχυρίζονται ότι έχουν τη λύση. Ορισμένοι μάλιστα εξοργίζουν, καθώς κάνουν χρήση και ρόλων που οι ίδιοι κατασκευάζουν για να δείξουν ότι είναι σπουδαίοι.

Τέταρτο παράδειγμα. Ταγοί του δημόσιου βίου, με διακριτές θέσεις στο πολιτικό σύστημα, παρακάμπτουν την παιδαγωγική πλευρά της πολιτικής, μπερδεύουν το αξίωμα με το πρόσωπό τους και αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους θαρραλέα, παραιτούμενοι, χρησιμοποιούν τεχνάσματα και μεγαλοστομίες για να βγουν από τη δύσκολη θέση στην οποία οι ίδιοι έβαλαν τον εαυτό τους.

Ενας παλαιός πολιτικός, που δεν μετέχει πλέον στην επίσημη πολιτική, λέει συχνά ότι «η πολιτική χρειάζεται αρχοντιά». Ατυχώς, λίγοι την έχουν από όσους φορούν ή φόρεσαν την τήβεννο δημοσίων αξιωμάτων - συνήθως κατ' απονομήν και όχι κατ' αξίαν. Και όπως έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, «είναι καλύτερα να αξίζεις τις τιμές και να μην τις έχει παρά να τις έχεις και να μην τις αξίζεις»."

Είναι μεγάλη η ουρά

Του Κ. Μητρόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 22-9-12

Ποιος σου άνοιξε την πόρτα τη μεγάλη...

«… Αν ο κλέφτης και ο αστυνόμος γίνουν συνεταιράκια, θα είναι και οι δύο υπόλογοι έναντι του νόμου. Αλλά η Πολιτεία θα ζητήσει ευθύνες μόνο από τον αστυνόμο. Γιατί απλούστατα σε αυτόν είχε αναθέσει την τήρηση του νόμου, όχι στον κλέφτη.

Το ίδιο ισχύει ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς - ακόμη και εκεί που στο τέλος καταλήγουν συνένοχοι. Γιατί στους πολιτικούς αναθέτει η κοινωνία να φτιάχνουν τους νόμους, να εποπτεύουν την εφαρμογή τους και να τιμωρούν τις παραβιάσεις τους.

Συνεπώς τους βαρύνει και εξ ολοκλήρου η ευθύνη …»

Σημειώνει ο Λακόπουλος στα χθεσινά ΝΕΑ με αφορμή το βιβλίο του Πάγκαλου «Μαζί τα φάγαμε».